-
1 amplexus
I a, um part. pf. к amplector II amplexus, ūs m. [ amplector ]1) окружение, опоясывание ( Oceanus orbem terrarum amplexu finit L)2) обхватывание, сжимание ( draconis C)exuere (v. l. excutere) amplexus O — вырваться из объятий (хватки)tenere aliquem amplexu T — держать кого-л. в своих объятияхin amplexus alicujus ruere SenT, T — броситься в чьи-л. объятия3) поэт. любовные ласки ( amplexus atque oscula dulcia V) -
2 finio
fīnio, īvī (iī), ītum, īre [ finis ]1) замыкать в пределы, ограничивать, служить рубежом (Rhenus imperium populi Romani finit Cs); класть предел, сдерживать (f. cupiditates C)2)а) определять, устанавливать, назначать (f. modum rei alicui, locum, tempus alicui C; mors est omnibus finīta C)б) определять, исчислять (spatia temporis numero dierum Cs)3) разъяснять ( causam Q)4) оканчивать (bellum Cs; volumen VP; sententias his verbis C; vitam immaturā morte VP)5)F. или pass. finiri — умереть ( morbo PJ)6) оканчиваться, прекращаться (diei occasu f. Amm) -
3 arbitrium
1) воля, усмотрение, in arb. posilum esse (1. 8. § 1. D. 34, 5. 1. 8 pr. D. 37, 4);plenum arb. dare (1. 11. § 7. D. 32);
sui arb. esse(1. 22 D. 23, 2);
ad arb. suum distrahere res (1. 42 D. 23, 3);
ubi velint morandi arb. (1. 22 § 6. D. 50, 1);
2) решение дела по совести, справедливое определение, при act. arbitr. и bon. fid. (§ 31 J. 4. 6. 1. 14 § 5 D. 4, 2. 1. 3. 8. D. 13, 4. 1. 31 § 13 D. 21, 1. Gai. IV. 163.), т. к. мнение boni viri или голос третьего лица, от которого зависит решение дела (1. 6. 76- 79 D. 17, 2. 1. 1 D. 31. 1. 22 § 1. D. 50, 17). 3) спор или иск, насколько он подлежит решению третейского судьи, напр. arb. famil. hercisc. (1. 47. D. 10, 2. 1. 17. C. 3, 36), aquae pl. arc. (1. 23 § 2. D. 39, 3), tutelae (tit. C. 5, 51). 4) должность, функция третейского судьи, recipere, suscipere arb. (1. 3. § 1. 1. 13 § 2. 1. 9. § 2. 1. 16 pr. D. 4, 8);arb. testantis (1. 8 pr. C. 6, 22); (Gai. II 188. III. 213.).
arb. personae insertum (I. 45 eod.);
5) постановление императора, arb. sanctissimum (1. 14 pr. C. 2, 56).sententia, quae arb. finit (1. 19 § 2. eod.).
Латинско-русский словарь к источникам римского права > arbitrium
-
4 praeparare
1) приготовлять;praeparatio, приготовление, praep. litem, controversiam (1. 6 § 1. 1. 7 D. 5, 2. cf. 1. 36 § 2 C. 3, 28);
se adversarium praep. alicui (1. 15 § 1 D. 41, 3);
praeparatio causae, прот. sententia, quae arbitrium finit (1. 19 § 2 D. 4, 8);
2) вооб. готовить;praeparatorius, приготовительный (1. 3 § 1 D. 43, 30).
praeparatio, приготовление, ad praeparat. bibendi comparatum argentum (1. 21 pr. D. 34, 2). $
Латинско-русский словарь к источникам римского права > praeparare
См. также в других словарях:
finit — FINÍT, Ă, finiţi, te, adj. 1. Care are o existenţă limitată. ♦ (Substantivat, n.) Categorie filozofică ce se referă la stările relative ale materiei, care au o existenţă limitată şi se pot transforma unele într altele. 2. (Despre produse, mărfuri … Dicționar Român
finit — Adj bestimmt (als Terminus der Grammatik) per. Wortschatz fach. (19. Jh.) Entlehnung. Übernommen aus l. fīnītus, eigentlich begrenzt , PPP. zu l. fīnīre begrenzen , zu l. fīnis Grenze, Ende . Ebenso ne. finite, nschw. finit, nnorw. finitt;… … Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache
finit — I fi|nit 1. fi|nit sb., tet, ter, terne (verbum i finit form) II fi|nit 2. fi|nit adj., te; et finit verbum … Dansk ordbog
finit — fi|nit 〈Adj.; Gramm.〉 bestimmt; Ggs infinit ● finite Verbform die konjugierte V.; Sy Verbum finitum; → Lexikon der Sprachlehre [<lat. finitus] * * * fi|nit <Adj.> [spätlat. finitus, adj. 2. Part. von lat. finire, ↑ Finish] (Sprachwiss.) … Universal-Lexikon
finit — définit finit redéfinit … Dictionnaire des rimes
finit — adj (finit, a) SPRÅK finita och infinita verbformer … Clue 9 Svensk Ordbok
finit — 3 p.s. Prés., 3 p.s. Pas. finir … French Morphology and Phonetics
finît — 3 p.s. Impar. subj. finir … French Morphology and Phonetics
finit — fi|nit Mot Agut Adjectiu variable … Diccionari Català-Català
finít — s. n., pl. finíturi … Romanian orthography
finit — fi|nit 〈Adj.; Gramm.〉 bestimmt; finite Verbalform, finites Verb durch Person, Numerus (u. Genus) bestimmte Verbalform; Syn. Verbum finitum; Ggs.: infinit [Etym.: <lat. finitus] … Lexikalische Deutsches Wörterbuch