Перевод: с исландского на английский

с английского на исландский

digging

  • 1 gröftr

    (gen. graftar and graftrar, dat. grefti and greftri), m.
    1) digging (vera at grefti);
    2) burial, interment; veita e-m gröft, to bury;
    3) tomb;
    * * *
    (and gröptr less correctly), m., gen. graftar, dat. grefti, the mod. with radical r in gen. and dat. graftrar, greftri, but acc. gröft (never gröftr); the ancients use both forms, graftrar, Eb. 176, Fms. vii. 174, viii. 236, x. 175, xi. 17; greftri, vi. 401; grefti, viii. 236, ix. 4; greftar, N. G. L. i. 345, 347, 368: [A. S. gräft]:—a digging; fauska-g., Landn. 303: engraving, Stj. 45.
    2. burial, Hom. 97, K. Þ. K. 24, passim (vide above): a tomb, Fms. xi. 307.
    COMPDS: graftardagr, graftarkirkja, graftarreitr, graftarstaðr, graftartíð.
    II. medic. matter (of a sore); whence graftar-kyli, n. a running sore; graftar-nagli, a, m. the core in a boil.

    Íslensk-ensk orðabók > gröftr

  • 2 eldi-viðr

    m. fire-wood, Fms. ii. 82, vii. 97, K. Þ. K. 90: but, as Icel. is barren of trees, eldiviðr means fuel in general, peat, etc., Orkn. 16; torf-skurð svá sem hann þarf til eldividar, digging peat for fuel, Vm.
    COMPDS: eldiviðarfátt, eldiviðarlauss, eldiviðarleysi, eldiviðarstika.

    Íslensk-ensk orðabók > eldi-viðr

  • 3 FAUSKR

    (-s, -ar), m. a rotten dry log (fúinn fauskr, forn fauskr).
    * * *
    m. (fouski, a, m., Hom. 152), a rotten dry log, esp. dug out of the earth; fausk ok fúka, Barl. 206; f. ok stofna, Grág. ii. 297, Jb. 239, Bs. ii. 183, Barl. 134; fauska-gröptr, m. digging dry logs out of the earth for fuel, Landn. 303.
    II. metaph. of an old man, ertú náliga f. einn, Róm. 195; sem fúinn f., Karl. 361. Hom. l. c.; karl-fauskr, an old man.

    Íslensk-ensk orðabók > FAUSKR

  • 4 grafgangs-maðr

    m. a Norse law term; if freed slaves married against their master’s will, and became paupers, the master might put them into an open grave till one died, when the survivor was taken out. The tale of Svaði digging a grave for the poor, Fms. ii. 222, refers no doubt to this cruel law, which is described in N. G. L. i. 33, but not recorded elsewhere.
    II. generally a proletarian, N. G. L. i. 97.

    Íslensk-ensk orðabók > grafgangs-maðr

  • 5 graf-tól

    n. pl. digging tools, Eg. 398, Eb. 176, Bs. i. 331, Fms. vi. 271.

    Íslensk-ensk orðabók > graf-tól

  • 6 krákr

    * * *
    m. a kind of crow or raven, Edda (Gl.); ber þú sjálfr krák þinn, carry thou thy crow thyself! Þorst. Síðu H. 2; líka-krákr, a kind of pole for digging graves.

    Íslensk-ensk orðabók > krákr

  • 7 KÖSTR

    (-ar, pl. -ir, acc. -i or -u), m.
    1) choice, alternative (hann sá engan sinn kost annan);
    mun ek engan kost á gøra, I will give no choice in the matter;
    2) choice, terms (hvern kost vili þér nú gøra Ingjaldi);
    hugsat hefi ek kostinn, I have thought over the terms;
    3) choice, chance, opportunity;
    kostr er e-s, there is a chance (þat er hverjum manni boðit at leita sér lífs, meðan kostr er);
    eiga e-s kost, to have a choice of (eiga slíkra manna kost);
    eiga alls kosti við e-n, to have one altogether in one’s power;
    4) match (Sigríðr hét dóttir hans ok þótti bezir kostr á Hálogalandi);
    hann spyrr, hverr eigi að ráða fyrir kosti hennar, who was to give her away;
    5) state, condition;
    sjá fyrir sínum kosti, to take care of oneself;
    síðan lét Símon varðveita kost hennar, look after her affairs;
    7) means, victuals, provisions (bauð hann Oddi alla kosti með sér);
    8) food (þat var siðr at fœra konum þeim kost, er á sæng hvíldu);
    9) board (þá bauð Ketill fé fyrir kost hennar);
    10) stores, goods (tvau skip hlaðin vænum kosti);
    11) good quality, good things;
    fær þú fátt af mér fríðra kosta, thou shalt get little good from me;
    12) virtue, opp. to löstr;
    13) adverb. usages:
    þat er til kostar, ef, it is well done, if;
    at þeim kosti, on that condition;
    at öðrum kosti, else, otherwise;
    at síðasta, efsta kosti, in the last instance, last emergency;
    alls kostar, quite, in every respect;
    eigi eins kostar, not very, not peculiarly;
    annars kostar, as for the rest;
    nökkurs kostar, in any wise;
    þess kostar, in this case, thus.
    * * *
    m., gen. kastar, dat. kesti, pl. kestir, acc. köstu; [akin to kös]:—a pile; bera saman í köstu, Grág. ii. 297; þar féll hverr um annan þveran, svá at þar var k. mikill. Fms. ix. 225; hjoggu ok báru saman í einn köst, Sturl. i. 69; val-köstr, a pile of slain; hris-k., a pile of fagots; kastar skurðr, the right of digging peat enough to make a stack, Vm. 64: esp. a pile of fuel, whence poët., lífs köstr, ‘life’s-pile’ = the body, Eb. (in a verse); kastar hel, ‘pile’s-bane’ = fire, Lex. Poët.

    Íslensk-ensk orðabók > KÖSTR

  • 8 líka-gröptr

    m. grave-digging, Fbr.

    Íslensk-ensk orðabók > líka-gröptr

  • 9 líka-krákr

    m. a hoe for grave-digging, Vm. 29, H. E. ii. 96, cp. Fél. viii. 71 sqq.

    Íslensk-ensk orðabók > líka-krákr

  • 10 páll

    (-s, -ar), m. a kind of hoe or spade (páll ok reka).
    * * *
    m. [Lat. pālus, qs. paglus; Engl. pole; Fr. pelle; mid. Lat. pala, see Du Cange]:—a kind of hoe or spade for digging earth or peat, for a drawing of which see Eggert Itin., tab. viii, fig. 4; pála eðr rekur, K. Þ. K. 38; páll ok reka, Ám. 34; hafa pál ok reku. Ísl. ii. 193; gengu í fjós ok tóku þar pál ok reku, Dropl. 28; þá tók Clement graftól í hönd sér ok hjó tysvar pálinum niðr, Clem. 46; Klaufi saxar í sundr baggana með páli, Sd. 157.
    2. a pale, D. N. i. 527.
    COMPDS: pálstunga, páltorfa.

    Íslensk-ensk orðabók > páll

  • 11 TORF

    n.
    1) turf, sod (höfðu Danir gert borgarvegg af grjóti, torfi ok viðum);
    2) turf for fuel, peat; grafa t., to dig peat.
    * * *
    n. [A. S. and Engl. turf; Dan. törv], a turf, sod; hylja hræ grjóti, torfi, klæðum eðr snæ, Grág. ii. 88; til garðlags torf eðr grjót, 262; torf ok grjót, Nj. 64; toptin var full af torfi ok grjóti, Rd. 274; borgar-vegg af grjóti ok torfi ok viðum, Fms. i. 123; lét konungr bera til viðu ok torf ok fylla díkit, vii. 54; torfs-maðr, a person who runs the gauntlet pelted with sods, N. G. L. i. 253.
    2. turf for fuel, peat; geita gættu, grófu torf, dug turf, peat, Rm. 12; hann fann fyrstr manna at skera torf ór jörðu til eldiviðar á Torfnesi á Skotlandi, þvíat íllt var til viðar í Eyjunum, Orkn. 16; skera torf til eldibranda, Grág. ii. 338; elda er rétt at göra ok kljúfa torf til, K. Þ. K. 88; hann stóð í mýri nökkurri ok gróf torf, Njarð. 370; eldi-torf, ‘fuel-turf,’ i. e. peat, Ísl. ii. 112.
    B. COMPDS: torfbáss, torfbingr, torffæri, torfgarðr, torfgröf, torfhraukr, torfhrip, torfhús, torfkast, torfkrókr, torfköstr, torfleikr, torfljár, torfmenn, torfmór, torfmýrr, torfnaust, torfskeri, torfskurðr, torfstaða, torfstakkr, torfverk, torfvirki, torfvöllr, torfvölr, torföx.
    ☞ The passages quoted all refer to Iceland, except two or three to the Orkneys, and one to Norway, viz. torfmenn. In a country bare or stripped of wood, turf plays an important part in husbandry, as sod for buildings and fencing, and as peat for fuel. In the Orkneys the Norse earl Einar got the soubriquet of ‘Turf-Einar’ ( Torf-Einarr) for having taught the Norsemen to dig peat (having probably learnt it himself from the Gaelic tribes in Scotland); the place was hence called Torf-nes, Orkn. The digging of peat in the poem Rigsmál is one of the many proofs of the birthplace of that poem. The only passage referring to Norway is that cited under torfmenn, a peat-man (see B), unless the legislator here specially had in mind the Norsemen of the Orkneys who, at that time, were an integral part of the Norse kingdom, without a special code of laws.

    Íslensk-ensk orðabók > TORF

  • 12 um-gröptr

    m. a digging round, searching, Krók. 51 C.

    Íslensk-ensk orðabók > um-gröptr

  • 13 upp-gröptr

    m. a digging up, Krók.

    Íslensk-ensk orðabók > upp-gröptr

  • 14 þela-högg

    n. an ice-hoe, Bs. i. 319 (freq. in church-inventories for grave-digging), Vm. 65, 70, 87, 117, 124.

    Íslensk-ensk orðabók > þela-högg

  • 15 fauskagröptr

    Íslensk-ensk orðabók > fauskagröptr

  • 16 grafargørð

    Íslensk-ensk orðabók > grafargørð

  • 17 graftar

    Íslensk-ensk orðabók > graftar

  • 18 grefti

    Íslensk-ensk orðabók > grefti

  • 19 graftól

    Íslensk-ensk orðabók > graftól

  • 20 líkagröftr

    Íslensk-ensk orðabók > líkagröftr

См. также в других словарях:

  • Digging — may refer to: A form of excavation Cave digging Clam digging Double digging, gardening technique Dump digging Gold digging Gold digging Gum digging Historical digging Privy digging Well digging Digging , a poem by Seamus Heaney See also All pages …   Wikipedia

  • Digging — Dig ging, n. 1. The act or the place of digging or excavating. Syn: excavation, dig. [1913 Webster] 2. pl. Places where ore is dug; especially, certain localities in California, Australia, and elsewhere, at which gold is obtained. [Recent] [1913… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Digging — Digging. См. Зарывание. (Источник: «Металлы и сплавы. Справочник.» Под редакцией Ю.П. Солнцева; НПО Профессионал , НПО Мир и семья ; Санкт Петербург, 2003 г.) …   Словарь металлургических терминов

  • Digging — Dig Dig (d[i^]g), v. t. [imp. & p. p. {Dug} (d[u^]g) or {Digged} (d[i^]gd); p. pr. & vb. n. {Digging}. Digged is archaic.] [OE. diggen, perh. the same word as diken, dichen (see {Dike}, {Ditch}); cf. Dan. dige to dig, dige a ditch; or (?) akin to …   The Collaborative International Dictionary of English

  • digging — noun Digging is used before these nouns: ↑implement …   Collocations dictionary

  • digging — šurfas statusas T sritis ekologija ir aplinkotyra apibrėžtis Vertikalus, rečiau nuožulnus, nedidelio skersmens ir negilus (iki 25 m gylio) kasinys, turintis išėjimą į žemės paviršių, naudingosioms iškasenoms žvalgyti, kasiniams vėdinti, vandeniui …   Ekologijos terminų aiškinamasis žodynas

  • digging — noun the act of digging there s an interesting excavation going on near Princeton • Syn: ↑excavation, ↑dig • Derivationally related forms: ↑dig (for: ↑dig), ↑dig, ↑ …   Useful english dictionary

  • digging up — noun the act of digging something out of the ground (especially a corpse) where it has been buried • Syn: ↑exhumation, ↑disinterment • Derivationally related forms: ↑disinter (for: ↑disinterment), ↑exhume ( …   Useful english dictionary

  • Digging the Grave — Single by Faith No More from the album King for a Day... Fool for a Lifetime …   Wikipedia

  • Digging to America —   First edition cove …   Wikipedia

  • Digging for Britain — Title card Genre Documentary Presented by Alice Roberts …   Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»