-
1 gadatliwy
прил.• болтливый• говорливый• многоречивый• многословный• разговорчивый• словоохотливый* * *gadatliw|y\gadatliwyi болтливый+gadulski, wielo-nwwny
* * *болтли́выйSyn:gadulski, wielomówny -
2 gadatliwy jęzor
болтливый языкOtwarty słownik frazeologiczny polsko-rosyjski > gadatliwy jęzor
-
3 gadatliwy kamerdyner
болтливый камердинерOtwarty słownik frazeologiczny polsko-rosyjski > gadatliwy kamerdyner
-
4 gadatliwy kierowca
болтливый водительOtwarty słownik frazeologiczny polsko-rosyjski > gadatliwy kierowca
-
5 gadatliwy nestor
болтливый корифейOtwarty słownik frazeologiczny polsko-rosyjski > gadatliwy nestor
-
6 elokwentny
прил.• красноречивый* * *elokwentn|y\elokwentnyi 1. красноречивый;2. ирон. словоохотливый, говорливый+1. wymowny 2. wielomówny, gadatliwy
* * *1) красноречи́вый2) ирон. словоохо́тливый, говорли́выйSyn: -
7 mowny
прил.• речевой* * *mown|y\mownyi, \mownyiejszy 1. речевой;2. уст. словоохотливый, говорливый; острый (бойкий) на язык+2. gadatliwy, wymowny, wygadany, elokwentny
* * *mowni, mowniejszy1) речево́й2) уст. словоохо́тливый, говорли́вый; о́стрый (бо́йкий) на язы́кSyn: -
8 rozmowny
прил.• болтливый• говорливый• многоречивый• многословный• разговорчивый• словоохотливый* * *rozmown|y\rozmownyi, \rozmownyiejszy разговорчивый, словоохотливый* * *rozmowni, rozmowniejszyразгово́рчивый, словоохо́тливыйSyn: -
9 wielomówny
прил.• болтливый• многоречивый• многословный* * *wielomówn|y\wielomównyi говорливый, словоохотливый, болтливый* * *говорли́вый, словоохо́тливый, болтли́выйSyn:
См. также в других словарях:
gadatliwy — {{/stl 13}}{{stl 8}}przym. Ia, gadatliwywi, gadatliwywszy, {{/stl 8}}{{stl 7}} lubiący dużo gadać : {{/stl 7}}{{stl 10}}Gadatliwy uczeń. Podróżować z gadatliwą kobietą. {{/stl 10}} … Langenscheidt Polski wyjaśnień
gadatliwy — gadatliwywi, gadatliwywszy «lubiący dużo mówić, rozwodzący się nad czymś; gadulski, wielomówny» Nieznośnie gadatliwy towarzysz podróży … Słownik języka polskiego
gadulski — gadulskiscy pot. «lubiący dużo mówić; gadatliwy» Gadulski chłopiec. Gadulska uczennica. gadulski w użyciu rzecz. «człowiek gadatliwy; gaduła» Jest miła, ale straszna gadulska … Słownik języka polskiego
elokwentny — elokwentnyni 1. «mający dar, łatwość wymowy; wymowny» 2. iron. «wielomówny, gadatliwy» ‹łac.› … Słownik języka polskiego
gadatliwie — gadatliwieej przysłów. od gadatliwy … Słownik języka polskiego
gaduła — ż a. m odm. jak ż IV, CMs. gadułaule; lm MB. gadułały, D. gadułauł (także DB. gadułałów tylko o mężczyznach) pot. «człowiek bardzo gadatliwy» Nudziarz z niego i okropny gaduła … Słownik języka polskiego
pleciuch — m III, DB. a; lm M. y, DB. ów (także B.=M. zwykle o kobietach) pot. lekcew. «człowiek gadatliwy, lubiący mówić o byle czym; papla, gaduła, plotkarka, plotkarz» … Słownik języka polskiego
pleciuga — ż a. m odm. jak ż III, CMs. pleciugaudze; lm MB. pleciugagi, D. pleciugaug (także DB. pleciugagów tylko o mężczyznach) pot. «człowiek gadatliwy, lubiący mówić o byle czym; papla, gaduła; plotkarka, plotkarz» … Słownik języka polskiego
plociuch — m III, DB. a; lm M. y, DB. ów (także B.=M. zwykle o kobietach) pot. lekcew. «człowiek gadatliwy, papla, gaduła; plotkarka, plotkarz» … Słownik języka polskiego
rozmowny — rozmownywni, rozmownywniejszy «chętny, skłonny do rozmowy, lubiący rozmawiać; gadatliwy» Rozmowne towarzystwo. Rozmowny towarzysz podróży, gość … Słownik języka polskiego
usta — blp, D. ust «otwór naturalny w twarzy człowieka prowadzący do przewodu pokarmowego i oddechowego, od przodu zamknięty wargami; także same wargi» Grube, mięsiste, pełne, wydatne usta. Koralowe, karminowe, malinowe usta. Drobne, ładnie wykrojone… … Słownik języka polskiego
