Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

margin+up

  • 21 nota

    nŏta, ae, f. [nosco], a mark, sign, note (cf.: signum, insigne, indicium): nota alias significat signum; ut in pecoribus, tabulis, libris, litterae singulae aut binae, alias ignominiam, Paul. ex Fest. p. 174 Müll. (v. in the foll.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    reliquis epistulis notam apponam eam, quae mihi tecum convenit,

    Cic. Fam. 13, 6, a, 2:

    si signa et notas ostenderem locorum,

    id. de Or. 2, 41, 174; Liv. 37, 31:

    sive puer furens Impressit memorem dente labris notam,

    Hor. C. 1, 13, 11:

    caeruleae cui (angui) notae,

    Verg. A. 5, 87.—
    B.
    In partic.
    1.
    Notae litterarum, marks or characters in writing, letters:

    qui sonos vocis, qui infiniti videbantur, paucis litterarum notis terminavit,

    Cic. Tusc. 1, 25, 62:

    sortes in robore insculptae priscarum litterarum notis,

    id. Div. 2, 41, 85.—So without litterarum:

    quosque legat versus oculo properante viator, Grandibus in tituli marmore caede notis,

    Ov. Tr. 3, 3, 72:

    foliisque notas et nomina mandat,

    Verg. A. 3, 444: C nota praenominis, cum sola Gaium notat;

    item numeri cum centum significat,

    Diom. 418 P.—
    b.
    Transf., notae, a letter, epistle, writing ( poet.):

    inspicit acceptas hostis ab hoste notas,

    Ov. H. 4, 6; 20, 207; id. M. 6, 577:

    incisa notis marmora publicis,

    Hor. C. 4, 8, 13.—
    2.
    Secret characters, secret writing, cipher:

    in quibus (epistulis), si qua occultius perferenda essent, per notas scripsit,

    Suet. Caes. 56; id. Aug. 88; Cic. Mur. 11, 25; cf. Gell. 17, 9; Isid. Orig. 1, 25.—
    3.
    Short-hand characters, stenographic signs, used instead of the letters of the alphabet:

    apud veteres cum usus notarum nullus esset, propter perscribendi difficultatem... quaedam verba atque nomina ex communi sensu primis litteris notabant, et singulae litterae quid significarent, in promptu erat,

    Val. Prob. de Jur. Not. Signif. 1:

    quid verborum notas, quibus quamvis citata excipitur oratio et celeritatem linguae manus sequitur?

    Sen. Ep. 90, 25; Suet. Tit. 3:

    notis scriptae tabulae non continentur edicto, quia notas litteras non esse Pedius scripsit,

    Dig. 37, 1, 6; ib. 50, 13, 1, § 7: verba notis brevibus comprendere cuncta peritus, Raptimque punctis dicta praepetibus sequi, Prud. steph. 9, 23.—
    4.
    Memoranda, notes, brief extracts:

    idem (Aristoteles) locos, quasi argumentorum notas, tradidit,

    Cic. Or. 14, 46.—
    5.
    A note in music:

    notis musicis cantica excipere,

    Quint. 1, 12, 14. —
    6.
    A critical mark, made on the margin of a book in reading, to point out particular passages:

    notam apponere ad malum versum,

    Cic. Pis. 30, 73:

    mittam tibi libros, et imponam notas, ut ad ea ipsa protinus, quae probo et miror accedas,

    Sen. Ep. 6, 4; cf. Isid. Orig. 1, 21; Varr. R. R. 1, 59, 2.— Hence,
    b.
    Transf., a critical remark, a note, on a writing:

    ex notā Marcelli constat, etc.,

    Dig. 49, 17, 10; Cod. Th. 1, 4, 1.—
    7.
    A mark on a wine-cask, to denote the quality of the wine:

    nota Falerni,

    Hor. C. 2, 3, 8; id. S. 1, 10, 24.—Hence,
    b.
    Transf., a sort, kind, quality:

    eae notae sunt optimae,

    i. e. wines of those brands, Cic. Brut. 83, 287:

    ex hac notā corporum est aër,

    Sen. Q. N. 2, 2, 4:

    secundae notae mel,

    Col. 9, 15, 3:

    eum ex hac notā litteratorum esse,

    Petr. 83: de meliore notā, Cur. ap. Cic. Fam. 7, 29, 1:

    quaedam beneficia non sunt ex hac vulgari notā, sed majora,

    Sen. Ben. 3, 9, 1.—
    8.
    A distinguishing mark. distinctive feature:

    cujusque generis dicendi nota,

    Cic. Or. 23, 75; Phaedr. 4, 22, 22.—
    9.
    A nod, beck, sign:

    innuet: acceptas tu quoque redde notas,

    Ov. A. A. 3, 514; id. M. 11, 466. —
    10.
    A brand on the body of a bad slave:

    multos honesti ordinis, deformatos prius stigmatum notis, ad metalla condemnavit,

    Suet. Calig. 27.—Also of tattoo-marks:

    barbarus compunctus notis Thraciis,

    Cic. Off. 2, 7, 25:

    interstincti corpora... fucatis et densioribus notis,

    Amm. 31, 2, 14.—
    11.
    A mark, spot, mole on the body (syn.:

    naevus, macula): corpore traditur maculoso dispersis per pectus atque alvum genetivis notis,

    Suet. Aug. 80; Hor. C. 4, 2, 59.—
    12.
    A stamp impression on a coin:

    nummos omnis notae,

    Suet. Aug. 75; 94; id. Ner. 25.—
    II.
    Trop.
    A.
    In gen., a mark, sign, token:

    notae ac vestigia suorum flagitiorum,

    Cic. Verr. 2, 2, 47, § 115:

    quam scite per notas nos certiores facit Juppiter,

    id. Div. 2, 21, 47:

    mihi quoque impendere idem exitium, certis quibusdam notis augurabar,

    Plin. Ep. 3, 11, 3:

    nomina et notae morti destinatorum,

    Suet. Calig. 49:

    pro re publicā cicatrices ac notas virtutis accipere,

    Cic. Rab. Perd. 13, 36: interspirationis enim, non defatigationis nostrae neque librariorum notae, signs of punctuation marks, Cic. de Or. 3, 44, 173.—
    B.
    In partic.
    1.
    A characteristic quality, character:

    patefacta interiore notā animi sui,

    Suet. Tib. 54.—
    2.
    Nota censoria, or simply nota, the mark or note which the censors affixed in their lists of citizens to the name of any one whom they censured for immorality or want of patriotism:

    censoriae severitatis nota,

    Cic. Clu. 46, 129:

    patrum memoriā institutum fertur, ut censores motis e senatu adscriberent notas,

    Liv. 39, 42, 6 sq.:

    duo milia nominum in aerarios relata, tribuque omnes moti, additumque tam acri censoriae notae triste senatus consultum, ut, etc.,

    id. 24, 18, 9 Weissenb.:

    censores senatum sine ullius notā legerunt,

    not excluding any one, id. 32, 7, 3:

    censores eo anno... de senatu novem ejecerunt. Insignes notae fuerunt Maluginensis et Scipionis et, etc.,

    id. 41, 27, 1 sq.:

    notae jam destinatae exemptus est,

    Gell. 4, 20, 8; v. Dict. of Antiq. p. 664 sq.—Hence,
    b.
    Transf., a mark of ignominy or infamy, a reproach, disgrace: quem scis scire tuas omnes maculasque notasque, Lucil. ap. Non. 354, 21:

    quae nota domesticae turpitudinis non inusta vitae tuae est?

    Cic. Cat. 1, 6, 13:

    Gabinii litteras insigni quādam notā atque ignominiā novā condemnāstis,

    id. Prov. Cons. 10, 25:

    o turpem notam temporum illorum,

    id. Off. 3, 18, 74:

    homo omnibus notis turpitudinis insignis,

    id. Rab. Perd. 9, 24:

    nota ignominiaque Philippi,

    Liv. 21, 44, 7:

    sempiternas foedissimae turpitudinis notas subire,

    Cic. Pis. 18, 41:

    notā laborare,

    Dig. 3, 2, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > nota

  • 22 Ora

    1.
    ōra, ae, f. [kindred with Sanscr. avāra, ripa citerior fluminis], the extremity of a thing; the border, brim, edge, margin, end, boundary.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. (class.; syn.: limbus, fimbria, instita, margo): omnes avidi spectant ad carceris oras, at the barriers, Enn. ap. Cic. Div. 1, 48, 107 (Ann. v. 88 Vahl.):

    oras pocula circum,

    Lucr. 4, 12:

    (clipei),

    Verg. A. 10, 243:

    vestimentorum,

    Fest. p. 182 Müll.; Vulg. Exod. 26, 10; id. Hag. 2, 13:

    gemmae,

    Plin. 37, 10, 66, § 180:

    vulneris,

    Cels. 5, 26, 23:

    aether, extrema ora et determinatio mundi,

    Cic. N. D. 2, 40, 101. cf.:

    regio nes, quarum nulla esset ora, nulla extremitas,

    id. Fin. 2, 31, 102.—
    B.
    In partic., the coast, sea-coast (syn.:

    litus, ripa): Graeciae,

    Cic. Fam. 12, 5, 1:

    Asiae,

    Nep. Alc. 5, 6:

    maritima,

    Caes. B. G. 3, 8:

    Jordanis,

    Vulg. 1 Macc. 9, 43;

    but transf.: ora maritima,

    the inhabitants of the coast, people of the maritime districts, Cic. Imp. Pomp. 23, 67. So, jam Misenensem classem et pulcherrimam Campaniam oram descivisse, Tac. H. 3, 60.—
    C.
    Transf.
    1.
    A region, clime, country:

    quacumque in orā ac parte terrarum,

    Cic. N. D. 2, 66, 164:

    gelida, Hor C. 1, 26, 4: conexa arbustorum ratio est, quas in oras debeant spectare,

    Plin. 17, 2, 2, 19 (al. horas):

    Trojae qui primus ab oris Italiam... venit,

    Verg. A. 1, 1; cf. id. ib. 3, 97; 10, 706.—
    2.
    Poet.: luminis orae, the world, the earth, life, light: tu produxisti nos intra luminis oras, Enn. ap. Cic. Rep. 1, 41, 64 (Ann. v. 118 Vahl.); cf.: sum (i. e. eum) quae dederit in luminis oras, id. Fragm. ap. Fest. s. v. sum, p. 298 Müll. (Ann. v. 165 Vahl.); Lucr. 1, 22:

    inde enascitur atque oras in luminis exit,

    id. 1, 170; 1, 179; cf. id. 5, 224; 781:

    quem Rhea sacerdos Furtivum partu sub luminis edidit oras,

    Verg. A. 7, 660:

    sponte suā quae se tollunt in luminis oras,

    id. G. 2, 47: Acherontis orae, the lower regions:

    animas Acheruntis in oras Ducere,

    Lucr. 6, 763.—
    3.
    A zone:

    globum terrae duabus oris distantibus habitabilem,

    Cic. Tusc. 1, 28, 68.—
    4.
    A rope or cable by which a ship or boat is fastened to the shore; opp. ancoralia, the anchor-cables:

    cum alii resolutis oris in ancoras evecti tenentur, alii, ne quid teneat, ancoralia incidunt,

    Liv. 22, 19, 10 Weissenb. ad loc.:

    ne hostes cum suis simul inrumperent, trahunt scalas orasque et ancoras praecidunt,

    id. 28, 36, 11; cf.:

    sublatae sunt ancorae, solvimus oram, profecti sumus,

    Quint. 4, 2, 41; Ep. ad Tryph. 3.—
    II.
    Trop. (very rare, and only poet.): quis potis ingentes oras evolvere belli? qs. to unroll the edges of the picture of this war, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 178 Vahl.): imitated by Virgil:

    aspirate canenti... Et mecum ingentis oras evolvite belli,

    Verg. A. 9, 528; cf.

    Serv. ad loc.: in luminis oras eruere,

    to bring to light, Lucr. 5, 1455.
    2.
    Ŏra ( Hŏra), ae, f., the name of Hersilia, as a goddess, Ov. M. 14, 851.

    Lewis & Short latin dictionary > Ora

  • 23 ora

    1.
    ōra, ae, f. [kindred with Sanscr. avāra, ripa citerior fluminis], the extremity of a thing; the border, brim, edge, margin, end, boundary.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. (class.; syn.: limbus, fimbria, instita, margo): omnes avidi spectant ad carceris oras, at the barriers, Enn. ap. Cic. Div. 1, 48, 107 (Ann. v. 88 Vahl.):

    oras pocula circum,

    Lucr. 4, 12:

    (clipei),

    Verg. A. 10, 243:

    vestimentorum,

    Fest. p. 182 Müll.; Vulg. Exod. 26, 10; id. Hag. 2, 13:

    gemmae,

    Plin. 37, 10, 66, § 180:

    vulneris,

    Cels. 5, 26, 23:

    aether, extrema ora et determinatio mundi,

    Cic. N. D. 2, 40, 101. cf.:

    regio nes, quarum nulla esset ora, nulla extremitas,

    id. Fin. 2, 31, 102.—
    B.
    In partic., the coast, sea-coast (syn.:

    litus, ripa): Graeciae,

    Cic. Fam. 12, 5, 1:

    Asiae,

    Nep. Alc. 5, 6:

    maritima,

    Caes. B. G. 3, 8:

    Jordanis,

    Vulg. 1 Macc. 9, 43;

    but transf.: ora maritima,

    the inhabitants of the coast, people of the maritime districts, Cic. Imp. Pomp. 23, 67. So, jam Misenensem classem et pulcherrimam Campaniam oram descivisse, Tac. H. 3, 60.—
    C.
    Transf.
    1.
    A region, clime, country:

    quacumque in orā ac parte terrarum,

    Cic. N. D. 2, 66, 164:

    gelida, Hor C. 1, 26, 4: conexa arbustorum ratio est, quas in oras debeant spectare,

    Plin. 17, 2, 2, 19 (al. horas):

    Trojae qui primus ab oris Italiam... venit,

    Verg. A. 1, 1; cf. id. ib. 3, 97; 10, 706.—
    2.
    Poet.: luminis orae, the world, the earth, life, light: tu produxisti nos intra luminis oras, Enn. ap. Cic. Rep. 1, 41, 64 (Ann. v. 118 Vahl.); cf.: sum (i. e. eum) quae dederit in luminis oras, id. Fragm. ap. Fest. s. v. sum, p. 298 Müll. (Ann. v. 165 Vahl.); Lucr. 1, 22:

    inde enascitur atque oras in luminis exit,

    id. 1, 170; 1, 179; cf. id. 5, 224; 781:

    quem Rhea sacerdos Furtivum partu sub luminis edidit oras,

    Verg. A. 7, 660:

    sponte suā quae se tollunt in luminis oras,

    id. G. 2, 47: Acherontis orae, the lower regions:

    animas Acheruntis in oras Ducere,

    Lucr. 6, 763.—
    3.
    A zone:

    globum terrae duabus oris distantibus habitabilem,

    Cic. Tusc. 1, 28, 68.—
    4.
    A rope or cable by which a ship or boat is fastened to the shore; opp. ancoralia, the anchor-cables:

    cum alii resolutis oris in ancoras evecti tenentur, alii, ne quid teneat, ancoralia incidunt,

    Liv. 22, 19, 10 Weissenb. ad loc.:

    ne hostes cum suis simul inrumperent, trahunt scalas orasque et ancoras praecidunt,

    id. 28, 36, 11; cf.:

    sublatae sunt ancorae, solvimus oram, profecti sumus,

    Quint. 4, 2, 41; Ep. ad Tryph. 3.—
    II.
    Trop. (very rare, and only poet.): quis potis ingentes oras evolvere belli? qs. to unroll the edges of the picture of this war, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 178 Vahl.): imitated by Virgil:

    aspirate canenti... Et mecum ingentis oras evolvite belli,

    Verg. A. 9, 528; cf.

    Serv. ad loc.: in luminis oras eruere,

    to bring to light, Lucr. 5, 1455.
    2.
    Ŏra ( Hŏra), ae, f., the name of Hersilia, as a goddess, Ov. M. 14, 851.

    Lewis & Short latin dictionary > ora

  • 24 ripula

    rīpŭla, ae, f. dim. [ripa], a little bank or margin, Cic. Att. 15, 16, B.

    Lewis & Short latin dictionary > ripula

  • 25 verones

    vĕru, ūs (collat. form of the nom. sing. vĕrum, Plaut. Rud. 5, 2, 15 and 17; masc. collat. form of the plur. vĕrōnes plumbei, Aur. Vict. Caes. 17; abl. verubus, Ov. M. 6, 646; Juv. 15, 82 al.: veribus, Charis. pp. 50 and 112; Prisc. p. 672; Verg. G. 2, 396; id. A. 1, 212; Plin. 30, 10, 27, § 88 al.), n. [perh. for sveru; Sanscr. svarn, a stake].
    1.
    A spit, broach, esp. for roasting upon, Varr. L. L. 5, § 127 Müll.; Verg. A. 1, 212; 5, 103; id. G. 2, 396; Ov. M. 6, 646; id. F. 2, 363; Plin. 30, 10, 27, § 88.—
    2.
    A dart, javelin, Verg. A. 7, 665; Tib. 1, 6, 49; Sid. Carm. 5, 413.—
    3.
    Plur., a paling or railing round an altar or a tomb, Inscr. Orell. 736.—
    4.
    A critical sign on the margin of a book, = obelus, Hier. Ep. 106, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > verones

  • 26 veru

    vĕru, ūs (collat. form of the nom. sing. vĕrum, Plaut. Rud. 5, 2, 15 and 17; masc. collat. form of the plur. vĕrōnes plumbei, Aur. Vict. Caes. 17; abl. verubus, Ov. M. 6, 646; Juv. 15, 82 al.: veribus, Charis. pp. 50 and 112; Prisc. p. 672; Verg. G. 2, 396; id. A. 1, 212; Plin. 30, 10, 27, § 88 al.), n. [perh. for sveru; Sanscr. svarn, a stake].
    1.
    A spit, broach, esp. for roasting upon, Varr. L. L. 5, § 127 Müll.; Verg. A. 1, 212; 5, 103; id. G. 2, 396; Ov. M. 6, 646; id. F. 2, 363; Plin. 30, 10, 27, § 88.—
    2.
    A dart, javelin, Verg. A. 7, 665; Tib. 1, 6, 49; Sid. Carm. 5, 413.—
    3.
    Plur., a paling or railing round an altar or a tomb, Inscr. Orell. 736.—
    4.
    A critical sign on the margin of a book, = obelus, Hier. Ep. 106, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > veru

См. также в других словарях:

  • margin — mar·gin / mär jən/ n 1: the difference between net sales and the cost of the merchandise sold from which expenses are usu. met or profits derived 2: the amount by which the market value of collateral is greater than the face value of a loan 3 a:… …   Law dictionary

  • Margin — may refer to: Margin (economics) Margin (finance), a type of financial collateral used to cover credit risk Margin (typography), the white space that surrounds the content of a page Margin (machine learning), the distance between a decision… …   Wikipedia

  • margin — [mär′jən] n. [ME margine < L margo (gen. marginis): see MARK1] 1. a border, edge, or brink [the margin of the pond] 2. the blank space around the printed or written area on a page or sheet 3. a limit to what is desirable or possible 4 …   English World dictionary

  • Margin — Mar gin, n. [OE. margine, margent, L. margo, ginis. Cf. {March} a border, {Marge}.] 1. A border; edge; brink; verge; as, the margin of a river or lake. [1913 Webster] 2. Specifically: The part of a page at the edge left uncovered in writing or… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Margin — Mar gin, v. t. [imp. & p. p. {Margined}; p. pr. & vb. n. {Marginging}.] 1. To furnish with a margin. [1913 Webster] 2. To enter in the margin of a page. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • margin — ► NOUN 1) an edge or border. 2) the blank border on each side of the print on a page. 3) the furthest reach or limit. 4) an amount above or below a given level. ● margin of error Cf. ↑margin of error …   English terms dictionary

  • margin — 1 *border, verge, edge, rim, brim, brink Analogous words: bound, end, term, confine, *limit: penumbra (see SHADE) 2 *room, berth, play, elbowroom, leeway, clearance …   New Dictionary of Synonyms

  • margin — [n] border; room around something allowance, bound, boundary, brim, brink, compass, confine, edge, elbowroom*, extra, field, frame, hem, latitude, leeway, limit, lip, perimeter, periphery, play, rim, scope, selvage, shore, side, skirt, space,… …   New thesaurus

  • margin — the difference between the selling price and the purchase price of an item usually expressed as a percentage of the selling price. Compare mark up. Glossary of Business Terms Financial safeguards to ensure that clearing members (usually companies …   Financial and business terms

  • Margin — This allows investors to buy securities by borrowing money from a broker. The margin is the difference between the market value of a stock and the loan a broker makes. Related: security deposit ( initial). The New York Times Financial Glossary *… …   Financial and business terms

  • margin — noun 1 empty space at the side of a page in a book, etc. ADJECTIVE ▪ generous, wide ▪ Leave a generous margin on the left. ▪ narrow ▪ left, right …   Collocations dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»