Перевод: с исландского на все языки

со всех языков на исландский

flug...

  • 21 beina

    * * *
    (-da, -dr), v.
    1) to stretch out, put into motion;
    beina skrið sinn, to creep, of a serpent;
    beina raustina, to raise the voice, speak aloud;
    2) to further, promote;
    beina för (ferð) e-s, to help one forwards;
    beina at or til með e-m, to lend one help, to assist one;
    beina e-u til e-s, to contribute to a thing;
    beina at e-u, to lend a hand to;
    beina fyrir e-m, to support, entertain.
    * * *
    d.
    I. to stretch out, to put into motion; b. flug, of birds, to stretch the wings for flight, Edda 13, Orkn. 28; b. skrið, of a serpent, Stj. 98; b. raust, to lift up the voice, speak loud, Gísl. 57.
    II. metaph. to promote, forward; b. for (ferð) e-s, to help one forwards, Fms. vi. 63, Grág. i. 343, Bret. 38; b. til með e-m, to lend one help; ek vil b. til með þér bænum mínum, I will assist thee in my prayers, Bs. i. 472; b. e-u til e-s, to contribute to a thing; þessu vil ek b. til brennu þinnar, Fb. i. 355; b. at með e-m, to help, assist one; hlauptú hér út, ok mun ek b. at með þér, Nj. 201; b. at e-u, to lend a hand to, Bjarn. 64; b. fyrir e-m, to entertain, of alms or hospitable treatment (whence beini); b. fyrir fátækum, Post. 656

    Íslensk-ensk orðabók > beina

  • 22 flog

    n. flight, flying, = flug.
    * * *
    n. [fljúga], a flying, flight, old form = flug, Barl. 56: medic. a shooting pain, verkjar-flog, or flog-verkr, m., and flog-kveisa, u, f. rheumatism, Fél. ix.

    Íslensk-ensk orðabók > flog

  • 23 KVEISA

    f. whitlow, boil (hann hefir kveisu mikla í fœtinum).
    * * *
    u, f. a whitlow, boil; hafa kveisu í fæti, Hrafn. 14; kveisa er komin í hönd þér, Pr. 470; kveisu-nagli, the core of a boil, Hrafn. 14, 15, Nj. 244; kveisu-sullr, a boil, Bs. ii. 168: in mod. usage, of shooting pains, iðra-k., colic: as also, flug-k., shooting pains. kveisu-flug, n. a shooting pain, Mkv. kveisu-gras, n., botan. entiana.

    Íslensk-ensk orðabók > KVEISA

  • 24 BJÁLFI

    (or bjálbi), m. fur, skin, esp. in compds., hreinbjálfi, geitbjálfi.
    * * *
    bjálbi, a, m. a fur, skin, Fms. v. 207, 236; esp. in the cornpds hrein-bjálfi, geit-bjálbi, flug-bjiálbi, Haustl. 12. Etym. uncertain, perh. a Slav. word.
    2. used as a pr. name, Landn.

    Íslensk-ensk orðabók > BJÁLFI

  • 25 dreka-merki

    n. the sign of a dragon, Karl. 35 1; the constellation Scorpio is also called Sporð-dreka-merki. The language distinguishes between flug-dreki, the flying dragon of the tales, and sporð-dreki, a tailed dragon, i. e. a scorpion.

    Íslensk-ensk orðabók > dreka-merki

  • 26 elding

    * * *
    f.
    1) firing, heating, warming (ofnar til eldingar);
    2) smelting, refining (gull þat, er stenzt e.);
    3) lightning (því nast flugu eldingar ok reiðar);
    4) daybreak, dawn (= nætr-elding).
    * * *
    1.
    f. firing, fuel, Scot. eilding, Grág. ii. 338, 358, Fs. 45; eldingar-steinar, (bituminous?) stones to make a fire, Karl. 18: smelting metals, gull er stenzk e., gold which resists the heat of the crucible, Grág. i. 501; cp. elda grátt silfr.
    II. lightning, also in plur., Fms. x. 30, xi. 136, Fas. i. 372, Sks. 229, Stj. 300, Al. 41: eldinga-flug, n. a flash of lightning, Rb. 102: eldinga-mánaðr, m. the lightning month, id.
    2.
    f. [aldr], the ‘eld’ or old age of the night, the last or third part of the night; allt frá eldingu ok til miðs aptans, Hrafn. 7; vakti Þórhildr upp sína menn þegar í elding, Fms. ii. 231; í elding nætr, vii. 214; kómu í elding nætr á Jaðar, Ó. H. 117. The ancients divided the night into three equal parts, of which the last was called either ótta (q. v.) or elding, (þá er þriðjungr lifir nætr, i. e. where the third part of the night is left): the mod. usage is, það er farið að elda aptr, it begins to rekindle; and aptr-elding, rekindling, as though ‘daybreak’ were from fire ‘eldr;’ but in old writers ‘aptr’ is never joined to these words (Anal. 193 is taken from a paper MS., cp. Fb. iii. 405, l. 6); the phrase elding ‘nætr’ also shews that the word refers not to daylight, but to night, and means the last part of the night, opp. to midnight, mið-nætti.

    Íslensk-ensk orðabók > elding

  • 27 FLJÚGA

    * * *
    (flýg; flaug, flugum; floginn), v.
    1) to fly (fór svá hart sem fugl flygi);
    2) fig. of weapons, sparks, rumours, etc. (spjótit flaug yfir hann; gneistarnir flugu);
    3) f. á e-n, to fly at or on one.
    * * *
    pres. flýg, pl. fljúgum; pret. flaug, 2nd pers. flaugt, mod. flaugst, pl. flugum; another old pret. fló, Haustl. 2, 8, Þkv. 5, 9, Gh. 17, Ýt. 14, and prose passim; the form flaug is very rare, in old poets; fló is now quite obsolete, flaug, pl. flugu, being the current form: part. floginn; sup. flogit; pret. subj. 1st pers. flygja, 3rd pers. flygi; with the neg. suf. flýgrat, Hm. 151: [not on record in Goth., as the Apocal. is lost in Ulf.; A. S. fleôgan; Engl. fly; O. H. G. fliôgan; Germ. fliegen; Dutch vliegen; Swed. flyge; Dan. flyve: cp. flug]:—to fly, Lat. volare, of birds; in the allit. phrase, fuglinn fljúgandi; valr flýgr, Grág. ii. 170; fló sá hrafn aptr um stafn, Landn. 29; fló hann þangat til, Niðrst. 4; at fljúga eigi upp fyrr, Edda 60; Johannes flaug upp til himins, Hom. 47.
    2. metaph., fljúga á e-n (á-flog, q. v.), to fly at one another, in a fight, Nj. 32: recipr., fljúgask á, to join in a fight, N. G. L. i. 46, Nj. 56.
    β. of weapons, sparks, rumour, and the like; spjótið fló yfir hann fram, Nj. 58: kesjan flaug í völlinn, Eg. 379; gneistarnir ( the sparks) flugu, Fms. viii. 8; at vápn skyli falla at manni eðr f. at honum, Grág. Kb. 108; fljúgandi fleinn, Hm. 85, 151; fleinn floginn, Höfuðl. 12: um konu þá fló út ferlegt úorðan, Hom. 115; sá kvittr fló í bygðinni, Fms. ix. 237: flaug þat sem sinu-eldr, i. 21.
    γ. of shooting pains (vide flog); þaðan af fló á hann mein þat, Bs. i. 446.
    II. in old poetry and on Runic stones, used = flýja (q. v.), to flee, Lat. fugere; sá er eigi fló at Uppsölum, who fled not at Upsala, Baut. 1169; en þínir fjándr flugu, Hkm. 12; fló ór landi, fled from the land, Ýt. 14.

    Íslensk-ensk orðabók > FLJÚGA

  • 28 gáfaðr

    part. gifted; flug-g., vel-g., clever; ílla-g., treg-g., dull-witted.

    Íslensk-ensk orðabók > gáfaðr

  • 29 hál-ka

    u, f. slippiness; flug-hálka, gler-hálka.

    Íslensk-ensk orðabók > hál-ka

  • 30 hengi-

    a prefix, hanging: hengi-flug, n. a precipice: hengi-kjöftr, m. hang-jaw, name of a giant, Edda (Gl.): hengi-skafl, m. a jutting heap of snow, Bs. i. 640: hengi-tjöld, n. hangings, Jm. 21: hengi-vakr, m. a kind of bird, prob. the kittywake: hengi-vígskörð, n. pl. jutting ramparts, Sks. 417.

    Íslensk-ensk orðabók > hengi-

  • 31 HREYFA

    * * *
    (-ða, -ðr), v. to move, stir, with acc.;
    refl., hreyfast, to put oneself in motion, stir.
    * * *
    ð, [Ivar Aasen royva], to stir, with acc., (but in mod. usage, with acc. of a person, and dat. of a thing); nú varðar eigi þótt sá seyðr rjúki er þeir hafa hreyft, Fms. vi. 105; engi knút fékk hann leyst ok engi álar-endann hreyft, Edda 28.
    II. reflex. to put oneself into motion, stir, Mag. 93: of a bird (= beina flug), rœyfðisk inn hösfjaðri, Fagrsk. (Hornklofi), of the raven, to shake his feathers, cp. Fms. x. 130 (in a verse); hann hreyfðisk at fljúga, Konr.; feldr nokkurr liggr þar—mér þykkir sem hræfisk (i. e. hrœyfisk) stundum er ek lít til, Fas. ii. 167.
    2. metaph., hefsk upp ok hreyfisk í farsælligum hlutum, Stj. 376.
    III. this word, which in old writers is of rare occurrence and limited in sense, has in mod. usage become one of the general terms for to move, stir, and is usually, though erroneously, spelt with ei, hreifa; hreifa við e-u, to touch on a thing; hreifa sig, to stir the limbs; hann hreifir sig ekki, he does not stir:—also with dat., h. e-u máli, to move, bring forward a case; hann hreifði því ekki, he did not even mention it; hvar sem ófriðr hreifir sér, Pass. 21. 13.

    Íslensk-ensk orðabók > HREYFA

  • 32 NÆMR

    a.
    2) deprived of (= næmdr e-u).
    * * *
    adj. [nema], hunted, outcast; næmir hvervetna, Sól. 9:—keen, sharp, of a pointed instrument (a needle): contagious, of sickness: touching, hjart-næmr, touching the heart; fast-næmr, firm,
    2. quick at learning, esp. of learning by heart, Bs. i. 127; hann er vel næmr, flug-næmr, or treg-næmr, ó-næmr; næmr á kver, nú er eg kominn hér, Stef. Ól.

    Íslensk-ensk orðabók > NÆMR

  • 33 REIN

    * * *
    f., dat. reinu, e. g. mark-reinu, kaup-reinu, Gþl. 460, 485; sef-reinu, Lex. Poët.; pl. reinar; [Scot. rins]:—a strip of land, freq. in mod. usage; mark-rein, skógar-rein (q. v.), a strip of woodland; kaup-rein, a market-place: poët., ragna rein, the heavenly strip, i. e. the rainbow. Hd.; geð-rein, the mind’s strip, i. e. the breast; svana flug-rein, swan’s pinion-strip, i. e. the sky, Harms. 44: in circumlocutions, baug-rein, rein steina, = a woman, Lex. Poët.

    Íslensk-ensk orðabók > REIN

  • 34 SKARPR

    a.
    1) scorched, pinched from dryness; með skörpum reipum, with hard ropes; s. belgr, a shrivelled skin; s. fiskr, dried (hard) fish;
    2) barren (landit er skarpt ok lítit matland);
    3) sharp, vehement, bitter (skörp deila); taka skarpara á, to pull sharper;
    4) tight, strong (skarpar álar þóttu þér Skrýmis vera);
    5) keen, sharp, of a weapon (skörp sverð).
    * * *
    skörp, skarpt, adj.; [A. S. scearp; Engl. sharp; Germ. scharf; akin to skorpinn, related to a lost strong verb]:—sharp, prop. scorched or pinched from dryness; með skörpum reipum, with hard ropes (of ropes of skin), Stj. 416; því harðara er hann brautsk, því skarpara varð bandit, Edda 20; skarpar álar, Ls. 62; skarpr belgr, a shrivelled skin, Hm. 135; skörp skrydda, Gd. 34; skarpr skinn-stakkr, Fas. ii. 147; skarpr fiskr (mod. harðr), a dried fish, Bs. i. 209, 365, 367, H. E. ii. 120; skörp skreið, id., i. 457.
    II. metaph. sharp, barren (Engl. farmers speak of a sharp gravel); landit er skarpt ok lítið matland, Fms. vii. 78; eiga skarpan kost, to have small fare; það er skarpt um, dearth, want (cp. Engl. sharp-set).
    2. sharp, bitter; skörp deila, Stj. 234; hin skarpa skálmöld, Sturl. (in a verse); skarpt él, Edda (Ht.); skörp skæra, Fms. vi. 64 (in a verse); taka skarpara á, to pull sharper, Gs. 19; s. í sókn, Trist.
    3. keen, sharp, of a weapon; skörp sverð, Þiðr. 322; skarpr geirr, Gs. 14; skarpr brandr, Rekst. 6; skarpr hamarr, Haustl.:—keen, acute, of the intellect, hann er skarpr, flug-skarpr; ó-skarpr, dull, freq. in mod. usage.
    III. in pr. names, Skarp-héðinn, prop. ‘parched goat-skin,’ see Nj.

    Íslensk-ensk orðabók > SKARPR

  • 35 SKJARR

    a. shy, timid (s. sauðr); s. við e-t, shy (afraid) of (s. við skot).
    * * *
    adj. [Engl. shy; Germ. scheu], shy, timid, of animals, deer; skjarra sauði, Nj. 27, Bs. i. 330; skjörr hross, Hrafn. 7: skjarrt hross, Gþl. 504; sauðfé þat er skjarrast var, Ld. 96.
    2. metaph., skjarr við e-t, shunning; skjarr við skot, Ls. 13; gör þér sem leiðust öll manndráp ok ver skjarr við, Sks. 382; skjörr á skeið(i), shy, faltering in the race, but the passage is obscure or corrupt, Fm. 5; dag-s., shunning the day, of a dwarf, Ýt. 2; flug-s., flót-s., shunning flight; bleyði-s., bold; læ-skjarr, fraud-shunning, Lex. Poët.

    Íslensk-ensk orðabók > SKJARR

  • 36 þverrir

    m. a diminisber, Lex. Poët.; flug-þverrir, men-þ., seim-þ., veg-þ., epithets of a hero, id.

    Íslensk-ensk orðabók > þverrir

  • 37 flugr

    (gen. -ar), m.
    2) flight (= flótti); trauðr flugar, slow to take to flight, bold.

    Íslensk-ensk orðabók > flugr

  • 38 flugr

    Old Norse-ensk orðabók > flugr

См. также в других словарях:

  • Flug- — Flug …   Deutsch Wörterbuch

  • Flug — Flug: Die altgerm. Bildung zu dem unter ↑ fliegen behandelten Verb (mhd. vlue, ahd. flug, niederl. vlucht, aengl. flyge, aisl. flugr) bezeichnet die Tätigkeit des Fliegens, im Dt. jetzt auch das technische Fliegen des Menschen. Zusammensetzungen… …   Das Herkunftswörterbuch

  • Flug — [Basiswortschatz (Rating 1 1500)] Bsp.: • Hatten Sie einen guten Flug? • Wann geht der Flug ab? • Wie war dein Flug? …   Deutsch Wörterbuch

  • Flug — der; [e]s, Flüge; die Zeit vergeht im Flug[e] …   Die deutsche Rechtschreibung

  • Flug — Flug, 1) (Herald.), ein Paar Adlerflügel; wenn sie so gestellt sind, daß die Sachsen (das Inwendige, den großen Federn Entgegengesetzte) sich gegen einander kehren, so ist es ein offener, ausgebreiteter; wenn die Flügel aber über einander liegen …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Flug — Flug, bei glatten Wurfgeschützen (Haubitzen und Mörsern) der Teil der Seele vom Geschoßlager bis zur Mündung des Rohres. Auch eine größere Gesellschaft kleiner Vögel. – In der Heraldik ein Paar als Helmzier dienender Adlerflügel, die nicht… …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Flug — Flugreise * * * Flug [flu:k], der; [e]s, Flüge [ fly:gə]: 1. das Fliegen; Fortbewegung in der Luft: er beobachtete den Flug der Vögel, der Flugzeuge. Zus.: Blindflug, Gleitflug, Kunstflug, Segelflug. 2. Reise im Flugzeug o. Ä.: ein teurer,… …   Universal-Lexikon

  • Flug 19 — Flugzeuge des Musters Avenger ähnlich denen von Flug 19 Flug 19 (Flight 19) war der Name eines aus fünf Torpedobombern vom Typ TBF Avenger der US Navy bestehenden Trainingsfluges, der am 5. Dezember 1945 vor der Ostküste Floridas verschwand. Das… …   Deutsch Wikipedia

  • Flug UA 93 — Boeing 757 200, baugleicher Typ, hier Maschine der Iberia Vermutliche Flugstrecke am 11. September 2001 Der United Airlines Flug 93 (kurz Flug UA 93, UA93) wurde am …   Deutsch Wikipedia

  • Flug AA 11 — Vorlage:Infobox Flugunfall/Wartung/Bild fehlt American Airlines Flug 11 Zusammenfassung Datum 11. September …   Deutsch Wikipedia

  • Flug 93 — Filmdaten Deutscher Titel Flug 93 Originaltitel United 93 (Alternativer Arbeitstitel: „Flight 93“) …   Deutsch Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»