Перевод: с исландского на английский

с английского на исландский

anda!

  • 1 ANDA

    * * *
    (að), v. to breathe, live (meðan þeir megu anda);
    refl. andast, to breathe one’s last, die.
    * * *
    að, [Ulf. has us-anan = ἐκπνειν; cp. Gr. ανεμος, wind, and Lat. animus, anima, spirit, breath: the Germans say geist, spirit, and athmen, spirare: Ulf. translates πνευμα by ahma, νους by aha; Hel. spiritus by gêst and athom, whence Germ. athmen: cp. Swed. ånd, ånde, spiritus, spirare.]
    I. act. to breathe, and of the wind, to waft; meðan þeir megu anda ok upp standa, Bs. i. 224, Karl. 95; Þórðr andar nú handan, Sturl. i. 21 (in a verse).
    II. dep. andast, to breathe one’s last, expire; Mörðr Gígja tók sótt ok andaðist, Fiddle Mord ‘took sick’ and breathed his last, Nj. 29; en ef svá ferr at ek öndumk, but if it fares so that I die. Eg. 127; þar hefir andast faðir minn, Fas. iii. 619. Part. andaðr, dead; hón var þá onduð, had breathed her last, Ld. 16; jarlinn vai þá a., Fms. i. 149.

    Íslensk-ensk orðabók > ANDA

  • 2 anda-

    and andar-, the compds belonging to önd, anima, and önd, a duck, v. sub voce önd.

    Íslensk-ensk orðabók > anda-

  • 3 andaðr

    pp. dead; hún var þá önduð, had breathed her last.

    Íslensk-ensk orðabók > andaðr

  • 4 anda-gipt

    f. inspiration, gift of the Holy Ghost, Fms. iv. 48.

    Íslensk-ensk orðabók > anda-gipt

  • 5 anda-kast

    n. breathing, Fas. iii. 348.

    Íslensk-ensk orðabók > anda-kast

  • 6 anda-ligr

    adj. spiritual, = andligr, Stj. 8, Dipl. ii. 11.

    Íslensk-ensk orðabók > anda-ligr

  • 7 (anda)særing

    Íslensk-ensk orðabók > (anda)særing

  • 8 anda aî sér

    Íslensk-ensk orðabók > anda aî sér

  • 9 anda frá sér

    Íslensk-ensk orðabók > anda frá sér

  • 10 anda meî erfiîismunum, mása og blása

    Íslensk-ensk orðabók > anda meî erfiîismunum, mása og blása

  • 11 òaî sem er í anda eftirhermu/eftirlíkingar

    Íslensk-ensk orðabók > òaî sem er í anda eftirhermu/eftirlíkingar

  • 12 reka út/særa burt illa anda

    exorcize, exorcise

    Íslensk-ensk orðabók > reka út/særa burt illa anda

  • 13 andi

    * * *
    m.
    1) breath, breathing; a. Ingimundar er ekki góðr, his breath smells, is foul;
    2) current of air (a handar þinnar);
    3) gramm., aspiration (linr, snarpr a.);
    4) soul (guð skapaði líkamann ok andann); gjalda guði sinn anda, to die;
    5) spirit, spiritual being; úhreinn a., an unclean spirit; heilagr a., the Holy Ghost.
    * * *
    a, m.
    1. prop. breath, breathing; af anda fisksins, Edda 19; cp. hverr andalauss lifir, who lives without breathing, in the Riddles of Gestumblindi, Fas. i. 482; af anda hans, Greg. 20, Sks. 41 B; andi er Ingimundar, ekki góðr á bekkinn, of foul breath, Sturl. i. 21 (in a verse).
    2. a current of air; andi handar þinnar, air caused by the waving of the hand, 623. 33: now freq. of a soft breeze.
    3. (gramm.) aspiration; linr, snarpr a., Skálda 175, 179.
    II. metaph. and of Christian origin, spirit. In the Icel. translation of the N. T. andi answers to πνευμα, sál to ψυχή (cp. Luke i. 46, 47); Guð skapaði líkamann ok andann, Mar. 656; taki þér við líkamanum en Drottinn við andanum, id.; gjalda Guði sinn anda, Mar. 39 (Fr.); hjarta, andi ok vizka, id. In some of these cases it may answer to ψυχή, but the mod. use is more strict: as a rule there is a distinction between ‘önd,’ f. anima, and ‘andi,’ m. animus, yet in some cases both are used indifferently, thus Luke xxiii. 46 is translated by ‘andi,’ yet ‘önd’ is more freq., Pass. 44. 21, 45. I.
    2. spirit, spiritual being (önd is never used in this sense); John iv. 24, Guð er andi, and, tilbiðja í anda, ἐν πνευματι.
    3. the Holy Ghost, Nj. 164, Rb. 80.
    4. angels; þessháttar eldr brennir andana, Stj. 41.
    5. in a profane sense; álfr eða a., Fas. i. 313.
    6. spiritual gift; í krapti ok í anda Heliæ, Hom. 104. Luke i. 17, Sks. 565.
    COMPDS: andagipt, andakast, andaliga, andaligr.

    Íslensk-ensk orðabók > andi

  • 14 HVÍTR

    a. white (hvítt silfr); h. á hár, white-haired.
    * * *
    adj. [Ulf. hweits = λευκός; A. S. hwít; Engl. white; Hel. huît; O. H. G. hwîz; Germ. weiss; Swed. hvit; Dan. hvid]:—white; hvít skinn, white fur, 4. 24; h. motr, a white cap, Ld. 188; h. skjöldr, a white shield, Fms. x. 347; hit hvíta feldarins, Fbr. 148; hvítt blóm, white blossom, 4. 24; hvítt hold, white flesh (skin), id.; hvít hönd, a white band, Hallfred; h. háls, a white neck, of a lady, Rm.; h. hestr, a white horse, Fms. ix. 527; hvítr á har, white-haired, vi. 130; h. maðr ( fair of hue) ok vænn í andliti, x. 420; hvítan mann ok huglausan, Ld. 232; hvít mörk, white money, of pure silver, opp. to grátt ( grey) silver, B. K. 95; hvítr matr, white meat, i. e. milk, curds, and the like, opp. to flesh, in the eccl. law, K. Þ. K. 126; hvítr dögurðr, a white day meal, Sighvat; hvíta-matr, id, K. Þ. K. 102; mjall-hvítr, fann-h., snjó-h., drift-h., white as driven snow; al-h., white allover.
    B. Eccl. use of the word white:
    I. at the introduction of Christianity, neophytes in the week after their baptism used to wear white garments, called hvíta-váðir, f. pl. white weeds, as a symbol of baptism cleansing from sin and being a new birth; a neophyte was called hvít-váðungr, m. a white-weedling,’ one dressed in white weeds, Niðrst. 111: the Sagas contain many touching episodes of neophytes, esp. such as were baptized in old age, and died whilst in the white weeds; þat er sögn flestra manna at Kjartan hafi þann dag görzt handgenginn Ólafi konungi er hann var færðr ór hvíta-váðum ok þeir Bolli báðir, Ld. ch. 40; síðan hafði konungr þá í boði sínu ok veitti þeim ena virðuligustu veizlu meðan þeir vóru í hvítaváðum, ok lét kenna þeim heilög fræði, Fms. i. 230; Glúmr (Víga-Glúm) var biskupaðr í banasótt af Kol biskupi ok andaðisk í hvítaváðum, Glúm. 397; Bárðr tók sótt litlu síðar enn hann var skírðr ok andaðisk í hvítaváðum, Fms. ii. 153; Ólafr á Haukagili var skírðr ok andaðisk í hvítaváðum, Fs. (Vd.) 77; var Tóki síðan skírðr af hirðbiskupi Ólafs konungs, ok andaðisk í hvítaváðum, Fb. ii. 138; síðan andaðisk Gestr í hvítaváðum, Bárð. (sub fin.) Sweden, but above all Gothland, remained in great part heathen throughout the whole of the 11th century, after the neighbouring countries Denmark and Norway had become Christian, and so we find in Sweden Runic stones referring to Swedes who had died in the white weeds, some abroad and some at home; sem varð dauðr íhvítaváðum í Danmörku, Baut. 435; hann varð dauðr í Danmörku í hvítaváðum, 610; þeir dó í hvítaváðum, 68; sem dó í hvítaváðum, 271; hann varð dauðr í hvítaváðum, 223, 497. Churches when consecrated used to be dressed out with white; var Kjartan at Borg grafinn, þá var kirkja nyvígð ok í hvítaváðum, Ld. 230.
    II. the white garments gave rise to new words and phrases amongst the first generation of northern Christians:
    1. Hvíta-Kristr, m. White-Christ,’ was the favourite name of Christ; hafa láti mik heitan Hvíta-Kristr at viti eld, ef…, Sighvat; another poet (Edda 91) uses the word; and in prose, dugi þú mér, Hvíta-Kristr, help thou me, White-Christ! Fs. 101; ok þeir er þann sið hafa taka nafn af þeim Guði er þeir trúa á, ok kallaðr er Hvíta-Kristr ok því heita þeir Kristnir, mér er ok sagt at H. sé svá miskunsamr, at …, Fms. i. 295; en ef ek skal á guð nacquat trúa, hvat er mér þá verra at ek trúa á Hvíta-Krist en á annat guð? Ó. H. 204; Arnljótr svarar, heyrt hefi ek getið Hvíta-Krists, en ekki er mér kunnigt um athöfn hans eða hvar hann ræðr fyrir, 211; en þó trúi ek á Hvíta-Krist, Fb. ii. 137.
    2. the great festivals, Yule (see Ld. ch. 40), Easter and Pentecost, but especially the two latter, were the great seasons for christening; in the Roman Catholic church especially Easter, whence in Roman usage the first Sunday after Easter was called Dominica in Albis; but in the northern churches, perhaps owing to the cold weather at Easter time, Pentecost, as the birthday of the church, seems to have been specially appointed for christening and for ordination, see Hungrv. ch. 2, Thom. 318; hence the following week was termed the Holy Week (Helga Vika). Hence; Pentecost derived its name from the white garments, and was called Hvíta-dagar, the White days, i. e. Whitsun-week; frá Páskadegi inum fýrsta skulu vera vikur sjau til Drottins-dags í Hvítadögum; Drottinsdag í Hvítadögum skulu vér halda sem hinn fyrsta Páskadag, K. Þ. K. 102; þváttdag fyrir Hvítadaga = Saturday next before Whitsunday, 126, 128; Páskadag inn fyrsta ok Uppstigningar-dag ok Drottinsdag í Hvítadögum, 112; þá Imbrudaga er um Hvítadaga verða, 120; vóru afteknir tveir dagar í Hvítadögum, Bs. i. 420; um várit á Hvítadögum, Orkn. 438: Hvítadaga-vika, u, f. White-day week = Whitsun-week, K. Þ. K. 126: in sing., þeir kómu at Hvítadegi (= Whitsunday) til Björgynjar, Fms. x. 63, v. 1.: Hvítadaga-helgi, f. the White-day feast, Whitsuntide, Fms. viii. 373, xi. 339, Sturl. iii. 206: Hvítadaga-hríð, a snow storm during the White days, Ann. 1330: Hvít-Drottins-dagr, m. the White Lord’s day, i. e. Whitsunday, the northern Dominica in Albis, Rb. 484, Fms. vii. 156, Bs. i. 62, where it refers to the 20th of May, 1056, on which day Isleif the first bishop of Iceland was consecrated. The name that at last prevailed was Hvíta-sunna, u, f. Whitsun, i. e. White-sun, D. N. ii. 263, 403: Hvítasunni-dagr, m. Whitsuday, Fb. ii. 546, Fms. viii. 63, v. l.: Hvítasunnudags-vika, u, f. Whitsun-week, Fb. ii. 546; Páskaviku, ok Hvítasunnudagsviku, ok þrjár vikur fyrir Jónsvöku, ok svá fyrir Michials-messu, N. G. L. i. 150; hvítasunnudagshátíð, Thom. 318. As the English was the mother-church of that of Norway and Iceland, the Icelandic eccl. phrases are derived from the English language. See Bingham’s Origg. s. vv. White Garments, and Dominica in Albis, where however no reference is given to Icel. writers. In modern Denmark and Norway the old name has been displaced by Pindse, i. e. Pfingsten, derived from the Greek word, whereas in Icel., as in Engl., only the name Hvítasunna is known, ☞ In Denmark the people make a practice of thronging to the woods on Whitsun morning to see the rising of the sun, and returning with green branches in their hands, the trees being just in bud at that season.
    C. COMPDS: hvítabjörn, hvítadagar, hvítagnípa, hvítalogn, hvítamatr, Hvítasunna, hvítaváðir, hvítavalr, hvítarmr, hvítbránn, hvítbrúnn, hvítdreki, Hvítdrottinsdagr, hvítfaldaðr, hvítfjaðraðr, hvítflekkóttr, hvítfyrsa, hvítfyssi, hvíthaddaðr, hvíthárr, hvítjarpr, hvítklæddr, hvítmelingar, hvítröndóttr, hvítskeggjaðr, hvítskinn, hvítváðungr.
    II. as pr. names, Hvítr, Engl. White, Dan. Hvid, Landn.; esp. as a surname, Hvíti, the White, Óláfr Hvíti, Þorsteinn Hvíti, Landn.: Hvít-beinn, m. White-hone, a nickname, Landn.; as also Hvíta-skáld, Hvíta-ský, Hvíta-leðr, Hvíta-kollr, Landn.: in local names, Hvíta-býr, Whitby; Hvíta-nes, Hvíta-dalr, Landn.; Hvít-á, the White-water, a name of several Icel. rivers flowing from glaciers, Hvítár-vellir, Hvítár-síða, Landn.; Hvítramanna-land, White-men’s-land, old name of the southern part of the present United States, Landn.

    Íslensk-ensk orðabók > HVÍTR

  • 15 BLÁSA

    * * *
    (blæs; blés, blésum; blásinn), v.
    1) to blow, of the wind;
    blásandi byrr, a spanking breeze;
    2) to blow with the mouth (hann blés í kross yfir drykk sínum); to pant (hestrinn tók at frýsa ok blása);
    blása við to draw a deep breath, to sigh (jarl blés þá við mœðiliga);
    blés mœðiliga öndinni, breathed hard;
    blása e-m e-u í brjóst, to inspire, suggest a thing to one (guð blés henni því í brjóst);
    blása eldi, eitri, of serpents;
    blása lúðri, horni, to blow the trumpet, horn;
    blása liði (troops) til landgöngu;
    blása til stefnu, to a meeting;
    blása herblástr, to sound an alarm;
    5) to melt, cast (blása gullmálm, rauða);
    yxn tveir ór eiri blásnir (cast);
    6) to blow up, inflate (sem belgr blásinn);
    7) impers., blés upp fótinn, kviðinn, the leg, belly, swelled up;
    of land, to be laid bare, stripped of the turf (hafði blásit hauginn ok lá silfrit bert).
    * * *
    blés, blésu, blásit; pres. blæss, [Ulf. blêsan, a redupl. verb; Germ. blasen; Swed. blåsa; cp. Engl. blow ( blast); A. S. blâvan; Lat. flare.]
    I. to blow, Lat. flare, of the wind; the naut. alliterative phrase, blásandi byrr, a fresh breeze, Fms. vii. 287; vindrinn blæs og þú heyrir hans þyt, John iii. 8.
    2. act. to blow a trumpet, sound an alarm, with dat. of the people and the instrument, the act of blowing in acc.; b. lúðri, Fms. vii. 287; var blásinn herblástr, sounded an alarm, ix. 358; b. liði ( troops) til ofangaungu, Orkn. 350, Bret. 46; b. til stefnu, to a meeting, Fms. vii. 286; konungr lét b. öllum mönnum ór bænum, ix. 304; b. til þings, viii. 210; til héraðstefnu, ix. 255, v. l.: absol., þá bað hann b., sound the attack, viii. 403.
    β. to blow the bellows; blástu (imperat.) meir, Landn. 270 (in a verse), Edda 69, 70.
    γ. to melt, cast, the metal in acc.; hann blés fyrstr manna rauða á Íslandi, ok var hann af því kallaðr Rauðabjörn, Landn. 71, cp. Sks. 163; b. gullmálm, Bret. 4; sumir blésu ok steyptu af málmi Guðs líkneski, Barl. 139; sem af glóanda járni því er ákafliga er blásit í eldi, Fms. viii. 8; yxn tveir ór eiri blásnir ( cast), Bret. 22.
    δ. to swell, blow up; létt sem belgr blásinn, Fms. x. 308.
    II. to breathe, Lat. spirare; svá sem andi blæsk af munni, Eluc. 4: to blow with the mouth, hann blés í kross yfir drykk sínum, Fs. 103; bléss hann á þá og sagði, með-takið þeir Heilagan Anda, John xx. 22; b. við, to draw a deep breath; hón blés við ok svarar, Clem. 50; jarl blés þá við mæðiliga, Fs. 10, Magn. 444: to sigh, of a sick man, Gísl. 47; b. hátt við, Bjarn. 24: without ‘við,’ Sturl. i. 20; b. eitri, eldi (of serpents or dragons), to snort, Edda 42; of a horse, Greg. 49.
    2. theol. to inspire; Guð blés sínum anda (dat.) í brjóst honum, Fms. i. 142, 199; Guð blés henni því í brjóst, Stj. 160 (cp. innblástr).
    3. b. móti e-m, to conspire against one, Fms. vii. 164: in the phrase, ‘to blow not a hair off one’s head,’ Jarl mælti, at eingi skyldi b. hár af höfði Sveini, no one should dare to make a hair move on his head, Orkn. 252.
    III. impers.:
    1. medic. to ‘boulne,’ swell, from sickness, wounds …, the wound or swollen limb in acc.; hann svall svá ákafliga, at allan blés kviðinn, Bs. i. 319; sár Gríms varð illa, ok blés upp fótinn, Dropl. 36, Grett. 153; hann blés allan, Bs. i. 116.
    2. of land, to be laid bare, stripped of the turf by wind; hafði blásit hauginn ok lá silfrið bert, Fms. iv. 57.
    3. in supine, and partic. the personal construction reappears; á Ormarsstöðum þar sem er blásið allt, where all is stripped, barren, Landn. 280; meltorfa blásin mjök, stripped, barren, Hrafn. 27: medic., hin hægri geirvartan var blásin upp, 655 xxxii. 10; hans hörund var allt blásit, Fas. i. 286, Rb. 374; sýndist fótrinn blásinn ok kolblár, Grett. 152.

    Íslensk-ensk orðabók > BLÁSA

  • 16 brúðar-gangr

    m. the bridal procession; both the procession to and from the church (first the maids and women, then the ladies, and the bride, as the chief person, last); and again, the procession of the bride and ladies from the bride’s room (brúðarhús) into the hall, where the men were assembled with the bridegroom. After grace had been said, both in the stofa, to the men, and in the bride’s-bower, to the ladies, two dishes were served; a toast, called Heilags Anda skál or Heilags Anda minni (Holy Ghost’s toast), perhaps a continuation of the heathen Bragarfull, was then given; at this signal the marshal (siðamaðr) went up to the bride’s room and summoned the brides (ladies) to come down to the stofa and join the men; this was the second procession. The bride then sat on the bride’s chair, and every one took his lady, and the feast went on in common. This custom is obsolete, but the word remains: a slow, stately walk, with an air of importance in measured steps, is called in Icel. a ‘bride’s walk,’ like that of brides on a wedding day; [cp. Germ. brautgang.]

    Íslensk-ensk orðabók > brúðar-gangr

  • 17 endr-geta

    gat, to bear ( give birth to) again; sonu þína sem Heilög Kristni endrgat, 623. 28; endrgetinn fyrir vatn ok Helgan Anda, Hom. 55, Fms. iii. 166; endrgetinn af vatni ok Helgum Anda, Hom. 3: reflex. to be born again, Post. 656 B. 11, Niðrst. 104.

    Íslensk-ensk orðabók > endr-geta

  • 18 mann-vit

    n. [Dan. mande-vid], ‘man-wit’ understanding, with the notion of ‘mothers-wit,’ good sense, as opp. to bók-vit (‘book-wit’); úbrigðra vin fær maðr alldregi, en m. mikit, Hm. 6, 10, Hbl. 3; mál ok m., Sdm. 4; minni ok m., Fms. xi. 298 (in a verse); önd skynsamleg ok m., Ver. 2; ok urðu þeir (the dwarfs) vitandi mannvits ok höfðu manns líki, Edda 9; því at hann (the dog) hefir manns mannvit, Fms. x. 254; siðgæði þat má engi eignask nema hann hafi m. með, ok eigu þessir hlutir mannviti at fylgja, Sks. 437; mannvits ok góðrar náttúru, 475; hljóta sumir spádóms anda, sumir mannvits anda ok spektar, 561; m. ok skilning, 49; at mannviti, réttlæti eða sannsýni, 474: learning, þér hafit minna m. numit en ek, Mag. 3; lærðr til alls mannvits, Sks. 474.
    COMPDS: mannvitsbrekka, mannvitslauss, mannvitsmaðr, mannvitsamligr.

    Íslensk-ensk orðabók > mann-vit

  • 19 síðan

    adv.
    1) since, after that (síðan gekk hón í brott); hefir sú kapella þar staðit síðan, ever since; hvárki áðr né síðan, neither before nor since;
    2) afterwards, later on (koma þeir allir við þessa sögu s.);
    3) as prep. with acc., þeir höfðu ekki etið s. laugardaginn, since Saturday;
    4) with the relat. part., at, er, as conj., from the time when, since (s. er tengdir várar tókust);
    5) since = s. er (E. hafði verit með Ólafi konungi s. Sveinn jarl andaðist); seeing that, in as much as (viltu, at ek gæta vitans, s. ek geri ekki annat).
    * * *
    adv. [Old Engl. sithen], since, Lat. deinde; þeir koma allir við þessa sögu síðan, Nj. 30; síðan gékk hón í brott, 2; er eigi greint hvárt þeir fundusk síðan, Fms. vii. 155; ef vér förum frá eyju þessari í haust síðan, 656 C. 21; hón var síðan gipt Eireki, Fms. i. 61; þau dæmi er löngu urðu s., Sks. 469; fóru síðan út til Álptaness, Eg. 593; konungr fór s. út á Heiðmörk, Fb. ii. 192; síðan gékk hann á stefnur, Ó. H. 118; síðan lítr hann til himins, Bs. ii. 103, passim: hvárki áðr né siðan, neither now nor since, Þiðr. 73; enginn konungr áðr né síðan, Stj. 651: followed by acc. (as prep.), þeir höfðu ekki etið síðan laugar-daginn, since Saturday, Fms. ix. 406.
    2. þar sem síðan er kallat Tryggva-reyrr, Fms. i. 60; þar var s. gör kapella …, ok hefir sú kapella þar staðit síðan, all the time since, vi. 164; hans ættmenn görðu margir svá síðan, Hkr. i. 2; lengi síðan, for a long time after, id.
    3. with the relat. particle either added or understood; síðan er, since that; síðan er tengðir várar tókusk, Ld. 300; síðan er Sveinn jarl mágr hans andaðisk, Ó. H. 111 (Fb. ii. 193 l. c. drops the particle er, as is also the mod. usage); síðan’s = síðan es, Am. 78; síðan er þeir spurðu, Grág. i. 135; en síðan er ( ever since) Freyr hafði heygðr verit, Hkr. i. 2; síðan enn = síðarr enn, Gþl. 229; or the particle ‘er’ is left out, ef maðr etr kjöt síðan sex vikur eru til Paska, since that time, N. G. L. i. 342; hón lifði þrjá vetr síðan hón kom í Noreg, Fms. i. 7.

    Íslensk-ensk orðabók > síðan

  • 20 ÖND

    * * *
    I)
    f. porch, = anddyri.
    (gen. andar, pl. endr and andir), f. duck (fundu þeir þar andir margar; endr ok elptr).
    (gen. andar, dat. önd and öndu; pl. andir), f.
    1) breath; draga öndina, to draw breath; verpa, varpa öndu, to draw a sigh;
    2) breath, life; týna öndu, to lose breath, die; fara öndu e-s, to put to death;
    3) soul; fela guði önd sína á hendi, to give over one’s soul into God’s hands.
    * * *
    1.
    f., gen. andar, pl. endr and andir, and so in mod. usage; [A. S. ened; Dutch eend; O. H. G. anut; Germ. ente; Dan. and, pl. ænder; Lat. anas, anatis; Gr. νηττα]:—a duck, Edda (Gl.); flaug mikill fjöldi anda (gen. pl.) … eina öndina, Art. 38; endr ok elptr, Karl. 477; vali, álptir, gæss ok andir, Grág. ii. 346, passim; brim-önd, töpp-önd.
    COMPDS: andaregg, andarfygli, andarsteggi.
    2.
    f., gen. andar; spelt önn, Skm. l. c.; [and-, p. 19, col. 2]:— a porch = and-dyri, prop. the place opposite the door; skynda út at andar, Bjarn. (in a verse); síðan gékk hann eptir gólfi ok útar í öndina, ok lét fyrir lokuna, Lv. 60; ok er þau kóma fram um dyrr, gékk hón í öndina gegnt úti-dyrum ok kembir þar Oddi syni sínum, Eb. 92; vertú sem þistill þrunginn í önn (= önd) ofan verða, Skm. 31; see þröngva.
    3.
    f., gen. andar, dat. öndu, and abbreviated önd; pl. andir; [önd and andi (p. 20) are twin words, for the origin see anda, to which add the Scot. aind or aynd]:—the breath; önd gaf Óðinn, Vsp.; en er barnit skaut upp öndu, Ó. H. 122; var þá niðri öndin ( no sign of breathing), síðan skaut hón upp öndinni, began to draw breath, Bs. i. 378; tók hann önd í kafi ( under water) svá at hann drakk eigi, 355; hann tók aldri til andar, ii. 225; draga öndina, to draw breath, ísl. ii. 413; Armóði var við andhlaupi ( choking), en er hann fékk öndunni frá ser hrundit, Eg. 553; varpa mædiliga öndinni, to draw a deep breath, Orkn. 140; öndunni, Nj. 272; kona varp öndu, to draw a deep sigh, Bkv. 2. 29; meðan í önd hixti, Am. 39; hann rann … skrefaði, meðan hann þolði önd einu sinni, in one breath, Rb. 482; hence the mod. phrase, þola önn (sic) fyrir e-t, to hold one’s breath for anxiety; nú þrýtr öndin, the breath is stopped, Fas. i. 204.
    2. breath, life; öndin blaktir á skari, blaktir önd í brjósti, the breath (life) flutters in the breast; ef maðr hrapar svá grepti, at kviðr berr at önd sé í brjósti, K. Þ. K. 26; skal hann heldr eta kjöt en fara öndu sinni fyrir matleysi … svá skal hann eta, at hann ali önd sína við, 130; þá skal hann kjöt eta ok bjarga svá öndu sinni, N. G. L. i. 12; fugla, kvikenda ok hverrar lifandi andar, every living soul, Stj.; at eigi saurgisk andir yðrar, 317; andar gustr, a gush of breath, 17: týna öndu, to lose breath, die, Hkv. Hjörv. 37, Skv. 3. 58; fara öndu e-s, to put to death, Sdm. 25; krefi Guð hann andar sinnar, if God call him, Sks. 720, N. G. L. iii. 79; Guð krafði konung andar, Fms. xi. (in a verse); áðr Guð kveddi andar hans, D. N. iii. 165; þá menn er sjálfir spilla öndu sinni, to spill one’s breath, commit suicide, N. G. L. i. 13.
    3. eccl. the soul; aldri hafði önd mín tvá líkami, Fms. iv. 121; önd þjófs á krossi, Pr. 67; þau fálu Guði önd sína á hendi, Nj. 201; mín önd miklar Dróttinn og minn andi gladdist í Guði heilsu-gjafara mínum, Luke i. 46 (Vídal.); andar-dauði, spiritual death, Greg. 42; andar-dauðr, spiritually dead, 6l; andar-heilsa, hreinson, kraptr, hefnd, siðr, synd, þorsti, soul’s health, cleansing, … thirst, Hom. 4, 45, 73, Greg. 5, Mar., MS. 623. 19, Stj. 29; andar-sýn, soul’s sight, a vision, Karl. 553, Bs. ii. 11; andar-gjöf, a spiritual gift, id.; andar-kraptr, 153; andar-sár, mental wounds, Bs. i.
    COMPDS: andardráttr, andarvana.

    Íslensk-ensk orðabók > ÖND

См. также в других словарях:

  • Anda — ist der Familienname folgender Personen: Béla Anda (* 1963), deutscher Journalist und Regierungssprecher Géza Anda (1921 1976), schweizerischer Pianist Hortense Anda Bührle (* 1926), Ehefrau von Géza Anda, Unternehmerin, Kunstsammlerin und… …   Deutsch Wikipedia

  • Anda — is the surname of Géza Anda, a Hungarian pianist.Anda is also the name of different locations:* In the Philippines: ** Anda, Bohol ** Anda, Pangasinan * Anda, Afghanistan * Anda, Norway, an island ** Anda lighthouse, on the above island * Anda… …   Wikipedia

  • ¡anda! — interjección 1. Uso/registro: coloquial. Expresa asombro o sorpresa: ¡Anda... te has cortado el pelo! 2. Uso/registro: coloquial. Se usa para animar, rogar o pedir a alguien que haga alguna cosa: ¡Anda, ponte a estudiar! ¡Anda, lava los platos!… …   Diccionario Salamanca de la Lengua Española

  • Anda — Saltar a navegación, búsqueda Anda se puede referir a: Anda en Bohol, Filipinas; Anda en Pangasinán, Filipinas; Joannesia, género de plantas. Obtenido de Anda Categoría: Wikipedia:Desambiguación …   Wikipedia Español

  • ANDA — (ISSN: 1433 6146) ist eine deutschsprachige Flamenco Zeitschrift. Sie erscheint alle zwei Monate. Sie enthält Berichte aus der internationalen Flamencoszene, Künstlerportraits, Kritiken und einen Veranstaltungskalender. Weblinks… …   Deutsch Wikipedia

  • anda — (Chi., Guat., Perú) f. Andas. * * * anda. f. Bol., Chile, Col., Guat. y …   Enciclopedia Universal

  • anda — s. f. 1. Cada um de dois paus, munidos de um como estribo em que assenta o pé, para andar a certa altura do solo. (Mais usado no plural.) 2. Varal (de tumba, de andor, etc.). (Mais usado no plural.) • andas s. f. pl. 3. Charola. 4. Espécie de… …   Dicionário da Língua Portuguesa

  • Anda — (женское имя) Встреченная в поле. Японские имена. Словарь значений …   Словарь личных имен

  • ANDA — puede hacer referencia a: Asociación Nacional de Actores: organización gremial de los actores mexicanos. Asociación Nacional de Anunciantes: organización gremial de anunciantes publicitarios de Venezuela. Esta página de desambiguación cataloga… …   Wikipedia Español

  • Anda — Anda, See im russischen Gouvernement Olonetz; geht als Fluß, der sich mit dem Ausfluß des Wygosees verbindet, in den Onegabusen (Weißes Meer) …   Pierer's Universal-Lexikon

  • ANDA — abbr. abbreviated new drug application. * * * …   Universalium

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»