-
1 episcopus
-
2 episcopus
Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > episcopus
-
3 Ancyra
Ancȳra, ae, f. (Ἄγκυρα), I) Hauptort der Tektosagen, später Hauptstadt von Galatien, Lieblingsaufenthalt der byzantinischen Kaiser (bes. des Arkadius), j. Angora, Liv. 38, 24 sq. Claud. Eutr. 2, 98. – Dav. Ancȳrānus, a, um, aus od. zu Ancyra, ancyranisch, episcopus, Hieron. vir. ill. 89: triumphi, Claud. Eutr. 2, 416: bes. wichtig Ancyr. monumentum, eine Abschrift des von Augustus selbst verfaßten Merkwürdigsten aus seinem Leben, rechts u. links am Eingange des Vorsaals zum Tempel des Augustus in Ancyra auf weißem Marmor eingegraben u. seit 1553 n. Chr. größtenteils wieder aufgefunden, am besten herausgegegeben von Th. Mommsen, 2. Ausg., Berl. 1883. – II) Stadt in Phrygien (Phrygia Pacatiana), an den Grenzen Mysiens u. Lydiens, am Macestus, einem Nebenfluß des Rhyndakus, Varr. b. Lact. inst. 1, 16, 12. Plin. 5, 145.
-
4 cardinalis
cardinālis, e (cardo), I) zur Türangel gehörig, scapi c., die Zapfenschenkel einer Tür, Vitr. 4, 6, 4. – II) übtr., vorzüglich, Haupt-, venti, Serv. Verg. Aen. 1, 131. Isid. 13, 11, 14: virtutes, Ambros. expos. in Luc. 5. § 49 u. de exc. fratr. Sat. 1. § 57. Hieron. in Marc. 1, 16 sqq.: presbyter, Oberältester, Greg. ep. 1, 6: episcopus, Kardinal, ibid. 2, 6. – in der Gramm., numeri c. (unus, duo, tres etc.), Prisc. de fig. num. 4, 19. p. 412, 27 K.
-
5 episcopalis
episcopālis, e (episcopus), bischöflich, sedes, Amm. 27, 3, 12: cathedra, Hieron. epist. 2, 9: solium, Prud. perist. 13, 33.
-
6 episcopatus
episcopātus, ūs, m. (episcopus), die Bischofswürde, Tert. de bapt. 17 u.a. Eccl.
-
7 Hierapolis
Hierāpolis, is, Akk. im, Abl. ī, f. (Ἱεράπολις), Stadt in Großphrygien, bemerkenswert durch Verehrung der Cybele u. durch die in der Nähe befindlichen mineralischen heißen Quellen, die Ruinen beim j. Pambuk (Tambuk) Kalessi, Plin. 2, 208. Apul. de mund. 17. Amm. 14, 8, 7. Vulg. Coloss. 4, 13: Hierapoli Phrygiae, Vitr. 8, 3, 10. – Dav.: A) Hierāpolītae, ārum, m. (Ἱεραπολιται), die Einw. von Hierapolis, die Hierapoliten, Plin. 5, 105. – B) Hierāpolītānus, a, um, von Hierapolis, episcopus, Hieron. de vir. ill. 8.
-
8 Hierosolyma
Hierosolyma (Ierosolyma), ōrum, n. (Ἱεροσόλυμα), die Hauptstadt Judäas, von Titus erobert u. zerstört, noch j. Ierusalem (vom Kaiser Hadrian Aelia Capitolina gen.), Cic. Flacc. 67. Tac. ann. 5, 9 sqq. Tac. hist. 5, 2 u. 11. Flor. 3, 5, 30. Suet. Aug. 93. Sulp. Sev. dial. 3, 18, 1. Lact. 4, 13, 24. Mart. Cap. 6. § 679: heteroklit. Hierosolyma (Ierosolyma), ae, f., Nomin., Sulp. Sev. chron. 2, 33, 4: omnis Ieros., Vulg. Matth. 2, 3: Genet. Hierosolymae, Sulp. Sev. chron. 1, 1, 3; 1, 42, 1 u. 2, 30, 2: oft Akk. Hierosolymam (Ierosolymam), Plin. 27, 15 D. Tert. adv. Marc. 5, 3. Hieron. epist. 5, 1. Vulg. 1. Mach. 1, 22; 2. Mach. 3, 9 u. ö. Sulp. Sev. chron. 1, 41, 5 u. ö. Corp. inscr. Lat. 6, 944. – Nbf. Solyma, ōrum, n., Mart. 11, 94, 5 (vgl. Solymi): und Hierusālēm ( auch Ierusālēm), bei den Eccl. (s. Obbar. Prud. psych. 811 not. cr. die Belegstellen). – Dav.: A) Hierosolymārius, scherzh. Beiname des Pompejus = der »Held von Jerusalem«, weil sich P. viel auf seine asiatischen Eroberungen einbildete, Cic. ad Att. 2, 9, 1. – B) Hierosolymīta, ae, m. (Ἱεροσολυμίτης), ein Bewohner von Jerusalem, Hieron. in Ioann. Hierosol. no. 19: Plur., Interpr. Iren. 3, 21, 2. – C) Hierosolymītānus (Ierosolymītānus), a, um, von Jerusalem, episcopus, Hieron. epist. 51, 1 lemm.: regnum, Augustin. de civ. dei 17, 21.
-
9 Mesopotamia
Mesopotamia, ae, f. (Μεσοποταμία), eine Landschaft Asiens zwischen dem Euphrat u. Tigris, Cic. de nat. deor. 2, 130. Mela 1, 11, 1 (1. § 62). Treb. Poll. Gallien. 12, 1. Ruf. Fest. 23. Vulg. gen. 24, 10. Hieron. de interpr. nom. Hebr. tom. 3. p. 202 Vall. (p. 939 Migne). Isid. orig. 13, 21, 10. – Dav. Mesopotamēnus, a, um, in od. aus Mesopotamien, mesopotamisch, auxiliares, Valer. imp. bei Vopisc.: episcopus, Cassiod. – Plur. subst., Mesopotamēnī, ōrum, m., die Einwohner von Mesopotamien, die Mesopotamener, Spart. Hadr. 21, 12. Vopisc. Aurel. 11, 3. Schol. Iuven. 1, 104.
-
10 Mursa
-
11 Nola [3]
3. Nōla, ae, f., alte Stadt in Kampanien, treue Bundesgenossin der Römer im zweiten punischen Kriege, noch j. Nola, Liv. 9, 28; 23, 14 u. 16. Sil. 12, 161. Augustin. de civ. dei 1, 10. p. 19, 13 D.2 – Dav.: A) Nōlānus, a, um, nolanisch, Liv. – subst., Nōlāni, ōrum, m., die Einwohner von Nola, die Nolaner, Liv.: in Nolano, im Nolanischen, im nolanischen Gebiet, Cic. – B) Nōlēnsis, e, nolensisch, aus od. zu Nola, episcopus, Augustin. de civ. dei, 1, 10, 2. p. 19, 11 D.2
-
12 Sirmium
Sirmium, iī, n., eine alte Stadt der keltischen Taurisker in Unterpannonien am linken Ufer des Savus, Geburtsort des Kaisers Probus, jetzt Ruinen beim Städtchen Mitrowitz, Plin. 3, 148. Itin. Anton. 124, 2 u. 131, 4. Eutr. 9, 17. Amm. 17, 13, 34 u.a. Cod. Theod. 16, 5, 5. Corp. inscr. Lat. 10, 3375. – Dav. Sirmiēnsis, e, sirmiensisch, zu oder aus Sirmium, ecclesia, Ambros. de spir. scto 3, 10. § 59: civitas, Ambros. gest. concil. Aquilei. § 16: Pannonia, Cassiod. var. 3, 23, 2: episcopus, Sulp. Sev. chron. 2, 36, 3: Plur. subst., Sirmiēnsēs, ium, m., die Einw. von Sirmium, die Sirmienser, Plin. 3, 148.
-
13 Tarsus
Tarsus, ī, f. (Ταρσός), die Hauptstadt von Cilicien am Flusse Cydnus, der Sage nach von Perseus erbaut, j. Tarso, Cic. ep. 2, 17, 1. Auct. b. Alex. 66, 2: Persea Tarsos, Lucan. 3, 225. – Dav. Tarsēnsis, e, tarsensisch, aus od. zu Tarsos, Colum.: episcopus, Hieron. – Plur. subst., Tarsēnsēs, ium, m., die Einw. von Tarsus, die Tarsenser, Cic.
-
14 Uzalum
Uzalum, ī, n., eine Stadt in Afrika, in Zeugitana, etwas westl. von Utica, röm. Kolonie, Augustin. de civ. dei 22, 8, 22. p. 577, 31 D.2 – Dav.: A) Uzalitānus, a, um, uzalitanisch, oppidum, die Stadt Uzalum, Plin. 5, 29. – B) Uzalēnsis, e, uzalensisch, aus od. zu Uzalum, episcopus, Augustin. de civ. dei 22, 8, 3. p. 569, 5 D.2
-
15 Vercellae
Vercellae, ārum, f., eine Stadt in Gallia cisalpina, j. Vercelli, Plin. 3, 124. Tac. hist. 1, 70. – Dav.: A) Vercellēnsis, e, zu Vercellä gehörig, vercellensisch, ager, Plin. 33, 78: episcopus, Hieron. de vir. ill. 96. – B) Vercellīnus, a, um, vercellinisch, porta, Corp. inscr. Lat. 5, 7872.
-
16 Ancyra
Ancȳra, ae, f. (Ἄγκυρα), I) Hauptort der Tektosagen, später Hauptstadt von Galatien, Lieblingsaufenthalt der byzantinischen Kaiser (bes. des Arkadius), j. Angora, Liv. 38, 24 sq. Claud. Eutr. 2, 98. – Dav. Ancȳrānus, a, um, aus od. zu Ancyra, ancyranisch, episcopus, Hieron. vir. ill. 89: triumphi, Claud. Eutr. 2, 416: bes. wichtig Ancyr. monumentum, eine Abschrift des von Augustus selbst verfaßten Merkwürdigsten aus seinem Leben, rechts u. links am Eingange des Vorsaals zum Tempel des Augustus in Ancyra auf weißem Marmor eingegraben u. seit 1553 n. Chr. größtenteils wieder aufgefunden, am besten herausgegegeben von Th. Mommsen, 2. Ausg., Berl. 1883. – II) Stadt in Phrygien (Phrygia Pacatiana), an den Grenzen Mysiens u. Lydiens, am Macestus, einem Nebenfluß des Rhyndakus, Varr. b. Lact. inst. 1, 16, 12. Plin. 5, 145. -
17 cardinalis
cardinālis, e (cardo), I) zur Türangel gehörig, scapi c., die Zapfenschenkel einer Tür, Vitr. 4, 6, 4. – II) übtr., vorzüglich, Haupt-, venti, Serv. Verg. Aen. 1, 131. Isid. 13, 11, 14: virtutes, Ambros. expos. in Luc. 5. § 49 u. de exc. fratr. Sat. 1. § 57. Hieron. in Marc. 1, 16 sqq.: presbyter, Oberältester, Greg. ep. 1, 6: episcopus, Kardinal, ibid. 2, 6. – in der Gramm., numeri c. (unus, duo, tres etc.), Prisc. de fig. num. 4, 19. p. 412, 27 K.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > cardinalis
-
18 episcopalis
episcopālis, e (episcopus), bischöflich, sedes, Amm. 27, 3, 12: cathedra, Hieron. epist. 2, 9: solium, Prud. perist. 13, 33.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > episcopalis
-
19 episcopatus
episcopātus, ūs, m. (episcopus), die Bischofswürde, Tert. de bapt. 17 u.a. Eccl.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > episcopatus
-
20 Hierapolis
Hierāpolis, is, Akk. im, Abl. ī, f. (Ἱεράπολις), Stadt in Großphrygien, bemerkenswert durch Verehrung der Cybele u. durch die in der Nähe befindlichen mineralischen heißen Quellen, die Ruinen beim j. Pambuk (Tambuk) Kalessi, Plin. 2, 208. Apul. de mund. 17. Amm. 14, 8, 7. Vulg. Coloss. 4, 13: Hierapoli Phrygiae, Vitr. 8, 3, 10. – Dav.: A) Hierāpolītae, ārum, m. (Ἱεραπολιται), die Einw. von Hierapolis, die Hierapoliten, Plin. 5, 105. – B) Hierāpolītānus, a, um, von Hierapolis, episcopus, Hieron. de vir. ill. 8.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Hierapolis
- 1
- 2
См. также в других словарях:
Episcŏpus — (lat., v. gr.), 1) Aufseher; 2) Bischof. E. episcopōrum, Bischof der Bischöfe, der Papst. E. in partĭbus infidelĭum, Bischöfe mit Titeln von Ländern, welche noch von Ungläubigen hewohnt werden u. welche erst noch christianisirt werden sollen, s.u … Pierer's Universal-Lexikon
Episcŏpus — (griech. episkopos, »Aufseher«), Bischof (s. d.); E. episcoporum, Bischof der Bischöfe, d.h. der Papst; E. in partibus infidelium, s. Bischof; E. oecumenicus, Titel des Patriarchen von Konstantinopel; E. universalis, allgemeiner Bischof, Bischof… … Meyers Großes Konversations-Lexikon
Episcopus — Episcŏpus (lat.; grch. epískopos, »Aufseher«), Bischof; E. episcopōrum, Bischof der Bischöfe, der Papst; E. in partĭbus (infidelĭum), s. In partibus infidelium; E. oecumenĭcus, allgemeiner Bischof, Titel der Patriarchen von Konstantinopel; Summus … Kleines Konversations-Lexikon
Episcopus — Bischof. – Es gibt mehrere heil. Bischöfe, deren Namen unbekannt sind. Diese Bischöfe finden sich im Anhange unter den ungenannten Heiligen (Anonymi) … Vollständiges Heiligen-Lexikon
Episcopus — Episcopus, der Bischof; e. in partibus (sc. infidelium), der Titularbischof, dessen Diöcese thatsächlich nicht vorhanden ist, weil dieselbe sich in der Gewalt der Ungläubigen befindet. Diese Titularbischöfe wurden früh als Gehilfen wirklicher… … Herders Conversations-Lexikon
EPISCOPUS — quid in S. Scriptuta, quid apud Latinos significct; nemini ignotum. Archiepiscopus, ut et Archisacerdos, Archidiaconus, etc. titulisunt, qui primum videntur insignioribus in suo ordine viris, non per Canonem, sed ex placito delati, postea vero ab … Hofmann J. Lexicon universale
EPISCOPUS Abbas — in Charta Ludovici Pii apud Meuristium, in Ep. Meltens. magunthus Ep. et Abbas Monasterii. se. Gorziensis; quid proprie, ambigit illustris Glossarii Auctor, ubi de Epp. vagantibus, iisqueve, qui nullus perinde parochiis donati concedebantur olim… … Hofmann J. Lexicon universale
EPISCOPUS Palatii — vocatur Leo, quidam. Vita S. Adelberti Ep. Pragensis; idem forte, qui Ep. Regalis Capellae, apud Bohemos dicebatur. Sic autem videntur appellati, qui Pontisicis indultu in Palatio Regum morabantur, ut. essent cum quibus ii de rebus Ecclesiasticis … Hofmann J. Lexicon universale
EPISCOPUS JUDAEORUM — (Lat. bishop of the Jews ), title given by the Christian authorities in the Middle Ages to the head of the Jewish community or its rabbi. The significance of the title, which is much disputed, is sometimes clarified when Hebrew and Latin forms… … Encyclopedia of Judaism
Episcopus vagans — Als Vagantenbischöfe (lateinisch episcopi vagantes) werden Bischöfe bezeichnet, die in irregulärer Weise zum Bischof geweiht wurden oder solche, die sich von ihrer Mutterkirche trennten und ohne kirchliche Bindung weiter wirken. Vagantenbischöfe… … Deutsch Wikipedia
Episcopus vagans — Évêque errant Le terme évêque errant (traduit du latin : Episcopus vagans) désigne un certain nombre de personnes ayant reçu le sacrement de l ordination épiscopale, mais qui ne sont pas en communion avec l Église catholique romaine, une… … Wikipédia en Français