Перевод: со всех языков на немецкий

с немецкого на все языки

cingulum

  • 21 cerasinus

    cerasinus, a, um (cerasum), kirschfarbig, cingulum, Petr. 28, 8: tunica, Petr. 67, 4.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > cerasinus

  • 22 cingillum

    cingillum, ī, n. (Demin. v. cingulum), ein hübscher Gürtel der Frauen, Varr. sat. Men. 187. Petr. 67, 4 (wo Abl.). Paul. ex Fest. 63, 6 (codd. cingilio). Non. 47, 25 (codd. optt.). Not. Tiron. 97, 54. Not. Bern. 18, b. – Nbf. ›cingillus, στρόφιον, ζώνιον‹, Gloss.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > cingillum

  • 23 cingo

    cingo, cīnxī, cīnctum, ere (vgl. κιγκλίς, das Gitter), ringen, umringen = ring-, gürtelartig umschließen, I) im engern Sinne, a) gürten, umgürten, α) den Leib gürten, gew. im Pass., dat teretem zonam, quā modo cincta fuit, Ov.: zonā aureā muliebriter cinctus, Curt.: quasi zonā, liene cinctus ambulo, Plaut. – β) ein Gewand gürten, aufgürten, durch Gürten aufschürzen, sinus, Sil. 2, 236: cinctas resolvere vestes, Ov. met. 1, 386. – u. prägn., medial cingi, sich (das Gewand) gürten, -aufgürten, -aufschürzen (bes. von Geschäftigen, um sich leichter bewegen zu können), cingitur; certe expedit se, Plaut. Amph. 308: ut (latus clavus) sit paulum cinctis submissior, Quint.: cincta coniunx Dialis, Ov. – m. Ang. wo? durch Praepp., super latum clavum cingi, Suet.: u. (poet.) zugl. m. griech. Acc., cinctae ad pectora vestes, das Gewand unter der B. gegürtet, Ov. met. 6, 59. – m. Ang. wie? durch Abl. od. durch Advv., cingi fluxiore cincturā, Suet.: Gabino ritu od. Gabino cinctu cinctus, Liv.: cincta ritu Dianae, Ov.: linteo cinctus, ICt.: alte cinctus puer, Hor. u. Sen.: u. ita cingi, ut etc., Quint.: u. cincta flaminica veste velata, Paul. ex Fest. 65, 3. – γ) mit einer Waffe umgürten = bewaffnen, latus ense, Ov. fast. 2, 783: ense latus cinctum erat, Ov. am. 3, 8, 14: contentus ferro cingi latus, Stat. Theb. 4, 41. – gew. medial cingi, sich umgürten = sich be-
    ————
    waffnen, m. Ang. womit? durch Abl., Hispano cingitur gladio, Liv.: gladio Hispaniensi est cinctus, Liv.: cinctus ferro, Curt.: cinctus cultro venatorio, Suet. – poet. m. Acc., inutile ferrum cingitur, Verg. Aen. 2, 511. – absol., ut cincti discubuerint, mit dem Degen an der Seite, Treb. Poll.: u. cingi in proelia, sich rüsten, Verg. Aen. 11, 486. – dah. in alia militia cinctus, anderswo Soldat geworden (wir: eingekleidet, enroliert), ICt.: u. subst., cincti, Richter im Dienst (Ggstz. discincti), Sidon. ep. 5, 7 (vgl. cingulum). – bildl., cingi alqā re, mit etw. sich rüsten, sich anschicken, arcanis venenis, Val. Flacc. 6, 477. – b) schmückend od. als Abzeichen umwinden, umschlingen, umkränzen, rings umgeben, α) v. Gewinde (Kranze usw.), v. der Binde usw. selbst: cui tempora circum aurati bis sex radii fulgentia cingunt, Verg.: baculum cingebant spinea vincula (Dornenranken), Ov.: cingebant vittae, tabellae sertaque quercum, Ov.: anuli cingunt lacertos, Mart.: cinxerat Graias barbara vitta comas, Ov.: Gorgonis os cinctum anguibus, Cic. Verr. 4, 124: cincta serpentibus hydra, Verg. – β) v. der Pers.: duobus oleae conexis ramulis alcis caput, Val. Max.: c. tempora floribus, Catull.: tempora od. comam lauro, Verg. u. Hor.: cincta ara cypresso, Ov.: cinxit (Germanicum) cunctis fortunae principalis insignibus, Tac. hist. 2, 59. – II) im weitern Sinne, 1) wie unser umringen, umzingeln, um-
    ————
    schließen = einkreisen, eng umgeben, eng einschließen, a) übh.: α) v. Umringenden usw. selbst: tellus oras maris undique cingens, Lucr.: collem cingit palus, Caes.: colles cingunt oppidum, Caes.: flumen ut circino circumductum paene totum oppidum cingit, Caes.: oppida fossae cingebant, Ov.: cinxerunt aethera nimbi, Verg.: medium diem cinxerunt tenebrae, Sen. poët. – im Pass., urbe portus ipse cingitur, Cic.: latus palude cingitur, Auct. b. Afr.: insula duobus portubus cincta, Cic.: insulae fluctibus Graeciae cinctae, Cic.: regio atque provincia mari cincta, Cic.: insula cingitur tribus milibus passuum, hat einen Umfang von usw., Plin. – als milit. t. t., schützend decken, equitatus latera cingebat, Caes.: equites cornua cinxere, Liv. – feindl., Geticis si cingar ab armis, Ov. ex Pont. 2, 8, 69. – im Bilde, Sicilia multis undique cincta periculis, Cic. de imp. Pomp. 30. – β) v. d. Pers., die mit etw. umringt usw.: urbem muro lapideo, Liv.: saepta excelsa porticu, Cic.: saltus od. agros indagine, Verg. u. Ov.: u. im Bilde, diligentius urbem religione, quam ipsis moenibus, Cic. de nat. deor. 3, 94. – als milit. t. t., schützend, hiberna vallo pedum IX et fossā pedum X V, Caes.: universas copias plaustris, Frontin.: ultimum agmen validā manu, Curt. – feindl., undique domum, Curt.: u. copias hostium, Frontin.: Decium cingere obsidereque, Frontin.: urbem omnibus copiis, Liv.: urbem co-
    ————
    ronā, Liv.: urbem obsidione, Verg.: hostem stationibus in modum obsidii, Tac. – b) insbes.: α) jmd. als Zuhörer umringen, umstehen, non enim coronā consessus vester cinctus est, ut solebat, Cic. Mil. 1. – β) als Begleiter u. Beschützer jmds. Seite od. jmd. umgeben = jmdm. zur Seite gehen (von zweien od. mehreren), c. alci latus, Liv. 32, 39, 8. Ov. ex Pont. 4, 9, 17: alcis latera, Liv. 40, 6, 4: alqm, Tac. ann. 1, 77: u. cinctus m. Abl. der Pers., Vell. 2, 14, 1. Ov. met. 12, 216; trist. 1, 5, 30. – γ) (poet.) eine Örtlichkeit umgehen, umkreisen, longa per extremos pomeria fines, Lucan. 1, 398: terrā Syrtim, Lucan. 9, 373: polum coetu, v. Schwänen, Verg. Aen. 1, 398. – δ) (poet.) rings um eine Örtl. wohnen, lacum Bycen, Val. Flacc. 6, 68. – 2) = περικόπτειν, Bäume rings beschälen, so daß sie eingehen, arbores, Ulp. dig. 47, 7, 7. § 4: silvam, Alfen. dig. 19, 2. 29. – Parag. Infin. Praes. Pass. cingier, Catull. 61, 68 H. (Schwabe nitier).

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > cingo

  • 24 cingula

    cingula, ae, f. (cingo), Nbf. v. cingulum (w. vgl.) = ζωστήρ, ζώνη (Gloss.), der Gurt, Gürtel, bes. der Bauchgurt für Tiere, Ov. rem. am. 236 Calp. ecl. 6, 41. – Titin. com. 138 (u. schon Non. 536, 19) steht togula (nicht cingula) u. Ov. art. am. 3, 444 lesen Merkel u. Riese lingula.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > cingula

  • 25 Cinxia

    Cinxia, ae, f. (cingo, wov. auch cingulum, Brautgürtel), Beiname der Juno, weil unter ihrem Schutze, als Göttin des Ehebundes, der Bräutigam den Knoten des Gürtels aus Schafwolle, mit dem der Leib der Braut umbunden war, lösen sollte, Arnob. 3, 25. Mart. Cap. 2, § 149; vgl. Paul. ex Fest. 63, 9.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Cinxia

  • 26 sacceus

    sacceus, a, um (saccus), aus Sack = aus grober Sackleinwand, tunica, Hieron. vit. Hilar. 44: cingulum, Hieron. epist. 22, 27: vestes, Arnob. in psalm. 64.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > sacceus

  • 27 öv

    (DE) Gürtel {r}; (EN) belt; cingulum; cummerbund; girdle; waistband; zone

    Magyar-német-angol szótár > öv

  • 28 cingulate gyrus

    Gyrus m cinguli, Cingulum n, Zingulum n

    Fachwörterbuch Medizin Englisch-Deutsch > cingulate gyrus

  • 29 pelvic girdle

    ( Anat) Beckengürtel m, Cingulum n membri inferioris

    Fachwörterbuch Medizin Englisch-Deutsch > pelvic girdle

  • 30 shoulder girdle

    Schultergürtel m, Cingulum n membri superioris

    Fachwörterbuch Medizin Englisch-Deutsch > shoulder girdle

См. также в других словарях:

  • Cingulum — Cingulum, from the Latin for girdle, can refer to: Cingulum (anatomy), the white matter tract in the brain Cingulum (tooth), a shelf at the margin of a tooth A type of groove on the theca of dinoflagellates The Roman military belt (cingulum… …   Wikipedia

  • CINGULUM — civitas inter Picentes, inter Aesim ad Boream et Septempedam ad Austrum 12. milliar. ab Auximo in Occasum, iuxta Musonem amnem. Populi Cingulani. Plin. l. 3. c. 13. Cicer. ad Att. l. 7. Ep. 11. Cingulum nos tenemus, Anconem amisimus. Originem… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • cingulum — CÍNGULUM s. n. 1. formaţiune anatomică în formă de cordon. ♢ fascicul de fibre situat pe faţa internă a emisferelor cerebrale, cu rol important în geneza emoţiilor. 2. proeminenţă pe faţa ovală a incisivilor superiori. (< fr., lat. cingulum)… …   Dicționar Român

  • cingulum — cȉngulum m DEFINICIJA 1. kat. pojas uz svećeničku odjeću 2. anat. struktura u obliku obruča [rameni cingulum] 3. med. kirurški samoljepljivi zavoj za prsni koš (kod prijeloma rebara) ETIMOLOGIJA lat …   Hrvatski jezični portal

  • Cingulum — Cin gu*lum, n. [L., a girdle.] (Zo[ o]l.) (a) A distinct girdle or band of color; a raised spiral line as seen on certain univalve shells. (b) The clitellus of earthworms. (c) The base of the crown of a tooth. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Cingŭlum — (lat.), 1) (röm. Ant.), Gürtel, um das Kleid zusammenzuhalten, od. Wehrgehenk; daher 2) im Mittelalter so v. w. Ritterwürde, in Beziehung auf das Umgürten mit dem Schwert; 3) (Kirchw.), weißseidene Schnur mit Quasten, womit die Alba (s.d.) der… …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Cingŭlum — (lat.), bei den Römern der die Hüften umschließende Gurt, bei Soldaten der Schwertgurt (C. militare), oft als Bezeichnung des Soldatenstandes gebraucht. Bei den katholischen Geistlichen der Gürtel für die Alba, ein mit Stickerei geschmücktes Band …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Cingulum — Cingulum, Gürtel, lange leinene oder wollene, an den Enden mit Quasten versehene Schnur der liturgischen Priesterkleidung, zur Befestigung der Albe am Körper dienend; bei Ordensleuten und franz. Geistlichen das Band, wodurch das weite Kleid… …   Herders Conversations-Lexikon

  • cingulum — [sɛ̃gylɔm] n. m. ÉTYM. 1843, t. de bot.; mot. lat., « ceinture ». ❖ ♦ Didact. Partie de la couronne dentaire des incisives et des canines, présentant un bourrelet de l émail près du sillon lingual …   Encyclopédie Universelle

  • cingulum — [siŋ′gyo͞o ləm] n. pl. cingula [siŋ′gyo͞olə] [L, girdle, belt < cingere, to encircle: see CINCH] Zool. a band or zone, as of color cingulate [siŋ′gyo͞olit, siŋ′gyo͞olāt΄] adj. cingulated [siŋ′gyo͞olāt΄id] …   English World dictionary

  • Cingulum — Als Cingulum (lat. cingulum „Gürtel“) bezeichnet man: den Gürtel am Gewand eines Klerikers oder des Mitglieds einer Ordensgemeinschaft, siehe Zingulum den Gürtel römischer Soldaten, siehe Cingulum militare eine antike Stadt im Picenum, das… …   Deutsch Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»