Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

gladiator

  • 1 gladiator

    glădĭātor, ōris, m. [gladius; cf. digladior], a swordsman, fighter in the public games, a gladiator (cf.: lanista, mirmillo, secutor, retiarius, bestiarius, pugil, athleta).
    I.
    Lit.:

    athletae et gladiatores,

    Cic. Or. 68, 228:

    gladiatorum spectaculum,

    id. Tusc. 2, 17, 41:

    ut emat gladiatores,

    id. Sull. 19, 55:

    ut gladiatoribus imperari solet,

    id. Sest. 37, 80:

    nobiles,

    id. Phil. 3, 14, 35:

    tam bonus gladiator rudem tam cito accepisti,

    id. ib. 2, 29, 74:

    quis tota Italia veneficus, quis gladiator, quis latro, quis sicarius, etc.,

    id. Cat. 2, 4, 7.—As a term of reproach:

    Gracchorum potentiam majorem fuisse arbitramini quam hujus gladiatoris (i. e. Antonii) futura sit?

    Cic. Phil. 5, 12, 32; 7, 6, 17; id. Verr. 2, 3, 62, § 146:

    vetus proverbium est, gladiatorem in arena capere consilium,

    Sen. Ep. 22, 1:

    (gladiatorum) emptio et venditio, an locatio et conductio,

    Gai. Inst. 3, 146.—
    B.
    Transf., in plur., a combat of gladiators, gladiatorial exhibition: rumor venit datum iri gladiatores; populus convolat, Ter. Hec. prol. alt. 32; Cic. Sest. 64, 133 and 135; Suet. Tit. 7:

    edere,

    id. Aug. 45; id. Dom. 4:

    edendis gladiatoribus praesedit,

    Tac. A. 1, 76:

    locum gladiatoribus dare,

    Cic. Att. 2, 1, 5; id. Phil. 9, 7, 16; abl. absol.:

    gladiatoribus,

    at a show of gladiators, id. ib. 2, 19, 3; cf.: ut Romam vitet gladiatoribus, Lucil. ap. Non. 165, 14; Asin. Poll. ap. Cic. Fam. 10, 32, 3; cf.:

    gladiatores, quod spectaculum inter epulas erat, eo ornatu armarunt (Campani), etc.,

    Liv. 9, 40, 17.—
    * II.
    A swordcutler:

    carpentarii, scandularii, gladiatores, aquilices, tubarii, etc.,

    Dig. 50, 6, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > gladiator

  • 2 gladiator

    glădĭātŏr, ōris, m. [gladius] - voir hors site gladiatores. [st1]1 [-] gladiateur.    - Cic. Or. 228, etc.    - gladiatores dare, Cic. Sest. 133: donner un combat de gladiateurs. --- cf. Ter. Hec. 32 ; Cic. Att. 2, 1, 5 ; Phil. 9, 16. [st1]2 [-] [t. injurieux] spadassin.    - Cic. Verr, 3, 146 ; Amer. 17 ; 118 ; Phil. 5, 32. [st1]3 [-] fabricant d'épées.    - Dig. 50, 6, 6.
    * * *
    glădĭātŏr, ōris, m. [gladius] - voir hors site gladiatores. [st1]1 [-] gladiateur.    - Cic. Or. 228, etc.    - gladiatores dare, Cic. Sest. 133: donner un combat de gladiateurs. --- cf. Ter. Hec. 32 ; Cic. Att. 2, 1, 5 ; Phil. 9, 16. [st1]2 [-] [t. injurieux] spadassin.    - Cic. Verr, 3, 146 ; Amer. 17 ; 118 ; Phil. 5, 32. [st1]3 [-] fabricant d'épées.    - Dig. 50, 6, 6.
    * * *
        Gladiator, pen. prod. gladiatoris. Cic. Joueur d'espee, Escrimeur.
    \
        Gladiatores. Cic. Serfs, ou autres apprins à l'escrime, qu'on faisoit combattre pour recreation deux à deux en presence du peuple à oultrance, Gladiateurs.

    Dictionarium latinogallicum > gladiator

  • 3 gladiātor

        gladiātor ōris, m    [gladius], a swordsman, gladiator, fighter (in public games): gladiatorum spectaculum: gladiatoribus imperari: in ludo habere, Cs.: potentia huius gladiatoris, cutthroat.— Plur., a combat of gladiators, gladiatorial exhibition: rumor venit Datum iri gladiatores, T.: gladiatoribus, at a show of gladiators: gladiatores, quod spectaculum, etc., L.
    * * *

    Latin-English dictionary > gladiātor

  • 4 gladiator

    gladiator gladiator, oris m гладиатор

    Латинско-русский словарь > gladiator

  • 5 gladiator

    gladiātor, ōris, m. (gladius), I) der mit dem Schwerte Bewaffnete (s. Prisc. 8, 91), der Fechter in den Gladiatorenkämpfen (s. gladiātōrius), der Gladiator (entweder Sklaven, Gefangene od. Verbrecher, zuw. auch Freie, die sich gegen ein Kaufgeld [auctoramentum, dah. auctorati gen.] anwerben ließen und in Truppen, familia, unter einem Lehrer, lanista, magister, standen, der sie zu den Kämpfen einübte; vgl. Friedländer Darstell. aus der Sittengesch. Roms8 2, 359 ff. Marquardt Römische Staatsverwaltung2 3, 559 ff. A) eig., Cic. u.a.: als Schimpfname, Klopffechter, Bandit, Cic. Verr. 3, 146; Rosc. Am. 17 u. 118; Phil. 5, 32 u. 7, 17. – B) meton., gladiatores = Gladiatorenkämpfe, -spiele, gladiatores dare, Ter. u. Cic., edere, Suet.: gladiatoribus, bei den Gladiatorenspielen, Cic. u.a. – II) der Schwertmacher, Schwertfeger, Tarrunt. dig. 50, 6, 6.

    lateinisch-deutsches > gladiator

  • 6 gladiator

    gladiātor, ōris, m. (gladius), I) der mit dem Schwerte Bewaffnete (s. Prisc. 8, 91), der Fechter in den Gladiatorenkämpfen (s. gladiatorius), der Gladiator (entweder Sklaven, Gefangene od. Verbrecher, zuw. auch Freie, die sich gegen ein Kaufgeld [auctoramentum, dah. auctorati gen.] anwerben ließen und in Truppen, familia, unter einem Lehrer, lanista, magister, standen, der sie zu den Kämpfen einübte; vgl. Friedländer Darstell. aus der Sittengesch. Roms8 2, 359 ff. Marquardt Römische Staatsverwaltung2 3, 559 ff. A) eig., Cic. u.a.: als Schimpfname, Klopffechter, Bandit, Cic. Verr. 3, 146; Rosc. Am. 17 u. 118; Phil. 5, 32 u. 7, 17. – B) meton., gladiatores = Gladiatorenkämpfe, -spiele, gladiatores dare, Ter. u. Cic., edere, Suet.: gladiatoribus, bei den Gladiatorenspielen, Cic. u.a. – II) der Schwertmacher, Schwertfeger, Tarrunt. dig. 50, 6, 6.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > gladiator

  • 7 gladiator

    gladiātor, ōris m. [ gladius ]
    1) гладиатор (раб, военнопленный или вольнонаемный), цирковой боец C etc.
    2) бран. головорез, душегуб C
    3) pl. гладиаторские бои
    gladiatores dare Ter, C (edere Su, T) — устраивать гладиаторские бои (игры)
    4) сабельный мастер, оружейник Dig

    Латинско-русский словарь > gladiator

  • 8 gladiator

    1) гладиатор (1. un. C. 11, 43). 2) как бранное слово разбойник (1. 3 pr. D. 28, 2). 3) шпажник (1. 6 D. 50, 6).

    Латинско-русский словарь к источникам римского права > gladiator

  • 9 gladiator

    , oris m
      гладиатор

    Dictionary Latin-Russian new > gladiator

  • 10 Gladiator in arena consilium capit

    The gladiator is formulating his plan in the arena (i.e., too late) (Seneca)

    Latin Quotes (Latin to English) > Gladiator in arena consilium capit

  • 11 Malaconotus gladiator

    3. ENG green-breasted [pugnacious] bush shrike
    5. FRA gladiateur m à poitrine verte

    VOCABULARIUM NOMINUM ANIMALIUM QUINQUELINGUE — AVES > Malaconotus gladiator

  • 12 Eleutherodactylus gladiator

    3. ENG
    4. DEU
    5. FRA
    Ареал обитания: Южная Америка

    VOCABULARIUM NOMINUM ANIMALIUM QUINQUELINGUE > Eleutherodactylus gladiator

  • 13 Malaconotus gladiator

    ENG green-breasted bushshrike

    Animal Names Latin to English > Malaconotus gladiator

  • 14 bustuarius

    bustuārius, a, um (bustum), zur Leichenbrandstätte gehörig, gladiator, der an der Leichenbrandstätte dem Verstorbenen zu Ehren kämpft, Tert. u. Serv. (übtr. v. Klodius, ille bustuarius gladiator, jener Klopffechter, wie man sie bei Totenfeiern sieht, Cic. Pis. 19): moecha, die sich bei Brandstätten u. Gräbern preisgibt, Mart.: altare, auf dem Menschen geopfert werden, Tert.: latro, Plünderer der Grabmäler, Amm. – subst., a) bustuārius, ī, m., α) = καύστης νεκρῶν, der Leichenverbrenner, Gloss. II, 347, 1. – β) = τυμβωρύχος, der Plünderer der Grabmäler, übtr. übb. = Erzspitzbube, Amm. 29, 2, 15. – b) bustuārium, ī, n. = καῦσις νεκρῶν, die Leichenverbrennung, Gloss. u. Not. Tir. 59, 26.

    lateinisch-deutsches > bustuarius

  • 15 Thraces

    Thrāces, um, Akk. es u. as, m. (Θρᾷκες), die Thrazier, die Bewohner der Landschaft Thrazien im südöstlichen Europa, in früheren Zeiten von unbestimmten Grenzen, später vom Istros, Pontus Euxinus, Ägäischen Meere und Mazedonien begrenzt, Nep. Milt. 1, 2 u.ö. Liv. 31, 39, 11. Verg. Aen. 3, 14. – Sing. Thrāx, ācis, m. (Θρᾴξ), a) ein Thrazier, gew. kollektiv der Thrazier, Sen. Herc. fur. 1170 (1177) u. Herc. Oet. 1790 (1795). Auson. edyll. 12. De hist. 21. p. 137, 3 Schenkl. – adi. = thrazisch, Lycurgus, Hor. carm. 2, 19, 16; equi, Ov. met. 9, 194. – b) insbes., Thrax, od. gew. griech. Form Thraex ( nicht Threx, was Suet. Cal. 54 Roth u. Sen. q.n. praef. § 8 ohne Variante steht), ein Gladiator mit thrazischer Rüstung und Waffen, Cic. de prov. cons. 9; Phil. 6, 13. Hor. sat. 2, 6, 44. Corp. inscr. Lat. 6, 10192.

    Davon abgeleitet: A) Thrācia, ae, f., die Landschaft Thrazien (s. vorher), Varro r.r. u.a.: dass. poet. in griech. Form Thrācē. ēs. f. (Θρᾴκη), Hor. u.a.: od. Thrēcē, ēs, f. (Θρῄκη), Ov. art. am. 2, 588; met. 7, 223: u. terra Thrēca, ae, f., Enn. fr. scen. 388 (wo Bahlen Thraeca), oder latinis. Thrāca, ae, f., Cic. de rep. 2, 9. Verg. Aen. 12, 335 (Ribbeck Thraeca). Hor. ep. 1, 3, 3 u. 1, 16, 13. – u. Thrēcia, ae. f., Liv. 44, 27, 3 u. 45, 6, 2. – B) Thrācius, a, um (Θρᾴκιος), thrazisch, Varro, Verg. u.a. – subst., Thrācius, iī, m., ein Thrazier, Gell. – Nbf. Thraecius, a, um (Θρῄκιος), thräzisch, tyrazisch, Thr. castra, Cic. prov. cons. 4: Thr. notae, Cic. de off. 2, 25: subst., thraecium, iī, n., eine thrazische Rüstung, Petron. 75, 4 B.5; u. Thrēcius, a, um (Θρῄκιος), threzisch, Thr. Bacche (Bacchantin), Ov. am. 1, 14, 21; vgl. oben Threcia. – C) Thrācus, a, um, thrazisch, Gell. u. Val. Flacc. – subst., Thrācus, ī, m., ein Thrazier, Gell. 19, 12, 6. – D) Thrācicus, a, um, thrazisch, bellum, Corp. inscr. Lat. 11, 705. – u. Thraecicus, a, um, thräzisch, lingua, Capit. Maxim. duo 2, 5. – E) Thraecidicus ( nicht Thrēcidicus), a, um, zum Thräx (Gladiator) gehörig, des Thräx, parma, Plin.: gladius, Auson. – subst., Thraecidica, ōrum, n., die Waffen eines Thräx, Cic. Phil. 7, 17. – F) Thraciscus, ī, m. (Demin. v. Thrax), Capit. Maxim. 3. § 3. – G) (poet.) Thrēicius, a, um (Θρηΐκιος), a) thrazisch, sacerdos, Verg., od. vates, Ov., Orpheus, lyra, des Orpheus, Prop.: Samus, Samothrazia, Verg.: penates, des Diomedes, Königs von Thrazien, Ov.: notae, Cic. – b) thessalisch, vertex Pindi, Sen. Oedip. 434 (440). – H) Thrēissa u. zsgz. Thraessa, ae, f. (Θρῄϊσσα, Θρησσα), in od. aus Thrazien, subst., eine Thrazierin, Form Thrēissa, Verg. Aen. 1, 316. Val. Flacc. 2, 147: Form Thraessa, Nep. Iph. 3, 4. Sen. de const. sap. 18, 5. Hor. carm. 3, 9, 9. Ov. her. 19, 100. – / Die Schreibung Thraex ( nicht Threx), Thraecidicus ( nicht Threcidicus), Thraessa ( nicht Thressa) ist die der besten Hdschrn. u. der Inschriften; vgl. Fleckeisen Fünfzig Artikel usw. S. 30.

    lateinisch-deutsches > Thraces

  • 16 gladiatorius

    glădĭātōrĭus, a, um [gladiator] de gladiateur.    - ad munus gladiatorium edendum, Liv. 28, 21, 1: pour donner un spectacle de gladiateurs.    - ludus gladiatorius, Cic. Cat. 2, 9: école de gladiateurs.    - certamen gladiatorium, Cic. de Or. 2, 317: combat de gladiateurs.    - locus gladiatorius, Cic. Mur. 73: place pour voir un combat de gladiateurs.    - gladiatorius consessus, Cic. Sest. 124: foule qui assiste à un combat de gladiateurs.    - gladiatoria familia, Cic. Sest. 154: troupe de gladiateurs. --- fig. Cic. Phil. 2, 63.
    * * *
    glădĭātōrĭus, a, um [gladiator] de gladiateur.    - ad munus gladiatorium edendum, Liv. 28, 21, 1: pour donner un spectacle de gladiateurs.    - ludus gladiatorius, Cic. Cat. 2, 9: école de gladiateurs.    - certamen gladiatorium, Cic. de Or. 2, 317: combat de gladiateurs.    - locus gladiatorius, Cic. Mur. 73: place pour voir un combat de gladiateurs.    - gladiatorius consessus, Cic. Sest. 124: foule qui assiste à un combat de gladiateurs.    - gladiatoria familia, Cic. Sest. 154: troupe de gladiateurs. --- fig. Cic. Phil. 2, 63.
    * * *
        Gladiatorius, Adiectiuum: vt Gladiatorius ludus. Cic. Le lieu où les escrimeurs se exercoyent.
    \
        Gladiatorium est, stomachari. Cic. C'est à faire à un gladiateur.

    Dictionarium latinogallicum > gladiatorius

  • 17 mediocris

    mĕdĭŏcris, e [st2]1 [-] qui tient le milieu, moyen, médiocre, ordinaire. [st2]2 [-] modéré, modeste, retenu, réservé, qui a de la mesure.    - mediocris animi est: c’est le fait d’un petit esprit que de.    - quis mediocris gladiator ingemuit, quis vultum mutavit umquam? Cic. Tusc. 2, 41: quel gladiateur ordinaire a jamais poussé un gémissement et changé de visage?
    * * *
    mĕdĭŏcris, e [st2]1 [-] qui tient le milieu, moyen, médiocre, ordinaire. [st2]2 [-] modéré, modeste, retenu, réservé, qui a de la mesure.    - mediocris animi est: c’est le fait d’un petit esprit que de.    - quis mediocris gladiator ingemuit, quis vultum mutavit umquam? Cic. Tusc. 2, 41: quel gladiateur ordinaire a jamais poussé un gémissement et changé de visage?
    * * *
        Mediocris, et hoc mediocre, pen. corr. Horat. Ne trop grand, ne trop petit, Moyen, Mediocre.
    \
        Sponsalia mediocria. Plin. Espousailles de gens de moyen estat, Petites espousailles, Petite feste.
    \
        Statura mediocris. Plaut. Moyenne grandeur.
    \
        Non mediocre telum ad res gerendas, fama. Cic. Ce n'est pas un petit esguillon.

    Dictionarium latinogallicum > mediocris

  • 18 palma

    [st1]1 [-] palma, ae, f.: - [abcl][b]a - paume de la main, creux de la main; main. - [abcl]b - patte d'oie. - [abcl]c - palmier, fruit du palmier, datte. - [abcl]d - Cato. Col. palme, branche de palmier (placée dans un tonneau pour donner du goût au vin). - [abcl]e - palme (symbole de la victoire). - [abcl]f - triomphe, victoire, supériorité, le premier rang. - [abcl]g - pale de la rame, rame. - [abcl]h - (= palmes) Plin. Varr. Col. cep, pousse, rejeton, jet. - [abcl]i - Plin. palmier marin (arbrisseau). - [abcl]j - Veg. cautère (en forme de palme).[/b]    - palmam ferre: remporter la palme (la victoire), l'emporter, obtenir la palme.    - palmam petere ex aliquo: chercher à triompher de qqn.    - passis palmis salutem petere, Caes. B. C. 3, 98: demander grâce, les bras étendues.    - amplexus tremulis altaria palmis, Ov. M. 5, 103: de ses mains tremblantes, embrassant les autels.    - cavis undam de flumine palmis sustulit, Virg. En. 8, 69: il prit de l'eau du fleuve dans le creux de ses mains.    - arbor palmae, Suet. Aug. 94: le palmier.    - tertia palma Diores, Virg. En. 5, 339: Diorès est le troisième (vainqueur).    - plurimarum palmarum gladiator, Cic. Rosc. Am. 6, 17: gladiateur [aux palmes très nombreuses] = qui a remporté de très nombreuses victoires.    - ultima restabat palma Virbius, Sil. 4, 392: il ne restait plus que Virbius à vaincre.    - palmam alicui deferre, Cic. de Or. 2, 56, 227: décerner la palme à qqn.    - huic consilio palmam do, Cic.: c'est à cette résolution que je m'arrête. [st1]2 [-] palma, ae, f.: c. parma. [st1]3 [-] Palma, ae, f.: Palma (ville de l'île Majorque).
    * * *
    [st1]1 [-] palma, ae, f.: - [abcl][b]a - paume de la main, creux de la main; main. - [abcl]b - patte d'oie. - [abcl]c - palmier, fruit du palmier, datte. - [abcl]d - Cato. Col. palme, branche de palmier (placée dans un tonneau pour donner du goût au vin). - [abcl]e - palme (symbole de la victoire). - [abcl]f - triomphe, victoire, supériorité, le premier rang. - [abcl]g - pale de la rame, rame. - [abcl]h - (= palmes) Plin. Varr. Col. cep, pousse, rejeton, jet. - [abcl]i - Plin. palmier marin (arbrisseau). - [abcl]j - Veg. cautère (en forme de palme).[/b]    - palmam ferre: remporter la palme (la victoire), l'emporter, obtenir la palme.    - palmam petere ex aliquo: chercher à triompher de qqn.    - passis palmis salutem petere, Caes. B. C. 3, 98: demander grâce, les bras étendues.    - amplexus tremulis altaria palmis, Ov. M. 5, 103: de ses mains tremblantes, embrassant les autels.    - cavis undam de flumine palmis sustulit, Virg. En. 8, 69: il prit de l'eau du fleuve dans le creux de ses mains.    - arbor palmae, Suet. Aug. 94: le palmier.    - tertia palma Diores, Virg. En. 5, 339: Diorès est le troisième (vainqueur).    - plurimarum palmarum gladiator, Cic. Rosc. Am. 6, 17: gladiateur [aux palmes très nombreuses] = qui a remporté de très nombreuses victoires.    - ultima restabat palma Virbius, Sil. 4, 392: il ne restait plus que Virbius à vaincre.    - palmam alicui deferre, Cic. de Or. 2, 56, 227: décerner la palme à qqn.    - huic consilio palmam do, Cic.: c'est à cette résolution que je m'arrête. [st1]2 [-] palma, ae, f.: c. parma. [st1]3 [-] Palma, ae, f.: Palma (ville de l'île Majorque).
    * * *
        Palma, palmae. Cic. La paulme de la main.
    \
        Dextra palma. Cic. La main dextre.
    \
        Arcent vincula teneras palmas. Virgil. Les mains sont liees.
    \
        Plana faciem contundere palma. Iuuenal. Donner soufflets de la main ouverte, du plat de la main.
    \
        Conuertere ad palmam annuli palam. Cic. Tourner le chaton de l'anneau vers le creux de la main.
    \
        Exutae vinclis palmae. Virgil. Les mains desliees.
    \
        Marmoreis percussit pectora palmis. Ouidius. De ses mains blanches comme marbre.
    \
        Palma. Le bout large et plat d'une rame et aviron: vt Abiegnae palmae. Catul. Aviron ou rame de sapin.
    \
        Palma. Plin. Un arbre dict Palme, ou Dactier.
    \
        Palma. Plin. Le fruict de la palme, Dacte.
    \
        Palma. Plutarchus. La palme que les victorieux souloyent porter, Dont se prend aussi pour la victoire, et pour le pris qu'on emporte de quelque jeu.
    \
        Gloria palmae. Virgil. L'honneur de la victoire.
    \
        Accipere palmam, Vide ACCIPIO. Emporter le pris.
    \
        Dare palmam. Cic. Donner la victoire à aucun, Confesser qu'il est victorieux.
    \
        Palmam ferre. Cic. Emporter la victoire, Estre victorieux.
    \
        Habeant hanc palmam ex innocentis cruore. Cic. Qu'ils se glorifient.
    \
        Plurimarum palmarum homo. Cic. Qui plusieurs fois a esté victorieux, et a emporté le pris.

    Dictionarium latinogallicum > palma

  • 19 bustuarius

    bustuārius, a, um (bustum), zur Leichenbrandstätte gehörig, gladiator, der an der Leichenbrandstätte dem Verstorbenen zu Ehren kämpft, Tert. u. Serv. (übtr. v. Klodius, ille bustuarius gladiator, jener Klopffechter, wie man sie bei Totenfeiern sieht, Cic. Pis. 19): moecha, die sich bei Brandstätten u. Gräbern preisgibt, Mart.: altare, auf dem Menschen geopfert werden, Tert.: latro, Plünderer der Grabmäler, Amm. – subst., a) bustuārius, ī, m., α) = καύστης νεκρῶν, der Leichenverbrenner, Gloss. II, 347, 1. – β) = τυμβωρύχος, der Plünderer der Grabmäler, übtr. übb. = Erzspitzbube, Amm. 29, 2, 15. – b) bustuārium, ī, n. = καῦσις νεκρῶν, die Leichenverbrennung, Gloss. u. Not. Tir. 59, 26.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > bustuarius

  • 20 Thraces

    Thrāces, um, Akk. es u. as, m. (Θρᾷκες), die Thrazier, die Bewohner der Landschaft Thrazien im südöstlichen Europa, in früheren Zeiten von unbestimmten Grenzen, später vom Istros, Pontus Euxinus, Ägäischen Meere und Mazedonien begrenzt, Nep. Milt. 1, 2 u.ö. Liv. 31, 39, 11. Verg. Aen. 3, 14. – Sing. Thrāx, ācis, m. (Θρᾴξ), a) ein Thrazier, gew. kollektiv der Thrazier, Sen. Herc. fur. 1170 (1177) u. Herc. Oet. 1790 (1795). Auson. edyll. 12. De hist. 21. p. 137, 3 Schenkl. – adi. = thrazisch, Lycurgus, Hor. carm. 2, 19, 16; equi, Ov. met. 9, 194. – b) insbes., Thrax, od. gew. griech. Form Thraex ( nicht Threx, was Suet. Cal. 54 Roth u. Sen. q.n. praef. § 8 ohne Variante steht), ein Gladiator mit thrazischer Rüstung und Waffen, Cic. de prov. cons. 9; Phil. 6, 13. Hor. sat. 2, 6, 44. Corp. inscr. Lat. 6, 10192.
    Davon abgeleitet: A) Thrācia, ae, f., die Landschaft Thrazien (s. vorher), Varro r.r. u.a.: dass. poet. in griech. Form Thrācē. ēs. f. (Θρᾴκη), Hor. u.a.: od. Thrēcē, ēs, f. (Θρῄκη), Ov. art. am. 2, 588; met. 7, 223: u. terra Thrēca, ae, f., Enn. fr. scen. 388 (wo Bahlen Thraeca), oder latinis. Thrāca, ae, f., Cic. de rep. 2, 9. Verg. Aen. 12, 335 (Ribbeck Thraeca). Hor. ep. 1, 3, 3 u. 1, 16, 13. – u. Thrēcia, ae. f., Liv. 44, 27, 3 u. 45, 6, 2. – B) Thrācius, a, um
    ————
    (Θρᾴκιος), thrazisch, Varro, Verg. u.a. – subst., Thrācius, iī, m., ein Thrazier, Gell. – Nbf. Thraecius, a, um (Θρῄκιος), thräzisch, tyrazisch, Thr. castra, Cic. prov. cons. 4: Thr. notae, Cic. de off. 2, 25: subst., thraecium, iī, n., eine thrazische Rüstung, Petron. 75, 4 B.5; u. Thrēcius, a, um (Θρῄκιος), threzisch, Thr. Bacche (Bacchantin), Ov. am. 1, 14, 21; vgl. oben Threcia. – C) Thrācus, a, um, thrazisch, Gell. u. Val. Flacc. – subst., Thrācus, ī, m., ein Thrazier, Gell. 19, 12, 6. – D) Thrācicus, a, um, thrazisch, bellum, Corp. inscr. Lat. 11, 705. – u. Thraecicus, a, um, thräzisch, lingua, Capit. Maxim. duo 2, 5. – E) Thraecidicus ( nicht Thrēcidicus), a, um, zum Thräx (Gladiator) gehörig, des Thräx, parma, Plin.: gladius, Auson. – subst., Thraecidica, ōrum, n., die Waffen eines Thräx, Cic. Phil. 7, 17. – F) Thraciscus, ī, m. (Demin. v. Thrax), Capit. Maxim. 3. § 3. – G) (poet.) Thrēicius, a, um (Θρηΐκιος), a) thrazisch, sacerdos, Verg., od. vates, Ov., Orpheus, lyra, des Orpheus, Prop.: Samus, Samothrazia, Verg.: penates, des Diomedes, Königs von Thrazien, Ov.: notae, Cic. – b) thessalisch, vertex Pindi, Sen. Oedip. 434 (440). – H) Thrēissa u. zsgz. Thraessa, ae, f. (Θρῄϊσσα, Θρησσα), in od. aus Thrazien, subst., eine Thrazierin, Form Thrēissa, Verg. Aen. 1, 316. Val. Flacc. 2, 147: Form Thraessa, Nep. Iph. 3, 4. Sen. de const. sap. 18, 5.
    ————
    Hor. carm. 3, 9, 9. Ov. her. 19, 100. – Die Schreibung Thraex ( nicht Threx), Thraecidicus ( nicht Threcidicus), Thraessa ( nicht Thressa) ist die der besten Hdschrn. u. der Inschriften; vgl. Fleckeisen Fünfzig Artikel usw. S. 30.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Thraces

См. также в других словарях:

  • gladiator — GLADIATÓR, gladiatori, s.m. (În Roma antică) Bărbat (sclav) care se lupta în arenă cu un alt luptător sau cu fiare sălbatice. [pr.: di a ] – Din fr. gladiateur, lat. gladiator, oris. Trimis de gall, 15.06.2002. Sursa: DEX 98  GLADIATÓR s. (ist.) …   Dicționar Român

  • Gladiator — Sm Kämpfer in den Zirkusspielen des alten Roms erw. exot. (18. Jh.) Entlehnung. Entlehnt aus l. gladiātor, einer Ableitung von l. gladius Schwert .    Ebenso nndl. gladiator, ne. gladiator, nfrz. gladiateur, nschw. gladiator, nnorw. gladiator;… …   Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache

  • GLADIATOR — GLADIATOR, professional fighter in Roman public games. Little information is available about the gladiatorial contests held in the Middle East under Roman imperial rule. The performances were arranged by the authorities of cities with a… …   Encyclopedia of Judaism

  • gladiator — mid 15c., Roman swordsman, from L. gladiator, lit. swordsman, from gladius sword, supposedly from Gaul. *kladyos (Cf. O.Ir. claideb, Welsh cleddyf, Breton kleze sword; see CLAYMORE (Cf. claymore)) …   Etymology dictionary

  • Gladiator — Glad i*a tor, n. [L., fr. gladius sword. See {Glaive}.] 1. Originally, a swordplayer; hence, one who fought with weapons in public, either on the occasion of a funeral ceremony, or in the arena, for public amusement. [1913 Webster] 2. One who… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Gladiātor — (lat.), 1) Fechter, Kämpfer, s. Gladiatoren; 2) Säugethier, so v.w. Butzkopf, s.u. Delphin 1) D) a) …   Pierer's Universal-Lexikon

  • gladiator — gladiator. m. gladiador …   Enciclopedia Universal

  • Gladiator —    Film d aventures de Ridley Scott, avec Russell Crowe, Joaquin Phœnix, Connie Nielsen, Oliver Reed, Derek Jacobi.   Pays: États Unis   Date de sortie: 2000   Technique: couleurs   Durée: 2 h 35   Prix: Oscar du meilleur film ; Oscar du meilleur …   Dictionnaire mondial des Films

  • gladiator — [n] combatant boxer, contender, fighter; concepts 358,366,412 …   New thesaurus

  • gladiator — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos I, Mc. gladiatororze; lm M. gladiatororzy {{/stl 8}}{{stl 7}} w starożytnym Rzymie: zawodnik walczący publicznie z innymi zawodnikami lub ze zwierzętami <łac.> {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • gladiator — m. gladiador …   Diccionario de la lengua española

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»