-
1 errans
-
2 errāns
errāns ntis, P. of 1 erro. -
3 in-errāns
in-errāns tis, adj., not wandering, fixed: stellae. -
4 Anomala errans
1. LAT Anomala errans Fabricius2. RUS цветоед m песчаный (луговой)3. ENG —4. DEU Wiesen-Blütennager m5. FRA —VOCABULARIUM NOMINUM ANIMALIUM QUINQUELINGUE > Anomala errans
-
5 erro
1.erro, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [root er-, to go; desiderative forms, erchomai (ersk-); and Lat. (ers-o) erro, to seek to reach; hence, to wander; cf. Germ. irren; Engl. err, etc., v. Curt. Gr. Etym. p. 546 sq.].I.Neutr.A.In gen.1.Prop., to wander, to wander or stray about, to wander up and down, to rove (freq. and class.; cf.b.vagor, palor): propter te errans patria careo,
Ter. Heaut. 2, 3, 16; cf.:cum vagus et exsul erraret,
Cic. Clu. 62, 175:ignari hominumque locorumque Erramus vento huc et vastis fluctibus acti,
Verg. A. 1, 333; cf. id. ib. 1, 32; 3, 200; Ov. M. 3, 175; id. F. 2, 335 et saep.:circum villulas nostras,
Cic. Att. 8, 9, 3:pios per lucos,
Hor. C. 3, 4, 7:inter audaces lupus errat agnos,
id. ib. 3, 18, 13; cf.of beasts,
id. S. 1, 8, 35; id. Epod. 2, 12; Verg. E. 1, 9; 2, 21; 6, 40; id. G. 4, 11 et saep.— Pass. impers.:male tum Libyae solis erratur in agris,
Verg. G. 3, 249.—Prov.:in media luce errare,
Sen. Ben. 5, 6, 3.—Transf., of inanimate things:2.(stellae) quae errantes et quasi vagae nominantur,
Cic. Rep. 1, 14;so of the planets,
id. N. D. 2, 20; 3, 20; id. Tusc. 1, 25, 62; Plin. 2, 6, 4, § 12; Vulg. Jud. 13; cf.of the motion of the stars in gen.,
Hor. Ep. 1, 12, 17:Cocytus errans flumine languido,
id. C. 2, 14, 18; cf. Verg. G. 3, 14:errantesque per altum Cyaneae,
Val. Fl. 4, 561:hic lintres errare videres,
Ov. F. 2, 391:vidi ad frontem sparsos errare capillos,
i. e. flying about, Prop. 2, 1, 7; cf. id. 2, 22, 9:errantia lumina,
i. e. moving fitfully about, Prop. 3, 14, 27 (4, 13, 27 M.); cf. Stat. Th. 10, 150:pulmonibus errat Ignis edax,
i. e. spreads, runs about, Ov. M. 9, 201 et saep.—Trop., to wander, stray at random: ne vagari et errare cogatur oratio, Cic. de Or., 48, 209; cf.: erraus et vaga sententia (opp. stabilis certaque), id. N. D. 2, 1, 2:B.eo fit, ut errem et vager latius,
id. Ac. 2, 20, 66:ut ingredi libere, non ut licenter videatur errare,
id. Or. 23, 77:errans opinio (opp. stabilis conscientia),
id. Fin. 2, 22, 71:dubiis affectibus errat,
Ov. M. 8, 473:ne tuus erret honos,
be in doubt, uncertain, id. F. 1, 468; cf. id. ib. 3, 543.— Poet., with a rel.-clause:erro, quam insistas viam,
I am uncertain, in doubt, Plaut. Mil. 3, 1, 197; cf.:inter recens et vetus sacramentum,
i. e. to hesitate, vacillate, Tac. H. 4, 58.—In partic., to miss the right way, to lose one's self, go astray (in the literal sense rarely, but in the trop. freq. and class.).1.Lit.: homo qui erranti comiter monstrat viam, Enn. ap. Cic. Off. 1, 16, 51:2.errare viā,
Verg. A. 2, 739:maledictus qui errare facit caecum in itinere,
Vulg. Deut. 27, 18.—Trop., to wander from the truth, to err, mistake:b.avius errat Saepe animus,
Lucr. 3, 463; cf. id. 2, 740:totā erras viā,
Ter. Eun. 2, 2, 14; cf.:in eo non tu quidem totà re, sed temporibus errasti,
Cic. Phil. 2, 9 fin.:longe,
Ter. Ad. 1, 1, 40; cf.procul,
Sall. J. 85, 38 Kritz. N. cr.:errant probe,
Plaut. Am. 3, 3, 20:vehementer,
Cic. Ac. 2, 32, 103:valde,
id. de Or. 2, 19, 83 et saep.:errare malo cum Platone quam cum istis vera sentire,
Cic. Tusc. 1, 17, 39; cf. id. Balb. 28, 64:erras, si id credis,
Ter. Heaut. 1, 1, 53; so with si, id. Hec. 4, 4, 60; Caes. B. G. 5, 41, 5; 7, 29, 2 et saep.:de nostris verbis errat,
Ter. Heaut. 2, 3, 22:in aliqua re,
Quint. 6, 3, 112; 10, 2, 21; 11, 1, 81 al.:in alteram partem,
id. 10, 1, 26; cf.:in alienos fetus,
Liv. 31, 12, 8.—Less freq. with acc. of a neutr. pronoun:mone, quaeso, si quid erro,
Plaut. Most. 1, 3, 30; so with quid, Ter. And. 3, 2, 18; Quint. 2, 5, 16; 2, 3, 11; 2, 6, 6:hoc,
Ter. Phorm. 5, 3, 21.— Poet. also with the acc. of a noun:errabant tempora,
i. e. in chronology, Ov. F. 3, 155.— Pass. impers.:si fuit errandum,
Ov. H. 7, 109:si nihil esset erratum,
Quint. 6, 5, 7:si erratur in nomine,
Cic. Fin. 4, 20 fin.; cf.:tutius circa priores erratur,
Quint. 2, 5, 26:uno verbo esse erratum,
id. 7, 3, 17. —Sometimes, in a palliative manner, of moral error, to err through mistake:pariter te errantem et illum sceleratissimum persequi,
Sall. J. 102, 5; cf. id. ib. 104, 4. —Hence,errātum, i, n., an error, mistake, fault:II.illud de Flavio et fastis, si secus est, commune erratum est,
Cic. Att. 6, 1, 18; cf. id. ib. 13, 44 fin.:cujus errato nulla venia, recte facto exigua laus proponitur,
id. Agr. 2, 2, 5; id. Fam. 5, 20, 8:nullum ob totius vitae non dicam vitium, sed erratum,
id. Clu. 48; cf. id. Lig. 1; id. Sull. 23; and in plur., id. Fam. 16, 21, 2; Sall. J. 102, 10; Ov. Pont. 2, 3, 66.—Act. in Aug. poets (only in part. perf.), to wander over or through:2.immensum est erratas dicere terras,
Ov. F. 4, 573:ager,
id. ib. 3, 655:orbis,
Val. Fl. 4, 447:litora,
Verg. A. 3, 690.erro, ōnis, m. [1. erro], a wanderer, vagabond, vagrant, Tib. 2, 6, 6; Ov. H. 15, 53.—Used esp. of slaves:ut errones aliquem cujus dicantur invenient,
Plin. Ep. 2, 10, 5; Edict. Aedil. ap. Gell. 4, 2, 1; Dig. 21, 1, 17, § 14; 49, 16, 4 fin.; Hor. S. 2, 7, 113.—Of the queen-bee:dux,
Col. 9, 10 fin. —Of the planets, Nigid. ap. Gell. 3, 10, 2; 14, 1, 11.— Of vagabond soldiers:nec nostros servire sinant errorribus agros,
Verg. Dir. 70 Rib. -
6 erro
I āvī, ātum, āre1) заблудитьсяe. viā V — сбиться с дороги2) заблуждаться, ошибаться (in или de aliqua re C etc.; erras, si id credis Ter)temporibus e. C — ошибиться в датах3) блуждать, бродить, скитаться (per lucos H; per litora Sen)in media luce e. погов. Sen — блуждать среди бела дняante oculos e. O — проноситься перед (мысленным) взоромstellae errantes V, C — planetae4) метаться, безумствовать ( animae errantes Pt)6) колебаться, быть неувереннымerro, quam insistas viam Pl — недоумеваю, к чему ты ведёшь (речь)7) проходить в странствиях, обойти, проехать ( terrae erratae O)II erro, ōnis m. [ erro I ]бродяга, скиталец H, Sen, Dig etc. -
7 erro [1]
1. erro, āvī, ātum, āre (ahd. irr(e)ōn, irren), irren, I) im allg., irren = in der Irre umherlaufen, umherirren, -schweifen, -streifen, A) eig.: 1) intr.: a) von pers. Subjj.: cum vagus et exsul erraret, Cic.: circum villulas, Cic.: per lucos, Hor.: per litora, Sen. – v. Tieren, circa litora, v. Hunden, Plin.: inter audaces agnos, v. Wolfe, Hor.: per urbem, v. einem Pferde, Liv. – impers., male tum Libyae solis erratur in agris, Verg. georg. 3, 249. – Sprichw., in media luce errare, Sen. de ben. 5, 6, 3. – b) v. Lebl.: stellae errantes, Cic. u.a.: ubi nunc fora sunt, lintres errare videres, Ov.: v. Flüssen, Verg. u. Sen. poët.: ad frontem sparsos errare capillos, umherfliegen, Prop.: lumina errantia, unstet umherirrende, Prop.: pulmonibus errat ignis edax imis, Ov. – 2) tr. durchirren, irrend durchstreifen, terrae erratae, Ov.: litora errata, Verg. – B) übtr.: ne vagari et errare cogatur oratio, Cic.: eo fit, ut errem et vager latius, Cic.: non per dubias errant mea carmina laudes, Tibull.: rumoribus errant, es gehen darüber schwankende Gerüchte, Ov.: haud aliter dubiis affectibus errat, Ov.: ne tuus erret honos, schwanke, ungewiß sei, Ov.: erro, quam insistas viam, bin ungewiß, im Zweifel, Plaut.: sententia errans et vaga, schwankende u. ungewisse (Ggstz. stabilis certaque), Cic. – II) insbes., den rechten Weg verfehlen, sich verirren, irre gehen, auf Abwege gehen, A) eig.: erranti monstrare viam, Enn. fr. scen. 398: err. viā, vom Wege abkommen, Verg. – B) übtr., irren, 1) im allg., sich verirren, natura errans in alienos fetus, Liv. 31, 12, 8. – 2) insbes.: a) sich irren, im Irrtum sein, von der Wahrheit abirren, einen Mißgriff begehen, ne erres, ne erretis, Komik.: erravit, lapsus est, Cic.: pervorse (gar schlimm), Plaut.: vehementer, valde, Cic.: temporibus errasti, in der Zeitrechnung, Cic.: diligenter (gar schön), Mart.: totā viā, Ter., od. toto caelo, Macr., gänzlich irren: a vero, Lucr.: longe de vicinia veritatis, weit von der Wahrheit ab, Min. Fel.: cum multis, Cic. – mit Acc. pron., quid erro? inwiefern befinde ich mich im Irrtum? Plaut.: mone, quaeso, si quid erro, Plaut.: teneo quid erret, Ter.: hoc (darin) tu errasti, Ter.: si nihil esset erratum, Quint. – hic de nostris verbis errat scilicet, Ter. heaut. 263. – in hoc, Cic.: in rerum ordine, Quint. – poet. m. Acc. eines Nomens, tempora, sich in der Zeitrechnung irren, Ov. fast. 3, 155. – in alteram partem, Quint. 10, 1, 26. – m. folg. si, Ter. u. Caes. – impers., si erratur in nomine, Cic.: et in cognomine erratum sit, Liv.: tutius circa priores vel erratur, Quint. – Abl. Partic. Perf. absol., cui, errato, nulla venia, recte facto, exigua laus proponitur, Cic. – b) moralisch, aus Irrtum fehlen, sich vergehen, errasse regem, Sall.: in amicitia, Hor.: non ultra verba ac voces, Tac.
-
8 flumen
flumĕn, ĭnĭs, n. [st2]1 [-] eau courante, cours d'eau, courant. [st2]2 [-] fleuve, rivière. [st2]3 [-] flots (de sang), torrent (de larmes...). [st2]4 [-] abondance, richesse. - manare suo flumine, Liv. 5, 16, 9: couler en suivant son cours. - flumine languido Cocytos errans, Hor. C. 2, 14, 17: Le Cocyte qui promène ses eaux paresseuses. - flumen perpetuum, Ov.: cours uniforme d'un fleuve. - flumen vivum, Virg.: eau vive. - secundo flumine, Caes. BG. 7, 58, 5: en suivant le courant. - adverso flumine, Caes. BG. 7, 60, 3: en remontant le courant. - flumina fontis, Hor.: eau d'une source. - a labris fugientia flumina, Hor. S. 1, 1, 69: l'eau qui s'échappe loin de sa bouche. - leni fluit agmine flumen, Enn. ap. Macr. S. 6, 4: le fleuve a un cours paisible. - flumen avertere, Cic.: détourner le cours du fleuve. - ad Asturae flumen, Liv.: sur les bords de l'Astura. - flumen Rhodanus, Caes.: le Rhône. - flumen sanguinis, Lucr.: flots de sang. - largo humectat flumine vultum, Virg. En. 1, 465: il verse un torrent de larmes. - rigido flumine nubes exonerabantur, Petr.: les nuages se déchargeaient en des torrents de grêle. - effusae ruunt flumine turbae, Sil. 12, 185: la foule se répand en masses ondoyantes. - flumen verborum orationis, Cic.: torrent de paroles du discours. - flumen orationis aureum fundens Aristoteles, Cic. Ac. 2, 38, 119: Aristote épanchant les flots d'or de son éloquence. - flumen ingenii, Cic.: richesse d'imagination, génie fécond.* * *flumĕn, ĭnĭs, n. [st2]1 [-] eau courante, cours d'eau, courant. [st2]2 [-] fleuve, rivière. [st2]3 [-] flots (de sang), torrent (de larmes...). [st2]4 [-] abondance, richesse. - manare suo flumine, Liv. 5, 16, 9: couler en suivant son cours. - flumine languido Cocytos errans, Hor. C. 2, 14, 17: Le Cocyte qui promène ses eaux paresseuses. - flumen perpetuum, Ov.: cours uniforme d'un fleuve. - flumen vivum, Virg.: eau vive. - secundo flumine, Caes. BG. 7, 58, 5: en suivant le courant. - adverso flumine, Caes. BG. 7, 60, 3: en remontant le courant. - flumina fontis, Hor.: eau d'une source. - a labris fugientia flumina, Hor. S. 1, 1, 69: l'eau qui s'échappe loin de sa bouche. - leni fluit agmine flumen, Enn. ap. Macr. S. 6, 4: le fleuve a un cours paisible. - flumen avertere, Cic.: détourner le cours du fleuve. - ad Asturae flumen, Liv.: sur les bords de l'Astura. - flumen Rhodanus, Caes.: le Rhône. - flumen sanguinis, Lucr.: flots de sang. - largo humectat flumine vultum, Virg. En. 1, 465: il verse un torrent de larmes. - rigido flumine nubes exonerabantur, Petr.: les nuages se déchargeaient en des torrents de grêle. - effusae ruunt flumine turbae, Sil. 12, 185: la foule se répand en masses ondoyantes. - flumen verborum orationis, Cic.: torrent de paroles du discours. - flumen orationis aureum fundens Aristoteles, Cic. Ac. 2, 38, 119: Aristote épanchant les flots d'or de son éloquence. - flumen ingenii, Cic.: richesse d'imagination, génie fécond.* * *Flumen, fluminis, pen. corr. neut. gen. Une riviere.\Flumen riui. Plin. Le cours d'un ruisseau.\Prima flumina Nili bibere. Mart. Boire de l'eaue de la fontaine et premiere source du Nil.\Aduerso flumine lembum subigit. Virgilius. Contremont, Contre le fil et le cours de l'eaue, Contre eaue.\Pingui flumine Nilus. Virgil. Duquel l'eaue engraisse la terre.\Viuum. Virgil. Qui tousjours coule et jamais ne tarit.\Gelu flumina constiterunt. Horatius. Les rivieres sont gelees ou glacees.\Largo humectat flumine vultum. Virgil. Il jecte tant de larmes, et pleure tant, qu'il en ha tout le visage mouillé.\Superare flumina. Ouid. Passer oultre, Nager oultre.\Vomens calidum de pectore flumen. Virgil. Jectant grande abondance de sang.\Ingenii flumen. Cic. Abondance d'engin et d'esprit.\Verborum flumen. Cic. Abondance de langage. -
9 erro
1. erro, āvī, ātum, āre (ahd. irr(e)ōn, irren), irren, I) im allg., irren = in der Irre umherlaufen, umherirren, -schweifen, -streifen, A) eig.: 1) intr.: a) von pers. Subjj.: cum vagus et exsul erraret, Cic.: circum villulas, Cic.: per lucos, Hor.: per litora, Sen. – v. Tieren, circa litora, v. Hunden, Plin.: inter audaces agnos, v. Wolfe, Hor.: per urbem, v. einem Pferde, Liv. – impers., male tum Libyae solis erratur in agris, Verg. georg. 3, 249. – Sprichw., in media luce errare, Sen. de ben. 5, 6, 3. – b) v. Lebl.: stellae errantes, Cic. u.a.: ubi nunc fora sunt, lintres errare videres, Ov.: v. Flüssen, Verg. u. Sen. poët.: ad frontem sparsos errare capillos, umherfliegen, Prop.: lumina errantia, unstet umherirrende, Prop.: pulmonibus errat ignis edax imis, Ov. – 2) tr. durchirren, irrend durchstreifen, terrae erratae, Ov.: litora errata, Verg. – B) übtr.: ne vagari et errare cogatur oratio, Cic.: eo fit, ut errem et vager latius, Cic.: non per dubias errant mea carmina laudes, Tibull.: rumoribus errant, es gehen darüber schwankende Gerüchte, Ov.: haud aliter dubiis affectibus errat, Ov.: ne tuus erret honos, schwanke, ungewiß sei, Ov.: erro, quam insistas viam, bin ungewiß, im Zweifel, Plaut.: sententia errans et vaga, schwankende u. ungewisse (Ggstz. stabilis certaque), Cic. – II) insbes., den rechten Weg verfehlen, sich verirren, irre gehen,————auf Abwege gehen, A) eig.: erranti monstrare viam, Enn. fr. scen. 398: err. viā, vom Wege abkommen, Verg. – B) übtr., irren, 1) im allg., sich verirren, natura errans in alienos fetus, Liv. 31, 12, 8. – 2) insbes.: a) sich irren, im Irrtum sein, von der Wahrheit abirren, einen Mißgriff begehen, ne erres, ne erretis, Komik.: erravit, lapsus est, Cic.: pervorse (gar schlimm), Plaut.: vehementer, valde, Cic.: temporibus errasti, in der Zeitrechnung, Cic.: diligenter (gar schön), Mart.: totā viā, Ter., od. toto caelo, Macr., gänzlich irren: a vero, Lucr.: longe de vicinia veritatis, weit von der Wahrheit ab, Min. Fel.: cum multis, Cic. – mit Acc. pron., quid erro? inwiefern befinde ich mich im Irrtum? Plaut.: mone, quaeso, si quid erro, Plaut.: teneo quid erret, Ter.: hoc (darin) tu errasti, Ter.: si nihil esset erratum, Quint. – hic de nostris verbis errat scilicet, Ter. heaut. 263. – in hoc, Cic.: in rerum ordine, Quint. – poet. m. Acc. eines Nomens, tempora, sich in der Zeitrechnung irren, Ov. fast. 3, 155. – in alteram partem, Quint. 10, 1, 26. – m. folg. si, Ter. u. Caes. – impers., si erratur in nomine, Cic.: et in cognomine erratum sit, Liv.: tutius circa priores vel erratur, Quint. – Abl. Partic. Perf. absol., cui, errato, nulla venia, recte facto, exigua laus proponitur, Cic. – b) moralisch, aus Irrtum fehlen, sich vergehen, errasse regem, Sall.: in amicitia, Hor.: non ultra verba ac voces, Tac.————————2. erro, ōnis, m. (1. erro), der Umhertreiber, Herumstreicher, Landstreicher (der nach Hause zurückkommt, wenn er des Herumlaufens müde ist), bes. von Sklaven, die, vom Herrn ausgeschickt, nicht zu gehöriger Zeit nach Hause zurückkehren (s. Ulp. dig. 21, 1, 17. § 14. Sen. contr. 7, 21, 23 K.), Hor., Sen. u. ICt.: übtr., dux erro, von der Bienenkönigin, Col.: u. v. ungetreuen, ausbleibenden Liebhabern, Tibull. u. Ov.: errones, Planeten, Nigid. fr. -
10 errō
errō āvī, ātus, āre, to wander, stray, rove, roam: cum vagus et exsul erraret: non certis passibus, O.: circum villulas nostras: per urbem, L.— Pass impers.: solis erratur in agris, V.—Of things: quae (stellae) errantes nominarentur, planets: Stellae sponte suā iussaene errent, H.: ubi flexibus errat Mincius, V.: pulmonibus errat Ignis edax, spreads, O.: extremus si quis super halitus errat, flutters, V.: errantibus oculis, wavering, V.: relegens errata retrorsus Litora, V.: erratas dicere terras, O.—To miss the way, lose oneself, go astray: qui erranti monstrat viam, Enn. ap. C.: errare viā, V.—Fig., to wander, stray at random: ne errare cogatur oratio: errans sententia: dubiis adfectibus errat, O.: ne tuus erret honos, be in doubt, O.—To be in error, err, mistake, go wrong, go astray: de nostris verbis, T.: totā viā, T.: non totā re, sed temporibus: procul, S.: valde: cum Platone: errare, si sperent, etc., Cs.: te errantem persequi, S.: errans in ahenos fetūs natura, producing monsters, L.: Teneo quid erret, T.: errabant tempora, in chronology, O.— Pass impers.: si fuit errandum, O.: si erratur in nomine: et in cognomine erratum sit, L.* * *Ierrare, erravi, erratus Vwander, go astray; make a mistake, err; vacillateIItruant; vagabond, wanderer -
11 stella
-
12 era
era ( nicht hera), ae, f. (erus), I) die Frau im Hause, die Herrin, Gebieterin (Ggstz. ancilla, die Magd), Komik.: maior u. minor, die Frau u. die Tochter vom Hause, Plaut. truc. 796 u. 797: era errans mea, v. d. Medea, Enn. fr. scen. 253. – II) übtr., Herrin, Gebieterin, v. der Geliebten, Catull. u. Ov. – v. Göttinnen, era Fors, das waltende Schicksal, Enn. ann. 197 (von dems., era eadem es homini, Plaut.): rapidi Tritonis era, v. Minerva, Catull.: Noctis era, Val. Flacc.: procul a mea tuus sit furor omnis, era, domo, v. d. Cybele, Ov.
-
13 latito [1]
1. latito, āvī, āre (Intens. v. lateo), sich verborgen (versteckt) halten, bes. oft Partiz. latitāns, verborgen, versteckt, a) im allg.: α) v. Pers., errans, latitans, Hirt. b. G.: extrahitur domo latitans Oppianicus a Manlio, Cic.: latitans aper, Hor.: latitantes amici, Ov.: non diu latitare, Amm.: lat. per tecta, Ov., per popinas, Spart.: in tabernula, Val. Max.: interdiu in villis, Auct. b. Afr.: inter ignominiosos, Petron.: lat. rupe (unter dem F.), Ov., u. so rupe cavatā, Ov.: procul obscurā parte (im dunklen Winkel), Ov.: per multos dies, Ov. – m. Dat. vor wem? ille ignavissimus mi (mihi) latitabat, Plaut. trin. 927. – m. Acc. vor wem? = sich vor jmd. nicht sehen lassen, patronum, Pompon. dig. 35, 1, 8. – β) v. Lebl.: invisae atque latitantes res, Caes.: latitantia sidera, Ov.: quos avaritia in imo (in der Tiefe der Erde), ubi illud malum virus (unheilvolle Gift = das Geld) latitat, defodit, Sen.: herbarum genera dispertita inter terram latitare minute, Lucr.: inversis quae sub verbis latitantia cernunt, Lucr. – b) insbes., sich versteckt halten, um nicht vor Gericht zu erscheinen, Cic. Quinct. 54; de domo 83. Ulp. dig. 42, 4, 7. § 2 sqq.: fraudationis causā, Edict. praet. bei Cic. Quinct. 60 u. bei Ulp. dig. 42, 4, 7. § 1.
-
14 era
era ( nicht hera), ae, f. (erus), I) die Frau im Hause, die Herrin, Gebieterin (Ggstz. ancilla, die Magd), Komik.: maior u. minor, die Frau u. die Tochter vom Hause, Plaut. truc. 796 u. 797: era errans mea, v. d. Medea, Enn. fr. scen. 253. – II) übtr., Herrin, Gebieterin, v. der Geliebten, Catull. u. Ov. – v. Göttinnen, era Fors, das waltende Schicksal, Enn. ann. 197 (von dems., era eadem es homini, Plaut.): rapidi Tritonis era, v. Minerva, Catull.: Noctis era, Val. Flacc.: procul a mea tuus sit furor omnis, era, domo, v. d. Cybele, Ov. -
15 latito
1. latito, āvī, āre (Intens. v. lateo), sich verborgen (versteckt) halten, bes. oft Partiz. latitāns, verborgen, versteckt, a) im allg.: α) v. Pers., errans, latitans, Hirt. b. G.: extrahitur domo latitans Oppianicus a Manlio, Cic.: latitans aper, Hor.: latitantes amici, Ov.: non diu latitare, Amm.: lat. per tecta, Ov., per popinas, Spart.: in tabernula, Val. Max.: interdiu in villis, Auct. b. Afr.: inter ignominiosos, Petron.: lat. rupe (unter dem F.), Ov., u. so rupe cavatā, Ov.: procul obscurā parte (im dunklen Winkel), Ov.: per multos dies, Ov. – m. Dat. vor wem? ille ignavissimus mi (mihi) latitabat, Plaut. trin. 927. – m. Acc. vor wem? = sich vor jmd. nicht sehen lassen, patronum, Pompon. dig. 35, 1, 8. – β) v. Lebl.: invisae atque latitantes res, Caes.: latitantia sidera, Ov.: quos avaritia in imo (in der Tiefe der Erde), ubi illud malum virus (unheilvolle Gift = das Geld) latitat, defodit, Sen.: herbarum genera dispertita inter terram latitare minute, Lucr.: inversis quae sub verbis latitantia cernunt, Lucr. – b) insbes., sich versteckt halten, um nicht vor Gericht zu erscheinen, Cic. Quinct. 54; de domo 83. Ulp. dig. 42, 4, 7. § 2 sqq.: fraudationis causā, Edict. praet. bei Cic. Quinct. 60 u. bei Ulp. dig. 42, 4, 7. § 1.————————2. lātito, āvī, āre (latum, Supin. zu fero), immer und immer bringen, Cato bei Paul. ex Fest. 121, 12. -
16 circum
circum [acc. of circus], adv. and praep. I. Adv, around, round about, all around: Arboribus clausi circum, V.: quae circum essent opera, Cs.: portis circum omnibus instant, V.: circum tutae sub moenibus urbis, round about under the walls, V.: Gentibus circumque infraque relictis, O.: circum Undique convenere, on all sides, V.— II. Praep. with acc. (sometimes following its case), around, about, all around: terra circum axem se convertit: novas circum felix eat hostia fruges, V.: circum caput Deposuit radios, O. — About, upon, around, near: capillus circum caput Reiectus, T.: flexo circum tempora cornu, O.: flumina circum, on the borders of the rivulets, V.: turbā circum te stante, H.: Circum claustra fremunt, V. — Among, around, through, to: circum villulas nostras errare, in our villas around: circum Me vectari rura caballo, H.: pueros circum amicos dimittit, to friends around: ducebat eos circum civitates: dimissis circum municipia litteris, Cs.: circum oram maritimam misit, ut, etc., L.: oras et litora circum Errans, V.—In the neighborhood of, around, about, at, near by: templa circum forum: urbes, quae circum Capuam sunt.—Of attendants, with, attending, accompanying: paucae, quae circum illam essent, T.: Hectora circum, V.: Circum pedes homines habere, i. e. slaves.— III. In composition, the m before vowels was not pronounced, and is often omitted; circum with many verbs forms a loose compound, and tmesis is frequent in poetry (see circumago, circumdo, etc.). Some edd. have circum verto, circum volito, etc.* * *Iabout, around; round about, near; in a circle; in attendance; on both sidesIIaround, about, among, near (space/time), in neighborhood of; in circle around -
17 era
era (not hera), ae, f [erus], the mistress of a house, mistress, lady, T.: errans, Enn. ap. C. — A mistress, ruler: era Fors, Enn. ap. C.: Tritonis, Ct.— A sweetheart, O., Ct.* * *mistress; lady of the house; woman in relation to her servants; Lady -
18 era
I.Prop., the mistress of a house, with respect to the servants; the mistress, lady: nunquam era errans (i. e. Medea), etc., Enn. ap. Auct. Her. 2, 22, 34 (Trag. v. 287 Vahl.):II. A.servus Dat (puellam) erae suae,
Plaut. Cas. prol. 44 sq.; so id. ib. 2, 5, 3; 2, 8, 70; id. Am. 1, 1, 105; Ter. And. 4, 2, 4; id. Eun. 4, 3, 12; 5, 3, 8. So, era major and era minor, the old and young mistress, the lady of the house and her daughter, Plaut. Truc. 4, 3, 22 and 23.—Of goddesses: domina, era (Minerva), Enn. ap. Ach. Stat. ad Cat. 1, 9 (Vahl. Enn. p. 177, no. 22):B.Fortuna, era,
Plaut. Merc. 3, 4, 12 dub.; cf.: vosne velit an me regnare era quidve ferat Fors, Enn. ap. Cic. Off. 1, 12, 38 (Ann. v. 203 Vahl.—for which, sit sane Fors domina campi, Cic. Pis. 2, 3):rapidi Tritonis era,
i. e. Minerva, Cat. 64, 396:hilarate erae (i. e. Cybeles) citatis erroribus animum,
id. 63, 18; so ib. 92:tergeminam tunc placat eram (Hecaten),
Val. Fl. 1, 780:noctis eram Ditemque ciens,
i. e. Proserpine, id. 7, 313.—Of sweethearts, Cat. 68, 136; so Ov. H. 9, 78. -
19 flumen
flūmen, ĭnis, n. [id.], a flowing of water; and concr., a flood, stream, flowing or running water (syn.: fluvius, amnis, rivus).I.In gen. (mostly poet.): Romane, aquam Albanam cave lacu contineri, cave in mare manare suo flumine sinas, an old prophetic formula ap. Liv. 5, 16, 9:II.rapidus montano flumine torrens,
Verg. A. 2, 305; cf. Ov. R. Am. 651:visendus ater flumine languido Cocytos errans,
Hor. C. 2, 14, 17:inde sequemur Ipsius amnis iter, donec nos flumine certo Perferat,
Val. Fl. 8, 189: et Tiberis flumen vomit in mare salsum, Enn. ap. Macr. S. 6, 4 (Ann. v. 453 ed. Vahl.); cf.:teque pater Tiberine tuo cum flumine sancto,
id. ib. 6, 1 (Ann. v. 55 ib.):donec me flumine vivo Abluero,
in a living, running stream, Verg. A. 2, 719; cf.: quin tu ante vivo perfunderis flumine? Auct. ap. Liv. 1, 45, 6 (for which:aqua viva,
Varr. L. L. 5, § 123 Müll.).—In plur.:nymphae venas et flumina fontis Elicuere sui,
streams, Ov. M. 14, 788:frigida Scamandri,
Hor. Epod. 13, 14:Symaethia circum Flumina,
Verg. A. 9, 585:limosa potat,
Ov. M. 1, 634; cf.:Tantalus a labris sitiens fugientia captat Flumina,
Hor. S. 1, 1, 69:maritima immittere in piscinas,
Varr. R. R. 3, 17, 9.In partic., a river.A.Lit. (the predominant signif. of the word both in prose and poetry): quod per amoenam urbem leni fluit agmine flumen, Enn. ap. Macr. S. 6, 4 (Ann. v. 177 ed. Vahl.); cf.:2.ut flumina in contrarias partes fluxerint,
Cic. Div. 1, 35, 78:Scipio biduum moratus ad flumen, quod inter eum et Domitii castra fluebat,
Caes. B. C. 3, 37, 1:aurea flumina,
Lucr. 5, 911:habet non tantum venas aquarum terra, ex quibus corrivatis flumina effici possunt, sed et amnes magnitudinis vastae, etc.,
Sen. Q. N. 3, 19; cf. Cic. Rep. 2, 5:nec ullum hoc frigidius flumen attigi,
id. Leg. 2, 3, 6:nos flumina arcemus, dirigimus, avertimus,
id. N. D. 2, 60, 152:una pars (Galliae) initium capit a flumine Rhodano, continetur Garumna flumine... attingit etiam flumen Rhenum, etc.,
Caes. B. G. 1, 1, 6 sq.; 1, 2, 7:inter montem Juram et flumen Rhodanum,
id. ib. 1, 6, 1:flumen est Arar, quod, etc.,
id. ib. 1, 12, 1:flumen Dubis,
id. ib. 1, 38, 4:non Seres, non Tanain prope flumen orti,
Hor. C. 4, 15, 24:Veliternos ad Asturae flumen Maenius fudit,
Liv. 8, 13, 5 Drak. N. cr.:terrarum situs et flumina dicere,
Hor. Ep. 2, 1, 252:secundo flumine ad Lutetiam iter facere coepit,
with the stream, Caes. B. G. 7, 58, 5 (cf. secundus, 2. a.):magnum ire agmen adverso flumine,
against the stream, Caes. B. G. 7, 60, 3; cf. Verg. G. 1, 201; Liv. 24, 40. —Prov.:flumine vicino stultus sitit, like,
starves in the midst of plenty, Petr. Fragm. p. 899 Burm.—Transf., of other things which flow in streams or like streams, a stream, flood ( poet. and in post-Aug. prose):B.sanguinis,
Lucr. 2, 354; 4, 1029:largoque humectat flumine vultum,
flood of tears, Verg. A. 1, 465:laeta magis pressis manabunt flumina mammis,
streams of milk, id. G. 3, 310:flumina jam lactis, jam flumina nectaris,
Ov. M. 1, 111: rigido concussae flumine nubes Exonerabantur, a torrent of rain, Petr. poët. Sat. 123; cf.:ut picis e caelo demissum flumen,
a stream of pitch, Lucr. 6, 257:magnesia flumine saxa,
in the magnetic stream, id. 6, 1064:effusaeque ruunt inopino flumine turbae,
i. e. in a vast stream, Sil. 12, 185; cf. Verg. A. 11, 236:aëris,
a current of air, App. de Mund. p. 61, 33 Elm. p. 258 Bip.—Trop., of expression, a flow, fluency, stream:orationis flumine reprehensoris convicia diluuntur,
Cic. N. D. 2, 7, 20:flumen orationis aureum,
id. Ac. 2, 38, 119:orationis,
id. de Or. 2, 15, 62; cf.:flumen verborum volubili tasque,
id. Or. 16, 53:gravissimorum op timorumque verborum,
id. de Or. 2, 45, 188:inanium verborum,
id. N. D. 2, 1, 1:Lysias... puro fonti quam magno flumini propior,
Quint. 10, 1, 78; 9, 4, 61; cf. id. 10, 1, 61; Petr. 5 fin. —And fig.:neque concipere neque edere partum mens potest, nisi ingenti flumine litterarum inundata,
Petr. 118. -
20 implico
implĭco ( inpl-), āvi, ātum, or (twice in Cic., and freq. since the Aug. per.) ŭi, ĭtum (v. Neue, Formenl. 2, 550 sq.), 1, v. a. [in-plico, to fold into; hence], to infold, involve, entangle, entwine, inwrap, envelop, encircle, embrace, clasp, grasp (freq. and class.; cf.: irretio, impedio).I.Lit.:II.involvulus in pampini folio se,
Plaut. Cist. 4, 2, 64:ut tenax hedera huc et illuc Arborem implicat errans,
Cat. 61, 35; cf. id. ib. 107 sq.:et nunc huc inde huc incertos implicat orbes,
Verg. A. 12, 743:dextrae se parvus Iulus Implicuit,
id. ib. 2, 724; cf.:implicuit materno bracchia collo,
Ov. M. 1, 762:implicuitque suos circum mea colla lacertos,
id. Am. 2, 18, 9:implicuitque comam laevā,
grasped, Verg. A. 2, 552:sertis comas,
Tib. 3, 6, 64:crinem auro,
Verg. A. 4, 148:frondenti tempora ramo,
id. ib. 7, 136; cf. Ov. F. 5, 220: in parte inferiore hic implicabatur caput, Afran. ap. Non. 123, 16 (implicare positum pro ornare, Non.):aquila implicuit pedes atque unguibus haesit,
Verg. A. 11, 752:effusumque equitem super ipse (equus) secutus Implicat,
id. ib. 10, 894:congressi in proelia totas Implicuere inter se acies,
id. ib. 11, 632:implicare ac perturbare aciem,
Sall. J. 59, 3:(lues) ossibus implicat ignem,
Verg. A. 7, 355.—In part. perf.:quini erant ordines conjuncti inter se atque implicati,
Caes. B. G. 7, 73, 4:Canidia brevibus implicata viperis Crines,
Hor. Epod. 5, 15:folium implicatum,
Plin. 21, 17, 65, § 105:intestinum implicatum,
id. 11, 4, 3, § 9:impliciti laqueis,
Ov. A. A. 2, 580:Cerberos implicitis angue minante comis,
id. H. 9, 94:implicitamque sinu absstulit,
id. A. A. 1, 561:impliciti Peleus rapit oscula nati,
held in his arms, Val. Fl. 1, 264.Trop.A.In gen., to entangle, implicate, involve, envelop, engage:B.di immortales vim suam... tum terrae cavernis includunt, tum hominum naturis implicant,
Cic. Div. 1, 36, 79:contrahendis negotiis implicari,
id. Off. 2, 11, 40:alienis (rebus) nimis implicari molestum esse,
id. Lael. 13, 45:implicari aliquo certo genere cursuque vivendi,
id. Off. 1, 32, 117:implicari negotio,
id. Leg. 1, 3:ipse te impedies, ipse tua defensione implicabere,
id. Verr. 2, 2, 18, § 44; cf.: multis implicari erroribus, id. Tusc. 4, 27, 58:bello,
Verg. A. 11, 109:eum primo incertis implicantes responsis,
Liv. 27, 43, 3:nisi forte implacabiles irae vestrae implicaverint animos vestros,
perplexed, confounded, id. 40, 46, 6:paucitas in partitione servatur, si genera ipsa rerum ponuntur, neque permixte cum partibus implicantur,
are mingled, mixed up, Cic. Inv. 1, 22, 32: ut omnibus copiis conductis te implicet, ne ad me iter tibi expeditum sit, Pompei. ap. Cic. Att. 8, 12, D, 1:tanti errores implicant temporum, ut nec qui consules nec quid quoque anno actum sit digerere possis,
Liv. 2, 21, 4.—In part. perf.:dum rei publicae quaedam procuratio multis officiis implicatum et constrictum tenebat,
Cic. Ac. 1, 3, 11:Deus nullis occupationibus est implicatus,
id. N. D. 1, 19, 51; cf.:implicatus molestis negotiis et operosis,
id. ib. 1, 20, 52:animos dederit suis angoribus et molestiis implicatos,
id. Tusc. 5, 1, 3:Agrippina morbo corporis implicata,
Tac. A. 4, 53:inconstantia tua cum levitate, tum etiam perjurio implicata,
Cic. Vatin. 1, 3; cf. id. Phil. 2, 32, 81:intervalla, quibus implicata atque permixta oratio est,
id. Or. 56, 187:(voluptas) penitus in omni sensu implicata insidet,
id. Leg. 1, 17, 47:quae quatuor inter se colligata atque implicata,
id. Off. 1, 5, 15:natura non tam propensus ad misericordiam quam implicatus ad severitatem videbatur,
id. Rosc. Am. 30, 85;and in the form implicitus, esp. with morbo (in morbum): quies necessaria morbo implicitum exercitum tenuit,
Liv. 3, 2, 1; 7, 23, 2; 23, 40, 1:ubi se quisque videbat Implicitum morbo,
Lucr. 6, 1232:graviore morbo implicitus,
Caes. B. C. 3, 18, 1; cf.:implicitus in morbum,
Nep. Ages. 8, 6; Liv. 23, 34, 11:implicitus suspicionibus,
Plin. Ep. 3, 9, 19; cf.:implicitus terrore,
Luc. 3, 432:litibus implicitus,
Hor. A. P. 424:implicitam sinu abstulit,
Ov. A. A. 1, 562:(vinum) jam sanos implicitos facit,
Cael. Aur. Acut. 3, 8, 87.—In partic., to attach closely, connect intimately, to unite, join; in pass., to be intimately connected, associated, or related:1.(homo) profectus a caritate domesticorum ac suorum serpat longius et se implicet primum civium, deinde mortalium omnium societate,
Cic. Fin. 2, 14, 45:omnes qui nostris familiaritatibus implicantur,
id. Balb. 27, 60:(L. Gellius) ita diu vixit, ut multarum aetatum oratoribus implicaretur,
id. Brut. 47, 174:quibus applicari expediet, non implicari,
Sen. Ep. 105, 5.— In part. perf.:aliquos habere implicatos consuetudine et benevolentia,
Cic. Fam. 6, 12, 2:implicatus amicitiis,
id. Att. 1, 19, 8:familiaritate,
id. Pis. 29, 70:implicati ultro et citro vel usu diuturno vel etiam officiis,
id. Lael. 22, 85. —Hence,implĭcātus ( inpl-), a, um, P. a., entangled, perplexed, confused, intricate:2.nec in Torquati sermone quicquam implicatum aut tortuosum fuit,
Cic. Fin. 3, 1, 3:reliquae (partes orationis) sunt magnae, implicatae, variae, graves, etc.,
id. de Or. 3, 14, 52: vox rauca et implicata, Sen. Apocol. med. — Comp.:implicatior ad loquendum,
Amm. 26, 6, 18. — Sup.:obscurissima et implicatissima quaestio,
Gell. 6, 2, 15:ista tortuosissima et implicatissima nodositas,
Aug. Conf. 2, 10 init. —im-plĭcĭtē ( inpl-), adv., intricately (rare):non implicite et abscondite, sed patentius et expeditius,
Cic. Inv. 2, 23, 69.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
Lipsothrix errans — Lipsothrix errans … Wikipédia en Français
Nomada errans — Systematik Klasse: Insekten (Insecta) Ordnung: Hautflügler (Hymenoptera) Überfamilie: Apoidea Familie … Deutsch Wikipedia
Charippus errans — Charippus errans … Wikipédia en Français
Charippus — Scientific classification Kingdom: Animalia Phylum: Arthropoda Class: Arachnida … Wikipedia
Wandering Skipper — Taxobox name = Wandering Skipper status = LR/nt | status system = IUCN2.3 regnum = Animalia phylum = Arthropoda classis = Insecta ordo = Lepidoptera familia = Hesperiidae genus = Panoquina species = P. errans binomial = Panoquina errans binomial… … Wikipedia
Musa acuminata — For cultivated bananas, see Banana. Musa acuminata Scientific classification … Wikipedia
Anomala — Pour les articles homonymes, voir Anomura … Wikipédia en Français
Anomala — Pour les articles homonymes, voir Anomura. Anomala … Wikipédia en Français
Schinia — Primrose Moth (S. florida) on Evening primrose Scientific classification Kingdom: Animalia … Wikipedia
Las hijas de Tara — Autor Laura Gallego García Género Novela fantástica Idioma español … Wikipedia Español
Schinia — Schinia Primros … Wikipedia Español