Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

ander

  • 1 Maeander

    Maeander ( Maeandros or Mae-andrus), dri, m., = Maiandros, a river, proverbial for its winding course, which rises in Great Phrygia, flows between Lydia and Caria, and falls, near Miletus, into the Icarian Sea, now Mendere Su; nom. Maeander, Liv. 38, 13, 7; Sen. Ep. 104, 15; Plin. 2, 85, 87, § 201; 5, 29, 31, § 113; Claud. Eutr. 2, 266; Avien. Perieg. 999:

    Maeandros,

    Ov. M. 2, 246; 8, 162; id. H. 9, 55:

    Maeandrus,

    Sil. 7, 139; Paul. ex Fest. p. 136 Müll.; acc. Maeandrum, Liv. 38, 12; 13:

    Maeandron,

    Luc. 3, 208:

    more Maeandri,

    i. e. with turnings and windings, Col. 8, 17, 11.—
    2.
    Personified, acc. to the fable, the father of Cyane, and grandfather of Caunus and Byblis, Ov. M. 9, 450.—
    B.
    Transf. (from the windings of the Mæander), as an appellative, and hence also in the plur.
    1.
    A crooked or roundabout way, a turning, twisting, winding, meandering, maze, etc.:

    quos tu Maeandros, quae deverticula flexionesque quaesisti?

    Cic. Pis. 22, 53; Amm. 30, 1, 12; cf. Ov. M. 2, 246; 8, 162 sqq.; Sil. 7, 139; Sen. Herc. Fur. 683:

    in illis dialecticae gyris atque Maeandris,

    Gell. 16, 8, 17:

    Maeandros faciebat et gyros, etc.,

    Amm. 30, 1:

    Mĕandros,

    Prud. Cath. 6, 142.—
    2.
    In embroidery, a border wrought with many involutions or windings:

    victori chlamydem auratam, quam plurima circum Purpura Maeandro duplici Meliboea cucurrit,

    Verg. A. 5, 251; cf. Serv. in loc.; cf. Non. 140, 2, and Paul. ex Fest. p. 136 Müll.— Hence,
    II. A.
    Maeandrĭus, a, um, adj., = Maiandrios.
    1.
    Of or belonging to Mæander, Mæandrian:

    juvenis Maeandrius,

    i. e. Caunus, the grandson of Mæander, Ov. M. 9, 573.—
    2.
    Of or belonging to the river Mæander, Mæandrian:

    unda,

    Prop. 3, 32, 35:

    flumina,

    Claud. VI. Cons. Honor. 635.—
    B.
    Maeandrĭcus, a, um, adj., Mæandrian (acc. to I. B. 2.):

    fluxus,

    Tert. Pall. 4 med.
    * C.
    Maeandrātus, a, um, adj., full of curves like the Mæander, Mæandrian: facies Maeandrata et vermiculata, Varr. ap. Non. 140, 5 (Sat. Men. 86, 14).

    Lewis & Short latin dictionary > Maeander

  • 2 Maeandratus

    Maeander ( Maeandros or Mae-andrus), dri, m., = Maiandros, a river, proverbial for its winding course, which rises in Great Phrygia, flows between Lydia and Caria, and falls, near Miletus, into the Icarian Sea, now Mendere Su; nom. Maeander, Liv. 38, 13, 7; Sen. Ep. 104, 15; Plin. 2, 85, 87, § 201; 5, 29, 31, § 113; Claud. Eutr. 2, 266; Avien. Perieg. 999:

    Maeandros,

    Ov. M. 2, 246; 8, 162; id. H. 9, 55:

    Maeandrus,

    Sil. 7, 139; Paul. ex Fest. p. 136 Müll.; acc. Maeandrum, Liv. 38, 12; 13:

    Maeandron,

    Luc. 3, 208:

    more Maeandri,

    i. e. with turnings and windings, Col. 8, 17, 11.—
    2.
    Personified, acc. to the fable, the father of Cyane, and grandfather of Caunus and Byblis, Ov. M. 9, 450.—
    B.
    Transf. (from the windings of the Mæander), as an appellative, and hence also in the plur.
    1.
    A crooked or roundabout way, a turning, twisting, winding, meandering, maze, etc.:

    quos tu Maeandros, quae deverticula flexionesque quaesisti?

    Cic. Pis. 22, 53; Amm. 30, 1, 12; cf. Ov. M. 2, 246; 8, 162 sqq.; Sil. 7, 139; Sen. Herc. Fur. 683:

    in illis dialecticae gyris atque Maeandris,

    Gell. 16, 8, 17:

    Maeandros faciebat et gyros, etc.,

    Amm. 30, 1:

    Mĕandros,

    Prud. Cath. 6, 142.—
    2.
    In embroidery, a border wrought with many involutions or windings:

    victori chlamydem auratam, quam plurima circum Purpura Maeandro duplici Meliboea cucurrit,

    Verg. A. 5, 251; cf. Serv. in loc.; cf. Non. 140, 2, and Paul. ex Fest. p. 136 Müll.— Hence,
    II. A.
    Maeandrĭus, a, um, adj., = Maiandrios.
    1.
    Of or belonging to Mæander, Mæandrian:

    juvenis Maeandrius,

    i. e. Caunus, the grandson of Mæander, Ov. M. 9, 573.—
    2.
    Of or belonging to the river Mæander, Mæandrian:

    unda,

    Prop. 3, 32, 35:

    flumina,

    Claud. VI. Cons. Honor. 635.—
    B.
    Maeandrĭcus, a, um, adj., Mæandrian (acc. to I. B. 2.):

    fluxus,

    Tert. Pall. 4 med.
    * C.
    Maeandrātus, a, um, adj., full of curves like the Mæander, Mæandrian: facies Maeandrata et vermiculata, Varr. ap. Non. 140, 5 (Sat. Men. 86, 14).

    Lewis & Short latin dictionary > Maeandratus

  • 3 Maeandricus

    Maeander ( Maeandros or Mae-andrus), dri, m., = Maiandros, a river, proverbial for its winding course, which rises in Great Phrygia, flows between Lydia and Caria, and falls, near Miletus, into the Icarian Sea, now Mendere Su; nom. Maeander, Liv. 38, 13, 7; Sen. Ep. 104, 15; Plin. 2, 85, 87, § 201; 5, 29, 31, § 113; Claud. Eutr. 2, 266; Avien. Perieg. 999:

    Maeandros,

    Ov. M. 2, 246; 8, 162; id. H. 9, 55:

    Maeandrus,

    Sil. 7, 139; Paul. ex Fest. p. 136 Müll.; acc. Maeandrum, Liv. 38, 12; 13:

    Maeandron,

    Luc. 3, 208:

    more Maeandri,

    i. e. with turnings and windings, Col. 8, 17, 11.—
    2.
    Personified, acc. to the fable, the father of Cyane, and grandfather of Caunus and Byblis, Ov. M. 9, 450.—
    B.
    Transf. (from the windings of the Mæander), as an appellative, and hence also in the plur.
    1.
    A crooked or roundabout way, a turning, twisting, winding, meandering, maze, etc.:

    quos tu Maeandros, quae deverticula flexionesque quaesisti?

    Cic. Pis. 22, 53; Amm. 30, 1, 12; cf. Ov. M. 2, 246; 8, 162 sqq.; Sil. 7, 139; Sen. Herc. Fur. 683:

    in illis dialecticae gyris atque Maeandris,

    Gell. 16, 8, 17:

    Maeandros faciebat et gyros, etc.,

    Amm. 30, 1:

    Mĕandros,

    Prud. Cath. 6, 142.—
    2.
    In embroidery, a border wrought with many involutions or windings:

    victori chlamydem auratam, quam plurima circum Purpura Maeandro duplici Meliboea cucurrit,

    Verg. A. 5, 251; cf. Serv. in loc.; cf. Non. 140, 2, and Paul. ex Fest. p. 136 Müll.— Hence,
    II. A.
    Maeandrĭus, a, um, adj., = Maiandrios.
    1.
    Of or belonging to Mæander, Mæandrian:

    juvenis Maeandrius,

    i. e. Caunus, the grandson of Mæander, Ov. M. 9, 573.—
    2.
    Of or belonging to the river Mæander, Mæandrian:

    unda,

    Prop. 3, 32, 35:

    flumina,

    Claud. VI. Cons. Honor. 635.—
    B.
    Maeandrĭcus, a, um, adj., Mæandrian (acc. to I. B. 2.):

    fluxus,

    Tert. Pall. 4 med.
    * C.
    Maeandrātus, a, um, adj., full of curves like the Mæander, Mæandrian: facies Maeandrata et vermiculata, Varr. ap. Non. 140, 5 (Sat. Men. 86, 14).

    Lewis & Short latin dictionary > Maeandricus

  • 4 Maeandrius

    Maeander ( Maeandros or Mae-andrus), dri, m., = Maiandros, a river, proverbial for its winding course, which rises in Great Phrygia, flows between Lydia and Caria, and falls, near Miletus, into the Icarian Sea, now Mendere Su; nom. Maeander, Liv. 38, 13, 7; Sen. Ep. 104, 15; Plin. 2, 85, 87, § 201; 5, 29, 31, § 113; Claud. Eutr. 2, 266; Avien. Perieg. 999:

    Maeandros,

    Ov. M. 2, 246; 8, 162; id. H. 9, 55:

    Maeandrus,

    Sil. 7, 139; Paul. ex Fest. p. 136 Müll.; acc. Maeandrum, Liv. 38, 12; 13:

    Maeandron,

    Luc. 3, 208:

    more Maeandri,

    i. e. with turnings and windings, Col. 8, 17, 11.—
    2.
    Personified, acc. to the fable, the father of Cyane, and grandfather of Caunus and Byblis, Ov. M. 9, 450.—
    B.
    Transf. (from the windings of the Mæander), as an appellative, and hence also in the plur.
    1.
    A crooked or roundabout way, a turning, twisting, winding, meandering, maze, etc.:

    quos tu Maeandros, quae deverticula flexionesque quaesisti?

    Cic. Pis. 22, 53; Amm. 30, 1, 12; cf. Ov. M. 2, 246; 8, 162 sqq.; Sil. 7, 139; Sen. Herc. Fur. 683:

    in illis dialecticae gyris atque Maeandris,

    Gell. 16, 8, 17:

    Maeandros faciebat et gyros, etc.,

    Amm. 30, 1:

    Mĕandros,

    Prud. Cath. 6, 142.—
    2.
    In embroidery, a border wrought with many involutions or windings:

    victori chlamydem auratam, quam plurima circum Purpura Maeandro duplici Meliboea cucurrit,

    Verg. A. 5, 251; cf. Serv. in loc.; cf. Non. 140, 2, and Paul. ex Fest. p. 136 Müll.— Hence,
    II. A.
    Maeandrĭus, a, um, adj., = Maiandrios.
    1.
    Of or belonging to Mæander, Mæandrian:

    juvenis Maeandrius,

    i. e. Caunus, the grandson of Mæander, Ov. M. 9, 573.—
    2.
    Of or belonging to the river Mæander, Mæandrian:

    unda,

    Prop. 3, 32, 35:

    flumina,

    Claud. VI. Cons. Honor. 635.—
    B.
    Maeandrĭcus, a, um, adj., Mæandrian (acc. to I. B. 2.):

    fluxus,

    Tert. Pall. 4 med.
    * C.
    Maeandrātus, a, um, adj., full of curves like the Mæander, Mæandrian: facies Maeandrata et vermiculata, Varr. ap. Non. 140, 5 (Sat. Men. 86, 14).

    Lewis & Short latin dictionary > Maeandrius

  • 5 Maeandros

    Maeander ( Maeandros or Mae-andrus), dri, m., = Maiandros, a river, proverbial for its winding course, which rises in Great Phrygia, flows between Lydia and Caria, and falls, near Miletus, into the Icarian Sea, now Mendere Su; nom. Maeander, Liv. 38, 13, 7; Sen. Ep. 104, 15; Plin. 2, 85, 87, § 201; 5, 29, 31, § 113; Claud. Eutr. 2, 266; Avien. Perieg. 999:

    Maeandros,

    Ov. M. 2, 246; 8, 162; id. H. 9, 55:

    Maeandrus,

    Sil. 7, 139; Paul. ex Fest. p. 136 Müll.; acc. Maeandrum, Liv. 38, 12; 13:

    Maeandron,

    Luc. 3, 208:

    more Maeandri,

    i. e. with turnings and windings, Col. 8, 17, 11.—
    2.
    Personified, acc. to the fable, the father of Cyane, and grandfather of Caunus and Byblis, Ov. M. 9, 450.—
    B.
    Transf. (from the windings of the Mæander), as an appellative, and hence also in the plur.
    1.
    A crooked or roundabout way, a turning, twisting, winding, meandering, maze, etc.:

    quos tu Maeandros, quae deverticula flexionesque quaesisti?

    Cic. Pis. 22, 53; Amm. 30, 1, 12; cf. Ov. M. 2, 246; 8, 162 sqq.; Sil. 7, 139; Sen. Herc. Fur. 683:

    in illis dialecticae gyris atque Maeandris,

    Gell. 16, 8, 17:

    Maeandros faciebat et gyros, etc.,

    Amm. 30, 1:

    Mĕandros,

    Prud. Cath. 6, 142.—
    2.
    In embroidery, a border wrought with many involutions or windings:

    victori chlamydem auratam, quam plurima circum Purpura Maeandro duplici Meliboea cucurrit,

    Verg. A. 5, 251; cf. Serv. in loc.; cf. Non. 140, 2, and Paul. ex Fest. p. 136 Müll.— Hence,
    II. A.
    Maeandrĭus, a, um, adj., = Maiandrios.
    1.
    Of or belonging to Mæander, Mæandrian:

    juvenis Maeandrius,

    i. e. Caunus, the grandson of Mæander, Ov. M. 9, 573.—
    2.
    Of or belonging to the river Mæander, Mæandrian:

    unda,

    Prop. 3, 32, 35:

    flumina,

    Claud. VI. Cons. Honor. 635.—
    B.
    Maeandrĭcus, a, um, adj., Mæandrian (acc. to I. B. 2.):

    fluxus,

    Tert. Pall. 4 med.
    * C.
    Maeandrātus, a, um, adj., full of curves like the Mæander, Mæandrian: facies Maeandrata et vermiculata, Varr. ap. Non. 140, 5 (Sat. Men. 86, 14).

    Lewis & Short latin dictionary > Maeandros

  • 6 Maeandrus

    Maeander ( Maeandros or Mae-andrus), dri, m., = Maiandros, a river, proverbial for its winding course, which rises in Great Phrygia, flows between Lydia and Caria, and falls, near Miletus, into the Icarian Sea, now Mendere Su; nom. Maeander, Liv. 38, 13, 7; Sen. Ep. 104, 15; Plin. 2, 85, 87, § 201; 5, 29, 31, § 113; Claud. Eutr. 2, 266; Avien. Perieg. 999:

    Maeandros,

    Ov. M. 2, 246; 8, 162; id. H. 9, 55:

    Maeandrus,

    Sil. 7, 139; Paul. ex Fest. p. 136 Müll.; acc. Maeandrum, Liv. 38, 12; 13:

    Maeandron,

    Luc. 3, 208:

    more Maeandri,

    i. e. with turnings and windings, Col. 8, 17, 11.—
    2.
    Personified, acc. to the fable, the father of Cyane, and grandfather of Caunus and Byblis, Ov. M. 9, 450.—
    B.
    Transf. (from the windings of the Mæander), as an appellative, and hence also in the plur.
    1.
    A crooked or roundabout way, a turning, twisting, winding, meandering, maze, etc.:

    quos tu Maeandros, quae deverticula flexionesque quaesisti?

    Cic. Pis. 22, 53; Amm. 30, 1, 12; cf. Ov. M. 2, 246; 8, 162 sqq.; Sil. 7, 139; Sen. Herc. Fur. 683:

    in illis dialecticae gyris atque Maeandris,

    Gell. 16, 8, 17:

    Maeandros faciebat et gyros, etc.,

    Amm. 30, 1:

    Mĕandros,

    Prud. Cath. 6, 142.—
    2.
    In embroidery, a border wrought with many involutions or windings:

    victori chlamydem auratam, quam plurima circum Purpura Maeandro duplici Meliboea cucurrit,

    Verg. A. 5, 251; cf. Serv. in loc.; cf. Non. 140, 2, and Paul. ex Fest. p. 136 Müll.— Hence,
    II. A.
    Maeandrĭus, a, um, adj., = Maiandrios.
    1.
    Of or belonging to Mæander, Mæandrian:

    juvenis Maeandrius,

    i. e. Caunus, the grandson of Mæander, Ov. M. 9, 573.—
    2.
    Of or belonging to the river Mæander, Mæandrian:

    unda,

    Prop. 3, 32, 35:

    flumina,

    Claud. VI. Cons. Honor. 635.—
    B.
    Maeandrĭcus, a, um, adj., Mæandrian (acc. to I. B. 2.):

    fluxus,

    Tert. Pall. 4 med.
    * C.
    Maeandrātus, a, um, adj., full of curves like the Mæander, Mæandrian: facies Maeandrata et vermiculata, Varr. ap. Non. 140, 5 (Sat. Men. 86, 14).

    Lewis & Short latin dictionary > Maeandrus

  • 7 alter

    alter, tĕra, tĕrum, adj. (the measure of the gen. sing. āltĕrĭŭs as paeon primus is supported in good Latin only by examples from dactylic verse (but see alterĭus in trochaic measure, Plaut. Capt. 2, 2, 56), in which īpsĭŭs, īllĭŭs, īstĭŭs, ūnĭŭs, etc., are used as dactyls; on the contr., the regular measure āltĕrīŭs, as ditrochaeus, is sufficiently confirmed by the foll. verses of Enn., Ter., and Ter. Maur.: mox cum alterīus abligurias bona, Enn. ap. Donat. ad Ter. Phorm. 2, 2, 25 (Sat. 29 Vahl.):

    alterīus sua comparent commoda? ah!

    Ter. And. 4, 1, 4:

    nec alter[imacracute]us indigéns opís veni,

    Ter. Maur. p. 2432 P.;

    and sescupló vel una víncet alter[imacracute]us singulum,

    id. ib. p. 2412 ib.; Prisc. p. 695 ib.; alterius is also commonly used as the gen. of alius, as alīus is little used (v. h. v. fin.).— Dat. sing. f.:

    alterae,

    Plaut. Rud. 3, 4, 45; Ter. Heaut. 2, 3, 30; Caes. B. G. 5, 27; Nep. Eum. 1, 6; Col. 5, 11, 10) [a comp. form of al-ius; cf. Sanscr. antara = alius; Goth. anthar; Lith. antras = secundus; Germ. ander; Gr. heteros; Engl. either, other; also Sanscr. itara = alius], the other of two, one of two, the other, ho heteros.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    nam huic alterae patria quae sit, profecto nescio,

    Plaut. Rud. 3, 4, 45:

    necesse est enim sit alterum de duobus,

    Cic. Tusc. 1, 41, 97:

    altera ex duabus legionibus,

    Caes. B. C. 2, 20: mihi cum viris ambobus est amicitia;

    cum altero vero magnus usus,

    Cic. Clu. 42, 117:

    alter consulum,

    Liv. 40, 59:

    alter ex censoribus,

    id. 40, 52:

    in alterā parte fluminis legatum reliquit,

    on the other side, Caes. B. G. 2, 5; id. B. C. 3, 54:

    si quis te percusserit in dexteram maxillam tuam, praebe illi et alteram,

    Vulg. Matt. 5, 39; 28, 1.—Hence: alter ambove, one or both; commonly in the abbreviation:

    A. A. S. E. V. = alter ambove si eis videretur: utique C. Pansa, A. Hirtius consules alter ambove S. E. V. rationem agri habeant,

    Cic. Phil. 5 fin. Wernsd.; cf. id. ib. 8, 11; 9, 7 fin.; 14, 14 fin.; cf.

    Brison. Form. pp. 218 and 219: absente consulum altero ambobusve,

    Liv. 30, 23: ambo alterve, S. C. ap. Front. Aquaed. 100 fin.
    B.
    Esp.
    1.
    a.. In distributive clauses: alter... alter, the one... the other (cf. alius, II. A.): ho heteros... ho heteros:

    Si duobus praefurniis coques, lacunā nihil opus erit. Cum cinere eruto opus erit, altero praefurnio eruito, in altero ignis erit,

    Cato, R. R. 38, 9:

    alteram ille amat sororem, ego alteram,

    Plaut. Bacch. 4, 4, 68; id. Am. 1, 2, 19; 1, 2, 20; Ter. Ad. 1, 2, 50:

    quorum alter exercitum perdidit, alter vendidit,

    Cic. Planc. 35; so id. Rosc. Am. 6, 16: namque alterā ex parte Bellovaci instabant;

    alteram Camulogenus tenebat,

    Caes. B. G. 7, 59 Herz.:

    conjunxit alteram (cortinam) alteri,

    Vulg. Exod. 36, 10; 36, 22; ib. Joan. 13, 14; ib. Rom. 12, 5.—
    b.
    In same sense, unus... alter, one... the other, as in later Gr. heis men... heteros de: vitis insitio una est per ver, altera est cum uva floret;

    ea optima est,

    Cato, R. R. 41, 1: Phorm. Una injuria est tecum. Chrem. Lege agito ergo. Phorm. Altera est tecum, Ter. Phorm. 5, 8, 90: uni epistolae respondi;

    venio ad alteram,

    Cic. Fam. 2, 17, 6:

    nomen uni Ada, et nomen alteri Sella,

    Vulg. Gen. 4, 19; ib. Matt. 6, 24:

    Erant duae factiones, quarum una populi causam agebat, altera optimatium,

    Nep. Phoc. 3, 1; Liv. 31, 21:

    consules coepere duo creari, ut si unus malus esse voluisset, alter eum coërceret,

    Eutr. 1, 8:

    Duo homines ascenderunt in templum, unus pharisaeus et alter publicanus,

    Vulg. Luc. 18, 10 al. —
    c.
    Sometimes a subst., or hic, ille, etc., stands in the place of the second alter:

    Epaminondas... Leonidas: quorum alter, etc... Leonidas autem, etc.,

    Cic. Fin. 2, 30, 97; so Vell. 2, 71, 3:

    alter gladiator habetur, hic autem, etc.,

    Cic. Rosc. Am. 6, 17:

    quorum alteri Capitoni cognomen est, iste, qui adest, magnus vocatur,

    id. ib.:

    alterum corporis aegritudo, illum, etc.,

    Flor. 4, 7.—Sometimes
    (α).
    one alter is entirely omitted (cf. alius, II. A.; heteros, L. and S. I. 2.):

    duae turmae haesere: altera metu dedita hosti, pertinacior (sc. altera), etc.,

    Liv. 29, 33:

    hujus lateris alter angulus ad orientem solem, inferior ad meridiem spectat,

    Caes. B. G. 5, 13; or
    (β).
    the form changed:

    dialecticam adjungunt et physicam, alteram quod habeat rationem.... Physicae quoque etc.,

    Cic. Fin. 3, 21, 72, and 3, 22, 73. —Sometimes a further distributive word is added:

    alter adulescens decessit, alter senex, aliquis praeter hos infans,

    Sen. Ep. 66, 39:

    alter in vincula ducitur, alter insperatae praeficitur potestati, alius etc.,

    Amm. 14, 11.—
    d.
    In plur.: nec ad vivos pertineat, nec ad mortuos;

    alteri nulli sunt, alteros non attinget,

    Cic. Tusc. 1, 38, 91:

    alteri dimicant, alteri victorem timent,

    id. Fam. 6, 3: binas a te accepi litteras; quarum alteris mihi gratulabare... alteris dicebas etc., in one of which,... in the other, id. ib. 4, 14:

    quorum alteri adjuvabant, alteri etc.,

    Caes. B. G. 7, 17: duplices similitudines, unae rerum, alterae verborum, Auct. ad Her. 3, 20. —
    e.
    The second alter in a different case:

    alter alterius ova frangit,

    Cic. N. D. 2, 49:

    uterque numerus plenus, alter alterā de causā habetur,

    Macr. Somn. Scip. 2:

    qui noxii ambo, alter in alterum causam conferant,

    Liv. 5, 11:

    alteri alteros aliquantum attriverant,

    Sall. J. 79, 4; so id. ib. 42, 4;

    53, 7 al. —Also with alteruter: ne alteruter alterum praeoccuparet,

    Nep. Dion. 4, 1.—With unus:

    quom inter nos sorderemus unus alteri,

    Plaut. Truc. 2, 4, 30:

    dicunt unus ad alterum,

    Vulg. Ez. 33, 30:

    ne unus adversus alterum infletur pro alio,

    ib. 1 Cor. 4, 6.—With uterque:

    uterque suo studio delectatus contempsit alterum,

    Cic. Off. 1, 1, 4:

    utrique alteris freti finitimos sub imperium suum coëgere,

    Sall. J. 18, 12.—With nemo, nullus, neuter:

    ut nemo sit alteri similis,

    Quint. 2, 9, 2:

    cum tot saeculis nulla referta sit causa, quae esset tota alteri similis,

    id. 7, prooem. 4:

    neutrum eorum contra alterum juvare,

    Caes. B. C. 1, 1, 3:

    ut neutra alteri officiat,

    Quint. 1, 1, 3.—After two substt., the first alter generally refers to the first subst., and the second to the second:

    Philippum rebus gestis superatum a filio, facilitate video superiorem fuisse. Itaque alter semper magnus, alter saepe turpissimus,

    Cic. Off. 1, 26; cf. Plaut. Am. 1, 2, 21; Brem. ad Suet. Claud. 20.—Sometimes the order is reversed: contra nos (summa gratia et eloquentia) raciunt in hoc tempore;

    quarum alteram (i. e. eloquentiam) vereor, alteram (i. e. gratiam) metuo,

    Cic. Quinct. 1; so id. Off. 3, 18; 1, 12; cf. Spald. ad Quint. 9, 2, 6.—
    2.
    As a numeral = secundus, the second, the next, o heteros:

    primo die, alter dies, tertius dies, deinde reliquis diebus etc.,

    Cic. Verr. 2, 1, 7:

    proximo, altero, tertio, reliquis consecutis diebus non intermittebas etc.,

    id. Phil. 1, 13 Wernsd.:

    quadriennio post alterum consulatum,

    id. Sen. 9:

    die altero,

    Vulg. Jos. 10, 32: alteris Te mensis adhibet deum, i. e. at the dessert (= mensā secundā), Hor. C. 4, 5, 31.—So, alterā die, the next day, têi allêi hêmerai, têi heterai:

    se alterā die ad conloquium venturum,

    Caes. B. C. 3, 19; Vulg. Gen. 19, 34; ib. Matt. 27, 62:

    die altero,

    ib. Num. 11, 32; ib. Jos. 5, 11 al.—So in comparative sense:

    alterā die quam a Brindisio solvit, in Macedoniam trajecit,

    Liv. 31, 14; Suet. Vit. 3:

    intermittere diem alterum quemque oportet,

    every other day, Cels. 3, 23; 3, 13; 4, 12:

    Olea non continuis annis, sed fere altero quoque fructum adfert,

    Col. R. R. 5, 8.—With prepp.:

    qui (Ptolemaeus) tum regnabat alter post Alexandream conditam,

    next after, Cic. Off. 2, 23, 82; so, fortunate puer, tu nunc eris alter ab illo, the second or next after him, Verg. E. 5, 49:

    alter ab undecimo jam tum me ceperat annus,

    id. ib. 8, 39.—Hence,
    b.
    Also with tens, hundreds, etc.:

    accepi tuas litteras, quas mihi Cornificius altero vicesimo die reddidit,

    on the twenty-second day, Cic. Fam. 12, 25 Manut.:

    anno trecentesimo altero quam condita Roma erat,

    in the three hundred and second year, Liv. 3, 33:

    vicesima et altera laedit,

    Manil. 4, 466.—
    c.
    So of a number collectively:

    remissarios pedum XII., alteros pedum X.,

    a second ten, Cato, R. R. 19, 2:

    ad Brutum hos libros alteros quinque mittemus,

    Cic. Tusc. 5, 41, 121:

    basia mille, deinde centum, dein mille altera, dein secunda centum,

    Cat. 5, 7.—So with the numeral understood: aurea mala decem misi;

    cras altera (sc. decem) mittam,

    a second ten, Verg. E. 3, 71.—Hence,
    d.
    Unus et alter, unus atque alter, unus alterque, the one and the other.
    (α).
    For two (as in Gr. heis kai heteros):

    unus et alter dies intercesserat,

    Cic. Clu. 26:

    adductus sum tuis unis et alteris litteris,

    id. Att. 14, 18:

    et sub eā versus unus et alter erunt,

    Ov. H. 15, 182; so Suet. Tib. 63; id. Calig. 56; id. Claud. 12 (cf. id. Gram. 24: unum vel alterum, vel, cum plurimos, tres aut quattuor admittere).—
    (β).
    More freq. of an indef. number, one and another; and: unusalterve, one or two:

    Unus et item alter,

    Ter. And. 1, 1, 50:

    mora si quem tibi item unum alterumve diem abstulerit,

    Cic. Fam. 3, 9; so id. Clu. 13, 38; 13, 26:

    versus paulo concinnior unus et alter,

    Hor. Ep. 2, 1, 74; so id. S. 1, 6, 102; 2, 5, 24; id. A. P. 15:

    ex illis unus et alter ait,

    Ov. F. 2, 394; id. Am. 2, 5, 22; Petr. 108; Plin. Pan. 45 Schwarz; cf. id. ib. 52, 2; Suet. Caes. 20; id. Galb. 14 al.:

    paucis loricae, vix uni alterive cassis aut galea,

    Tac. G. 6.—
    e.
    Alterum tantum, as much more or again, twice as much (cf. Gr. heteron tosouton or hetera tosauta):

    etiamsi alterum tantum perdundum est, perdam potius quam sinam, etc.,

    Plaut. Ep. 3, 4, 81; so id. Bacch. 5, 2, 65:

    altero tanto aut sesqui major,

    Cic. Or. 56, 188:

    altero tanto longior,

    Nep. Eum. 8, 5; so Dig. 28, 2, 13:

    numero tantum alterum adjecit,

    Liv. 1, 36; so id. 10, 46; Auct. B. Hisp. 30; Dig. 49, 14, 3 al.—
    f.
    Alteri totidem, as many more:

    de alteris totidem scribere incipiamus,

    Varr. L. L. 8, 24 Müll. —
    g.
    To mark the similarity of one object to another in qualities, etc., a second, another (as in English, a second father, my second self, and the like). So,
    (α).
    With a proper name, used as an appellative (cf. alius, II. G.):

    Verres, alter Orcus,

    Cic. Verr. 2, 4, 50:

    alterum se Verrem putabat,

    id. ib. 5, 33 fin.:

    Hamilcar, Mars alter,

    Liv. 21, 10.—
    (β).
    With a com. noun:

    me sicut alterum parentem observat,

    Cic. Fam. 5, 8:

    altera patria,

    Flor. 2, 6, 42 al. —
    (γ).
    Alter ego, a second self, of very intimate friends (in the class. per. perh. only in Cic. Ep.; cf. ho hetairos, heteros egô, Clem. Al. 450):

    vide quam mihi persuaserim te me esse alterum,

    Cic. Fam. 7, 5:

    me alterum se fore dixit,

    id. Att. 4, 1:

    quoniam alterum me reliquissem,

    id. Fam. 2, 15; Aus. praef. 2, 15.—
    (δ).
    Alter idem, a second self, like heteroi hautoi, Arist. Eth. M. 8, 12, 3 (on account of the singularity of the expression, introduced by tamquam):

    amicus est tamquam alter idem,

    Cic. Lael. 21, 82.—
    3.
    The one of two, either of two, without a more precise designation, for alteruter:

    non uterque sed alter,

    Cic. Ac. 2, 43, 132:

    fortasse utrumque, alterum certe,

    id. Att. 11, 18:

    melius peribimus quam sine alteris vestrūm vivemus,

    Liv. 1, 13:

    nec rogarem, ut mea de vobis altera amica foret,

    Ov. A. A. 3, 520:

    ex duobus, quorum alterum petis, etc.,

    Plin. Ep. 1, 7, 3:

    ex duobus (quorum necesse est alterum verum), etc.,

    Quint. 5, 10, 69:

    ac si necesse est in alteram errare partem, maluerim etc.,

    id. 10, 1, 26; 1, 4, 24; 9, 3, 6 al.—Once also with a negative, neither of two: hos, tamquam medios, [p. 98] nec in alterius favorem inclinatos, miserat rex, Liv. 40, 20, 4.—
    II.
    Transf.
    A.
    Another of a class = alius (as opp. to one's self, to another); subst., another, a neighbor, a fellow-creature, ho pelas (so sometimes heteros, Xen. Cyr. 2, 3, 17); cf. Ochsn. Eclog. 90 and 458 (alter designates the similarity of two objects; alius a difference in the objects contrasted): SI. INIVRIAM. FAXIT. ALTERI., Fragm. XII. Tab. ap. Gell. 20, 1:

    qui alterum incusat probri, eum ipsum se intueri oportet,

    Plaut. Truc. 1, 2, 58; id. Am. prol. 84: mox dum alterius abligurias bona, quid censes dominis esse animi? Enn. ap. Don. ad Ter. Phorm. 2, 2, 25:

    ut malis gaudeant atque ex incommodis Alterius sua ut comparent commoda,

    Ter. And. 4, 1, 3: qui alteris exitium paret, etc., Att. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 39:

    qui nihil alterius causā facit et metitur suis commodis omnia,

    Cic. Leg. 1, 14:

    ut aeque quisque altero delectetur ac se ipso,

    id. Off. 1, 17, 56; 1, 2, 4:

    scientem in errorem alterum inducere,

    id. ib. 3, 13, 55 et saep.:

    cave ne portus occupet alter,

    Hor. Ep. 1, 6, 32 Schmid.:

    nil obstet tibi, dum ne sit te ditior alter,

    id. S. 1, 1, 40; 1, 5, 33:

    canis parturiens cum rogāsset alteram, ut etc.,

    Phaedr. 1, 19:

    nec patientem sessoris alterius (equum) primus ascendit,

    Suet. Caes. 61; id. Tib. 58:

    in quo judicas alterum, te ipsum condemnas,

    Vulg. Rom. 2, 1:

    nemo quod suum est quaerat, sed quod alterius,

    ib. 1 Cor. 10, 24;

    14, 17: sic in semet ipso tantum gloriam habebit et non in altero,

    ib. Gal. 6, 4 al. —Hence, alter with a neg., or neg. question and comp., as an emphatic expression (mostly ante-class.; cf.

    alius, II. H.): scelestiorem nullum illuxere alterum,

    Plaut. Bacch. 2, 3, 22:

    scelestiorem in terrā nullam esse alteram,

    id. Cist. 4, 1, 8:

    qui me alter audacior est homo?

    id. Am. 1, 1, 1; id. Ep. 1, 1, 24.—
    B.
    The other, the opposite:

    alterius factionis principes,

    the leaders of the opposite party, Nep. Pelop. 1, 4 (cf. id. ib. 1, 2:

    adversariae factioni): studiosiorem partis alterius,

    Suet. Tib. 11. —
    C.
    In gen., different:

    quotiens te speculo videris alterum,

    Hor. C. 4, 10, 6: abeuntes post carnem alteram (Gr. heteros, q. v. L. and S. III.), Vulg. Jud. 7.—
    D.
    In the lang. of augury, euphem. for infaustus, unfavorable, unpropitious, Fest. p. 6 (v. L. and S. Gr. Lex. s. v. heteros, III. 2.).
    The gen.
    alterius commonly serves as gen. of alius instead of alīus, Cic. Fam. 15, 1, 1; id. Att. 1, 5, 1; 1, 20, 2; Caes. B. G. 1, 36, 1; Sall. C. 52, 8; Liv. 21, 13, 3; 22, 14, 4; 26, 8, 2; 28, 37, 6 al.; Col. 8, 17, 2; 11, 2, 87; 12, 22, 2; Sen. Ep. 72, 10; 102, 3; id. Ben. 4, 3, 1; id. Ot. Sap. 4, 1; id. Brev. Vit. 16, 2; id. Q. N. 2, 34, 1 al.; Quint. 7, 9, 8; 8, 3, 73 al.; Tac. A. 15, 25; id. H. 2, 90; Plin. Ep. 10, 114, 2; Suet. Caes. 61; id. Tib. 58 al.; Gell. 2, 28 al.—It also stands as correlative to alius:

    alius inter cenandum solutus est, alterius continuata mors somno est,

    Sen. Ep. 66, 39:

    cum inventum sit ex veris (gemmis) generis alterius in aliud falsas traducere,

    Plin. 37, 12, 75, § 197; Plin. Pan. 2, 6 (Neue, Formenl. II. p. 216).
    altĕras, adv.
    [alter], for alias, acc. to Paul. ex. Fest. p. 27 Müll.

    Lewis & Short latin dictionary > alter

  • 8 alteras

    alter, tĕra, tĕrum, adj. (the measure of the gen. sing. āltĕrĭŭs as paeon primus is supported in good Latin only by examples from dactylic verse (but see alterĭus in trochaic measure, Plaut. Capt. 2, 2, 56), in which īpsĭŭs, īllĭŭs, īstĭŭs, ūnĭŭs, etc., are used as dactyls; on the contr., the regular measure āltĕrīŭs, as ditrochaeus, is sufficiently confirmed by the foll. verses of Enn., Ter., and Ter. Maur.: mox cum alterīus abligurias bona, Enn. ap. Donat. ad Ter. Phorm. 2, 2, 25 (Sat. 29 Vahl.):

    alterīus sua comparent commoda? ah!

    Ter. And. 4, 1, 4:

    nec alter[imacracute]us indigéns opís veni,

    Ter. Maur. p. 2432 P.;

    and sescupló vel una víncet alter[imacracute]us singulum,

    id. ib. p. 2412 ib.; Prisc. p. 695 ib.; alterius is also commonly used as the gen. of alius, as alīus is little used (v. h. v. fin.).— Dat. sing. f.:

    alterae,

    Plaut. Rud. 3, 4, 45; Ter. Heaut. 2, 3, 30; Caes. B. G. 5, 27; Nep. Eum. 1, 6; Col. 5, 11, 10) [a comp. form of al-ius; cf. Sanscr. antara = alius; Goth. anthar; Lith. antras = secundus; Germ. ander; Gr. heteros; Engl. either, other; also Sanscr. itara = alius], the other of two, one of two, the other, ho heteros.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    nam huic alterae patria quae sit, profecto nescio,

    Plaut. Rud. 3, 4, 45:

    necesse est enim sit alterum de duobus,

    Cic. Tusc. 1, 41, 97:

    altera ex duabus legionibus,

    Caes. B. C. 2, 20: mihi cum viris ambobus est amicitia;

    cum altero vero magnus usus,

    Cic. Clu. 42, 117:

    alter consulum,

    Liv. 40, 59:

    alter ex censoribus,

    id. 40, 52:

    in alterā parte fluminis legatum reliquit,

    on the other side, Caes. B. G. 2, 5; id. B. C. 3, 54:

    si quis te percusserit in dexteram maxillam tuam, praebe illi et alteram,

    Vulg. Matt. 5, 39; 28, 1.—Hence: alter ambove, one or both; commonly in the abbreviation:

    A. A. S. E. V. = alter ambove si eis videretur: utique C. Pansa, A. Hirtius consules alter ambove S. E. V. rationem agri habeant,

    Cic. Phil. 5 fin. Wernsd.; cf. id. ib. 8, 11; 9, 7 fin.; 14, 14 fin.; cf.

    Brison. Form. pp. 218 and 219: absente consulum altero ambobusve,

    Liv. 30, 23: ambo alterve, S. C. ap. Front. Aquaed. 100 fin.
    B.
    Esp.
    1.
    a.. In distributive clauses: alter... alter, the one... the other (cf. alius, II. A.): ho heteros... ho heteros:

    Si duobus praefurniis coques, lacunā nihil opus erit. Cum cinere eruto opus erit, altero praefurnio eruito, in altero ignis erit,

    Cato, R. R. 38, 9:

    alteram ille amat sororem, ego alteram,

    Plaut. Bacch. 4, 4, 68; id. Am. 1, 2, 19; 1, 2, 20; Ter. Ad. 1, 2, 50:

    quorum alter exercitum perdidit, alter vendidit,

    Cic. Planc. 35; so id. Rosc. Am. 6, 16: namque alterā ex parte Bellovaci instabant;

    alteram Camulogenus tenebat,

    Caes. B. G. 7, 59 Herz.:

    conjunxit alteram (cortinam) alteri,

    Vulg. Exod. 36, 10; 36, 22; ib. Joan. 13, 14; ib. Rom. 12, 5.—
    b.
    In same sense, unus... alter, one... the other, as in later Gr. heis men... heteros de: vitis insitio una est per ver, altera est cum uva floret;

    ea optima est,

    Cato, R. R. 41, 1: Phorm. Una injuria est tecum. Chrem. Lege agito ergo. Phorm. Altera est tecum, Ter. Phorm. 5, 8, 90: uni epistolae respondi;

    venio ad alteram,

    Cic. Fam. 2, 17, 6:

    nomen uni Ada, et nomen alteri Sella,

    Vulg. Gen. 4, 19; ib. Matt. 6, 24:

    Erant duae factiones, quarum una populi causam agebat, altera optimatium,

    Nep. Phoc. 3, 1; Liv. 31, 21:

    consules coepere duo creari, ut si unus malus esse voluisset, alter eum coërceret,

    Eutr. 1, 8:

    Duo homines ascenderunt in templum, unus pharisaeus et alter publicanus,

    Vulg. Luc. 18, 10 al. —
    c.
    Sometimes a subst., or hic, ille, etc., stands in the place of the second alter:

    Epaminondas... Leonidas: quorum alter, etc... Leonidas autem, etc.,

    Cic. Fin. 2, 30, 97; so Vell. 2, 71, 3:

    alter gladiator habetur, hic autem, etc.,

    Cic. Rosc. Am. 6, 17:

    quorum alteri Capitoni cognomen est, iste, qui adest, magnus vocatur,

    id. ib.:

    alterum corporis aegritudo, illum, etc.,

    Flor. 4, 7.—Sometimes
    (α).
    one alter is entirely omitted (cf. alius, II. A.; heteros, L. and S. I. 2.):

    duae turmae haesere: altera metu dedita hosti, pertinacior (sc. altera), etc.,

    Liv. 29, 33:

    hujus lateris alter angulus ad orientem solem, inferior ad meridiem spectat,

    Caes. B. G. 5, 13; or
    (β).
    the form changed:

    dialecticam adjungunt et physicam, alteram quod habeat rationem.... Physicae quoque etc.,

    Cic. Fin. 3, 21, 72, and 3, 22, 73. —Sometimes a further distributive word is added:

    alter adulescens decessit, alter senex, aliquis praeter hos infans,

    Sen. Ep. 66, 39:

    alter in vincula ducitur, alter insperatae praeficitur potestati, alius etc.,

    Amm. 14, 11.—
    d.
    In plur.: nec ad vivos pertineat, nec ad mortuos;

    alteri nulli sunt, alteros non attinget,

    Cic. Tusc. 1, 38, 91:

    alteri dimicant, alteri victorem timent,

    id. Fam. 6, 3: binas a te accepi litteras; quarum alteris mihi gratulabare... alteris dicebas etc., in one of which,... in the other, id. ib. 4, 14:

    quorum alteri adjuvabant, alteri etc.,

    Caes. B. G. 7, 17: duplices similitudines, unae rerum, alterae verborum, Auct. ad Her. 3, 20. —
    e.
    The second alter in a different case:

    alter alterius ova frangit,

    Cic. N. D. 2, 49:

    uterque numerus plenus, alter alterā de causā habetur,

    Macr. Somn. Scip. 2:

    qui noxii ambo, alter in alterum causam conferant,

    Liv. 5, 11:

    alteri alteros aliquantum attriverant,

    Sall. J. 79, 4; so id. ib. 42, 4;

    53, 7 al. —Also with alteruter: ne alteruter alterum praeoccuparet,

    Nep. Dion. 4, 1.—With unus:

    quom inter nos sorderemus unus alteri,

    Plaut. Truc. 2, 4, 30:

    dicunt unus ad alterum,

    Vulg. Ez. 33, 30:

    ne unus adversus alterum infletur pro alio,

    ib. 1 Cor. 4, 6.—With uterque:

    uterque suo studio delectatus contempsit alterum,

    Cic. Off. 1, 1, 4:

    utrique alteris freti finitimos sub imperium suum coëgere,

    Sall. J. 18, 12.—With nemo, nullus, neuter:

    ut nemo sit alteri similis,

    Quint. 2, 9, 2:

    cum tot saeculis nulla referta sit causa, quae esset tota alteri similis,

    id. 7, prooem. 4:

    neutrum eorum contra alterum juvare,

    Caes. B. C. 1, 1, 3:

    ut neutra alteri officiat,

    Quint. 1, 1, 3.—After two substt., the first alter generally refers to the first subst., and the second to the second:

    Philippum rebus gestis superatum a filio, facilitate video superiorem fuisse. Itaque alter semper magnus, alter saepe turpissimus,

    Cic. Off. 1, 26; cf. Plaut. Am. 1, 2, 21; Brem. ad Suet. Claud. 20.—Sometimes the order is reversed: contra nos (summa gratia et eloquentia) raciunt in hoc tempore;

    quarum alteram (i. e. eloquentiam) vereor, alteram (i. e. gratiam) metuo,

    Cic. Quinct. 1; so id. Off. 3, 18; 1, 12; cf. Spald. ad Quint. 9, 2, 6.—
    2.
    As a numeral = secundus, the second, the next, o heteros:

    primo die, alter dies, tertius dies, deinde reliquis diebus etc.,

    Cic. Verr. 2, 1, 7:

    proximo, altero, tertio, reliquis consecutis diebus non intermittebas etc.,

    id. Phil. 1, 13 Wernsd.:

    quadriennio post alterum consulatum,

    id. Sen. 9:

    die altero,

    Vulg. Jos. 10, 32: alteris Te mensis adhibet deum, i. e. at the dessert (= mensā secundā), Hor. C. 4, 5, 31.—So, alterā die, the next day, têi allêi hêmerai, têi heterai:

    se alterā die ad conloquium venturum,

    Caes. B. C. 3, 19; Vulg. Gen. 19, 34; ib. Matt. 27, 62:

    die altero,

    ib. Num. 11, 32; ib. Jos. 5, 11 al.—So in comparative sense:

    alterā die quam a Brindisio solvit, in Macedoniam trajecit,

    Liv. 31, 14; Suet. Vit. 3:

    intermittere diem alterum quemque oportet,

    every other day, Cels. 3, 23; 3, 13; 4, 12:

    Olea non continuis annis, sed fere altero quoque fructum adfert,

    Col. R. R. 5, 8.—With prepp.:

    qui (Ptolemaeus) tum regnabat alter post Alexandream conditam,

    next after, Cic. Off. 2, 23, 82; so, fortunate puer, tu nunc eris alter ab illo, the second or next after him, Verg. E. 5, 49:

    alter ab undecimo jam tum me ceperat annus,

    id. ib. 8, 39.—Hence,
    b.
    Also with tens, hundreds, etc.:

    accepi tuas litteras, quas mihi Cornificius altero vicesimo die reddidit,

    on the twenty-second day, Cic. Fam. 12, 25 Manut.:

    anno trecentesimo altero quam condita Roma erat,

    in the three hundred and second year, Liv. 3, 33:

    vicesima et altera laedit,

    Manil. 4, 466.—
    c.
    So of a number collectively:

    remissarios pedum XII., alteros pedum X.,

    a second ten, Cato, R. R. 19, 2:

    ad Brutum hos libros alteros quinque mittemus,

    Cic. Tusc. 5, 41, 121:

    basia mille, deinde centum, dein mille altera, dein secunda centum,

    Cat. 5, 7.—So with the numeral understood: aurea mala decem misi;

    cras altera (sc. decem) mittam,

    a second ten, Verg. E. 3, 71.—Hence,
    d.
    Unus et alter, unus atque alter, unus alterque, the one and the other.
    (α).
    For two (as in Gr. heis kai heteros):

    unus et alter dies intercesserat,

    Cic. Clu. 26:

    adductus sum tuis unis et alteris litteris,

    id. Att. 14, 18:

    et sub eā versus unus et alter erunt,

    Ov. H. 15, 182; so Suet. Tib. 63; id. Calig. 56; id. Claud. 12 (cf. id. Gram. 24: unum vel alterum, vel, cum plurimos, tres aut quattuor admittere).—
    (β).
    More freq. of an indef. number, one and another; and: unusalterve, one or two:

    Unus et item alter,

    Ter. And. 1, 1, 50:

    mora si quem tibi item unum alterumve diem abstulerit,

    Cic. Fam. 3, 9; so id. Clu. 13, 38; 13, 26:

    versus paulo concinnior unus et alter,

    Hor. Ep. 2, 1, 74; so id. S. 1, 6, 102; 2, 5, 24; id. A. P. 15:

    ex illis unus et alter ait,

    Ov. F. 2, 394; id. Am. 2, 5, 22; Petr. 108; Plin. Pan. 45 Schwarz; cf. id. ib. 52, 2; Suet. Caes. 20; id. Galb. 14 al.:

    paucis loricae, vix uni alterive cassis aut galea,

    Tac. G. 6.—
    e.
    Alterum tantum, as much more or again, twice as much (cf. Gr. heteron tosouton or hetera tosauta):

    etiamsi alterum tantum perdundum est, perdam potius quam sinam, etc.,

    Plaut. Ep. 3, 4, 81; so id. Bacch. 5, 2, 65:

    altero tanto aut sesqui major,

    Cic. Or. 56, 188:

    altero tanto longior,

    Nep. Eum. 8, 5; so Dig. 28, 2, 13:

    numero tantum alterum adjecit,

    Liv. 1, 36; so id. 10, 46; Auct. B. Hisp. 30; Dig. 49, 14, 3 al.—
    f.
    Alteri totidem, as many more:

    de alteris totidem scribere incipiamus,

    Varr. L. L. 8, 24 Müll. —
    g.
    To mark the similarity of one object to another in qualities, etc., a second, another (as in English, a second father, my second self, and the like). So,
    (α).
    With a proper name, used as an appellative (cf. alius, II. G.):

    Verres, alter Orcus,

    Cic. Verr. 2, 4, 50:

    alterum se Verrem putabat,

    id. ib. 5, 33 fin.:

    Hamilcar, Mars alter,

    Liv. 21, 10.—
    (β).
    With a com. noun:

    me sicut alterum parentem observat,

    Cic. Fam. 5, 8:

    altera patria,

    Flor. 2, 6, 42 al. —
    (γ).
    Alter ego, a second self, of very intimate friends (in the class. per. perh. only in Cic. Ep.; cf. ho hetairos, heteros egô, Clem. Al. 450):

    vide quam mihi persuaserim te me esse alterum,

    Cic. Fam. 7, 5:

    me alterum se fore dixit,

    id. Att. 4, 1:

    quoniam alterum me reliquissem,

    id. Fam. 2, 15; Aus. praef. 2, 15.—
    (δ).
    Alter idem, a second self, like heteroi hautoi, Arist. Eth. M. 8, 12, 3 (on account of the singularity of the expression, introduced by tamquam):

    amicus est tamquam alter idem,

    Cic. Lael. 21, 82.—
    3.
    The one of two, either of two, without a more precise designation, for alteruter:

    non uterque sed alter,

    Cic. Ac. 2, 43, 132:

    fortasse utrumque, alterum certe,

    id. Att. 11, 18:

    melius peribimus quam sine alteris vestrūm vivemus,

    Liv. 1, 13:

    nec rogarem, ut mea de vobis altera amica foret,

    Ov. A. A. 3, 520:

    ex duobus, quorum alterum petis, etc.,

    Plin. Ep. 1, 7, 3:

    ex duobus (quorum necesse est alterum verum), etc.,

    Quint. 5, 10, 69:

    ac si necesse est in alteram errare partem, maluerim etc.,

    id. 10, 1, 26; 1, 4, 24; 9, 3, 6 al.—Once also with a negative, neither of two: hos, tamquam medios, [p. 98] nec in alterius favorem inclinatos, miserat rex, Liv. 40, 20, 4.—
    II.
    Transf.
    A.
    Another of a class = alius (as opp. to one's self, to another); subst., another, a neighbor, a fellow-creature, ho pelas (so sometimes heteros, Xen. Cyr. 2, 3, 17); cf. Ochsn. Eclog. 90 and 458 (alter designates the similarity of two objects; alius a difference in the objects contrasted): SI. INIVRIAM. FAXIT. ALTERI., Fragm. XII. Tab. ap. Gell. 20, 1:

    qui alterum incusat probri, eum ipsum se intueri oportet,

    Plaut. Truc. 1, 2, 58; id. Am. prol. 84: mox dum alterius abligurias bona, quid censes dominis esse animi? Enn. ap. Don. ad Ter. Phorm. 2, 2, 25:

    ut malis gaudeant atque ex incommodis Alterius sua ut comparent commoda,

    Ter. And. 4, 1, 3: qui alteris exitium paret, etc., Att. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 39:

    qui nihil alterius causā facit et metitur suis commodis omnia,

    Cic. Leg. 1, 14:

    ut aeque quisque altero delectetur ac se ipso,

    id. Off. 1, 17, 56; 1, 2, 4:

    scientem in errorem alterum inducere,

    id. ib. 3, 13, 55 et saep.:

    cave ne portus occupet alter,

    Hor. Ep. 1, 6, 32 Schmid.:

    nil obstet tibi, dum ne sit te ditior alter,

    id. S. 1, 1, 40; 1, 5, 33:

    canis parturiens cum rogāsset alteram, ut etc.,

    Phaedr. 1, 19:

    nec patientem sessoris alterius (equum) primus ascendit,

    Suet. Caes. 61; id. Tib. 58:

    in quo judicas alterum, te ipsum condemnas,

    Vulg. Rom. 2, 1:

    nemo quod suum est quaerat, sed quod alterius,

    ib. 1 Cor. 10, 24;

    14, 17: sic in semet ipso tantum gloriam habebit et non in altero,

    ib. Gal. 6, 4 al. —Hence, alter with a neg., or neg. question and comp., as an emphatic expression (mostly ante-class.; cf.

    alius, II. H.): scelestiorem nullum illuxere alterum,

    Plaut. Bacch. 2, 3, 22:

    scelestiorem in terrā nullam esse alteram,

    id. Cist. 4, 1, 8:

    qui me alter audacior est homo?

    id. Am. 1, 1, 1; id. Ep. 1, 1, 24.—
    B.
    The other, the opposite:

    alterius factionis principes,

    the leaders of the opposite party, Nep. Pelop. 1, 4 (cf. id. ib. 1, 2:

    adversariae factioni): studiosiorem partis alterius,

    Suet. Tib. 11. —
    C.
    In gen., different:

    quotiens te speculo videris alterum,

    Hor. C. 4, 10, 6: abeuntes post carnem alteram (Gr. heteros, q. v. L. and S. III.), Vulg. Jud. 7.—
    D.
    In the lang. of augury, euphem. for infaustus, unfavorable, unpropitious, Fest. p. 6 (v. L. and S. Gr. Lex. s. v. heteros, III. 2.).
    The gen.
    alterius commonly serves as gen. of alius instead of alīus, Cic. Fam. 15, 1, 1; id. Att. 1, 5, 1; 1, 20, 2; Caes. B. G. 1, 36, 1; Sall. C. 52, 8; Liv. 21, 13, 3; 22, 14, 4; 26, 8, 2; 28, 37, 6 al.; Col. 8, 17, 2; 11, 2, 87; 12, 22, 2; Sen. Ep. 72, 10; 102, 3; id. Ben. 4, 3, 1; id. Ot. Sap. 4, 1; id. Brev. Vit. 16, 2; id. Q. N. 2, 34, 1 al.; Quint. 7, 9, 8; 8, 3, 73 al.; Tac. A. 15, 25; id. H. 2, 90; Plin. Ep. 10, 114, 2; Suet. Caes. 61; id. Tib. 58 al.; Gell. 2, 28 al.—It also stands as correlative to alius:

    alius inter cenandum solutus est, alterius continuata mors somno est,

    Sen. Ep. 66, 39:

    cum inventum sit ex veris (gemmis) generis alterius in aliud falsas traducere,

    Plin. 37, 12, 75, § 197; Plin. Pan. 2, 6 (Neue, Formenl. II. p. 216).
    altĕras, adv.
    [alter], for alias, acc. to Paul. ex. Fest. p. 27 Müll.

    Lewis & Short latin dictionary > alteras

  • 9 an

    1.
    ăn, conj. [etym. very obscure; v. the various views adduced in Hand, I. p. 296, with which he seems dissatisfied; if it is connected with the Sanscr. anjas, = Germ. ander, = Engl. other, we may comp. the Engl. other and or with the Germ. oder, = or]. It introduces the second part of a disjunctive interrogation, or a phrase implying doubt, and thus unites in itself the signif. of aut and num or -ne, or, or whether (hence the clause with an is entirely parallel with that introduced by num, utrum, -ne, etc., while aut forms only a subdivision in the single disjunctive clause; utrum... aut—an... aut, whether... or, etc.; cf. Ochsn. Eclog. p. 150; v. also aut).
    I.
    In disjunctive interrogations.
    A.
    Direct.
    a.
    Introd. by utrum (in Engl. the introd. particle whether is now obsolete, and the interrogation is denoted simply by the order of the words):

    Utrum hac me feriam an ab laevā latus?

    Plaut. Cist. 3, 10:

    sed utrum tu amicis hodie an inimicis tuis Daturu's cenam?

    id. Ps. 3, 2, 88; id. Pers. 3, 1, 13; id. Trin. 1, 2, 138; id. Cas. 2, 4, 11:

    Utrum sit annon voltis?

    id. Am. prol. 56:

    quid facies? Utrum hoc tantum crimen praetermittes an obicies?

    Cic. Div. in Caecil. 30 sq.:

    in plebem vero Romanam utrum superbiam prius commemorem an crudelitatem?

    id. Verr. 1, 122; id. Deiot. 23; id. Fam. 7, 13:

    Utrum enim defenditis an impugnatis plebem?

    Liv. 5, 3. —And with an twice:

    Utrum hoc signum cupiditatis tuae an tropaeum necessitudinis atque hospitii an amoris indicium esse voluisti?

    Cic. Verr. 2, 115; id. Imp. Pomp. 57 sq.; id. Rab. 21.—With an three times:

    Utrum res ab initio ita ducta est, an ad extremum ita perducta, an ita parva est pecunia, an is (homo) Verres, ut haec quae dixi, gratis facta esse videantur?

    Cic. Verr. 2, 61; 3, 83; id. Clu. 183; Liv. 21, 10; and seven times in Cic. Dom. 56-58.—With -ne pleon. (not to be confounded with cases where utrum precedes as pron.; as Cic. Tusc. 4, 4, 9):

    sed utrum tu masne an femina es, qui illum patrem voces?

    Plaut. Rud. 1, 2, 16; id. Bacch. 1, 1, 42; id. Stich. 5, 4, 26:

    Utrum studione id sibi habet an laudi putat Fore, si etc.,

    Ter. Ad. 3, 3, 28:

    Utrum igitur tandem perspicuisne dubia aperiuntur an dubiis perspicua tolluntur?

    Cic. Fin. 4, 24, 67.—And affixed to utrum, but rarely:

    Utrumne jussi persequemur otium... an hunc laborem etc.,

    Hor. Epod. 1, 7; Plin. 17, 1, 1, § 4; Quint. 12, 1, 40.—
    b.
    Introduced by -ne:

    quid fit? seditio tabetne an numeros augificat suos?

    Enn. Trag. Rel. p. 23 Rib.:

    servos esne an liber?

    Plaut. Am. 1, 1, 186:

    idne agebas, ut tibi cum sceleratis an ut cum bonis civibus conveniret?

    Cic. Lig. 18; 23:

    custosne urbis an direptor et vexator esset Antonius?

    id. Phil. 3, 27; id. Mur. 88; id. Sull. 22.—

    So with an twice,

    Cic. Cat. 1, 28; id. Att. 16, 8;

    and five times,

    id. Balb. 9.—
    c.
    Introduced by nonne:

    Nonne ad servos videtis rem publicam venturam fuisse? An mihi ipsi fuit mors aequo animo oppetenda?

    Cic. Sest. 47; id. Sex. Rosc. 43 sq.; id. Dom. 26; 127.—So with an twice, Cic. Phil. 11, 36.—
    d.
    Introduced by num:

    si quis invidiae metus, num est vehementius severitatis invidia quam inertiae pertimescenda?

    Cic. Cat. 1, 29; id. Mur. 76; id. Sest. 80:

    Num quid duas habetis patrias an est illa patria communis?

    id. Leg. 2, 2.—
    e.
    Without introductory particle:

    quid igitur? haec vera an falsa sunt?

    Cic. Ac. 2, 29, 95:

    quid enim exspectas? bellum an tabulas novas?

    id. Cat. 2, 18:

    ipse percussit an aliis occidendum dedit?

    id. Sex. Rosc. 74; id. Verr. 2, 106; id. Imp. Pomp. 53; id. Phil. 2, 27:

    eloquar an sileam?

    Verg. A. 3, 37:

    auditis an me ludit amabilis Insania?

    Hor. C. 3, 4, 5.—So an twice, Cic. Mil. 54;

    three times,

    Plin. Ep. 2, 8;

    and six times,

    Cic. Rab. 14; id. Pis. 40.—
    B.
    Indirect.
    a.
    Introduced by utrum:

    quid tu, malum, curas, Utrum crudum an coctum edim?

    Plaut. Aul. 3, 2, 16; id. Cist. 4, 2, 11; id. Bacch. 3, 4, 1; id. Mil. 2, 3, 74:

    quaero, si quis... utrum is clemens an inhumanissimus esse videatur,

    Cic. Cat. 4, 12:

    agitur, utrum M. Antonio facultas detur an horum ei facere nihil liceat,

    id. Phil. 5, 6; id. Sex. Rosc. 72; id. Imp. Pomp. 42; id. Verr. 1, 105.
    So once only in Vulg.
    aut for an: Loquimini de me utrum bovem cujusquam tulerim aut asinum, 1 Reg. 12, 3.—And with -ne pleon.:

    res in discrimine versatur, utrum possitne se contra luxuriem parsimonia defendere an deformata cupiditati addicatur,

    Cic. Quinct. 92:

    numquamne intelleges statuendum tibi esse, utrum illi, qui istam rem gesserunt, homicidaene sint an vindices libertatis?

    id. Phil. 2, 30.—
    b.
    Introduced by -ne:

    Fortunāne an forte repertus,

    Att. Trag. Rel. p. 159 Rib. agitur autem liberine vivamus an mortem obeamus, Cic. Phil. 11, 24; id. Verr. 4, 73; id. Mil. 16:

    nunc vero non id agitur, bonisne an malis moribus vivamus etc.,

    Sall. C. 52, 10.—So with an three times, Cic. Or. 61.—
    c.
    Introduced by an:

    haud scio an malim te videri... an amicos tuos plus habuisse,

    Cic. Pis. 39.—
    d.
    Without introd. particle:

    ... vivam an moriar, nulla in me est metus,

    Enn. Trag. Rel. p. 72 Rib.:

    vivat an mortuus sit, quis aut scit aut curat?

    Cic. Phil. 13, 33; 3, 18; id. Sex. Rosc. 88; id. Red. in Sen. 14.—
    C.
    Sometimes the opinion of the speaker or the probability inclines to the second interrogative clause (cf. infra, II. E.). and this is made emphatic, as a corrective of the former, or rather, or on the contrary:

    ea quae dixi ad corpusne refers? an est aliquid, quod te suā sponte delectet?

    Cic. Fin. 2, 33, 107:

    Cur sic agere voluistis? An ignoratis quod etc.,

    Vulg. Gen. 44, 15.—Hence, in the comic poets, an potius:

    cum animo depugnat suo, Utrum itane esse mavelit ut... An ita potius ut etc.,

    Plaut. Trin. 2, 2, 31: id. Stich. 1, 2, 18; id. Trin. 2, 2, 25:

    an id flagitium est, An potius hoc patri aequomst fieri, ut a me ludatur dolis?

    Ter. Eun. 2, 3, 94.—
    D.
    The first part of the interrogation is freq. not expressed, but is to be supplied from the context; in this case, an begins the interrog., or, or rather, or indeed, or perhaps (but it does not begin an absolute, i. e. not disjunctive, interrog.): De. Credam ego istuc, si esse te hilarem videro. Ar. An tu esse me tristem putas? (where nonne me hilarem esse vides? is implied), Plaut. As. 5, 1, 10: Ch. Sed Thaïs multon ante venit? Py. An abiit jam a milite? Ter. Eun. 4, 5, 7:

    An ego Ulixem obliscar umquam?

    Att. Trag. Rel. p. 199 Rib.:

    An parum vobis est quod peccatis?

    Vulg. Josh. 22, 17:

    est igitur aliquid, quod perturbata mens melius possit facere quam constans? an quisquam potest sine perturbatione mentis irasci?

    Cic. Tusc. 4, 24, 54; cf. id. Clu. 22; id. Off. 3, 29: Debes hoc etiam rescribere, sit tibi curae Quantae conveniat Munatius; an male sarta Gratia nequiquam coit...? or is perhaps, etc., Hor. Ep. 1, 3, 31 K. and H. —So esp. in Cic., in order to make the truth of an assertion more certain, by an argumentum a minore ad majus:

    cur (philosophus) pecuniam magno opere desideret vel potius curet omnino? an Scythes Anacharsis potuit pro nihilo pecuniam ducere, nostrates philosophi non potuerunt?

    Cic. Tusc. 5, 32, 89 sq.:

    An vero P. Scipio T. Gracchum privatus interfecit, Catilinam vero nos consules perferemus?

    id. Cat. 1, 1; so id. Rab. Perd. 5; id. Phil. 14, 5, 12 Muret.; id. Fin. 1, 2, 5, ubi v. Madv.—It sometimes introduces a question suggested by the words of another: He. Mane. Non dum audisti, Demea, Quod est gravissimum? De. An quid est etiam anplius? Is there then etc., Ter. Ad. 3, 4, 21:

    sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. An me, inquam, nisi te audire vellem censes haec dicturum fuisse?

    Cic. Fin. 1, 8, 28; 2, 22, 74; id. Tusc. 5, 26, 73; 5, 12, 35; id. Brut. 184; id. Fat. 2, 4; v. Madv. ad Cic. Fin. 1, 8, 28.—It sometimes anticipates an answer to something going before: At vero si ad vitem sensus accesserit, ut appetitum quendam habeat et per se ipsa moveatur, quid facturam putas? An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? shall we not say that, must we not think that etc., Cic. Fin. 5, 14, 38, ubi v. Madv.—
    E.
    An non. and in one word, annon (in direct questions more freq. than necne):

    isne est quem quaero an non?

    Ter. Phorm. 5, 6, 12:

    Hocine agis an non?

    id. And. 1, 2, 15:

    Tibi ego dico an non?

    id. ib. 4, 4, 23:

    utrum sit an non voltis?

    Plaut. Am. prol. 56:

    utrum cetera nomina in codicem accepti et expensi digesta habes annon?

    Cic. Rosc. Com. 3 al. —Also in indirect questions = necne, q. v.:

    abi, vise redieritne jam an non dum domum,

    Ter. Phorm. 3, 4, 5:

    videbo utrum clamorem opere conpleverint, an non est ita,

    Vulg. Gen. 18, 21; 24, 21.—
    F.
    An ne, usually written anne, pleon. for an.
    a.
    In direct questions:

    anne tu dicis quā ex causā vindicaveris?

    Cic. Mur. 26. —
    b.
    In indirect questions:

    nec. aequom anne iniquom imperet, cogitabit,

    Plaut. Am. 1, 1, 19; id. Ps. 1, 1, 122:

    percontarier, Utrum aurum reddat anne eat secum simul,

    id. Bacch. 4, 1, 4:

    Nam quid ego de consulato loquar, parto vis, anue gesto?

    Cic. Pis. 1, 3:

    cum interrogetur, tria pauca sint anne multa,

    id. Ac. 2, 29:

    Gabinio dicam anne Pompeio, an utrique,

    id. Imp. Pomp. 19, 57; so id. Or. 61, 206:

    Quid enim interest, divitias, opes, valetudinem bona dicas anne praeposita, cum etc.,

    id. Fin. 4, 9, 23 Madv.; August. ap. Suet. Aug. 69 al. (for the omission of the second disjunctive clause or the particle necne representing it, v. utrum;

    instances of this usage in eccl. Lat. are,

    Vulg. Lev. 13, 36; 14, 36; ib. Num. 11, 23 al.).—
    II.
    In disjunctive clauses that express doubt, or.
    A.
    Utrum stultitiā facere ego hunc an malitiā Dicam, scientem an imprudentem, incertus sum. Ter. Phorm. 4, 3, 54:

    ut nescias, utrum res oratione an verba sententiis illustrentur,

    Cic. de Or. 2, 13, 56:

    honestumne factu sit an turpe, dubitant,

    id. Off. 1, 3, 9:

    nescio, gratulerne tibi an timeam,

    id. Fam. 2, 5; Caes. B. G. 7, 5:

    pecuniae an famae minus parceret, haud facile discerneres,

    Sall. C. 25, 3; so id. ib. 52, 10; Suet. Aug. 19; id. Tib. 10; id. Claud. 15:

    cognoscet de doctrinā, utrum ex Deo sit an ego a me ipso loquar,

    Vulg. Joan. 7, 17; ib. Eccl. 2, 19 al.—
    B.
    An sometimes denotes uncertainty by itself, without a verb of doubting (dubito, dubium or incertum est, etc., vet in such cases the editors are divided between an and aut; cf. Mos. and Orell. ad Cic. Rep. 1, 12): verene hoc memoriae proditum est [p. 115] regem istum Numam Pythagorae ipsius discipulum, an certe Pythagoreum fuisse? Cic. Rep. 2, 15, where B. and K. read aut certe: Cn. Octavius est an Cn. Cornelius quidam tuus familiaris, summo genere natus, terrae filius;

    is etc.,

    id. Fam. 7, 9 B. and K.:

    Themistocles quidem, cum ei Simonides an quis alius artem memoriae polliceretur, Oblivionis, inquit, mallem,

    Simonides or some other person, id. Fin. 2, 32, 104; id. Fam. 7, 9, 3; id. Att. 1, 3, 2; 2, 7, 3; v. Madv. ad Cic. Fin. 2, 32, 104.—
    C.
    It often stands for sive (so esp. in and after the Aug. per.):

    quod sit an non, nihil commovet analogiam,

    whether this be so or not, Varr. L. L. 9, § 105 Müll.; Att. ap. Prisc. p. 677 P.; Ov. R. Am. 797:

    saucius an sanus, numquid tua signa reliqui,

    id. F. 4, 7:

    Illa mihi referet, si nostri mutua curast, An minor, an toto pectore deciderim,

    Tib. 3, 1, 20; Tac. A. 11, 26:

    sive nullam opem praevidebat inermis atque exul, seu taedio ambiguae spei an amore conjugis et liberorum,

    id. ib. 14, 59.—
    D.
    The first disjunctive clause is freq. to be supplied from the gen. idea or an may stand for utrum—necne (cf. supra, I. D.):

    qui scis, an, quae jubeam, sine vi faciat? (vine coactus is to be supplied),

    how knowest thou whether or not he will do it without compulsion? Ter. Eun. 4, 7, 20:

    An dolo malo factum sit, ambigitur,

    Cic. Tull. 23:

    quaesivi an misisset (periplasmata),

    id. Verr. 4, 27:

    Vide an facile fieri tu potueris, cum etc.,

    id. Fragm. B. 13, 2, 1:

    praebete aurem et videte an mentiar,

    Vulg. Job, 6, 28: de L. Bruto fortasse dubitaverim an propter infinitum odium tyranni effrenatius in Aruntem invaserit, I might doubt whether or not, etc., Cic. Tusc. 4, 22, 50; id. Verr. 3, 76:

    Quis scit an adiciant hodiernae crastina summae Tempora di superi?

    Hor. C. 4, 7, 17; Plin. Ep. 6, 21, 3; Quint. 2, 17, 38:

    Sine videamus an veniat Elias,

    Vulg. Matt. 27, 49:

    tria sine dubio rursus spectanda sunt, an sit, quid sit, quale sit,

    Quint. 5, 10, 53:

    dubium an quaesitā morte,

    Tac. A. 1, 5; 6, 50; 4, 74:

    Multitudo an vindicatura Bessum fuerit, incertum est,

    Curt. 7, 5:

    diu Lacedaemonii, an eum summae rei praeponerent, deliberaverunt,

    Just. 6, 2, 4 et saep.—
    E.
    Since in such distrib. sentences expressive of doubt, the opinion of the speaker or the probability usually inclines to the second, i. e. to the clause beginning with an, the expressions haud scio an, nescio an, dubito an (the latter through all pers. and tenses), incline to an affirmative signification, I almost know, I am inclined to think, I almost think, I might say, I might assert that, etc., for perhaps, probably (hence the opinion is incorrect that an, in this situation, stands for an non; for by an non a negation of the objective clause is expressed, e. g. nescio an non beatus sit, I am almost of the opinion that he is not happy, v. infra, and cf. Beier ad Cic. Off. 1, Exc. XI. p. 335 sq.; Cic. uses haud scio an eleven times in his Orations;

    nescio an, four times): atque haud scio an, quae dixit sint vera omnia,

    Ter. And. 3, 2, 45:

    crudele gladiatorum spectaculum et inhumanum non nullis videri solet: et haud scio an ita sit, ut nunc fit,

    Cic. Tusc. 2, 17, 41; id. Fl. 26:

    testem non mediocrem, sed haud scio an gravissimum,

    perhaps, id. Off. 3, 29:

    constantiam dico? nescio an melius patientiam possim dicere,

    id. Lig. 9; id. Fam. 9, 19:

    ingens eo die res, ac nescio an maxima illo bello gesta sit,

    Liv. 23, 16; Quint. 12, 11, 7 al.:

    si per se virtus sine fortunā ponderanda sit, dubito an Thrasybulum primum omuium ponam,

    I am not certain whether I should not prefer Thrasybulus to all others, Nep. Thras. 1 Dähne:

    dicitur acinace stricto Darius dubitāsse an fugae dedecus honestā morte vitaret,

    i. e. was almost resolved upon, Curt. 4, 5, 30:

    ego dubito an id improprium potius appellem,

    Quint. 1, 5, 46; Gell. 1, 3 al.—Hence, a neg. objective clause must contain in this connection the words non, nemo, nullus, nihil, numquam, nusquam, etc.:

    dubitet an turpe non sit,

    he is inclined to believe that it is not bad, Cic. Off. 3, 12, 50:

    haud scio an ne opus quidem sit, nihil umquam deesse amicis,

    id. Am. 14, 51:

    eloquentiā quidem nescio an habuisset parem neminem,

    id. Brut. 33: quod cum omnibus est faciendum tum haud scio an nemini potius quam tibi, to no one perhaps more, id. Off. 3, 2, 6:

    meā sententiā haud scio an nulla beatior esse possit,

    id. Sen. 16; id. Leg. 1, 21:

    non saepe atque haud scio an numquam,

    id. Or. 2, 7 al. —
    F.
    Sometimes the distributive clause beginning with an designates directly the opposite, the more improbable, the negative; in which case nescio an, haud scio an, etc., like the Engl. I know not whether, signify I think that not, I believe that not, etc.; hence, in the object. clause, aliquis, quisquam, ullus, etc., must stand instead of nemo, nullus, etc. (so for the most part only after Cic.): an profecturus sim, nescio, I know not (i. e. I doubt, I am not confident) whether I shall effect any thing, Sen. Ep. 25:

    opus nescio an superabile, magnum certe tractemus,

    id. Q. N. 3, praef. 4; Caecil. ap. Cic. Fam. 6, 7, 6: haud scio an vivere nobis liceret, I know not whether we, etc., Cic. Har. Resp. 11, 22: doleo enim maximam feminam eripi oculis civitatis, nescio an aliquid simile visuris, for I know not whether they will ever see any thing of this kind, Plin. Ep. 7, 19; Val. Max. 5, 2, 9:

    nescio an ullum tempus jucundius exegerim,

    I do not know whether I have ever passed time more pleasantly, id. 3, 1:

    namque huic uni contigit, quod nescio an ulli,

    Nep. Timol. 1, 1; Sen. Contr. 3 praef.; Quint. 9, 4, 1:

    nostri quoque soloecum, soloecismum nescio an umquam dixerint,

    Gell. 5, 20 al. Cf. upon this word Hand, Turs. I. pp. 296-361, and Beier, Exc. ad Cic. Am. pp. 202-238.
    2.
    an-, v. ambi.
    3.
    - ăn. This word appears in forsan, forsitan, and fortasse an (Att. Trag. Rel. p. 151 Rib.) or fortassan, seeming to enhance the idea of uncertainty and doubt belonging to fors, etc., and is regarded by some as the Greek conditional particle an, and indeed one of these compounds, forsitan, sometimes in the Vulgate, translates an; as, Joan. 4, 10; 5, 46; 8, 19; and in 3, Joan. 9, it still represents the various reading, an.

    Lewis & Short latin dictionary > an

  • 10 Antiochea

    Antĭŏchēa or Antĭŏchīa (like Alexandrēa, Alexandrīa, q. v.; cf. Prisc. p. 588 P., and Ochsn. Eclog. 143), ae, f., = Antiocheia, Antioch.
    I.
    The name of several cities.
    A.
    The most distinguished is that founded by Seleucus Nicator, and named after his father Antiochus; the chief town of Syria, on the Orontes, now Antakia, Just. 15, 4; Cic. Arch. 3, 4; cf. Mann. Syr. 363.—
    B.
    A town in Caria, on the Mœander; also called IIuthopolis, Liv. 38, 13; Plin. 5, 29, 29, § 108.—
    C.
    In Mesopotamia, afterwards called Edessa, Plin. 5, 24, 21, § 86.—
    D.
    In Mygdonia (Mesopotamia), Antiocheia ê Mugdonikê, now Nisibin, Plin. 6, 13, 16, § 42.—
    E.
    In Macedonia; its inhabitants, Antiochienses, Plin. 4, 10, 17, § 35.—
    II.
    The province of Syria, in which Antiochia, on the Orontes, was situated, Plin. 5, 12, 13, § 66; Mel. 1, 11, 12.

    Lewis & Short latin dictionary > Antiochea

  • 11 Antiochia

    Antĭŏchēa or Antĭŏchīa (like Alexandrēa, Alexandrīa, q. v.; cf. Prisc. p. 588 P., and Ochsn. Eclog. 143), ae, f., = Antiocheia, Antioch.
    I.
    The name of several cities.
    A.
    The most distinguished is that founded by Seleucus Nicator, and named after his father Antiochus; the chief town of Syria, on the Orontes, now Antakia, Just. 15, 4; Cic. Arch. 3, 4; cf. Mann. Syr. 363.—
    B.
    A town in Caria, on the Mœander; also called IIuthopolis, Liv. 38, 13; Plin. 5, 29, 29, § 108.—
    C.
    In Mesopotamia, afterwards called Edessa, Plin. 5, 24, 21, § 86.—
    D.
    In Mygdonia (Mesopotamia), Antiocheia ê Mugdonikê, now Nisibin, Plin. 6, 13, 16, § 42.—
    E.
    In Macedonia; its inhabitants, Antiochienses, Plin. 4, 10, 17, § 35.—
    II.
    The province of Syria, in which Antiochia, on the Orontes, was situated, Plin. 5, 12, 13, § 66; Mel. 1, 11, 12.

    Lewis & Short latin dictionary > Antiochia

  • 12 Aphrodisias

    1.
    Ā̆phrŏdīsĭăs, ădis, f., = Aphrodisias.
    I.
    A region in Asiatic Æolis, Liv. 37, 21; Plin. 5, 30, 32, § 122.—
    II.
    A town and promontory in Caria, on the Mœander, now Geira, Plin. 5, 28, 29, § 104.—
    III.
    An island near Gades, Plin. 4, 22, 36, § 120.—
    IV.
    An island in the Persian Gulf, now Kaish, Plin. 6, 25, 28, § 111.
    2.
    ā̆phrŏdīsĭas = acorus, q. v.; perh. sweet-flag, calamus, App. Herb. 6.

    Lewis & Short latin dictionary > Aphrodisias

  • 13 aphrodisias

    1.
    Ā̆phrŏdīsĭăs, ădis, f., = Aphrodisias.
    I.
    A region in Asiatic Æolis, Liv. 37, 21; Plin. 5, 30, 32, § 122.—
    II.
    A town and promontory in Caria, on the Mœander, now Geira, Plin. 5, 28, 29, § 104.—
    III.
    An island near Gades, Plin. 4, 22, 36, § 120.—
    IV.
    An island in the Persian Gulf, now Kaish, Plin. 6, 25, 28, § 111.
    2.
    ā̆phrŏdīsĭas = acorus, q. v.; perh. sweet-flag, calamus, App. Herb. 6.

    Lewis & Short latin dictionary > aphrodisias

  • 14 Celaenae

    Cĕlaenae, ārum, f., = Kelainai, a town of Phrygia, on the Mœander, where, acc. to the fable, occurred the contest of Marsyas with Apollo, Plin. 5, 29, 29, § 106; Liv. 38, 13, 5 sq.; Curt. 3, 1, 1; Luc. 3, 206; Stat. Th. 4, 186.—Hence,
    II.
    Cĕlaenaeus, a. um, adj., of or pertaining to Celœnœ or to Marsyas: concubinus, i. e. of Atthis, who was born in Celænæ, and loved by Cybele, Mart. 5, 41' amores, id. 14, 204:

    Marsyas,

    id. 10, 62:

    buxus, i. e. tibia,

    Stat. Th. 2, 666.

    Lewis & Short latin dictionary > Celaenae

  • 15 Celaenaeus

    Cĕlaenae, ārum, f., = Kelainai, a town of Phrygia, on the Mœander, where, acc. to the fable, occurred the contest of Marsyas with Apollo, Plin. 5, 29, 29, § 106; Liv. 38, 13, 5 sq.; Curt. 3, 1, 1; Luc. 3, 206; Stat. Th. 4, 186.—Hence,
    II.
    Cĕlaenaeus, a. um, adj., of or pertaining to Celœnœ or to Marsyas: concubinus, i. e. of Atthis, who was born in Celænæ, and loved by Cybele, Mart. 5, 41' amores, id. 14, 204:

    Marsyas,

    id. 10, 62:

    buxus, i. e. tibia,

    Stat. Th. 2, 666.

    Lewis & Short latin dictionary > Celaenaeus

  • 16 Cyanee

    Cyănĕē, ēs, f., = Kuaneê, a nymph, daughter of Mæander, mother of Caunus and of Byblis, Ov. M. 9, 452.

    Lewis & Short latin dictionary > Cyanee

  • 17 Latmus

    Latmus, i, m., = Latmos, a mountain in Caria, at the mouth of the Mæander, where Luna (Selene) kissed the sleeping Endymion, Cic. Tusc. 1, 38, 92; Mel. 1, 17; Plin. 5, 29, 31, § 113.—
    II.
    Hence,
    A.
    Latmĭus, a, um, adj., of or belonging to Mount Latmus, Latmian:

    Latmius Endymion,

    Ov. A. A. 3, 84:

    venator,

    Endymion, Val. Fl. 8, 28.—
    B.
    Latmĭădēus, a, um, adj., the same; of Endymion, Mart. Cap. 9, § 919.

    Lewis & Short latin dictionary > Latmus

  • 18 Maeones

    Maeŏnes, um, m., = Maiones, the inhabitants of Mæonia, Mæonians, for Lydians, [p. 1096] in gen.: dicti post Maeona regem Maeones, Claud. ap. Eutr. 2, 256.—Hence,
    A.
    Maeŏnĭa, ae, f., = Maionia (orig. the country of Mæonia, in Lydia).— Transf.,
    1.
    Lydia, Plin. 5, 29, 30, § 110.—
    2.
    Etruria, because the Etruscans were said to be descended from the Lydians, Verg. A. 8, 499.—
    B.
    Maeŏnĭdes, ae, m., = Maionidês, a Mæonide, native of Mæonia (Lydia).
    1.
    A poet. designation of Homer, Ov. Am. 3, 9, 25; Mart. 5, 10, 8 (cf. Milton, P. L. 3, 35).—
    2.
    An Etrurian, Verg. A. 11, 759:

    Maeonidūm tellus,

    Etruria, Sil. 6, 607. —
    C.
    Maeŏnis, ĭdis, f., = Maionis, a Mæonian woman, Lydian woman:

    Maeonis elusam designat imagine tauri Europen,

    i. e. Arachne, Ov. M. 6, 103:

    Maeonis aurato conspicienda sinu,

    i. e. Omphale, id. F. 2, 310.—As adj.:

    femina,

    a Lydian woman, Ov. Am. 2, 5, 40.—
    D.
    Maeŏ-nĭus, a, um, adj., = Maionios, of or belonging to Mæonia, Lydian:

    rex,

    Verg. A. 9, 546:

    domus,

    id. ib. 10, 141:

    mitra,

    id. ib. 4, 216:

    Bacchus,

    i. e. Lydian wine, id. G. 4, 380:

    ripae,

    i. e. of the Lydian river Mæander, Ov. M. 2, 252: rex, i. e. Midas, Claud. ap. Ruf. 1, 165.— Plur. subst.: Maeŏnĭi, ōrum, m., the Lydians, Plin. 5, 29, 30, § 111. —
    b.
    In partic., of or belonging to the Mæonide (Homer), Mæonidic, Homeric:

    senex,

    Ov. A. A. 2, 4:

    carmen,

    id. P. 3, 3, 31:

    chartae,

    id. ib. 4, 12, 27:

    pes,

    id. R. Am. 373:

    lingua,

    Sil. 4, 527; Col. 1 prooem. fin.
    2.
    Of or belonging to Etruria, Etrurian:

    Maeonii nautae,

    Ov. M. 4, 423:

    lacus,

    the Trasimene Lake, Sil. 15, 35:

    fluctus,

    id. 12, 17:

    terra,

    Etruria, id. 10, 40:

    aequor,

    the plain surrounding Lake Trasimene, id. 5, 329.

    Lewis & Short latin dictionary > Maeones

  • 19 Maeonia

    Maeŏnes, um, m., = Maiones, the inhabitants of Mæonia, Mæonians, for Lydians, [p. 1096] in gen.: dicti post Maeona regem Maeones, Claud. ap. Eutr. 2, 256.—Hence,
    A.
    Maeŏnĭa, ae, f., = Maionia (orig. the country of Mæonia, in Lydia).— Transf.,
    1.
    Lydia, Plin. 5, 29, 30, § 110.—
    2.
    Etruria, because the Etruscans were said to be descended from the Lydians, Verg. A. 8, 499.—
    B.
    Maeŏnĭdes, ae, m., = Maionidês, a Mæonide, native of Mæonia (Lydia).
    1.
    A poet. designation of Homer, Ov. Am. 3, 9, 25; Mart. 5, 10, 8 (cf. Milton, P. L. 3, 35).—
    2.
    An Etrurian, Verg. A. 11, 759:

    Maeonidūm tellus,

    Etruria, Sil. 6, 607. —
    C.
    Maeŏnis, ĭdis, f., = Maionis, a Mæonian woman, Lydian woman:

    Maeonis elusam designat imagine tauri Europen,

    i. e. Arachne, Ov. M. 6, 103:

    Maeonis aurato conspicienda sinu,

    i. e. Omphale, id. F. 2, 310.—As adj.:

    femina,

    a Lydian woman, Ov. Am. 2, 5, 40.—
    D.
    Maeŏ-nĭus, a, um, adj., = Maionios, of or belonging to Mæonia, Lydian:

    rex,

    Verg. A. 9, 546:

    domus,

    id. ib. 10, 141:

    mitra,

    id. ib. 4, 216:

    Bacchus,

    i. e. Lydian wine, id. G. 4, 380:

    ripae,

    i. e. of the Lydian river Mæander, Ov. M. 2, 252: rex, i. e. Midas, Claud. ap. Ruf. 1, 165.— Plur. subst.: Maeŏnĭi, ōrum, m., the Lydians, Plin. 5, 29, 30, § 111. —
    b.
    In partic., of or belonging to the Mæonide (Homer), Mæonidic, Homeric:

    senex,

    Ov. A. A. 2, 4:

    carmen,

    id. P. 3, 3, 31:

    chartae,

    id. ib. 4, 12, 27:

    pes,

    id. R. Am. 373:

    lingua,

    Sil. 4, 527; Col. 1 prooem. fin.
    2.
    Of or belonging to Etruria, Etrurian:

    Maeonii nautae,

    Ov. M. 4, 423:

    lacus,

    the Trasimene Lake, Sil. 15, 35:

    fluctus,

    id. 12, 17:

    terra,

    Etruria, id. 10, 40:

    aequor,

    the plain surrounding Lake Trasimene, id. 5, 329.

    Lewis & Short latin dictionary > Maeonia

  • 20 Maeonides

    Maeŏnes, um, m., = Maiones, the inhabitants of Mæonia, Mæonians, for Lydians, [p. 1096] in gen.: dicti post Maeona regem Maeones, Claud. ap. Eutr. 2, 256.—Hence,
    A.
    Maeŏnĭa, ae, f., = Maionia (orig. the country of Mæonia, in Lydia).— Transf.,
    1.
    Lydia, Plin. 5, 29, 30, § 110.—
    2.
    Etruria, because the Etruscans were said to be descended from the Lydians, Verg. A. 8, 499.—
    B.
    Maeŏnĭdes, ae, m., = Maionidês, a Mæonide, native of Mæonia (Lydia).
    1.
    A poet. designation of Homer, Ov. Am. 3, 9, 25; Mart. 5, 10, 8 (cf. Milton, P. L. 3, 35).—
    2.
    An Etrurian, Verg. A. 11, 759:

    Maeonidūm tellus,

    Etruria, Sil. 6, 607. —
    C.
    Maeŏnis, ĭdis, f., = Maionis, a Mæonian woman, Lydian woman:

    Maeonis elusam designat imagine tauri Europen,

    i. e. Arachne, Ov. M. 6, 103:

    Maeonis aurato conspicienda sinu,

    i. e. Omphale, id. F. 2, 310.—As adj.:

    femina,

    a Lydian woman, Ov. Am. 2, 5, 40.—
    D.
    Maeŏ-nĭus, a, um, adj., = Maionios, of or belonging to Mæonia, Lydian:

    rex,

    Verg. A. 9, 546:

    domus,

    id. ib. 10, 141:

    mitra,

    id. ib. 4, 216:

    Bacchus,

    i. e. Lydian wine, id. G. 4, 380:

    ripae,

    i. e. of the Lydian river Mæander, Ov. M. 2, 252: rex, i. e. Midas, Claud. ap. Ruf. 1, 165.— Plur. subst.: Maeŏnĭi, ōrum, m., the Lydians, Plin. 5, 29, 30, § 111. —
    b.
    In partic., of or belonging to the Mæonide (Homer), Mæonidic, Homeric:

    senex,

    Ov. A. A. 2, 4:

    carmen,

    id. P. 3, 3, 31:

    chartae,

    id. ib. 4, 12, 27:

    pes,

    id. R. Am. 373:

    lingua,

    Sil. 4, 527; Col. 1 prooem. fin.
    2.
    Of or belonging to Etruria, Etrurian:

    Maeonii nautae,

    Ov. M. 4, 423:

    lacus,

    the Trasimene Lake, Sil. 15, 35:

    fluctus,

    id. 12, 17:

    terra,

    Etruria, id. 10, 40:

    aequor,

    the plain surrounding Lake Trasimene, id. 5, 329.

    Lewis & Short latin dictionary > Maeonides

См. также в других словарях:

  • Ander — Ander. Der, die, das andere, ein Wort, welches überhaupt genommen, alsdann gebraucht wird, wenn nur von zwey Dingen die Rede ist, da es denn dem Worte ein entgegen gesetzt wird. Es bezeichnet aber Ein Ding von zweyen, entweder schlechthin, oder… …   Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart

  • Ander — Saltar a navegación, búsqueda Para el nombre vasco, véase Ander (nombre). Ander Título Ander Solicita una imagen para este artículo …   Wikipedia Español

  • Ander — Saint Flour. Caractéristiques Longueur 36 1 km Bassin 310 km2 Bassin collecteur …   Wikipédia en Français

  • Ander — ist der Name mehrerer Personen: Alfred Ander (1873–1910), letzter Mensch, der in Schweden hingerichtet wurde Alois Ander (1821–1864), böhmischer Tenor und Opernsänger Charlotte Ander (1902–1969), deutsche Schauspielerin Geografische Begriffe: Ort …   Deutsch Wikipedia

  • ander — Adj std. (8. Jh.), mhd. ander, ahd. ander, as. ōđar Stammwort. Aus g. * anþara Adj. ander , auch in gt. anþar, anord. annarr, ae. ōđer, afr. ōther. Dieses aus ig. * antero (oder * ontero ) in ai. ántara , lit. añtras der andere . Gegensatzbildung …   Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache

  • ander — ander: Das gemeingerm. Für und Zahlwort mhd., ahd. ander, got. anÞar, engl. other, aisl. annar beruht mit verwandten Wörtern in anderen idg. Sprachen auf einer alten Komparativbildung, und zwar entweder zu der idg. Demonstrativpartikel *an »dort« …   Das Herkunftswörterbuch

  • ander — ander. = male (см.). (Источник: «Англо русский толковый словарь генетических терминов». Арефьев В.А., Лисовенко Л.А., Москва: Изд во ВНИРО, 1995 г.) …   Молекулярная биология и генетика. Толковый словарь.

  • ander — ander. См. самец. (Источник: «Англо русский толковый словарь генетических терминов». Арефьев В.А., Лисовенко Л.А., Москва: Изд во ВНИРО, 1995 г.) …   Молекулярная биология и генетика. Толковый словарь.

  • Ander — Ander, Aloys, Tenorist, geb. 13. Okt. 1817 zu Liebnitz in Böhmen, gest. 11. Dez. 1864 im Badeort Wartenberg, ein weniger durch imponierende Stimmmittel und leidenschaftliche Darstellung als durch geschmackvollen und lyrisch innigen Vortrag… …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Ander. — Ander., auch Anders., bei naturwissenschaftl. Namen Abkürzung für Nils Joh. Andersson (s. d.) …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • ander — ander:einandererMenschwerden:⇨bessern(II,1);inanderenUmständensein:⇨schwanger(2);einer/einsnachdemanderen,einenachderanderen:⇨nacheinander;einerdenanderenbzw.einerdemanderen:⇨einander;einmalübers/umsandere,einumdasandereMal:⇨wiederholt(1);zumander… …   Das Wörterbuch der Synonyme

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»