-
101 umerale
-
102 vallicula
vallicula, ae, f. (Demin. v. vallis), das kleine Tal, Paul. ex Fest. 42, 7: übtr., et cum viderit in parietibus eius quasi valliculas pallore sive rubore deformes, kleine Riefen od. Höhlungen, Vulg. Levit. 14, 37. – Andere Form vallēcula (v. valles), Serv. Verg. Aen. 11, 522.
-
103 vesicula
-
104 vespertilio
vespertīlio, ōnis, m. (vesper), die Fledermaus, Varro sat. Men. 13. Plin. 10, 168 u. 11, 164. Macr. sat. 7, 16, 7. Vulg. Levit. 11, 19. Anthol. Lat. 762, 39 (233, 39).
-
105 voluntarie
voluntāriē, Adv. (voluntarius), freiwillig, Hyg. fab. 41. Oros. prol. § 3. Boëth. cons. phil. 3, 12. p. 68, 5 Obb. (Peiper S. 83, 47 voluntaria). Vulg. Levit. 22, 23; 1. Esdr. 1, 4; psalm. 53, 8 u.a. Eccl.: Ggstz., si enim deus voluntarie et non ex necessitate bonus est, Hieron. in epist. ad Philem. v. 14. – / Sen. de clem. 1, 3, 5 Gertz u. Haase voluntariam; Arnob. 2, 44 Oehler u. Reifferscheid voluntariae.
-
106 abante
-
107 acceia
-
108 albor
albor, ōris, m. (albus), a) das Weiß = die weiße Farbe, Vulg. levit. 13, 16 u.a. Non. 73, 2. – b) das Weiße als Stoff, α) das Weiße im Ei, ovi, Scrib. 24. Plin. Val. 1, 16 u.a. (s. Rhode Lex. Scrib. p. 348, a): trium ovorum, Pallad. 11, 14, 9. Apic. 1, 6: Plur., ovi albores, Cael. Aur. acut. 2, 37, 199. – β) = albugo, der weiße Fleck im Auge (als Krankheit), Pelagon. veterin. 30. -
109 arvina
arvīna, ae, f. (wahrsch. zu griech. ὀρύα, Darm, entstanden aus *ἀρυα), I) Schmer, Fett, Speck vgl. Suet. fr. 170. p. 272 R.), Vulg. exod. 29, 22 u. Iob. 15, 27: pinguis, Verg. Aen. 7, 627. Ambros. in psalm. 98. serm. 17. § 15: arvinae tori, Cypr. ad Donat. 7: arv. iecoris, Vulg. levit. 3, 15. – II) übtr., die Feistigkeit eines Menschen, Prud. cath. 7, 9. Sidon. ep. 8, 14: uti carne ad arvinam corporis, Ambros. de Noë et arca 25, 90. – dah. als Beiname, A. Cornelius (Cossus) Arvina, Liv. 8, 38, 1. -
110 arvinula
arvīnula, ae, f. (Demin. v. arvina), Fett, Plur., Vulg. levit. 8, 16. Gloss. IV, 310, 18.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > arvinula
-
111 ascella
ascella (ascilla), ae, f. = axilla, I) die Achselhöhle, meton., die Achsel, Vulg. levit. 1, 17; prov. 19, 24 u. 26, 15. Greg. Tur. hist. Franc. 2, 16. Isid. 11, 1, 65. Marc. Emp. 18. Th. Prisc. medic. praes. 1, 9. Sex. Placit. de medic. 33, 2. Anthim. 23. Vgl. Gloss. ›ascilla, μασχάλη‹. – II) der Flügel, Itala Matth. 23, 37. -
112 attacus
attacus, ī, m. (ἀττακός), eine Art Heuschrecken mit kurzen Flügeln, Vulg. levit. 11, 22. -
113 bruchus
brūchus, ī, m. (βροῦχος), eine ungeflügelte Heuschreckenart, Prud. ham. 228. Alcim. Avit. 5, 193. Vulg. levit. 11, 22 u.a.: neben locusta, Hier. ep. 53, 8. Vulg. 2. paral. 6, 28. -
114 bubo
būbo, ōnis, m. (onomatop., wie βύας, βῦζα), der Uhu (Strix Bubo, L.), bei den Alten, wie bei uns, durch sein Schreien Unglücksprophet, Varr. LL. 5, 75. Ov. met. 5, 550. Plin. 10, 34. Apul. flor. 13. Arnob. 2, 59. Amm. 30, 5, 16. Vulg. levit. 11, 17. Anthol. Lat. 390, 28 (385, 28). – auch fem. (vgl. Prisc. 6, 14), Verg. Aen. 4, 462. Lampr. Commod. 16, 5. -
115 charadrios
charadrios u. -us, ī, m. (χαραδριός), ein gelblicher Vogel, dem Brachvogel ähnlich, der in Erdspalten u. Klüften wohnt, viell. der Regenpfeifer, Vulg. levit. 11, 19; deuter. 14, 18.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > charadrios
-
116 choerogryllus
choerogryllus, ī, m. (χοιρόγρυλλος), das Stachelschwein, der Schweinigel, Vulg. levit. 11, 5; deuter. 14, 7.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > choerogryllus
-
117 circumaufero
circum-aufero, abstulī, ferre, rings-, ganz wegnehmen, übtr. = gänzlich aufheben, -verbieten, Augustin. quaest. in levit. qu. 59, 2 u. quaest. in Iosuë. qu. 29 in.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > circumaufero
-
118 clango
clango, ere (κλάζω) vgl. κλαγγή, schallen, a) v. leb. Wesen, u. zwar v. Schwänen u. Gänsen, schreien, schnattern, Sidon. ep. 2, 2. p. 100 Sav.: v. Raben, krächzen, clarissime cl., Apul. de deo Socr. prol. p. 109 H. (p. 3, 29 G.): v. Adler, schreien, Suet. fr. 161. p. 250 R. Anthol. Lat. 762, 27 (233, 27): v. Pfau, schreien, immaniter cl., Amm. 28, 4, 34. – v. Menschen, v. Tuba- od. Bucinabläser, tubā, bucinā, auf der T., auf dem H. blasen, die T., das H. schmettern lassen, Vulg. num. 10, 4 u. 8 sq.; Iosuë 6, 4 u. 8 ö.: mit Acc., classicum, Prud. cath. 5, 48: bellicum, Cypr. p. 554, 20 H. – v. Redner, schmettern, Fronto de eloqu. 1. p. 146, 12 N. – b) v. Lebl., erschallen, echo crepitu clangente cachinnat, Acc. tr. 573: bes. von der Tuba, schmettern, Val. Flacc. 3, 349. Stat. Theb. 4, 342. Vulg. levit. 23, 24; Amos 3, 6: u. so v. der Bucina, Vulg. exod. 19, 13. – ⇒ Pers. clangueris (Variante clanxeris), Vulg. num. 10, 4. -
119 collecta
collēcta, ae, f. (collectus v. 2. colligo), I) (sc. pecunia) = συμβολή, der Beitrag an Geld, die Beisteuer zu einer gemeinschaftl. Mahlzeit (vgl. Varr. LL. 6, 66), quoniam collectam a conviva exigis, weil du eine B. vom Mitesser einforderst (scherzh. = weil du willst, daß auch ich meinen Teil zur Unterhaltung beitrage), Cic. de or. 2, 233. – u. eine zur Unterstützung Bedürftiger veranstaltete Kollekte, Beisteuer, Hier. ep. 120, 4. Vulg. 1. Cor. 16, 1. – II) (sc. contio) = die Betversammlung, Hier. ep. 108. no. 19. Vulg. levit. 23, 36 u.a.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > collecta
-
120 collyra
1. collȳra, ae, f. (κολλύρα), grobes Brot von länglich-runder Gestalt, nach Art des westfälischen Pumpernickels, das man in die Brühe einzuschneiden pflegte, Plaut. Pers. 92. Itala levit. 7, 12 u. 8, 26. – Dav. collȳricus, a, um (κολλυρικός), Brot-, ius, dicke Brotsuppe, Plaut. Pers. 95 u. 97.
См. также в других словарях:
Levit — bezeichnet: einen Leviten Igor Levit (* 1987), russisch deutscher Pianist Johann Levit (1884–um 1942), böhmischer Chirurg Siehe auch: Levits, Levi Diese Seite ist eine … Deutsch Wikipedia
levit — levít s. m., pl. levíţi Trimis de siveco, 10.08.2004. Sursa: Dicţionar ortografic LEVÍT s.m. (ist.) Preot la vechii evrei. [cf. fr. lévite, lat.t. levita. < ebr. Lewi – nume propriu, însemnând acela care uneşte ] … Dicționar Român
lèvīt — m 〈G levíta, N mn levíti〉 1. {{001f}}(Levit) jud. pripadnik Levijeva plemena iz kojeg su Izraelci birali svoje svećenike u rano biblijsko doba, a kasnije i sve vjersko osoblje u prvom jeruzalemskom hramu 2. {{001f}}kat. svećenik, u katoličkoj… … Veliki rječnik hrvatskoga jezika
Levit. — Levit. abbr. Bible Leviticus. * * * … Universalium
levit — lèvīt m <G levíta> DEFINICIJA 1. jud. pripadnik Levijeva plemena iz kojeg su Izraelci birali svoje svećenike u rano biblijsko doba, a kasnije i sve vjersko osoblje u prvom jeruzalemskom hramu 2. kat. svećenik, u katoličkoj liturgiji đakon i … Hrvatski jezični portal
Levit. — Levit., Leviticus (book of the Old Testament) … Useful english dictionary
levit — variant of levet2 Obs … Useful english dictionary
Levit, der — Der Levīt, des en, plur. die en, bey den ehemahligen Juden, ein Glied des Stammes Levi, besonders so fern die Glieder dieses Stammes zu dem Dienste des Tempels verbunden und berechtiget waren. Der levitische Gottesdienst, der Gottesdienst des… … Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart
Levit — abbreviation see Lev … New Collegiate Dictionary
Levit — Le|vit 〈[ vi:t] m. 16〉 1. Angehöriger eines israelit. Stammes 2. 〈dann〉 jüd. Priester bzw. Priesterdiener 3. 〈kath. Kirche〉 Diakon u. Subdiakon (als Helfer beim Hochamt) [zu hebr. lewi „der Anhängliche, der Treue“ (Name), bes. der dritte Sohn… … Universal-Lexikon
Levit — Le|vit 〈 [ vi:t] m.; Gen.: en, Pl.: en〉 1. Angehöriger eines israelit. Stammes 2. jüd. Priester bzw. Priesterdiener 3. 〈kath. Kirche〉 Diakon u. Subdiakon (als Helfer beim Hochamt) [Etym.: zu hebr. lewi »der Anhängliche, der Treue«; bes. der… … Lexikalische Deutsches Wörterbuch