Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

gest

  • 81 Diocletianus

    Dioclētiānus, ī, m., vollst. C. Valerius Diocletianus, geb. 245, gest. 313 n. Chr., röm. Kaiser von 284 bis 305 n. Chr. (wo er die Kaiserwürde freiwillig niederlegte), Aur. Vict. de Caes. 39 sqq. Eutr. 9, 19 sqq. – Dav. Dioclētiānus, a, um, diokletianisch, des Diokletian, thermae, Treb. Poll. XXX tyr. 21, 7.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Diocletianus

  • 82 Ennius

    Ennius, iī, m., aus Rudiä in Kalabrien (dah. Rudinus homo von Cicero gen., vgl. Rudinus unter Rudiae), geb. 239 v. Chr., der größte röm. Dichter der vorklass. Zeit, Schöpfer des röm. Epos, noch in später Zeit von den Römern hochgeehrt und gepriesen (gest. 169 v. Chr.), Ter. Andr. prol. 18. Cic. Brut. 73 sqq. Hor. ep. 2, 1, 50. Ov. trist. 2, 424. Quint. 10, 1, 88. – Dav.: A) Enniānus, a, um, ennianisch, Sen. u.a. – subst., Enniāna, ōrum, n., ennianische (harte) Ausdrücke, Cic. u. Gell. – B) Enniānista, ae, Akk. am, m., ein Nachahmer des Ennius, Gell. 18, 5, 3.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Ennius

  • 83 Eratosthenes

    Eratosthenēs, is, m. (Ερατοσθένης), ein berühmter griech. Mathematiker, Geograph, Dichter u. Philosoph aus Cypern (geb. 276, gest. 196 od. 194 v. Chr.), Varro r. r. 1, 2, 3. Cic. ad Att. 2, 6, 1; 6, 1, 18. Caes. b. G. 6, 24, 2. Plin. 2, 247.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Eratosthenes

  • 84 gestamen

    gestāmen, inis, n. (gesto), I) das Getragene = die Tracht, die getragene Bürde, Last, poet. der getragene Schmuck, clipeum g. Abantis, Verg.: gest. leve tutumque, Sen.: gestamina decent umeros, Waffen, Ov.: so die Bürde (Last) des Esels, Apul.: das Halsband, Val. Flacc.: die Perlen, Plin. – II) das Tragende = die Trage, Bahre, g. sellae, g. lecticae, u. bl. gestamen, der Tragsessel, das Tragbett, die Sänfte, Tac.: g. conti, Val. Flacc.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > gestamen

  • 85 Gratianopolis

    Grātiānopolis, is, Akk. im, Abl. ī, f., Stadt im narbon. Gallien, j. Grenoble, Augustin. de civ. dei 21, 7, 2. Sidon. epist. 3, 14, 1. – Dav. Grātiānopolitānus, aus od. bei Gratianopolis, Ambros. gest. concil. Aquilei. § 62: fons Gr., Greg. Tur. de curs. stell. § 18: Auct. de sept. mirac. mund. praef.: fontes Gr., Greg. Tur. de curs. stell. § 31.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Gratianopolis

  • 86 Hasdrubal

    Hasdrubal (Asdrubal), alis, m., Name mehrerer Karthager; bes. I) Sohn des Mago, Begründer der Macht Karthagos, zwölfmal Feldherr, gest. um 480 v. Chr. auf Gardinien, Iustin. 19, 1, 1 sq. – II) Bruder des berühmten Hannibal, nächst ihm der tüchtigste Feldherr im zweiten punischen Kriege, Liv. 27, 49. § 2 sqq. Sil. 15, 410 sqq.; 15, 582. – III) tapferer Feldherr im Kriege gegen Masinissa, später im dritten punischen Kriege gegen die Römer nach Karthagos Fall als Gefangener nach Rom geführt, wo er starb, Liv. epit. 51. Flor. 2, 15, 16. Val. Max. 3, 2. ext. 8. – Genet. usw. auch Hasdrubālis etc. gemessen, nach Val. Prob. bei Gell. 4, 7, 2; vgl. Hannibal. – Dav. Hasdrubaliānus, a, um, zu Hasdrubal gehörig, des Hasdrubal, funus, Sidon. epist. 1, 5. § 7 Luetjoh.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Hasdrubal

  • 87 Horatius

    Horātius, a, um, Name einer röm. gens, aus der die Drillinge Horatii stammten, die die albanischen drei Curiatii besiegten, Liv. 1, 24 sqq. (deren Schwester Horatia, Liv. 1, 26 14.). – Ebenso Horatius Cocles, der sich dem Heere Porsenas auf der Brücke allein widersetzte, Liv. 2, 10. Sen. ep. 120, 7. – Q. Horatius Flaccus, Sohn eines Freigelassenen aus einem horazischen Hause (geb. am 8. Dez. 65 v. Chr., gest. am 27. Nov. 8 v. Chr.), der größte unter den römischen Dichtern in Lyrik u. Satire, von sehr ehrenwertem Charakter, dah. auch von Mäcenas besonders begünstigt u. mit einem kleinen Landgute beschenkt, Ov. trist. 4, 10, 49. Quint. 10, 1. § 94 u. 96: bl. Flaccus, Lact. 2, 4, 3. Vgl. W. E. Weber Q. Horatius Flaccus als Mensch und Dichter. Jena 1844. W. Teuffel Gesch. der röm. Literat.6 § 234-240. – Dav. Horātiānus, a, um, horatianisch, H. ille Atabulus (s. Hor. sat. 1, 5, 78), Gell. 2, 22. § 25.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Horatius

  • 88 Iphicrates

    Īphicratēs, is, Akk. ēn, m. (Ἰφικράτης), berühmter Feldherr der Athener nach dem peloponnesischen Kriege, gest. um 353 v. Chr., Nep. Iph. 1, 1 u. s.; Timoth. 3, 2 u. s. – Dav.: Īphicratēnsis, e, zu Iphikrates gehörig, des J., milites, Nep. Iph. 2, 4.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Iphicrates

  • 89 Iulianus

    1. Iūliānus, a, um (Iulius), zu Julius Cäsar gehörig, julianisch, vectigalia, Anton. bei Cic. Phil. 13, 31. – subst., Iūliānī, die Soldaten der cäsarischen Partei, die Julianer, Suet. Caes. 75, 2.
    ————————
    2. Iūliānus, ī, m., röm. Eigenname, unter dem bekannt: a) M. Salvius Iulianus, Sohn des berühmten Rechtsgelehrten Salvius Julianus, Lampr. Commod. 4, 8. – b) M. Didius Salvius Iulianus, röm. Kaiser 193 n. Chr., Amm. 26, 6, 14. Eutr. 8, 17. Spart. Did. Iulian. 1 sqq. – c) Anicius Iulianus, Großvater des nachmaligen Kaisers Julianus Apostata, gest. 362 n. Chr., Amm. 23, 1, 4. – d) Flavius Claudius Iulianus, mit dem Beinamen Apostata, 360 n. Chr. zum Augustus u. 361 n. Chr. zum Kaiser ausgerufen, vom Christentum abtrünnig, Amm. 15, 2, 7 sqq.; 15, 8, 1 sqq. Amm. lib. 16-25. Eutr. 10, 8. Vgl. W. Teuffel De Iuliano imper. Christ. religionis contemptore et osore. Tubing. 1844.
    ————————
    3. Iūliānus, a, um, von einem gewissen Julianus, pultes, Apic. 5, 186.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Iulianus

  • 90 Livius

    Līvius, a, um, Name einer röm. gens, aus der am bekanntesten C. od. M. Livius, mit dem Beinamen Salinator, den er erhielt, als er während seiner Zensur eine Salzsteuer einführte, Liv. 29, 37, 1 sqq. Cic. de or. 2, 273. – Livius Andronīcus, aus Tarent, Sklave des Livius Salinator, seit 240 v. Chr. Schauspieler u. Schauspieldichter (Tragiker u. Komiker), Cic. Brut. 72. Liv. 7, 2, 8; 27, 37, 7. Gell. 17, 21, 42; 18, 9, 5. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Literat.5 § 94. – T. Livius Patavinus (aus Padua), röm. Geschichtschreiber, geb. 59 v. Chr., gest. 17 n. Chr., Sen. nat. qu. 5, 18, 4. Quint. 10, 1, 39 u. 101. Suet. Claud. 41, 1. Tac. ann. 4, 31. Plin. ep. 2, 3, 8: illa Livii lactea ubertas, Quint. 10, 1, 32: T. Livius lacteo eloquentiae fonte manans, Hieron. epist. 53, 1: Plur., Livii, Männer wie Livius, Vopisc. Prob. 2, 7: appell., Iosephus Graecus Livius, ein Livius in griech. Sprache, Hieron. epist. 22, 35. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Literat.5 § 256 u. § 257. – Livia Drusilla, des Kaisers Augustus zweite Gemahlin, Suet. Aug. 29, 4 u.a. Ov. fast. 5, 157. – Livia Orestilla, Gemahlin des Kaisers Kaligula, Suet. Cal. 25, 1. – Adi. livisch, lex, Cic.: familia, Tac. – Dav. Līviānus, a, um, livianisch, modi, fabulae, des Livius Andronikus, Cic.: exercitus, des Konsuls M. Livius, Liv.: charta, nach der Livia benannt, Plin.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Livius

  • 91 Lucilius

    Lūcīlius, a, um, Name einer röm. gens, aus der am bekanntesten Q. Lucilius Balbus, ausgezeichneter Stoiker, Zuhörer des Panätius, Vertreter der Stoa in Ciceros Schrift de nat. deor., Cic. de div. 1, 9; de nat. deor. 1, 15: Lucilius Stoicus, Lact. 2, 5, 7. – Außerdem C. Lucilius, aus Suessa Aurunka in Kampanien, geb. wahrscheinlich 180 vor Chr., gest. 103, röm. Ritter u. Begründer der eig. röm. Satire, Cic. de or. 1, 72. Quint. 10, 1, 92: sub (zur Zeit) Lucilio poëta, Plin. 8, 195. Vgl. L. Müller, Leben u. Werke des Lucilius. Leipzig 1876. Ribbeck, röm. Dichtung 1, 227. Fritzsche des Horatius Sermonen. Bd. 1. S. 15 f. Passow Pers. sat. 1, 114. p. 344 sq. W. Teuffel Gesch. der röm. Literat.6 § 143. – Dav. Lūcīliānus, a, um, lucilianisch, des Lucilius, character, Varro r. r. 3, 2, 17: ille versus, Plin. 36, 185: aetas, Macr. sat. 3, 16, 14: fornix, des Lucilius Bordell (Titel einer Satire), Arnob. 2, 6: Lucillianum (so!) quippiam rettulisti? Hieron. epist. 117, 1.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Lucilius

  • 92 Macrinus

    Macrīnus, ī, m., vollst. C. Opilius Macrinus, nur wenige Monate Kaiser (gest. 218 n. Chr.), Eutr. 8, 21. Capit. Opil. Macr. 1 sqq. – Dav. Macrīniānus, a, um, makrinianisch, des Makrinus, factio, Lampr. Anton. Diad. 1, 1.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Macrinus

  • 93 Nepos

    2. Nepōs, ōtis, m., ein röm. Beiname, unter dem am bekanntesten Cornelius Nepos, ein berühmter Geschichtsschreiber, Freund des Pomp. Attikus, Cicero u. Katull, geb. um 90, gest. um 30 v. Chr., von dessen Werken nur noch Fragmente u. ein Teil seiner Schrift de viris illustribus vorhanden sind, Gell. 15, 28 u.a. Plin. 9, 137. Plin. ep. 4, 28, 1; 5, 3, 6: Nepos Cornelius, Lact. 3, 15, 10. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Literat.5 § 195.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Nepos

  • 94 oleto

    olēto, āvī, āre (2. oletum), besudeln, Frontin. aqu. 97. – übtr., se oletavit perfidiā, Ambros. gest. concil. Aquilei. § 59.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > oleto

  • 95 Origenes

    Ōrigenēs, is, m. (Ὠριγένης), ein bekannter griech. Kirchenschriftsteller, wahrsch. geb. zu Alexandria ums Jahr 185 n. Chr., gest. zu Tyrus 254 n. Chr., Augustin. de civ. dei 21, 17 u.a. Eccl. – Dav. Origenistēs, ae, m., ein Anhänger des Origenes, ein Origenist, Hieron. epist. 84, 3 u.a.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Origenes

  • 96 Ovidius

    Ovidius, iī, m., röm. Rittergeschlecht in Sulmo, aus dem bes. bekannt P. Ovidius Naso, der bekannte Dichter der Metamorphosen usw. zu Augustus' Zeit (geb. 43 v. Chr. zu Sulmo, gest. 17 n. Chr.), im Jahre 8 n. Chr. nach Tomis (Kostanza) am Schwarzen Meere verbannt, Quint. 10, 1. § 88. 93 u. 98. Sen. ep. 79, 5: der Beiname Naso, Ov. trist. 2, 119 u.a. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.5 § 247-251. – Ein anderer Ovidius b. Mart. 7, 44 sq. u.a. – Dav. Ovidiānus, a, um, ovidianisch, des Ovid, Ovidianum illud: ›inepta loci‹ (s. Priap. 3, 8 B.), Sen. contr. 1, 2, 22.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Ovidius

  • 97 Pacuvius

    Pācuvius, iī, m., I) M. Pacuvius, ein röm. Dichter aus Brundisium, Schwestersohn des Ennius, der zur Zeit des zweiten punischen Krieges lebte, von dessen Trauerspielen wir nur noch Fragmente haben (gest. in Tarent ums Jahr 132 v. Chr.), Cic. Brut. 229. Quint. 40, 1, 97. Hor. ep. 2, 1, 56. Vgl. Teuffel Gesch. der röm. Liter.5 § 104. – Dav. Pācuviānus, a, um, pakuvianisch, des Pakuvius, ille Pacuvianus, jener bei Pakuvius, Cic.: illud Pacuvianum, jener Ausspruch des Pakuvius, Gell.: testudinem Pacuvianam putas? Tert. – II) Pacuvius Labeo (Antistius), Vater des berühmten Iuristen Antistius Labeo und ebenfalls Iurist, einer der Verschworenen bei Cäsars Ermordung (starb 42 v. Chr.), Gell. 5, 21, 10.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Pacuvius

  • 98 Panaetius

    Panaetius, iī, m. (Παναίτιος), stoischer Philosoph aus Rhodus, Lehrer und Freund des jüngeren Scipio Afrikanus, geb. 185, gest. 112 v. Chr., Cic. de or. 1, 45; Tusc. 1, 81 u.a. Vell. 1, 13, 3. Hor. carm. 1, 29, 14 (zsgz. Genet. Panaeti).

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Panaetius

  • 99 Pausanias

    Pausaniās, ae, m. (Παυσανίας), I) Sohn des Kleombrotus, Anführer der Spartaner bei Platää, 479 v. Chr., gest. 467 v. Chr., Cic. de off. 1, 76. Nep. Paus. 1 sqq. – II) ein Mazedonier, Mörder des Königs Philipp, Iustin. 9, 4, 6.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Pausanias

  • 100 Plautus

    2. Plautus, ī, m. (eig. plattfüßig, der Plattfuß, s. 1. plautus), ein Familienname, M. Accius (oder richtiger T. Maccius) Plautus, ein bekannter Komödiendichter, geb. 254 v. Chr., gest. 184 v. Chr., Cic. Brut. 60 u. 73. Hor. de art. poët. 270. Quint. 10, 1, 99: Plautus sumebatur in manus, Hieron. epist. 22, 30. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 96-99. – Dav. Plautīnus, a, um, plautinisch, des Plautus, pater, bei Plautus vorkommend, Cic.: numeri et sales, Hor.: homo Plautinae prosapiae, von pl. Abkunft (weil sein Vater, wie Plautus, ein Müllersknecht war), Min. Fel. 14, 1: Plautinissimi versus, ganz plautinisch, des Plautus vollkommen würdig, Gell.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Plautus

См. также в других словарях:

  • gest — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mnż I, D. u, Mc. geście {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} ruch ciała, zwykle ręki, wykonywany podczas mówienia, akcentujący treść wypowiedzi lub będący reakcją na treści usłyszane, w pewnych …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • Gest — is a surname, and may refer to:* Alain Gest (born 1950), French politician * David Gest (born 1953), American television producer * Morris Gest (1875 1942), Jewish American theatrical producer * William H. Gest (1838 1912), member of the United… …   Wikipedia

  • gest — GEST, gesturi, s.n. 1. Mişcare a mâinii, a capului etc. care exprimă o idee, un sentiment, o intenţie, înlocuind uneori vorbele sau dând mai multă expresivitate vorbirii. 2. Faptă sau purtare dictată de un anumit scop, de anumite interese, având… …   Dicționar Român

  • Gest — Gest, n. [OF. geste exploit. See {Jest}.] [1913 Webster] 1. Something done or achieved; a deed or an action; an adventure. [Obs.] Chaucer. [1913 Webster] 2. An action represented in sports, plays, or on the stage; show; ceremony. [Obs.] Mede.… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • gest. — gest. 〈; Abk. für〉 gestorben * * * gest. = gestorben (Zeichen: †). * * * gest. = gestorben (Zeichen: ✝) …   Universal-Lexikon

  • Gest — Gest, n. [Cf. {Gist} a resting place.] [1913 Webster] 1. A stage in traveling; a stop for rest or lodging in a journey or progress; a rest. [Obs.] Kersey. [1913 Webster] 2. A roll recting the several stages arranged for a royal progress. Many of… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Gest — Gest, n. A guest. [Obs.] Chaucer. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • -gest- — [lat. gestare = tragen]: Affix in den Freinamen von steroidalen ↑ Gestagenen, z. B. Dydrogesteron, Norgestrel …   Universal-Lexikon

  • gest — Mot Monosíl·lab Nom masculí …   Diccionari Català-Català

  • gest — • gest, åtbörd, tecken, vink …   Svensk synonymlexikon

  • gest — famous deed, exploit; story, romance, c.1300, from O.Fr. geste action, exploit, romance, history (of celebrated people or actions), from L. gesta actions, exploits, deeds, achievements, neut. pl. of gestus, pp. of gerere to carry on, wage,… …   Etymology dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»