Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

gest

  • 41 oleto

    olēto, āvī, āre (2. oletum), besudeln, Frontin. aqu. 97. – übtr., se oletavit perfidiā, Ambros. gest. concil. Aquilei. § 59.

    lateinisch-deutsches > oleto

  • 42 Origenes

    Ōrigenēs, is, m. (Ὠριγένης), ein bekannter griech. Kirchenschriftsteller, wahrsch. geb. zu Alexandria ums Jahr 185 n. Chr., gest. zu Tyrus 254 n. Chr., Augustin. de civ. dei 21, 17 u.a. Eccl. – Dav. Origenistēs, ae, m., ein Anhänger des Origenes, ein Origenist, Hieron. epist. 84, 3 u.a.

    lateinisch-deutsches > Origenes

  • 43 Ovidius

    Ovidius, iī, m., röm. Rittergeschlecht in Sulmo, aus dem bes. bekannt P. Ovidius Naso, der bekannte Dichter der Metamorphosen usw. zu Augustus' Zeit (geb. 43 v. Chr. zu Sulmo, gest. 17 n. Chr.), im Jahre 8 n. Chr. nach Tomis (Kostanza) am Schwarzen Meere verbannt, Quint. 10, 1. § 88. 93 u. 98. Sen. ep. 79, 5: der Beiname Naso, Ov. trist. 2, 119 u.a. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.5 § 247–251. – Ein anderer Ovidius b. Mart. 7, 44 sq. u.a. – Dav. Ovidiānus, a, um, ovidianisch, des Ovid, Ovidianum illud: ›inepta loci‹ (s. Priap. 3, 8 B.), Sen. contr. 1, 2, 22.

    lateinisch-deutsches > Ovidius

  • 44 Pacuvius

    Pācuvius, iī, m., I) M. Pacuvius, ein röm. Dichter aus Brundisium, Schwestersohn des Ennius, der zur Zeit des zweiten punischen Krieges lebte, von dessen Trauerspielen wir nur noch Fragmente haben (gest. in Tarent ums Jahr 132 v. Chr.), Cic. Brut. 229. Quint. 40, 1, 97. Hor. ep. 2, 1, 56. Vgl. Teuffel Gesch. der röm. Liter.5 § 104. – Dav. Pācuviānus, a, um, pakuvianisch, des Pakuvius, ille Pacuvianus, jener bei Pakuvius, Cic.: illud Pacuvianum, jener Ausspruch des Pakuvius, Gell.: testudinem Pacuvianam putas? Tert. – II) Pacuvius Labeo (Antistius), Vater des berühmten Iuristen Antistius Labeo und ebenfalls Iurist, einer der Verschworenen bei Cäsars Ermordung (starb 42 v. Chr.), Gell. 5, 21, 10.

    lateinisch-deutsches > Pacuvius

  • 45 Panaetius

    Panaetius, iī, m. (Παναίτιος), stoischer Philosoph aus Rhodus, Lehrer und Freund des jüngeren Scipio Afrikanus, geb. 185, gest. 112 v. Chr., Cic. de or. 1, 45; Tusc. 1, 81 u.a. Vell. 1, 13, 3. Hor. carm. 1, 29, 14 (zsgz. Genet. Panaeti).

    lateinisch-deutsches > Panaetius

  • 46 Pausanias

    Pausaniās, ae, m. (Παυσανίας), I) Sohn des Kleombrotus, Anführer der Spartaner bei Platää, 479 v. Chr., gest. 467 v. Chr., Cic. de off. 1, 76. Nep. Paus. 1 sqq. – II) ein Mazedonier, Mörder des Königs Philipp, Iustin. 9, 4, 6.

    lateinisch-deutsches > Pausanias

  • 47 Plautus [2]

    2. Plautus, ī, m. (eig. plattfüßig, der Plattfuß, s. 1. plautus), ein Familienname, M. Accius (oder richtiger T. Maccius) Plautus, ein bekannter Komödiendichter, geb. 254 v. Chr., gest. 184 v. Chr., Cic. Brut. 60 u. 73. Hor. de art. poët. 270. Quint. 10, 1, 99: Plautus sumebatur in manus, Hieron. epist. 22, 30. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 96–99. – Dav. Plautīnus, a, um, plautinisch, des Plautus, pater, bei Plautus vorkommend, Cic.: numeri et sales, Hor.: homo Plautinae prosapiae, von pl. Abkunft (weil sein Vater, wie Plautus, ein Müllersknecht war), Min. Fel. 14, 1: Plautinissimi versus, ganz plautinisch, des Plautus vollkommen würdig, Gell.

    lateinisch-deutsches > Plautus [2]

  • 48 reportatio

    reportātio, ōnis, f. (reporto), das Zurückbringen, Davontragen, ab inimicis victoriarum reportatio, Augustin. de gest. Pelag. 5.

    lateinisch-deutsches > reportatio

  • 49 Simonides

    Simōnidēs, is, m. (Σιμωνίδης), ein berühmter lyrischer Dichter von Keos, Erfinder der Gedächtniskunst, geb. 556, gest. 468 v. Chr., Cic. de or. 2, 351 sqq.; Tusc. 1, 101. Quint. 10, 1, 64. Phaedr. 4, 21: ungew. Genet. Simonidei ( wie Ulixei), Auson. prof. 13, 6: Akk. gew. Simonidem, zB. Cic. de sen. 23; de nat. deor. 1, 60 Schoem. (Baiter u. Müller Simoniden). Plin. 7, 192 D. (Sillig u. Jan Simoniden). – Dav. Simōnidēus, a, um, simonidëisch, des Simonides, lacrimae, Catull. 38, 8. – u. Simōnidīus, a, um, simonidiisch, des Simonides, metrum, Serv. de cent. metr. 460, 23 u. 462, 22 K.

    lateinisch-deutsches > Simonides

  • 50 Sirmium

    Sirmium, iī, n., eine alte Stadt der keltischen Taurisker in Unterpannonien am linken Ufer des Savus, Geburtsort des Kaisers Probus, jetzt Ruinen beim Städtchen Mitrowitz, Plin. 3, 148. Itin. Anton. 124, 2 u. 131, 4. Eutr. 9, 17. Amm. 17, 13, 34 u.a. Cod. Theod. 16, 5, 5. Corp. inscr. Lat. 10, 3375. – Dav. Sirmiēnsis, e, sirmiensisch, zu oder aus Sirmium, ecclesia, Ambros. de spir. scto 3, 10. § 59: civitas, Ambros. gest. concil. Aquilei. § 16: Pannonia, Cassiod. var. 3, 23, 2: episcopus, Sulp. Sev. chron. 2, 36, 3: Plur. subst., Sirmiēnsēs, ium, m., die Einw. von Sirmium, die Sirmienser, Plin. 3, 148.

    lateinisch-deutsches > Sirmium

  • 51 Statius

    Stātius, iī, m., vollst. Caecilius Statius, aus Neapel, ein Komödiendichter, jüngerer Zeitgenosse des Ennius, gest. 168 v. Chr., Cic. de opt. gen. 2; ad Att. 7, 3, 10. Vell. 1, 17, 1. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 106. – P. Papinius Statius, epischer Dichter unter Domitian, Verf. von silvae, einer Thebais und einer unvollendeten Achilleis, Iuven. 7, 82 sqq. Capit. Gord. 3, 3. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 321.

    lateinisch-deutsches > Statius

  • 52 Stesichorus

    Stēsichorus, ī, m. (Στησίχορος), ein griechischer Lyriker aus Himera, geb. 632 v. Chr., gest. 553, Zeitgenosse der Sappho, Cic. de sen. 23. Quint. 10, 1, 62. Hor. carm. 4, 9, 8: lyricus St., Amm. 28, 4, 14. – Dav. Stēsichorīus, a, um (Στησιχόρειος), stesichorisch, metrum, Serv. de cent. metr. 460, 12 u. 461, 20 K.

    lateinisch-deutsches > Stesichorus

  • 53 Tibullus

    Tibullus, ī, m. (Albius), röm. Ritter, der ausgezeichnetste röm. Elegiker, Freund des Horaz und Ovid, geb. um 54 v. Chr., gest. um 19 n. Chr., Quint. 10, 1, 39. Vell. 2, 36 extr. Ov. am. 1, 15, 28. Ov. trist. 4, 10, 51. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter. § 245.

    lateinisch-deutsches > Tibullus

  • 54 Varro [1]

    1. Varro, ōnis, m., ein röm. Zuname, bes. der terentischen Familie. Am bekanntesten sind C. Terentius Varro u. M. Terentius Varro, s. Terentius. – u. P. Terentius Varro Atacinus, ein von den Alten gerühmter Dichter, geb. 82 v. Chr. im narbon. Gallien, gest. 37 v. Chr., Hor. sat. 1, 10, 46 (dazu Fritzsche). Quint. 10, 1, 87. Vell. 2, 36, 2: Plur. Varrones vel Atacinus vel Terentius, Sidon. epist. 4, 3, 1. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 212. – L. Licinius Varro Murena, s. 2. Mūrēna; von diesem Plur. Varrones, Männer wie Varro, Tac. ann. 1, 10. – Dav. Varrōniānus, a, um, varronianisch, milites, die unter dem Konsul C. Ter. Varro (s. Terentius) gedient hatten, Liv. 23, 38, 9: comoediae, die von M. Ter. Varro (s. Terentius) als echt bezeichneten 21 Lustspiele des Plautus, Gell. 3, 3, 3.

    lateinisch-deutsches > Varro [1]

  • 55 Vergilius

    Vergilius, iī, m., ein röm. Familienname. Bekannt ist bes. der Dichter P. Vergilius Maro, geb. 70 v. Chr. zu Andes bei Mantua, gest. 19 v. Chr. in Brundisium, Verfasser der Äneis, der Georgika, der Eklogä usw., s. Quint. 10, 1, 85 sqq.: bl. Publius, Sidon. epist. 5, 13, 3: bl. Maro, s.d. – Vergilium Platonem poëtarum (den Pl. = den Weisen unter den D.) vocabat, Lampr. Alex. Sev. 31, 4. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 224–231. – Dav. Vergiliānus, a, um, vergilianisch, des Vergilius, descriptio, Sen. suas. 3, 5: virtus, Plin. nat. hist. praef. § 22: versus, Eutr. 9, 13: Iuturna, bei Vergil, Apul. de deo Socr. 11. – subst., illud Vergilianum, jener bekannte Ausspruch des Vergil, Quint. 1, 3, 13. Lact. 2, 10, 16: Vergilianum illud, Sen. n. qu. 4. praef. § 19. – / Über die für die klassische Zeit allein richtige Schreibung Vergilius s. Wagner Orthogr. Vergil. p. 479. Ritschl Opusc. 2, 779 ff.; später auch Virgilius, zB. Beda de art. metr. 231, 22 K. Schol. Iuven. 7, 227.

    lateinisch-deutsches > Vergilius

  • 56 Accius

    Accius, a, um, Name eines röm. Geschlechts, aus dem am bekanntesten: ein berühmter Dichter der vorklass. Periode (geb. um 170 v. Chr., gest. wahrsch. 94 v. Chr.), Sohn eines Freigelassenen, der jüngere Nebenbuhler des Pakuvius, der gleich diesem die Meisterwerke der griech. Tragödie für die röm. Bühne frei bearbeitete, Cic. Brut. 229; Acad. 1, 10. Vell. 2, 9, 3. Quint. 10, 1, 97; vgl. Schmid zu Hor. ep. 2, 1, 56. – Dav. Acciānus, a, um, accianisch, des Accius, versus, Cic.: Accianum illud, Gell.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Accius

  • 57 Agathocles

    Agathoclēs, is u. ī, Akk. em u. ēn, m. (Ἀγαθοκλης), I) Tyrann von Syrakus, geb. 361, gest. 289 v. Chr. zu Thermä, von Eltern niedern Standes, Iustin. 22, 1 sqq. Cic. Verr. 4, 122 (wo Genet. i). Liv. 28, 43, 21. Val. Max. 7, 4. ext. 1. Lact. 1, 21, 13. Plaut. Pseud. 532 (wo viell. nach Ritschl gedehnt Dat. Agathocoli): griech. Akk. Agathoclea, Auson epigr. 8, 1. p. 197 Schenkl. – Dav. Agathoclēus, a, um (Ἀγαθόκλειος), agathoklëisch, des Agathokles, tropaea, Sil. 14, 652. – II) griech. (aus Chios) Philosoph u. Schriftsteller üb. Landwirtschaft, Varr. r.r. 1, 1, 8 (A. Chius). Plin. 22, 90. – III) griech. Historiker aus Kyzikus, Cic. de div. 1, 50.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Agathocles

  • 58 Agricola

    2. Agricola, ae, m., Gnaeus Iulius, geb. 40 n. Chr. zu Forum Julii (j. Fréjus in der Provence), Sohn des Julius Gräcinus, Schwiegervater des Geschichtschreibers Tacitus, gest. 93 n. Chr., s. Tac. Agr. 1 sqq.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Agricola

  • 59 Agrippa

    Agrippa, ae, m. ( nach Plin. 6, 45 u. Gell. 16, 6, 1 von aegre u. pes = der statt mit dem Kopfe zuerst mit den Füßen, also durch schwere Geburt zur Welt Gekommene; nach andern von ἄγρα u. ιππος), I) ein röm. Name, unter dem am bekanntesten sind: A) Agrippa Menenius, berühmt durch seine Fabel vom Magen u. den Gliedern, Liv. 2, 32. Quint. 5, 11, 19. – B) M. Vipsanius Agrippa, geb. 63 v. Chr., gest. 12 v. Chr., Vertrauter des Augustus von Jugend auf (Nep. Att. 12, 1), Gemahl der Tochter des Attikus, der Pomponia, dann der Schwestertochter des Augustus, der Marcella, dann der Tochter des Augustus, der Julia (Suet. Aug. 63), großer Feldherr u. Staatsmann, die Seele aller Unternehmungen des Augustus, der aus seinem großen Vermögen Rom durch großartige u. kunstvolle Bauten (Wasserbauten, Saepta Iulia, Porticus Neptuni, Thermae, Pantheon) verschönerte, an den Horaz die bekannte Ode (1, 6) richtete, s. Vell. 2, 79 sqq. Plin. 36, 15 (24), 121. Vgl. Thiel Verg. Aen. 8, 682. Frandsen, M. Vipsanius Agrippa, eine histor. Untersuchung über dessen Leben u. Wirken, Altona 1836. Quaestiones historicae de M. Vips. Agrippa, scr. H.I. van Eck. Lugd. Bat. 1842. – Nach ihm sind benannt die Agrippiana saepta, in der neunten Region Roms, Lampr. Alex. Sev. 26, 7. – C) Agrippa Postumus, ein nach-
    ————
    geborner Sohn des vorigen, durch Livias Ränke von seinem Großvater Augustus (i.J. 7 n. Chr.), der ihn früher adoptiert hatte, auf die Insel Planasia verbannt, Vell. 2, 104, 1 u. 112, 7. Suet. Aug. 64 sq. Tac. ann. 1, 3, 6; sogleich nach dem Regierungsantritt des Tiberius ermordet, Tac. ann. 1, 6, 1. Suet. Tib. 22. – II) Name zweier Könige von Judäa, Herodes Agrippa I., Sohn Herodes des Gr., noch jung von Tiberius als Gefangener nach Rom gebracht, von Kaligula freigelassen u. zum Fürsten von Lysania, Judäa u. Samaria eingesetzt, oft bei Tac. (s. Ruperti Tac. ann. 12, 23, 2); Vater des Herodes Agrippa II., Bruder der schönen Berenice (Tac. hist. 2, 2).

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Agrippa

  • 60 Alcibiades

    Alcibiadēs, is, Akk. em u. ēn, Vok. ē, m. (Ἀλκιβιάδης), I) der Athener, Sohn des Kleinias u. der Dinomache (einer Tochter des Alkmäoniden Megakles), Neffe des Perikles, Schüler u. Liebling des Sokrates, geb. 450, gest. 404 v. Chr., Nep. Alc. 1 sqq. Iustin. 4, 4 sq.; 5, 1 sqq. Plin. 34, 88 (wo Akk. -en). Gell. 1, 9, 9 (wo Genet. -ae). – Dav. Alcibiadīus, a, um, des Alcibiades, corpus, Arnob. 6. 13. – II) ein Lazedämonier zur Zeit des Kriegs der Römer mit den Achäern, Liv. 39, 35 sqq. (ibid. c. 36, 14 der griech. Vok. Alcibiadē).

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Alcibiades

См. также в других словарях:

  • gest — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mnż I, D. u, Mc. geście {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} ruch ciała, zwykle ręki, wykonywany podczas mówienia, akcentujący treść wypowiedzi lub będący reakcją na treści usłyszane, w pewnych …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • Gest — is a surname, and may refer to:* Alain Gest (born 1950), French politician * David Gest (born 1953), American television producer * Morris Gest (1875 1942), Jewish American theatrical producer * William H. Gest (1838 1912), member of the United… …   Wikipedia

  • gest — GEST, gesturi, s.n. 1. Mişcare a mâinii, a capului etc. care exprimă o idee, un sentiment, o intenţie, înlocuind uneori vorbele sau dând mai multă expresivitate vorbirii. 2. Faptă sau purtare dictată de un anumit scop, de anumite interese, având… …   Dicționar Român

  • Gest — Gest, n. [OF. geste exploit. See {Jest}.] [1913 Webster] 1. Something done or achieved; a deed or an action; an adventure. [Obs.] Chaucer. [1913 Webster] 2. An action represented in sports, plays, or on the stage; show; ceremony. [Obs.] Mede.… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • gest. — gest. 〈; Abk. für〉 gestorben * * * gest. = gestorben (Zeichen: †). * * * gest. = gestorben (Zeichen: ✝) …   Universal-Lexikon

  • Gest — Gest, n. [Cf. {Gist} a resting place.] [1913 Webster] 1. A stage in traveling; a stop for rest or lodging in a journey or progress; a rest. [Obs.] Kersey. [1913 Webster] 2. A roll recting the several stages arranged for a royal progress. Many of… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Gest — Gest, n. A guest. [Obs.] Chaucer. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • -gest- — [lat. gestare = tragen]: Affix in den Freinamen von steroidalen ↑ Gestagenen, z. B. Dydrogesteron, Norgestrel …   Universal-Lexikon

  • gest — Mot Monosíl·lab Nom masculí …   Diccionari Català-Català

  • gest — • gest, åtbörd, tecken, vink …   Svensk synonymlexikon

  • gest — famous deed, exploit; story, romance, c.1300, from O.Fr. geste action, exploit, romance, history (of celebrated people or actions), from L. gesta actions, exploits, deeds, achievements, neut. pl. of gestus, pp. of gerere to carry on, wage,… …   Etymology dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»