-
1 Feder
Feder, I) im allg.: penna – pluma (die Flaumfeder). – mit Federn versehen, damit angefüllt, plumeus: ohne Federn, deplumis; implumis: F. bekommen (flügge werden), plumescere: F. haben (flügge sein), pennas habere. – Sprichw., sich mit fremden Federn schmücken, laudibus alienis se ornare (Cic. Phil. 2, 25). alienis se coloribus adornare (Eccl.); alienis gloriari bonis (Phaedr. 1, 3, 1); aliorum scripta furantem pro suis praedicare (anderer Schriften stehlen u. für die seinigen ausgeben, nach Vitr. 7. praef. § 3); jmdm. die Federn beschneiden, pinnas alci incīdere (Cic. ad Att. 4, 2, 5): den Vogel erkennt man an den Federn, hominis mores naturaque ex corpore, oculis, vultu, fronte pernoscuntur (Cic. de fato 10). – II) insbes., Schreibfeder, a) eig.: penna scriptoria, im Zshg. bl. penna (erst im achten Jahrhundert gebräuchlich, Isidor. 6, 14, 5). – calamus scriptorius, im Zshg. bl. calamus (aus Rohr u. Schilf). – stilus (Griffel, aus Metall). – Gewandtheit mit der F. (im Aufschreiben, Nachschreiben), celeritas scribendi: die F. ergreifen, ansetzen, calamum (pennam) sumere; stilum prehendere; ad scribendum se conferre (übh. schreiben wollen): jmdm. die F. (die Hand) führen, scribentis manum manu superimpositā regere: keine F. anrühren, ansetzen litteram nullam facere od. scribere: jmdm. etwas in die F. sagen, dictare alci alqd: was einem jmd. in die F. sagt, aufschreiben, dictata calamo excipere: das Buch ist unter der F., liber mihi est in manibus; opus in manibus habeo: schreiben, was vor die F. kommt (d. i. was mir gerade einfällt), scribere quidquid in buccam [875] venerit: die F. mit dem Schwert vertauschen, stilum (od. pennam) gladio mutare: ich mußte meine F. als Sachwalter niederlegen, illae litterae forenses conticuerunt: die Feder sträubt sich gegen etw., oratio alqd fugit et reformidat. – b) meton., Schreibart, Manier: stilus (z.B. orationes Attico stilo scriptae).
-
2 unbefestigt
unbefestigt, immunitus (eig.). – mobilis (bildl., moralisch noch nicht fest, z.B. adulescentium animi). – unbefiedert, implumis (was noch keine Federn hat). – non pennatus (was übh. keine Federn hat.
-
3 ungefiedert
ungefiedert, implumis. – ungefoltert, intactus [2394] tormentis. – ungefragt, non inter. rogatus.
См. также в других словарях:
implume — (Del lat. implumis.) ► adjetivo Que no tiene plumas. ANTÓNIMO plumoso * * * implume (del lat. «implūmis»; cult. o hum.) adj. Desprovisto de plumas: ‘El hombre es un animal bípedo implume’. * * * implume. (Del lat. implūmis). adj. Que no tiene… … Enciclopedia Universal
APTEROS — Victoria, Graece Α῎πτεζος Νίκη, i. e. sine alis, et implumis, ab Atheniensibus formabatur, teste Pausan. in Atticis, cuius et statuam describit. Idem in Laconicis ait, Victoriam ideo ἄπτερον eos statuisle, ne videlicet avolaret … Hofmann J. Lexicon universale
LUSCINIA — an quod lugens canit, an. quod canit ante lucem, ut Isid. an potius, quod in lucis canit, ut Vost. vult? in cantatricibus avibus praecipua est. Sen. Ep. 76. Habet vocem sed quanto dulciorem, mobilioremque lusciniae? Unde et Graecis ἀηδὼν, quia… … Hofmann J. Lexicon universale
implume — agg. [dal lat. implumis ]. 1. [che non ha ancora le piume o le penne: uccellini i. ] ◀▶ pennuto, piumoso. 2. (estens., lett.) [che è senza barba] ▶◀ glabro, imberbe. 3. (fig., non com.) [che ha poca esperienza] ▶◀ imberbe, inesperto, sprovveduto … Enciclopedia Italiana
plume — Plume, C est toute plume de volatille, combien que aucuns veulent appeler Penne, celle qui est de gros tuyau, et Plume celle qui l est de court et gresle, et Duvet, la plus menuë molle et flouete. Les anciens François par ce mot, Plume,… … Thresor de la langue françoyse
implume — (Del lat. implūmis). adj. Que no tiene plumas … Diccionario de la lengua española