Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

conciliated

  • 1 plācābilis

        plācābilis e, adj. with comp.    [placo], to be conciliated, easily pacified, placable: omnia habere placabiliora quam animum praetoris: Irasci celer, tamen ut placabilis essem, H.: placabilis irae, O.: ad iustas preces ingenium, L.: sacris placabilis ira, O.: ara Dianae, placable, V.— Pacifying, appeasing, propitiating, acceptable: Id nosmet indicare placabilius est, more conciliatory, T.
    * * *
    placabilis, placabile ADJ
    easily appeased, placable, appeasing, pacifying

    Latin-English dictionary > plācābilis

  • 2 promereo

    prō-mĕrĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. a., and prō-mĕrĕor, ĭtus, 2, v. dep. a.
    I.
    To deserve, be deserving of, merit, in a good or bad sense (class.)
    A.
    In gen.:

    retineri nequeo, quin dicam ea, quae promeres,

    Plaut. Trin. 3, 2, 15; id. Am. 5, 2, 12:

    quid mali sum promeritus,

    id. ib. 2, 1, 20:

    ita velim me promerentem ames,

    Ter. Ad. 4, 5, 47:

    reus levius punitus quam sit ille promeritus,

    Cic. Inv 2, 28, 83:

    poenam,

    Ov. Tr. 1, 2, 63.—In a good sense:

    promeruisti, ut ne quid ores, quin impetres,

    Plaut. Men. 5, 9, 41:

    promerenti optime hoccine pretii redditur,

    id. As. 1, 2, 2;

    deorum indulgentiam,

    Plin. Pan. 74, 5:

    amorem,

    Suet. Calig. 3:

    omnium voluntatem,

    id. Tit. 1 dies qui primus videre Promeruit nasci mundum, Sedul. 5, 318.—
    B.
    Esp., to deserve of one any thing (good or bad); constr. usu. with de or absol., rarely with acc.:

    numquam referre gratiam possum satis, proinde ut tu promeritus de me,

    Plaut. Capt. 5, 1, 12:

    paratiores erunt ad bene de multis promerendum,

    Cic. Off 2, 15, 53.—
    II.
    Transf., to acquire, gain, earn, get, win homines tenues unum habent in nostrum ordinem aut promerendi aut proferendi beneficii losum, Cic. Mur. 34, 70 socios, Suet. Aug. 3:

    principem,

    Plin. Pan. 62:

    ego te numquam negabo Promeritam,

    Verg. A. 4, 335:

    per hostias deos laevos,

    i. e. to render favorable, to propitiate, Arn. 7, 229; cf. pass.:

    talibus enim hostiis promeretur Deus,

    is won, conciliated, Vulg. Heb. 13, 6.—Hence, prō-mĕrĭtum, i, n, desert (good or evil), merit. —In good sense, Pac. ap. Non. 307, 10 (Trag. Rel. p. 79 Rib.); Lucr 2, 651; Cic. Red. ad Quir. 4, 8; Ov. F 4, 394.—In bad sense, Plaut. Trin. 5, 2, 49; Auct. B. Afr. 90.

    Lewis & Short latin dictionary > promereo

  • 3 promereor

    prō-mĕrĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. a., and prō-mĕrĕor, ĭtus, 2, v. dep. a.
    I.
    To deserve, be deserving of, merit, in a good or bad sense (class.)
    A.
    In gen.:

    retineri nequeo, quin dicam ea, quae promeres,

    Plaut. Trin. 3, 2, 15; id. Am. 5, 2, 12:

    quid mali sum promeritus,

    id. ib. 2, 1, 20:

    ita velim me promerentem ames,

    Ter. Ad. 4, 5, 47:

    reus levius punitus quam sit ille promeritus,

    Cic. Inv 2, 28, 83:

    poenam,

    Ov. Tr. 1, 2, 63.—In a good sense:

    promeruisti, ut ne quid ores, quin impetres,

    Plaut. Men. 5, 9, 41:

    promerenti optime hoccine pretii redditur,

    id. As. 1, 2, 2;

    deorum indulgentiam,

    Plin. Pan. 74, 5:

    amorem,

    Suet. Calig. 3:

    omnium voluntatem,

    id. Tit. 1 dies qui primus videre Promeruit nasci mundum, Sedul. 5, 318.—
    B.
    Esp., to deserve of one any thing (good or bad); constr. usu. with de or absol., rarely with acc.:

    numquam referre gratiam possum satis, proinde ut tu promeritus de me,

    Plaut. Capt. 5, 1, 12:

    paratiores erunt ad bene de multis promerendum,

    Cic. Off 2, 15, 53.—
    II.
    Transf., to acquire, gain, earn, get, win homines tenues unum habent in nostrum ordinem aut promerendi aut proferendi beneficii losum, Cic. Mur. 34, 70 socios, Suet. Aug. 3:

    principem,

    Plin. Pan. 62:

    ego te numquam negabo Promeritam,

    Verg. A. 4, 335:

    per hostias deos laevos,

    i. e. to render favorable, to propitiate, Arn. 7, 229; cf. pass.:

    talibus enim hostiis promeretur Deus,

    is won, conciliated, Vulg. Heb. 13, 6.—Hence, prō-mĕrĭtum, i, n, desert (good or evil), merit. —In good sense, Pac. ap. Non. 307, 10 (Trag. Rel. p. 79 Rib.); Lucr 2, 651; Cic. Red. ad Quir. 4, 8; Ov. F 4, 394.—In bad sense, Plaut. Trin. 5, 2, 49; Auct. B. Afr. 90.

    Lewis & Short latin dictionary > promereor

  • 4 promeritum

    prō-mĕrĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. a., and prō-mĕrĕor, ĭtus, 2, v. dep. a.
    I.
    To deserve, be deserving of, merit, in a good or bad sense (class.)
    A.
    In gen.:

    retineri nequeo, quin dicam ea, quae promeres,

    Plaut. Trin. 3, 2, 15; id. Am. 5, 2, 12:

    quid mali sum promeritus,

    id. ib. 2, 1, 20:

    ita velim me promerentem ames,

    Ter. Ad. 4, 5, 47:

    reus levius punitus quam sit ille promeritus,

    Cic. Inv 2, 28, 83:

    poenam,

    Ov. Tr. 1, 2, 63.—In a good sense:

    promeruisti, ut ne quid ores, quin impetres,

    Plaut. Men. 5, 9, 41:

    promerenti optime hoccine pretii redditur,

    id. As. 1, 2, 2;

    deorum indulgentiam,

    Plin. Pan. 74, 5:

    amorem,

    Suet. Calig. 3:

    omnium voluntatem,

    id. Tit. 1 dies qui primus videre Promeruit nasci mundum, Sedul. 5, 318.—
    B.
    Esp., to deserve of one any thing (good or bad); constr. usu. with de or absol., rarely with acc.:

    numquam referre gratiam possum satis, proinde ut tu promeritus de me,

    Plaut. Capt. 5, 1, 12:

    paratiores erunt ad bene de multis promerendum,

    Cic. Off 2, 15, 53.—
    II.
    Transf., to acquire, gain, earn, get, win homines tenues unum habent in nostrum ordinem aut promerendi aut proferendi beneficii losum, Cic. Mur. 34, 70 socios, Suet. Aug. 3:

    principem,

    Plin. Pan. 62:

    ego te numquam negabo Promeritam,

    Verg. A. 4, 335:

    per hostias deos laevos,

    i. e. to render favorable, to propitiate, Arn. 7, 229; cf. pass.:

    talibus enim hostiis promeretur Deus,

    is won, conciliated, Vulg. Heb. 13, 6.—Hence, prō-mĕrĭtum, i, n, desert (good or evil), merit. —In good sense, Pac. ap. Non. 307, 10 (Trag. Rel. p. 79 Rib.); Lucr 2, 651; Cic. Red. ad Quir. 4, 8; Ov. F 4, 394.—In bad sense, Plaut. Trin. 5, 2, 49; Auct. B. Afr. 90.

    Lewis & Short latin dictionary > promeritum

См. также в других словарях:

  • conciliated — index agreed (harmonized) Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • Conciliated — Conciliate Con*cil i*ate (?; 106), v. t. [imp. & p. p. {Conciliated}; p. pr & vb. n. {Conciliating}.] [L. conciliatus, p. p. of conciliare to draw or bring together, unite, from concilium council. See {Council}.] To win ower; to gain from a state …   The Collaborative International Dictionary of English

  • conciliated — con·cil·i·ate || kÉ™n sɪlɪeɪt v. appease, placate, pacify, reconcile …   English contemporary dictionary

  • Cyrus II — known as Cyrus the Great born с 585, Media or Persis died с 529, Asia Conqueror who founded the Achaemenian Empire (see Achaemenian dynasty). The grandson of Cyrus I (fl. late 7th century BC), he came to power by overthrowing his maternal… …   Universalium

  • Europe, history of — Introduction       history of European peoples and cultures from prehistoric times to the present. Europe is a more ambiguous term than most geographic expressions. Its etymology is doubtful, as is the physical extent of the area it designates.… …   Universalium

  • conciliate — UK [kənˈsɪlɪeɪt] / US [kənˈsɪlɪˌeɪt] verb [intransitive/transitive] Word forms conciliate : present tense I/you/we/they conciliate he/she/it conciliates present participle conciliating past tense conciliated past participle conciliated formal to… …   English dictionary

  • Conciliable — Con*cil i*a*ble, a. [Cf. F. conciliable.] Capable of being conciliated or reconciled. Milton. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Conciliate — Con*cil i*ate (?; 106), v. t. [imp. & p. p. {Conciliated}; p. pr & vb. n. {Conciliating}.] [L. conciliatus, p. p. of conciliare to draw or bring together, unite, from concilium council. See {Council}.] To win ower; to gain from a state of… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Conciliating — Conciliate Con*cil i*ate (?; 106), v. t. [imp. & p. p. {Conciliated}; p. pr & vb. n. {Conciliating}.] [L. conciliatus, p. p. of conciliare to draw or bring together, unite, from concilium council. See {Council}.] To win ower; to gain from a state …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Conciliation — Con*cil i*a tion, n. [L. conciliatio.] The act or process of conciliating; the state of being conciliated. [1913 Webster] The house has gone further; it has declared conciliation admissible previous to any submission on the part of America. Burke …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Humayun — for the film see Humayun (film) Humayun 2nd Mughal Emperor of …   Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»