Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

ip+security

  • 81 cautio

    cautĭo (old uncontr. form cauĭtĭo, acc. to Paul. ex Fest. p. 61 Müll.), ōnis, f. [caveo], a guarding or taking care of one ' s self, wariness, precaution, caution, heedfulness, circumspection, eulabeia (besides the comic poets, mostly in Cic.).
    I.
    In gen.: a malis natură declinamus: quae declinatio, si cum ratione fiet, cautio appelletur;

    quae autem sine ratione, nominetur metus,

    Cic. Tusc. 4, 6, 13:

    cautio et timiditas,

    id. de Or. 2, 74, 300:

    omnium horum vitiorum atque incommodorum una cautio est atque una provisio, ut ne,

    id. Lael. 21, 78:

    cautio ac diligentia,

    id. Font. 1, 2; id. Att. 1, 19, 8;

    initium suspitionis et cautionis et diligentiae,

    id. Fam. 9, 24, 1.—
    b.
    (Mihi) cautio est = cavendum est, caution is necessary (a colloquial phrase), Plaut. Bacch. 4, 2, 15; id. Poen. 1, 3, 36; id. Ps. 1, 2, 38; Ter. And. 2, 3, 26; id. Ad. 3, 3, 67:

    mea cautio est,

    I must see to it, Cic. Att. 5, 4, 4 (al. captio).—
    c.
    Res cautionem habet.
    (α).
    The matter requires caution:

    habet multas cautiones,

    Cic. Off. 1, 14, 42.—
    (β).
    The matter admits of caution, Cic. Fam. 11, 21, 3.—
    II.
    T. t., in law, that by which one places himself or another in safety, an obligation, security, bond, warranty, Uail ( written or oral): quoniam vestrae cautiones infirmae sunt, Graeculam tibi misi cautionem chirographi mei, Cic. Fam. 7, 18, 1; v. such a written bond in Dig. 12, 1, 40:

    prolatis cautionibus,

    Sen. Ben. 3, 7, 7:

    cavere,

    Dig. 46, 8, 6:

    offerre,

    ib. 40, 4, 50:

    interponere,

    ib. 44, 1, 11:

    cautionem praebere alicui indemnitatis,

    ib. 3, 5, 30 et saep.—With acc. and inf., Suet. Aug. 98.— Of an oral warranty, pledge, Cic. Sest. 7, 15.

    Lewis & Short latin dictionary > cautio

  • 82 cautionalis

    cautĭōnālis, e, adj. [cautio, II.], pertaining to security:

    stipulationes,

    Dig. 46, 5, 1, § 2.

    Lewis & Short latin dictionary > cautionalis

  • 83 confirmator

    confirmātor, ōris, m. [id.], he who confirms or establishes a thing; hence,
    I.
    Pecuniae, a surety, security, Cic. Clu. 26, 72: venditionis, Jul. Epit. Nov. c. 3, § 10.—
    II.
    Trop.:

    sententiae,

    Lact. 1, 2 init.:

    erroris,

    Tert. adv. Marc. 4, 36.

    Lewis & Short latin dictionary > confirmator

  • 84 damnum

    damnum (late Lat. sometimes dampnum), i, n. [for daminum, neut. of old Part. of dare, = to didomenon, v. Ritschl, Opusc. Phil. 2, 709 sq. Less correctly regarded as akin to dapanê. Cf. Varr. L. L. 5, § 176 Müll.; Dig. 39, 2, 3], hurt, harm, damage, injury, loss; opp. to lucrum (syn. jactura, detrimentum, incommodum, dispendium. Freq. and class.).
    I.
    In gen.:

    hauscit, hoc paullum lucri quantum ei damni adportet,

    Ter. Heaut. 4, 4, 25; cf.:

    si in maximis lucris paullum aliquid damni contraxerit,

    Cic. Fin. 5, 30, 91; id. Verr. 2, 1, 12 (with dedecus, as in Plaut. Bac. 1, 1, 37; Sall. J. 31, 19; Hor. S. 1, 2, 52; 2, 2, 96 et saep.); Cic. Verr. 2, 5, 13; id. Phil. 2, 27, 67; Hor. S. 2, 3, 300; id. Ep. 1, 7, 88 et saep.:

    propter damna aut detrimenta aliquos miseros esse,

    Cic. Leg. 1, 19, 51;

    so with detrimenta,

    id. Verr. 2, 3, 98;

    with jactura,

    id. Agr. 1, 7, 21: duarum cohortium damno exercitum reducere, * Caes. B. G. 6, 44; cf. Tac. A. 1, 71; id. H. 2, 66; Curt. 8, 4; Frontin. Strat. 2, 5, 31 fin.: damnum dare alicui, to inflict upon one (ante-classical), Cato R. R. 149 (twice); Plaut. Cist. 1, 1, 108; id. Truc. 2, 1, 17; Ter. Andr. 1, 1, 116:

    facere,

    to suffer, sustain, Plaut. Capt. 2, 2, 77 (opp. lucrum); Cic. Brut. 33; id. Fam. 7, 33; 10, 28, 3 al.;

    but also,

    to inflict a penalty, Dig. 9, 2, 30, § 3; Ov. Fast. 5, 311:

    capere,

    Dig. 9, 2, 39;

    and in the alliterative passage: in palaestram, ubi damnis desudascitur, Ubi pro disco damnum capiam,

    Plaut. Bac. 1, 1, 34:

    accipere,

    Hor. Ep. 1, 10, 28; Dig. 39, 2, 25:

    pati,

    to suffer harm, Sen. Ira, 1, 2; Dig. 9, 2, 29 (but damnum pati, also, to permit, put up with harm, Liv. 22, 41, 4; Luc. 8, 750):

    ferre (a favorite expression of Ovid),

    Ov. H. 15, 64; id. F. 1, 60; 2, 522; id. Tr. 3, 8, 34 al.:

    contrahere (of disease),

    id. Pont. 1, 10, 29 et saep.:

    pervenit ad miseros damno graviore colonos Pestis,

    id. M. 7, 552; cf. id. ib. 3, 213;

    8, 777: damna tamen celeres reparant caelestia lunae,

    i. e. of the waning of the moon, Hor. Od. 4, 7, 13:

    naturae damnum,

    natural defect, Liv. 7, 4 fin. —Prov.:

    damnum appellandum est cum mala fama lucrum,

    Pub. Syr. 135 (Ribb.).—
    B.
    Transf., of persons:

    hoc ad damnum (i. e. scortum) deferetur,

    Plaut. Men. 1, 2, 24: cf. ib. 21 and 60; Ov. M. 11, 381; 12, 16; cf. id. ib. 11, 133.
    II.
    Esp. in law.
    A.
    A fine, mulct, penalty, Plaut. Trin. 1, 2, 182; Liv. 4, 53, 7; 7, 4, 2; Gell. 20, 1, 32:

    quis umquam tanto damno senatorem coegit?

    Cic. Phil. 1, 5 fin.:

    eos (leges) morte, exsilio, vinclis, damno coercent,

    id. Off. 3, 5, 23.—
    B.
    Freq. in the terms,
    1.
    damnum injuria (datum), i. e. an injury done to another's beast or slave, for which the lex Aquilia provided compensation, (Caesulenus senex) cum ab Sabellio multam lege Aquilia damni injuria petivisset, Cic. Brut. 34, 131; id. Tull. 4, 8; 5, 11; 17, 41.—
    2.
    Damnum infectum, an injury not done but threatened, and against which the person endangered might require security, Cic. Top. 4, 22; Dig. 39, 2, 3; Plin. 36, 2, 2, § 6 (cf. infectus).

    Lewis & Short latin dictionary > damnum

  • 85 despondeo

    dē-spondĕo, spondi, sponsum, 2 ( perf. despopondisse, Plaut. Trin. 3, 1, 2; plqpf. despoponderas, id. Truc. 4, 3, 51;

    with despondi,

    id. Aul. 2, 3, 4:

    despondisse,

    id. Trin. 5, 2, 9 et saep.), v. a., to promise to give, to promise, pledge.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. (rarely):

    librum alicui,

    Cic. Att. 13, 12, 3:

    Syriam homini,

    id. ib. 1, 16, 8:

    domum, hortos, Baias sibi,

    id. ib. 11, 6, 6:

    imperium Orientis Romanis,

    Liv. 26, 37:

    consulatum,

    id. 4, 13: Tarpeias arces sibi (sc. diripiendas, with promittere), Luc. 7, 758.— Far more freq. and class.,
    B.
    In partic. t. t., to promise in marriage, to betroth, engage: qui spoponderat filiam, despondisse dicebatur, quod de sponte ejus, id est de voluntate exierat, Varr. L. L. 6, § 71 Müll.:

    filiam alicui,

    Plaut. Aul. 2, 2, 28; id. Rud. 4, 8, 5; Ter. Heaut. 4, 5, 36; Cic. Att. 1, 3 fin.; id. de Or. 1, 56, 239; id. Clu. 64, 179; Liv. 1, 26; 1, 39; Ov. M. 9, 715:

    vos uni viro,

    Vulg. 2 Cor. 11, 2 et saep.— Absol.:

    placuit despondi (sc. eam),

    Ter. And. 1, 1, 75; cf.:

    sororem suam in tam fortem familiam,

    Plaut. Trin. 5, 2, 9; and:

    filiam suam in divitias maxumas,

    id. Cist. 2, 3, 57. —Rarely with sibi: Orestillae filiam sibi, to espouse, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 7.— Pass. impers.:

    intus despondebitur,

    Ter. And. 5, 6, 16.—
    2.
    Transf., facete:

    bibliothecam tuam cave cuiquam despondeas, quamvis acrem amatorem inveneris,

    Cic. Att. 1, 10, 4.—
    II.
    Trop.
    A.
    To promise, give up, devote to:

    spes reipublicae despondetur anno consulatus tui,

    Cic. Fam. 12, 9, 2:

    perjuria meritis poenis,

    Val. Fl. 7, 509.—
    B.
    With predom. idea of removing, putting away from one's self, to give up, yield, resign. So esp. freq. in Plaut.: animum, to lose courage, to despair, despond:

    ne lamentetur neve animum despondeat,

    Plaut. Mil. 1, 1, 6; 4, 2, 63; id. Merc. 3, 4, 29; id. Men. prol. 35; Varr. R. R. 3, 5, 6;

    in the same sense, animos,

    Liv. 3, 38; 26, 7; 31, 22;

    and simply, despondere,

    Col. 8, 10, 1:

    sapientiam,

    to despair of acquiring wisdom, Col. 11, 1, 11; cf.: nempe quas spopondi? St. Immo, quas despondi, inquito, have got rid of by promising, i. e. by being security for others, Plaut. Trin. 2, 4, 25 Ritschl (Fleck. dependi).

    Lewis & Short latin dictionary > despondeo

  • 86 fidejussor

    fĭdĕjussor, ōris, m. [fidejubeo], jurid. t. t., one who gives security for any one, a bail, a surety under the most binding form known to the Roman law, Gai. Inst. 3, 115-127:

    De fidejussoribus,

    Just. Inst. 3, 20; Dig. 27, 7; 46, 1; Cod. Just. 5, 57; 8, 41; Ambros. de Tob. 12, 89; Vulg. Prov. 20, 16.

    Lewis & Short latin dictionary > fidejussor

  • 87 fiducia

    fīdūcĭa, ae, f. [fido], trust, confidence, reliance, assurance (class.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    prope certam fiduciam salutis praebere,

    Liv. 45, 8, 6; cf.:

    jam de te spem habeo, nondum fiduciam,

    Sen. Ep. 16:

    spes atque fiducia,

    Caes. B. C. 1, 20, 2:

    tyrannorum vita, nimirum in qua nulla fides, nulla stabilis benevolentiae potest esse fiducia,

    Cic. Lael. 15, 52:

    hoc se colle Galli fiduciā loci continebant,

    Caes. B. G. 7, 19, 2:

    tantam habebat (Curio) suarum rerum fiduciam,

    id. B. C. 2, 37, 1:

    arcae nostrae fiduciam conturbare,

    Cic. Q. Fr. 2, 12, 5:

    vitae nostrae,

    Ov. M. 1, 356:

    falsa'st ista tuae, mulier, fiducia formae,

    Prop. 3 (4), 24, 1; Ov. H. 16, 321:

    fiducia alicujus,

    Cic. Verr. 1, 14, 40:

    nihil est, quod in dextram aurem fiducia mei dormias,

    by reason of any confidence you have in me, Plin. Ep. 4, 29, 1:

    tantane vos generis tenuit fiducia vestri?

    Verg. A. 1, 132:

    quae sit fiducia capto,

    on what the captive relied, hoped? id. ib. 2, 75:

    humanis quae sit fiducia rebus,

    reliance, id. ib. 10, 152:

    mirabundi, unde tanta audacia, tanta fiducia sui victis ac fugatis,

    self-confidence, confidence in themselves, Liv. 25, 37, 12:

    mei tergi facio haec, non tui fiducia,

    i. e. at my own peril, Plaut. Most, 1, 1, 37; for which, with the pron. possess.:

    mea (instead of mei) fiducia opus conduxi et meo periculo rem gero,

    Plaut. Bacch. 4, 4, 100: nunc propter te tuamque pravus factus est fiduciam, reliance on you (for tuique), id. ib. 3, 3, 9:

    hanc fiduciam fuisse accusatoribus falsa obiciendi,

    Quint. 7, 2, 30:

    praestandi, quod exigebatur, fiducia, id. prooem. § 3: nec mihi fiducia est, ut ea sola esse contendam,

    id. 5, 12, 1.—
    b.
    Concr.:

    spes et fiducia gentis Regulus,

    Sil. 2, 342; Ov. Tr. 5, 6, 1.—
    B.
    In partic., for fiducia sui, self-confidence, boldness, courage:

    omnes alacres et fiduciae pleni ad Alesiam proficiscuntur,

    Caes. B. G. 7, 76, 5:

    timorem suum sperabat fiduciam barbaris allaturum,

    Hirt. B. G. 8, 10, 1:

    consul ubi, quanta fiducia esset hosti sensit, etc.,

    Liv. 34, 46, 5 and 8:

    hostis,

    id. 30, 29, 4:

    nimia,

    Nep. Pel. 3:

    fiduciam igitur orator prae se ferat,

    Quint. 5, 13, 51:

    simplicitate eorum et fiduciā motus,

    Suet. Claud. 25:

    non quo fiducia desit (mihi),

    Ov. H. 17, 37. —With a play in the meaning A. supra: Pe. Qua fiducia ausus (es) filiam meam dicere esse? Ep. Lubuit;

    ea fiducia,

    Plaut. Ep. 5, 2, 32.—
    II.
    Transf.
    * A.
    Objectively (synon. with fides, II. A.), trustiness, fidelity:

    ut quod meae concreditum est Taciturnitati clam, fidei et fiduciae, Ne enuntiarem cuiquam, etc.,

    Plaut. Trin. 1, 2, 105:

    ibo ad te, fretus tua, Fides, fiducia,

    id. Aul. 3, 6, 50.—
    B.
    Jurid. t. t., that which is intrusted to another on condition of its being returned, a deposit, pledge, security, pawn, mortgage:

    si tutor fidem praestare debet, si socius, si, cui mandaris, si qui fiduciam acceperit, debet etiam procurator,

    Cic. Top. 10, 42:

    fiduciā acceptā... fiduciam committere alicui,

    id. Fl. 21, 51:

    per fiduciae rationem fraudare quempiam,

    id. Caecin. 3, 7; cf.:

    judicium fiduciae,

    id. Rosc. Com. 6, 16; id. N. D. 3, 30, 74: reliquorum judiciorum haec verba maxime excellunt: in arbitrio rei uxoriae, MELIVS AEQVIVS;

    in fiducia, VT INTER BONOS BENE AGIER, etc.,

    id. Off. 3, 15, 61; cf.:

    ubi porro illa formula fiduciae, VT INTER BONOS BENE AGIER OPORTET,

    id. Fam. 7, 12, 2 (cf. also id. Top. 17, 66); Gai. Inst. 2, 59 sq.; Paul. Sent. 2, 13, 1 sqq.; cf. Dict. of Antiq. p. 443.

    Lewis & Short latin dictionary > fiducia

  • 88 hypotheca

    hypŏthēca, ae, f., = hupothêkê, a pledge, security (esp. of immovable things; whereas pignus is used of movable things; cf.

    also: arra, arrabo),

    a mortgage, Just. Inst. 4, 6, § 7; Dig. 13, 7, 9; 20, 1, 2 et saep. (in Cic. Fam. 13, 56, 2, written as Greek).—Hence, hypŏthēcārĭus, a, um, adj. [hypotheca], of or relating to a mortgage:

    actio,

    Dig. 20, 4, 1 fin.:

    creditor,

    id. 42, 7, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > hypotheca

  • 89 hypothecarius

    hypŏthēca, ae, f., = hupothêkê, a pledge, security (esp. of immovable things; whereas pignus is used of movable things; cf.

    also: arra, arrabo),

    a mortgage, Just. Inst. 4, 6, § 7; Dig. 13, 7, 9; 20, 1, 2 et saep. (in Cic. Fam. 13, 56, 2, written as Greek).—Hence, hypŏthēcārĭus, a, um, adj. [hypotheca], of or relating to a mortgage:

    actio,

    Dig. 20, 4, 1 fin.:

    creditor,

    id. 42, 7, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > hypothecarius

  • 90 indemnitas

    indemnĭtas, ātis, f. [indemnis], security from damage or loss, indemnity (post-class.):

    alicujus indemnitati consulere,

    Dig. 3, 5, 31; 12, 4, 5:

    provinciarum indemnitati prospicere,

    Amm. 21, 16 al.

    Lewis & Short latin dictionary > indemnitas

  • 91 interventio

    interventĭo, ōnis, f. [intervenio], an interposition, a giving security (post-class.), Dig. 4, 4, 7, § 3.

    Lewis & Short latin dictionary > interventio

  • 92 moenia

    1.
    moenĭa, ĭum ( gen. plur. moeniōrum for moenium, like anciliorum for ancilium, acc. to Cledon. p. 1898 P.; abl. plur. MOENIIS for moenibus, Inscr. Grut. 408, 1, 34; in sing. moene: moene singulariter dixit Ennius (al. Naevius), Paul. ex Fest. p. 145 Müll.), n. [perh. Sanscr. root mū-, bind; Gr. amunô, munê; cf.: munus, immunis, munio], defensive walls, ramparts, bulwarks, city walls, as a means of protection and security.
    I.
    Lit. (class.):

    uti haberent tuta oppida quod operis muniebant, moenia dicta,

    Varr. L. L. 5, § 141 Müll.:

    domicilia conjuncta, quas urbes dicimus, moenibus sepserunt,

    Cic. Sest. 42, 91:

    diligentius urbem religione quam ipsis moenibus cingitis,

    id. N. D. 3, 40, 94; id. Ac. 2, 44, 137; id. Rep. 1, 11, 17:

    altissima,

    Caes. B. C. 3, 80:

    cum paene inaedificata in muris ab exercitu nostro moenia viderentur,

    bulwarks, fortifications, id. ib. 2, 16: summa arcis, Enn. ap. Macr. S. 1, 4 (Ann. v. 170 Vahl.):

    dividimus muros, et moenia pandimus urbis,

    Verg. A. 2, 234.—
    II.
    Transf.
    A.
    Poet., in gen., walls, enclosure:

    moenia navis,

    Ov. M. 11, 532:

    angusta theatri,

    Lucr. 4, 82: mundi, id. 1, 73; cf.

    caeli,

    Ov. M. 2, 401.—
    B.
    A city enclosed by walls, a walled town (mostly poet. and in post-Aug. prose): nulla jam pernicies moenibus ipsis intra moenia comparabitur, to our walls, i. e. our city, Cic. Cat. 2, 1, 1:

    moenia lata videt triplici circumdata muro,

    Verg. A. 6, 549:

    moenia circumdare muro,

    Flor. 1, 4, 2; Vitr. 8, 4. —
    * C.
    A mansion, dwelling:

    Ditis magni,

    Verg. A. 6, 541.
    2.
    moenĭa, for munia, v. h. v.

    Lewis & Short latin dictionary > moenia

  • 93 nomen

    nōmen, ĭnis (archaic form of gen. sing. NOMINVS, S. C. de Bacch. Corp. Inscr. Lat. 196, 8), n. [for gnōmen, from root gno, whence gnosco, nosco, co-gnosco], a name, appellation (syn. vocabulum).
    I.
    Lit.:

    nomen est, quod unicuique personae datur, quo suo quaeque proprio et certo vocabulo appellatur,

    Cic. Inv. 1, 24, 134:

    imponere nova rebus nomina,

    id. Fin. 3, 1, 3:

    qui haec rebus nomina posuerunt,

    id. Tusc. 3, 5, 10:

    appellare aliquem nomine,

    id. de Or. 1, 56, 239:

    huic urbi nomen Epidamno inditum est,

    Plaut. Men. 2, 1, 37; cf. Liv. 7, 2, 6:

    Theophrastus divinitate loquendi nomen invenit,

    Cic. Or. 19, 62:

    lituus ab ejus litui, quo canitur, similitudine nomen invenit,

    id. Div. 1, 17, 30:

    ut is locus ex calamitate populi Romani nomen caperet,

    Caes. B. G. 1, 13 et saep.:

    ludi, Pythia de domitae serpentis nomine dicti,

    Ov. M. 1, 447:

    clari nominis vir,

    Vell. 2, 34, 4:

    nominis minoris vir,

    id. 2, 100, 5; cf. id. 2, 112, 2; 2, 103, 1: est mihi nomen, inditur mihi nomen, with nom.:

    cui saltationi Titius nomen est,

    Cic. Brut. 62, 225:

    eique morbo nomen est avaritia,

    id. Tusc. 4, 11, 24:

    canibus pigris... Nomen erit pardus, tigris, leo,

    Juv. 8, 36.—With dat.:

    haec sunt aedes, hic habet: Lesbonico'st nomen,

    Plaut. Trin. 2, 2, 110:

    juventus nomen fecit Peniculo mihi,

    id. Men. 1, 1, 1:

    nam mihi est Auxilio nomen,

    id. Cist. 1, 3, 6:

    huic ego die nomen Trinummo facio,

    id. Trin. 4, 2, 1:

    nomen Arcturo est mihi,

    id. Rud. prol. 5:

    cantus cui nomen neniae,

    Cic. Leg. 2, 24, 62:

    puero ab inopiā nomen Egerio est inditum,

    Liv. 1, 34:

    est illis strigibus nomen,

    Ov. F. 6, 139.—With gen.:

    cujus nomen est Viventis,

    Vulg. Gen. 25, 11.—Rarely with ad:

    ut det nomen ad molas coloniam,

    Plaut. Ps. 4, 6, 38.—Nomen dare, edere, profiteri, ad nomina respondere, to give in one's name, be enrolled, enlist; to answer to one's name when summoned to military duty:

    ne nomina darent,

    Liv. 2, 24:

    nomina profiteri,

    id. 2, 24:

    nominis edendi apud consules potestas,

    id. 2, 24:

    virgis caesi, qui ad nomina non respondissent,

    id. 7, 4; also,

    dare nomen in conjurationem,

    to join the conspiracy, Tac. A. 15, 48:

    ab re nomen habet (terra),

    is named for, Liv. 38, 18, 4:

    quae (sapientia) divinarum humanarumque rerum cognitione hoc nomen apud antiquos adsequebatur,

    Cic. Tusc. 5, 3, 7:

    dea (Viriplaca) nomen hoc a placandis viris fertur adsecuta,

    Val. Max. 2, 1, 6.—Esp.:

    nomen accipere = nominari: turris quae nomen ab insulā accepit,

    Caes. B. C. 3, 112, 1; Quint. 3, 3, 13; Just. 1, 5, 1; Tac. A. 6, 37; 15, 74; Plin. Ep. 2, 10, 8.—
    2.
    In partic., the middle name of the three which every freeborn Roman had, as distinguished from the praenomen and cognomen. The nomen distinguished one gens from another, the cognomen one familia from another, and the praenomen one member of the familia from another, Quint. 7, 3, 27.—But sometimes nomen is used in the signif. of praenomen:

    id nomen (sc. Gaja),

    Cic. Mur. 12, 27.—So, too, in the signif. of cognomen:

    Sex. Clodius, cui nomen est Phormio,

    Cic. Caecin. 10, 27; cf.:

    tamquam habeas tria nomina,

    i. e. as if you were a Roman, Juv. 5, 127.—
    3.
    Esp. in phrase: sub nomine, under the assumed name:

    qui litteras exitiales Demetrio sub nomine Flaminini adtulerant,

    Liv. 40, 54, 9:

    sub nomine meo,

    Quint. 7, 2, 24:

    carmina sub alieno nomine edere,

    Suet. Aug. 55:

    multa vana sub nomine celebri vulgabantur,

    Tac. A. 6, 12; 13, 25; id. H. 1, 5; cf.:

    rogatio repente sub unius tribuni nomine promulgatur,

    Liv. 43, 16, 6; Suet. Aug. 29; Plin. Pan. 50, 5; cf. also II. B. infra.—
    4.
    A title of power or honor:

    imperatoris,

    Caes. B. C. 2, 32, 14.—
    5.
    In gram., a noun, Quint. 1, 4, 18; 1, 5, 42 et saep.—
    B.
    Transf.
    1.
    Nomen alicu jus deferre, to bring an accusation against, to accuse a person:

    nomen alicujus de parricidio deferre,

    Cic. Rosc. Am. 10, 28: nomen recipere, to receive the accusation:

    palam de sellā ac tribunali pronuntiat: si quis absentem Sthenium rei capitalis reum facere vellet, sese ejus nomen recepturum: et simul, ut nomen deferret, etc.,

    Cic. Verr. 2, 2, 38, § 94; cf. context.—
    2.
    A bond, note, a demand, claim, a debt: tituli debitorum nomina dicuntur praesertim in iis debitis, in quibus hominum nomina scripta sunt, quibus pecuniae commodatae sunt, Ascon. ap. Cic. Verr. 2, 1, 10, § 28:

    repromittam istoc nomine solutam rem futuram,

    Plaut. As. 2, 4, 48:

    si neque in tuas tabulas ullum nomen referres, cum tot tibi nominibus acceptum Curtii referrent,

    Cic. Verr. 2, 1, 39, § 102:

    qui tibi, ut ais, certis nominibus grandem pecuniam debuit,

    on good bonds, good security, id. Quint. 11, 38; cf.:

    egone hos digitos meos impellere potui, ut falsum perscriberent nomen?

    id. Rosc. Com. 1, 1:

    volo persolvere, ut expungatur nomen, ne quid debeam,

    Plaut. Cist. 1, 3, 40; so,

    solvere,

    Cic. Att. 6, 2, 7:

    expedire, exsolvere,

    id. ib. 16, 6, 3:

    nomina sua exigere,

    to collect one's debts, id. Verr. 2, 1, 10, § 28:

    hoc nomen, quod urget, nunc, cum petitur, dissolvere,

    id. Planc. 28, 68:

    transcribere in alium,

    Liv. 35, 7:

    qui venit ad dubium grandi cum codice nomen,

    comes with a huge ledger to sue for a doubtful debt, Juv. 7, 110.—
    b.
    Nomina facere, in the case of written obligations, to set down or book the items of debt in the account-book:

    nomina se facturum, qua ego vellem die,

    Cic. Fam. 7, 23, 1:

    emit homo cupidus (Canius) tanti, quanti Pythius voluit et emit instructos: nomina facit (Pythius), negotium conficit,

    id. Off. 3, 14, 59:

    nomina facturi diligenter in patrimonium et vasa debitoris inquirimus,

    Sen. Ben. 1, 1, 2.—
    c.
    Nomen locare, to offer as surety, Phaedr. 1, 16, 1 (dub.).—
    d.
    Transf., an item of debt; and hence, a debtor:

    hoc sum assecutus, ut bonum nomen existimer,

    i. e. a good payer, Cic. Fam. 5, 6, 2:

    lenta nomina non mala,

    Sen. Ben. 5, 22, 1; cf. id. ib. 7, 29, 2; Col. 1, 7, 2.—
    3.
    A family, race, stock, people, nation:

    C. Octavium in familiam nomenque adoptavit,

    Suet. Caes. 83:

    Crispum C. Sallustius in nomen ascivit,

    Tac. A. 3, 30; Luc. 7, 584.—
    4.
    With national names: nomen Romanum, whatever is called Roman, i. e. the Roman dominion, nation, power; esp. of the army:

    gens infestissuma nomini Romano,

    Sall. C. 52, 24: CEIVIS ROMANVS NEVE NOMINVS LATINI NEVE SOCIVM QVISQVAM, etc., S. C. de Bacch.; so,

    concitatis sociis et nomine Latino,

    Cic. Rep. 1, 19, 31; 3, 29, 41:

    ubi deletum omnibus videretur nomen Romanum,

    Liv. 23, 6, 3:

    relicum Romani nominis,

    id. 22, 55, 5; 27, 33, 11; 1, 10, 3; cf. id. 9, 7, 1:

    Aeolio regnatas nomine terras,

    Sil. 14, 70:

    Volscūm nomen prope deletum est,

    Liv. 3, 8, 10:

    nomen Atheniensium tueri,

    Just. 5, 6, 9.—
    5.
    Poet.
    a.
    A thing:

    infaustum interluit Allia nomen,

    Verg. A. 7, 717.—
    b.
    A person:

    popularia nomina Drusos,

    Luc. 6, 759; 1, 311:

    nec fidum femina nomen,

    Tib. 3, 4, 61:

    in diversa trahunt unum duo nomina pectus,

    i. e. the love of a mother and sister, Ov. M. 8, 464; id. H. 8, 30.—
    II.
    Trop.
    A.
    Name, fame, repute, reputation, renown (syn.:

    existimatio, fama): hujus magnum nomen fuit,

    Cic. Brut. 67, 238:

    nomen habere,

    id. ib. 69, 244:

    magnum in oratoribus nomen habere,

    id. Or. 6, 22:

    officere nomini alicujus, Liv. praef. § 3: et nos aliquod nomenque decusque Gessimus,

    Verg. A. 2, 89:

    nomen gerere,

    Lact. 1, 20, 3; 4, 29, 15 al.:

    multi Lydia nominis Romanā vigui clarior Iliā,

    Hor. C. 3, 9, 7:

    nomen alicujus stringere,

    Ov. Tr. 2, 350:

    homines nonnullius in litteris nominis, Plin Ep. 7, 20, 3: parentes, quorum maximum nomen in civitatibus est suis,

    Liv. 22, 22, 13.—Of ill repute, bad reputation: malum nomen (only rare and late Lat.): magis eligendum in paupertate nomen bonum quam in divitiis nomen pessimum, Hier. Com. Ep. Tit., Paris, 1546, p. 104 H.—
    2.
    Of inanimate things:

    ne vinum nomen perdat,

    Cato, R. R. 25:

    nec Baccho genus aut pomis sua nomina servat,

    Verg. G. 2, 240.—
    B.
    A title, pretext, pretence, color, excuse, account, sake, reason, authority, behalf, etc.: alio nomine et aliā de causā abstulisse. Cic. Rosc. Com. [p. 1214] 14, 40:

    legis agrariae simulatione atque nomine,

    id. Agr. 2, 6, 15:

    classis nomine pecuniam imperatam queruntur,

    id. Fl. 12, 27:

    haec a te peto amicitiae nostrae nomine,

    id. Fam. 12, 12, 3; 2, 1, 1:

    nomine sceleris conjurationisque damnati,

    id. Verr. 2, 5, 5, § 11:

    nomine neglegentiae suspectum esse,

    id. Fam. 2, 1, 1:

    quid exornamus philosophiam, aut quid ejus nomine gloriosi sumus?

    id. Tusc. 2, 14, 33:

    qui cum luxuriose viverent, non reprehenderentur eo nomine,

    id. Fin. 2, 7, 21:

    gratias boni viri agebant et tuo nomine gratulabantur,

    on your account, id. Phil. 1, 12, 30:

    Antonio tuo nomine gratias egi,

    on your behalf, id. Att. 1, 16, 16:

    legationes tuo nomine proficiscentes,

    id. Fam. 3, 8, 2:

    quem quidem tibi etiam suo nomine commendo,

    for his own sake, id. ib. 13, 21, 2:

    meo nomine,

    Tac. H. 1, 29:

    feminarum suarum nomine,

    id. G. 8:

    bellum populo Romano suo nomine indixit,

    Cic. Cat. 2, 6, 14:

    decretae eo nomine supplicationes,

    Tac. A. 14, 59;

    but: acceptā ex aerario pecuniā tuo nomine,

    on your responsibility, Cic. Q. Fr. 1, 3, 7.—
    C.
    A name, as opposed to the reality:

    me nomen habere duarum legionum exilium (opp. exercitum habere tantum),

    Cic. Att. 5, 15, 1:

    Campani magis nomen ad praesidium sociorum, quam vires cum attulissent,

    Liv. 7, 29:

    nomen amicitia est, nomen inane fides,

    Ov. A. A. 1, 740.—
    III.
    In eccl. Lat.,
    1.
    Periphrastically:

    invocavit nomen Domini,

    Vulg. Gen. 13, 4:

    omnipotens nomen ejus,

    ib. Exod. 15, 3:

    psallam nomini Domini,

    ib. Psa. 7, 18:

    blasphemare nomen ejus,

    ib. Apoc. 13, 6.—
    2.
    Delegated power:

    in nomine tuo daemones eicimus,

    Vulg. Matt. 7, 22:

    in quo nomine fecistis,

    ib. Act. 4, 7:

    locuti sunt in nomine Domini,

    ib. Jacob. 5, 10.

    Lewis & Short latin dictionary > nomen

  • 94 obses

    obses (old orthogr. opses, in the first Epit. of the Scipios; v. infra; Inscr. Spec. Epigr. p. 5, 11 Jahn), ĭdis ( gen. plur. obsidium, Caes. B. G. 5, 27; 6, 9; Liv. 2, 13, 97), m. and f. [ob-sedeo].
    I.
    Lit., a hostage:

    OPSIDES ABDOVCIT, first Epit. of the Scipios: ut obsides accipere, non dare consueverint,

    Caes. B. G. 1, 14; Liv. 34, 35:

    obsides alicui imperare,

    Cic. Imp. Pomp. 12, 35:

    dedere,

    Sall. J. 54, 6:

    retinere aliquem obsidem,

    as a hostage, Nep. Them. 7, 2.— Fem.:

    me tamen acceptā poterat deponere bellum Obside,

    Ov. M. 8, 48:

    obsides, qui Porsenae mittebantur,

    Plin. 34, 6, 13, § 29:

    inter se dare,

    to exchange, Caes. B. G. 1, 9.— [p. 1243]
    II.
    Transf., in gen., a surety, security, bail, pledge (syn.:

    sponsor, vindex, vas, praes): Phocion se ejus rei obsidem fore, pollicitus est,

    to be surety, to answer for it, Nep. Phoc. 2, 4:

    accipere aliquem obsidem nuptiarum,

    Cic. Clu. 66, 188:

    conjugii,

    Ov. H. 2, 34:

    rei,

    Nep. Phoc. 2, 4: dare obsides, with a foll. acc. and inf., to give a surety or guarantee:

    tantum modo oratoribus Metellus obsides non dedit, se nullā in re Verri similem futurum,

    Cic. Verr. 2, 3, 53, § 124.—Also of inanim. subjects:

    habemus a C. Caesare sententiam tamquam obsidem perpetuae in rem publicam voluntatis,

    Cic. Cat. 4, 5, 9; id. Cael. 32, 78; id. Clu. 30, 83; Quint. 12, 7, 3:

    obsidem enim se animum ejus habere,

    Liv. 39, 47.

    Lewis & Short latin dictionary > obses

  • 95 opses

    obses (old orthogr. opses, in the first Epit. of the Scipios; v. infra; Inscr. Spec. Epigr. p. 5, 11 Jahn), ĭdis ( gen. plur. obsidium, Caes. B. G. 5, 27; 6, 9; Liv. 2, 13, 97), m. and f. [ob-sedeo].
    I.
    Lit., a hostage:

    OPSIDES ABDOVCIT, first Epit. of the Scipios: ut obsides accipere, non dare consueverint,

    Caes. B. G. 1, 14; Liv. 34, 35:

    obsides alicui imperare,

    Cic. Imp. Pomp. 12, 35:

    dedere,

    Sall. J. 54, 6:

    retinere aliquem obsidem,

    as a hostage, Nep. Them. 7, 2.— Fem.:

    me tamen acceptā poterat deponere bellum Obside,

    Ov. M. 8, 48:

    obsides, qui Porsenae mittebantur,

    Plin. 34, 6, 13, § 29:

    inter se dare,

    to exchange, Caes. B. G. 1, 9.— [p. 1243]
    II.
    Transf., in gen., a surety, security, bail, pledge (syn.:

    sponsor, vindex, vas, praes): Phocion se ejus rei obsidem fore, pollicitus est,

    to be surety, to answer for it, Nep. Phoc. 2, 4:

    accipere aliquem obsidem nuptiarum,

    Cic. Clu. 66, 188:

    conjugii,

    Ov. H. 2, 34:

    rei,

    Nep. Phoc. 2, 4: dare obsides, with a foll. acc. and inf., to give a surety or guarantee:

    tantum modo oratoribus Metellus obsides non dedit, se nullā in re Verri similem futurum,

    Cic. Verr. 2, 3, 53, § 124.—Also of inanim. subjects:

    habemus a C. Caesare sententiam tamquam obsidem perpetuae in rem publicam voluntatis,

    Cic. Cat. 4, 5, 9; id. Cael. 32, 78; id. Clu. 30, 83; Quint. 12, 7, 3:

    obsidem enim se animum ejus habere,

    Liv. 39, 47.

    Lewis & Short latin dictionary > opses

  • 96 pignero

    pignĕro, āvi, ātum, 1, v. a. [pignus], to give as a pledge, to pledge, pawn, mortgage.
    I.
    Lit.:

    unionem,

    Suet. Vit. 7: bona tantum, quae publicari poterant, pigneranda poenae praebebant, furnished as security for the penalty, i. e. left to be confiscated, Liv. 29, 36:

    cujus et alveolos et laenam pignerat Atreus,

    which the poet Rubrenus, while he was writing the Atreus, was compelled by necessity to pawn, Juv. 7, 73:

    ancilla pignerata,

    Dig. 40, 5, 46:

    vestimenta pignorata,

    Vulg. Amos, 2, 8.—
    II.
    Trop.
    A.
    To pledge one's life, etc.:

    velut obsidibus datis pigneratos habere animos,

    Liv. 24, 1.—
    B.
    To bind a person or thing to one's self, to make one's own:

    pignerare aliquem sibi beneficio,

    App. M. 3, p. 134, 32: optimates viros curiae suae, Naz. Pan. ad Const. 35.—With se, to pledge one's self:

    se cenae alicujus,

    to promise to dine with one, App. M. 3, p. 139, 4; 11, p. 269, 25.

    Lewis & Short latin dictionary > pignero

  • 97 portus

    portus, ūs ( gen. sing. porti, Turp. ap. Non. 491, 20: dat. plur. portibus, Liv. 27, 30, 7 et saep.; a better form than portubus), m. [por, whence porto, portitor].—Prop., an entrance; hence,
    I.
    A harbor, haven, port: Lunai portus, Enn. ap. Pers. 6, 9 (Ann. v. 16 Vahl.):

    portus Caietae,

    Cic. Imp. Pomp. 12, 33; id. Rep. 3, 31, 43; cf.:

    in Graeciae portus,

    id. ib. 1, 3, 5:

    e portu solvere,

    to sail out of port, id. Mur. 2, 4; so,

    e portu proficisci,

    Caes. B. G. 3, 14:

    ex portu exire,

    id. B. C. 2, 4:

    ex portu naves educere,

    id. ib. 1, 57;

    2, 22: portum linquere,

    Verg. A. 3, 289:

    petere,

    to sail into, to enter, Cic. Planc. 39, 94; Verg. A. 1, 194:

    capere,

    Caes. B. G. 4, 36:

    occupare,

    Hor. Ep. 1, 6, 32:

    in portum venire,

    to enter the port, Cic. Sen. 19, 71; so,

    in portum ex alto invehi,

    id. Mur. 2, 4:

    in portum deferri,

    Auct. Her. 1, 11, 19:

    in portum pervenire,

    Caes. B. G. 4, 22:

    in portum se recipere,

    id. B. C. 2, 22:

    in portum navim cogere (al. conicere),

    Cic. Inv. 2, 32, 98:

    in portum penetrare,

    id. Verr. 2, 5, 37, § 96:

    portum tenere,

    to reach a port, id. Fam. 1, 9, 21:

    in portum voluntatis deduci,

    Vulg. Psa. 106, 30:

    in portu operam dare,

    to be an officer of the customs, Cic. Verr. 2, 2, 70, § 171; 2, 2, 72, § 176.—With reference to the import-duty to be paid in ports:

    ex portu vectigal conservare,

    Cic. Imp. Pomp. 6, 15; id. Verr. 2, 2, 70, § 171. —Prov.:

    in portu navigare,

    i. e. to be in safety, out of all danger, Ter. And. 3, 1, 22; so,

    in portu esse,

    Cic. Fam. 9, 6, 4.—
    2.
    Poet., transf., the mouth of a river, where it empties into the sea, Ov. H. 14, 107; id. Am. 2, 13, 10.—
    B.
    Trop., as also the Greek limên, and our haven, a place of refuge, an asylum, retreat (class.; a favorite trope of Cicero): portus corporis, Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 107 (Trag. v. 415 Vahl.):

    tamquam portum aliquem exspecto illam solitudinem,

    Cic. de Or. 1, 60, 255;

    so with tamquam,

    id. Brut. 2, 8:

    se in philosophiae portum conferre,

    id. Fam. 7, 30, 2:

    regum, populorum, nationum portus erat et refugium senatus,

    id. Off. 2, 8, 26:

    exsilium non supplicium est, sed perfugium portusque supplicii,

    id. Caecin. 34, 100; id. Tusc. 1, 49, 118:

    hic portus, haec arx, haec ara sociorum,

    id. Verr. 2, 5, 48, § 126; so,

    nam mihi parta quies, omnisque in limine portus,

    i. e. security is at hand, Verg. A. 7, 598:

    venias portus et ara tuis,

    Ov. H. 1, 110:

    vos eritis nostrae portus et ara fugae,

    id. P. 2, 8, 68. —
    II.
    In the oldest Latinity, a house (as a place which one enters):

    portum in XII. pro domo positum omnes fere consentiunt,

    Fest. p. 233 Müll.—
    * III.
    A warehouse:

    portus appellatus est conclusus locus, quo importantur merces et inde exportantur,

    Dig. 50, 16, 59:

    Licini,

    Cassiod. Var. 1, 25.

    Lewis & Short latin dictionary > portus

  • 98 praefascini

    praefiscĭnē, praefiscĭni, and praefascĭni, adv. [adverbial form from prae-fascinum; cf. Non. 153, 12; prop. in security against magic; cf. Corss. Ausspr. 1, 775 sq.; hence], meaning no evil, without offence, without vanity (mostly ante-class.): pol tu ad laudem addito praefiscini, ne puella fascinetur, Titin. ap. Charis. p. 210;

    Afran. ib.: praefiscini hoc nunc dixerim,

    Plaut. As. 2, 4, 84; id. Cas. 5, 2, 51:

    homo praefiscini frugi,

    Petr. 73, 6.—Form praefascine, Plaut. Rud. 2, 5, 4; Gell. 10, 24, 8; Charis. p. 210 P.:

    praefascine dixerim,

    App. Flor. 3, 16, p. 356, 30 (cf. Hildeb. ad loc.).

    Lewis & Short latin dictionary > praefascini

  • 99 praefiscine

    praefiscĭnē, praefiscĭni, and praefascĭni, adv. [adverbial form from prae-fascinum; cf. Non. 153, 12; prop. in security against magic; cf. Corss. Ausspr. 1, 775 sq.; hence], meaning no evil, without offence, without vanity (mostly ante-class.): pol tu ad laudem addito praefiscini, ne puella fascinetur, Titin. ap. Charis. p. 210;

    Afran. ib.: praefiscini hoc nunc dixerim,

    Plaut. As. 2, 4, 84; id. Cas. 5, 2, 51:

    homo praefiscini frugi,

    Petr. 73, 6.—Form praefascine, Plaut. Rud. 2, 5, 4; Gell. 10, 24, 8; Charis. p. 210 P.:

    praefascine dixerim,

    App. Flor. 3, 16, p. 356, 30 (cf. Hildeb. ad loc.).

    Lewis & Short latin dictionary > praefiscine

  • 100 praefiscini

    praefiscĭnē, praefiscĭni, and praefascĭni, adv. [adverbial form from prae-fascinum; cf. Non. 153, 12; prop. in security against magic; cf. Corss. Ausspr. 1, 775 sq.; hence], meaning no evil, without offence, without vanity (mostly ante-class.): pol tu ad laudem addito praefiscini, ne puella fascinetur, Titin. ap. Charis. p. 210;

    Afran. ib.: praefiscini hoc nunc dixerim,

    Plaut. As. 2, 4, 84; id. Cas. 5, 2, 51:

    homo praefiscini frugi,

    Petr. 73, 6.—Form praefascine, Plaut. Rud. 2, 5, 4; Gell. 10, 24, 8; Charis. p. 210 P.:

    praefascine dixerim,

    App. Flor. 3, 16, p. 356, 30 (cf. Hildeb. ad loc.).

    Lewis & Short latin dictionary > praefiscini

См. также в других словарях:

  • Security guard — Private factory guard Occupation Activity sectors Security Description A security guard (or security officer) is a person who is paid to protect pro …   Wikipedia

  • Security — is the condition of being protected against danger, loss, and criminals. In the general sense, security is a concept similar to safety. The nuance between the two is an added emphasis on being protected from dangers that originate from outside.… …   Wikipedia

  • Security engineering — is a specialized field of engineering that focuses on the security aspects in the design of systems that need to be able to deal robustly with possible sources of disruption, ranging from natural disasters to malicious acts. It is similar to… …   Wikipedia

  • Security theater — consists of security countermeasures intended to provide the feeling of improved security while doing little or nothing to actually improve security. [cite book last = Schneier first = Bruce authorlink = Bruce Schneier title = Beyond Fear:… …   Wikipedia

  • security — se·cur·i·ty /si kyu̇r ə tē/ n pl ties 1 a: something (as a mortgage or collateral) that is provided to make certain the fulfillment of an obligation used his property as security for a loan b: surety see also …   Law dictionary

  • Security sector reform — (SSR) is a concept to reform or rebuild a state s security sector that emerged first in the 1990s in Eastern Europe. It starts where a dysfunctional security sector is unable to provide security to the state and its people effectively and under… …   Wikipedia

  • Security controls — are safeguards or countermeasures to avoid, counteract or minimize security risks. To help review or design security controls, they can be classified by several criteria, for example according to the time that they act, relative to a security… …   Wikipedia

  • Security level management — (SLM) comprises a quality assurance system for electronic information security. The aim of SLM is to display the IT security status transparently across a company at any time, and to make IT security a measurable quantity. Transparency and… …   Wikipedia

  • Security of person — or security of the person is a human right guaranteed by the Universal Declaration of Human Rights, adopted by the United Nations in 1948. It is also a right respected in the Constitution of Canada, the Constitution of South Africa and other laws …   Wikipedia

  • Security Assertion Markup Language — (SAML) is an XML based standard for exchanging authentication and authorization data between security domains, that is, between an identity provider (a producer of assertions) and a service provider (a consumer of assertions). SAML is a product… …   Wikipedia

  • Security Level Management — (SLM) ist ein Qualitätssicherungssystem für die elektronische Informationssicherheit. SLM hat zum Ziel, den IT Sicherheitsstatus jederzeit unternehmensweit transparent darzustellen und IT Sicherheit zu einer messbaren Größe zu machen. Transparenz …   Deutsch Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»