Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

Tui

  • 1 tui

    1) gen. к tu
    2) nom. pl. к tuus

    Латинско-русский словарь > tui

  • 2 tui

    (gen.) PRON REFLEX
    yourself, thyself

    Latin-English dictionary > tui

  • 3 tui

    your, yours / I read YOUR letter that said, dear john.

    Latin-English dictionary of medieval > tui

  • 4 Verveces tui similes pro ientaculo mihi appositi sunt

    Latin Quotes (Latin to English) > Verveces tui similes pro ientaculo mihi appositi sunt

  • 5 contuor

    —, tuī Pl depon. = contueor

    Латинско-русский словарь > contuor

  • 6 intuor

    —, tuī depon. Pl, Ter, SenT etc. = intueor

    Латинско-русский словарь > intuor

  • 7 statuo

    tuī, tūtum, ere [от statum, supin. к sisto ]
    1) ставить (cratēras V; aliquem in medio L)
    2) останавливать, ставить на якорь ( navem Pt)
    3)
    а) сажать ( arborem agro H); устанавливать (machĭnas Pl; terminos alicui Sen); воздвигать, возводить ( moenia V)
    б) сооружать (aram alicui Pl, O); водружать (signifer, statue signum! L); основывать (urbem V; regnum C)
    s. exemplum in aliquem (in aliquo) C — показывать (ставить в) пример кому-л.
    5)
    а) выставлять, формулировать ( condiciones C); устанавливать, определять (tempus colloquio L; improbis poena statuenda est C)
    statuto (v. l. stato) tempore QCв определённое время
    б) назначать, ставить ( aliquem regem QC)
    6) выносить определение, постановлять, решать (s. exsilium in reum T; s. res privatas O; s. de capite alicujus C)
    7) принимать решение, решаться (s. apud animum suum L или cum animo suo C)
    8) считать, полагать (aliquem hostem C; sic statuo et judico C)

    Латинско-русский словарь > statuo

  • 8 tu

    tu, tui (dat. tibi; abl. et acc. te) tu, toi.    - la grammaire    - pars tui melior, Sen.: la meilleure partie de toi-même.    - tui caritas, Cic.: la tendresse dont tu es l'objet.    - tibi metis, Plaut.: c'est pour toi que tu moissonnes.    - ego tibi irascerer! Cic.: moi, je serais fâché contre toi!    - tu mea, tu fregisti commoda, Cat.: c'est toi, oui toi, qui as détruit mon bonheur.    - tene istuc loqui? Ter.: est-ce toi qui parles ainsi?    - mea tu, Ter.: ma chère.    - te judice: à ton avis.    - ted = te (acc.)    - ted obtestor per senectutem tuam, Plaut. As, 1, 1, 3: je te supplie au nom de ta vieillesse    - tute: tu + te, particule de renforcement: toi-même.    - tute heri ipsus (= ipse) mihi narrasti, Plaut. Merc. 2, 4, 13: c'est toi-même, en personne, qui me l'as raconté hier.    - tete: te + te, abl. et acc., particule de renforcement: toi-même    - tete vinceris, Cic. Tusc. 2, 62: tu auras remporté une victoire sur toi-même. tibi peut être explétif; il s'agit du datif éthique:    - at tibi repente venit ad me Caninius, Cic.: mais soudain Caninius se présente à moi.    - me tristem credis tibi, Plaut.: tu me crois triste, n'est-ce pas?    - ecce tibi (nunc tibi), Cic.: mais voilà que, alors, tout à coup. tui est en réalité le gén. neutre de tuum: il s'emploie pour le masculin et le féminin.    - tui me, uxor, pudet: j'ai honte de toi, ma femme.    - me tui misereri postulas: tu me demandes d'avoir pitié de toi.    - soror mi, videndi tui cupidus sum: ma chère soeur, je suis désireux de te voir.
    * * *
    tu, tui (dat. tibi; abl. et acc. te) tu, toi.    - la grammaire    - pars tui melior, Sen.: la meilleure partie de toi-même.    - tui caritas, Cic.: la tendresse dont tu es l'objet.    - tibi metis, Plaut.: c'est pour toi que tu moissonnes.    - ego tibi irascerer! Cic.: moi, je serais fâché contre toi!    - tu mea, tu fregisti commoda, Cat.: c'est toi, oui toi, qui as détruit mon bonheur.    - tene istuc loqui? Ter.: est-ce toi qui parles ainsi?    - mea tu, Ter.: ma chère.    - te judice: à ton avis.    - ted = te (acc.)    - ted obtestor per senectutem tuam, Plaut. As, 1, 1, 3: je te supplie au nom de ta vieillesse    - tute: tu + te, particule de renforcement: toi-même.    - tute heri ipsus (= ipse) mihi narrasti, Plaut. Merc. 2, 4, 13: c'est toi-même, en personne, qui me l'as raconté hier.    - tete: te + te, abl. et acc., particule de renforcement: toi-même    - tete vinceris, Cic. Tusc. 2, 62: tu auras remporté une victoire sur toi-même. tibi peut être explétif; il s'agit du datif éthique:    - at tibi repente venit ad me Caninius, Cic.: mais soudain Caninius se présente à moi.    - me tristem credis tibi, Plaut.: tu me crois triste, n'est-ce pas?    - ecce tibi (nunc tibi), Cic.: mais voilà que, alors, tout à coup. tui est en réalité le gén. neutre de tuum: il s'emploie pour le masculin et le féminin.    - tui me, uxor, pudet: j'ai honte de toi, ma femme.    - me tui misereri postulas: tu me demandes d'avoir pitié de toi.    - soror mi, videndi tui cupidus sum: ma chère soeur, je suis désireux de te voir.
    * * *
        Tu, tui vel tis, tibi. Terent. Toy, ou Tu.
    \
        Tibi eidem. Plaut. A toymesme.
    \
        Tibi est domi. Plaut. A toy, Quant à toy, Pour toy.
    \
        Tun'me heri aduenisse dicis? Plaut. Dis tu, etc.
    \
        Tune ille AEneas, etc. Virgil. Es tu, etc.
    \
        Egone? A. Tu tu. Plaut. Moy? A. Toy toy sans autre.
    \
        Tute. Terent. Toymesme.
    \
        Tute ipse fatebere. Virgil. Toymesme.
    \
        Tutemet, pen. cor. Lucret. Toymesme.
    \
        Per me quondam, te socio, defensa Respublica. Cic. Toy estant mon compaignon.

    Dictionarium latinogallicum > tu

  • 9 misereo

    misereo, seruī, seritum u. sertum, ēre, u. misereor, seritus sum u. sertus sum, ērī (miser), I) mit jmd. od. etw. Mitleid-, Barmherzigkeit fühlen od. haben, jmds. sich erbarmen, te commiserabam magis quam miserebar mei, Acc. fr.: ipse sui miseret, Lucr.: nihil nostri miserere? Verg.: miserete anuis (= anus), Enn.: miserens tui, Prisc. 17, 93: miserere (Imper.) = mir zu Liebe, Fronto: cogebant hostes, ut misererent, Enn.: cum misereri coeperunt, von Mitleid ergriffen wurden, Quint.: hic miserens, Charis. 255, 18. – miseremini sociorum, Cic.: maiores vostrûm miseriti plebis Romanae, Sall.: misereri laborum tantorum, Verg.: m. Dat., alci, Hyg. u.a. Spät. (s. Rönsch Itala p. 413. Muncker Hyg. fab. 58. p. 106 a). – II) miseret od. miseretur me, ich fühle od. habe Mitleid (Barmherzigkeit) mit jmd., es jammert-, es dauert-, es erbarmt mich jmds. usw., a) impers., mit Genet. alcis od. alcis rei, α) miseret me, zB. miseret me illius, Plaut.: me eius patris nunc misere miseret, Plaut.: me miseret tui, Cic.: te miseret mei, Ter.: ut ita (nur insoweit) te aliorum miserescat, ne tis (= tui) alios misereat, Plaut.: senis totos miseruit, Apul.: Menedemi vicem miseret me, Ter.: neque te mei tergi miseret, Plaut. – β) miseretur me, zB. neque me tui neque tuorum liberûm misereri potest, Cic.: cave, te fratrum pro fratris salute obsecrantium misereatur, Cic.: me miseritum est tuarum fortunarum, Ter.: quo me rei publicae maxime miseritum est, Scip. Afr. fr. – mit bl. Genet., miseretur (sc. me) tui, Pacuv. tr. 354: u. unpers., ut supplicum misereatur, daß man Mitleid fühle mit usw., Cic. de inv. 1, 48. – b) pers., mit allg. Nomin. neutr. pronom. als Subjekt, nilne te miseret, Plaut. Pseud. 308. – / Parag. Infin. misererier, Lucr. 5, 1021.

    lateinisch-deutsches > misereo

  • 10 stomachus

    stŏmăchus, i, m. [st2]1 [-] oesophage. [st2]2 [-] estomac. [st2]3 [-] appétit, goût, désir, envie. [st2]4 [-] bile, mauvaise humeur, colère, indignation, dépit.    - [gr]gr. στόμαχος.    - bonus stomacchus: - [abcl]a - bonne digestion. - [abcl]b - bonne humeur, calme, tranquillité.    - stomachum lenire, Hor.: satisfaire l'appétit.    - stomachum pervellere (stomachum sollicitare), Hor.: redonner de l'appétit.    - facere (movere) stomachum alicui: mettre qqn en colère.    - avec double datif - alicui stomacho esse: mettre qqn en colère, indisposer qqn, fâcher qqn.    - stomacchum in aliquem erumpere: exhaler sa mauvaise humeur contre qqn, décharger sa bile sur qqn.    - esse avec gén. - non esse tui stomachi: ne pas être de ton goût.    - ludi apparatissimi (erant), sed non tui stomachi; conjecturam enim facio de meo, Cic.: les jeux étaient luxueux, mais ils n'étaient pas à ton goût; c'est, en effet, ce que je suppose d'après le mien.    - stomachum ejus multa sollicitant, Plin.: beaucoup d'avantages le tentent.    - consuetudo callum obduxit stomacho meo, Cic.: l'habitude m'a rendu insensible.    - plus stomacho quam consilio dedit, Quint.: il a laissé plus d'empire à la colère qu'à la réflexion.
    * * *
    stŏmăchus, i, m. [st2]1 [-] oesophage. [st2]2 [-] estomac. [st2]3 [-] appétit, goût, désir, envie. [st2]4 [-] bile, mauvaise humeur, colère, indignation, dépit.    - [gr]gr. στόμαχος.    - bonus stomacchus: - [abcl]a - bonne digestion. - [abcl]b - bonne humeur, calme, tranquillité.    - stomachum lenire, Hor.: satisfaire l'appétit.    - stomachum pervellere (stomachum sollicitare), Hor.: redonner de l'appétit.    - facere (movere) stomachum alicui: mettre qqn en colère.    - avec double datif - alicui stomacho esse: mettre qqn en colère, indisposer qqn, fâcher qqn.    - stomacchum in aliquem erumpere: exhaler sa mauvaise humeur contre qqn, décharger sa bile sur qqn.    - esse avec gén. - non esse tui stomachi: ne pas être de ton goût.    - ludi apparatissimi (erant), sed non tui stomachi; conjecturam enim facio de meo, Cic.: les jeux étaient luxueux, mais ils n'étaient pas à ton goût; c'est, en effet, ce que je suppose d'après le mien.    - stomachum ejus multa sollicitant, Plin.: beaucoup d'avantages le tentent.    - consuetudo callum obduxit stomacho meo, Cic.: l'habitude m'a rendu insensible.    - plus stomacho quam consilio dedit, Quint.: il a laissé plus d'empire à la colère qu'à la réflexion.
    * * *
        Stomachus, stomachi, pen. corr. m. g. Plin. Proprement signifie la gueule. Il se prend aussi pour le ventricule, qu'on appelle vulgairement Estomach.
    \
        Stomachi dissolutio. Plin. Vomissement, Desvoyement d'estomach.
    \
        Resolutio stomachi. Cels. Debilitation d'estomach.
    \
        Laborare stomacho. Cels. Avoir mal à l'estomach.
    \
        Latrantem stomachum bene lenit cum sale panis. Horat. L'estomach affamé qui crie à la faim.
    \
        Lassum stomachum peruellere. Horat. L'inciter à manger, Donner appetit.
    \
        Ruens stomachus. Horat. Qui default par faulte de viande.
    \
        AEgrum stomachum sollicitat mala copia. Horat. La trop grande abondance de viandes vexe et travaille, etc.
    \
        Stomachus. Cic. Volunté ou courage.
    \
        Ludi apparatissimi, sed non tui stomachi. Cic. Qui ne sont point tels que tu les vouldrois, Point à ton goust.
    \
        Stomacho suo viuere. Plin. iun. A son appetit et plaisir.
    \
        Argumentum huius stomachi mei habebis, quod, etc. Plin. De mon honnesteté et civilité.
    \
        Haec aut Catonis animo, aut Ciceronis stomacho ferenda sunt. Quintil. Il fault avoir la patience de Cicero pour povoir endurer cela, sans soy fascher.
    \
        Stomachus. Cic. Despit, Fascherie, Courroux.
    \
        Grauis stomachus Pelidae. Horat. L'implacable courroux d'Achilles.
    \
        Prae stomacho. Cic. De despit.
    \
        Stomachum facere. Cic. Faire despit, Fascher.
    \
        Stomacho esse dicitur res aliqua. Cic. Qui fait despiter, Qui fasche.
    \
        Stomachum erumpere in aliquem. Cic. Se despiter et courroucer contre aucun, Descharger sa cholere.
    \
        Non sine stomacho. Cic. Non pas sans despit et courroux.

    Dictionarium latinogallicum > stomachus

  • 11 tuus

    tŭus, tŭa, tŭum [st2]1 [-] ton, ta, tien... [st2]2 [-] ton cher, ta chère.... [st2]3 [-] favorable pour toi, opportun pour toi.    - la grammaire    - tua solatia, Virg.: les consolations que tu nous donnais.    - judicium tuum erudissimi viri, Plin.-jn.: le suffrage d'un homme aussi savant que toi.    - arma habe tua, Virg.: garde pour toi ces armes.    - tuus est, Ter.: il t'est tout dévoué.    - heu! non tua, Virg.: hélas! moi qui ne t'appartiens plus.    - semper tuus, Stat. S. 2, 2, 72: toujours maître de toi.    - tuā (s.-ent. causā ou re) refert: il t'importe, il est de ton intérêt.    - tuum est mihi ignoscere, Ter. And. 4, 1, 53: tu dois me pardonner.    - de tuo, Plaut.: avec ton argent.    - tua, orum, (tuum, i) n.: ton bien, ta fortune, tes affaires.    - tui, ōrum, m.: les tiens, tes parents, tes amis, tes concitoyens, tes gens, tes partisans.    - non hoc pollicitus tuae, Hor.: ce n'est pas là ce que tu avais promis à ta maîtresse.    - haec hora est tua, cum..., Mart.: pour toi l'heure est venue, quand...    - tempore tuo, Liv.: dans un moment qui t'est propice, au moment opportun pour toi. Les suffixes -met ou -pte sont employés à certains cas pour insister sur le possessif:    - sponte tuapte, Plaut. Trin.: de ton plein gré.
    * * *
    tŭus, tŭa, tŭum [st2]1 [-] ton, ta, tien... [st2]2 [-] ton cher, ta chère.... [st2]3 [-] favorable pour toi, opportun pour toi.    - la grammaire    - tua solatia, Virg.: les consolations que tu nous donnais.    - judicium tuum erudissimi viri, Plin.-jn.: le suffrage d'un homme aussi savant que toi.    - arma habe tua, Virg.: garde pour toi ces armes.    - tuus est, Ter.: il t'est tout dévoué.    - heu! non tua, Virg.: hélas! moi qui ne t'appartiens plus.    - semper tuus, Stat. S. 2, 2, 72: toujours maître de toi.    - tuā (s.-ent. causā ou re) refert: il t'importe, il est de ton intérêt.    - tuum est mihi ignoscere, Ter. And. 4, 1, 53: tu dois me pardonner.    - de tuo, Plaut.: avec ton argent.    - tua, orum, (tuum, i) n.: ton bien, ta fortune, tes affaires.    - tui, ōrum, m.: les tiens, tes parents, tes amis, tes concitoyens, tes gens, tes partisans.    - non hoc pollicitus tuae, Hor.: ce n'est pas là ce que tu avais promis à ta maîtresse.    - haec hora est tua, cum..., Mart.: pour toi l'heure est venue, quand...    - tempore tuo, Liv.: dans un moment qui t'est propice, au moment opportun pour toi. Les suffixes -met ou -pte sont employés à certains cas pour insister sur le possessif:    - sponte tuapte, Plaut. Trin.: de ton plein gré.
    * * *
        Tuus, tua, tuum, Pronomen possessiuum a Tu. Cic. Tien, ou Ton.
    \
        Cupio cognoscere, iter tuum cuiusmodi sit. Cic. Ton chemin.
    \
        Tuum est. Terent. C'est à toy à faire.
    \
        Haud tuum istuc est te vereri. Plaut. Ce n'est pas ta coustume.
    \
        Tuo arbitratu. Plaut. A ta fantasie.
    \
        Tetigine tui quicquam? Terent. Quelque chose qui fust à toy?
    \
        Tui studiosus. Cic. Qui t'aime fort.
    \
        Tui charitas. Cic. L'amour que j'ay en toy.
    \
        De tuis vnus. Cic. Un de tes amis.
    \
        Pro amicitia tua. Cic. Pour l'amitié que j'ay en toy.
    \
        Tua virtus. Cato ad Ciceronem. Ta vertu.
    \
        Tuum studium adolescentis. Cic. L'affection que tu me portois en tes jeunes ans, en ton adolescence.
    \
        Tua sui memoria. Cic. La memoire que tu has de luy.
    \
        Tuo tibi iudicio est vtendum. Cic. Il fault que tu te gouvernes par ton conseil.

    Dictionarium latinogallicum > tuus

  • 12 misereo

    misereo, seruī, seritum u. sertum, ēre, u. misereor, seritus sum u. sertus sum, ērī (miser), I) mit jmd. od. etw. Mitleid-, Barmherzigkeit fühlen od. haben, jmds. sich erbarmen, te commiserabam magis quam miserebar mei, Acc. fr.: ipse sui miseret, Lucr.: nihil nostri miserere? Verg.: miserete anuis (= anus), Enn.: miserens tui, Prisc. 17, 93: miserere (Imper.) = mir zu Liebe, Fronto: cogebant hostes, ut misererent, Enn.: cum misereri coeperunt, von Mitleid ergriffen wurden, Quint.: hic miserens, Charis. 255, 18. – miseremini sociorum, Cic.: maiores vostrûm miseriti plebis Romanae, Sall.: misereri laborum tantorum, Verg.: m. Dat., alci, Hyg. u.a. Spät. (s. Rönsch Itala p. 413. Muncker Hyg. fab. 58. p. 106 a). – II) miseret od. miseretur me, ich fühle od. habe Mitleid (Barmherzigkeit) mit jmd., es jammert-, es dauert-, es erbarmt mich jmds. usw., a) impers., mit Genet. alcis od. alcis rei, α) miseret me, zB. miseret me illius, Plaut.: me eius patris nunc misere miseret, Plaut.: me miseret tui, Cic.: te miseret mei, Ter.: ut ita (nur insoweit) te aliorum miserescat, ne tis (= tui) alios misereat, Plaut.: senis totos miseruit, Apul.: Menedemi vicem miseret me, Ter.: neque te mei tergi miseret, Plaut. – β) miseretur me, zB. neque me tui neque tuorum liberûm misereri potest, Cic.: cave, te fratrum pro fratris salute obsecrantium misereatur, Cic.: me mise-
    ————
    ritum est tuarum fortunarum, Ter.: quo me rei publicae maxime miseritum est, Scip. Afr. fr. – mit bl. Genet., miseretur (sc. me) tui, Pacuv. tr. 354: u. unpers., ut supplicum misereatur, daß man Mitleid fühle mit usw., Cic. de inv. 1, 48. – b) pers., mit allg. Nomin. neutr. pronom. als Subjekt, nilne te miseret, Plaut. Pseud. 308. – Parag. Infin. misererier, Lucr. 5, 1021.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > misereo

  • 13 simile

    sĭmĭlis, e, adj. [Sanscr. samā, together; Gr. hama, omoios; Lat. simul, simulare; cf. simia], like, resembling, similar (cf. par); constr. with gen. (so usu. in ante-Aug. Lat.), with dat. (rare in Cic., except with neuter nouns), with inter, atque, and absol.
    (α).
    With gen. (mostly ante - Aug.; so always in Plaut. and Ter.; cf. Brix ad Plaut. Capt. 1, 2, 7; but in Cic. almost exclusively of living beings; yet always veri simile; v. Madv. ad Cic. Fin. 5, 5, 12);

    of persons: similes avorum,

    Lucr. 4, 1218:

    nimis simili'st mei,

    Plaut. Am. 1, 1, 286; cf. id. ib. 2, 2, 226:

    ecquid mei similist (puer)?

    id. Truc. 2, 6, 24 Speng.:

    omnis inveniri similis tui vis,

    id. Capt. 3, 4, 50 Brix:

    ita est istaec (amica) hujus similis nostrae tua,

    id. Mil. 2, 6, 39:

    alia ejus similis,

    id. ib. 2, 5, 38:

    similis est Sagaristionis,

    id. Pers. 1, 1, 14:

    hominis similis,

    Cic. N. D. 1, 28, 78; Val. Max. 9, 14, 2:

    symbolum ejus similem,

    Plaut. Ps. 1, 1, 55:

    sui similem speciem,

    Cic. Tusc. 1, 15, 34:

    sui similis res,

    Lucr. 5, 830:

    volo me patris mei similem,

    Plaut. As. 1, 1, 53: patris similem esse. Cic. Verr. 2, 5, 12, § 30:

    non tam potuit patris similis esse, quam ille fuerat sui,

    id. Off. 1, 33, 121: quaererem ex eo, cujus suorum similis fuisset Africani fratris nepos; facie vel patris, vitā omnium perditorum ita similis, ut esset facile deterrimus;

    cujus etiam similis P. Crassi nepos, etc.,

    id. Tusc. 1, 33, 81:

    tui similis est probe,

    Ter. Heaut. 5, 3, 18:

    est similis majorum suorum,

    id. Ad. 3, 3, 57:

    haud similis virgo est virginum nostrarum,

    id. Eun. 2, 3, 22: haud parasitorum aliorum simil'est, Naev. ap. Non. 224, 26:

    virum non similem furis hujus,

    Plaut. As. 3, 3, 91:

    domini similis es,

    Ter. Eun. 3, 2, 43:

    in magistratu privatorum similes,

    Cic. Rep. 1, 43, 67:

    multi Gnathonum similes cum sint,

    id. Lael. 25, 94:

    plures Romuli quam Numae similes reges,

    Liv. 1, 20:

    ut sis tu similis Coeli Byrrhique latronum, Non ego sim Capri neque Sulci,

    Hor. S. 1, 4, 69 et saep.:

    deos esse tui similes putas?

    Plaut. Am. 1, 1, 128; so,

    tui,

    id. Rud. 2, 6, 16; Liv. 22, 39:

    nostri similes,

    id. 26, 50:

    sui similis,

    Plaut. Trin. 2, 2, 7; cf.:

    alterum similem sui quaerere,

    Cic. Lael. 22, 82:

    nihil est appetentius similium sui quam natura,

    id. ib. 14, 50:

    quam uterque est similis sui!

    Ter. Phorm. 3, 2, 16:

    tui similem esse,

    Cic. Fam. 9, 14, 6:

    sui similis gens,

    Tac. G. 4.—Of things:

    tam similem quam lacte lactist (i. e. lactis est, Brix ad loc.),

    Plaut. Mil. 2, 2, 85:

    haec atque hujus similia alia damna,

    id. ib. 3, 1, 105:

    perpulchra credo dona aut nostri similia,

    Ter. Eun. 3, 2, 15 Umpfenb.:

    quid habet illius carminis simile haec oratio,

    Cic. Rep. 1, 36, 56:

    si fabularum similia didicimus,

    id. ib.:

    paupertatem, ignominiam, similia horum,

    id. Fin. 3, 15, 51:

    similes meorum versus,

    Hor. S. 2, 1, 3:

    nonne hoc monstri simile'st?

    Ter. Eun. 2, 3, 43; so,

    monstri,

    id. Phorm. 5, 7 (8), 61:

    prodigii,

    Cic. Lig. 4, 11:

    narrationem veri similem,

    id. de Or. 2, 19, 83; cf.

    Cels. ap. Cuint. 2, 15, 32: simile veri,

    Cic. Fam. 12, 5, 1:

    quae similia veri sint,

    Liv. 5, 21 Drak. N. cr.; v. verus, and cf. also in the foll.—In comparing persons with things:

    hominem quojus rei Similem esse arbitrarer simulacrumque habere... Novarum aedium esse arbitror similem ego hominem,

    Plaut. Most. 1, 2, 6 sq.:

    amator simil'est oppidi hostilis,

    id. Truc. 1, 2, 68:

    meretricem esse similem sentis condecet,

    id. ib. 2, 1, 16: tu pueri pausilli simili'es, Nov. ap. Non. 224, 28:

    equi te Esse feri similem dico,

    Hor. S. 1, 5, 57.— Comp.: hominem hominis similiorem numquam vid: ego alterum, Neque aqua aquae, neque lac [p. 1701] test lactis usquam similius, Plaut. Men. 5, 9, 29 sq. Brix ad loc.:

    Rhodii Atticorum similiores,

    Cic. Brut. 13, 52.— Sup.:

    hic noster quaestus aucupii simillimu'st,

    Plaut. As. 1, 3, 63; id. Bacch. 4, 8, 72:

    meretrix fortunati oppidi,

    id. Cist. 1, 1, 82:

    tener et lactens puerique simillimus aevo,

    Ov. M. 15, 201:

    simillima societas hereditatis,

    Cic. Rosc. Com. 18, 55:

    quid esset simillimum veri,

    id. Tusc. 5, 4, 11.—
    (β).
    With dat. (of both persons and things; freq., and in post-Aug. writers almost always; not in Plaut. or Ter. acc. to Ritschl, Opusc. 2, 570 sq.; 579 sq.; but contra, v. Ussing ad Plaut. Am. v. 595): simia quam similis nobis, Enn. ap. Cic. N. D. 1, 35, 97 (Sat. v. 45 Vahl.):

    patri suo,

    Cat. 61, 221; cf.:

    similis quidem (genitos) alios avo et ex geminis quoque alterum patri, alterum matri, annoque post genitum majori similem fuisse ut geminum. Quasdam sibi similis semper parere, quasdam viro, quasdam nulli, quasdam feminam patri, marem sibi,

    Plin. 7, 12, 10, § 51:

    similis malo est,

    Plaut. Poen. 3, 2, 36: Terentio non similem dices quempiam, Afran. ap. Suet. Vit. Ter. fin.:

    filius patri similis,

    Cic. Fin. 5, 5, 12 Madv. N. cr.:

    sit suo similis patri,

    Cat. 61, 217:

    patri,

    Ov. M. 6, 622:

    parentibus ac majoribus suis,

    Quint. 5, 10, 24:

    par similisque ceteris,

    Sall. C. 14, 4:

    huic in hoc similis,

    Cic. Ac. 2, 37, 118:

    similes Icilio,

    Liv. 3, 65:

    hinnuleo,

    Hor. C. 1, 23, 1:

    puro te similem vespero petit Rhode,

    id. ib. 3, 19, 26:

    multum similis metuenti,

    id. S. 2, 5, 92:

    fluctuanti,

    Liv. 6, 13 Drak.:

    flenti,

    Ov. M. 3, 652:

    cognoscenti,

    id. ib. 2, 501:

    roganti,

    id. ib. 3, 240:

    cogitantibus et dubitantibus,

    Quint. 11, 2, 47:

    ediscenti,

    id. 11, 2, 46:

    legenti,

    id. 11, 2, 32 et saep.—Of things:

    res similis nostris rebus,

    Lucr. 5, 435:

    quid simile habet epistula aut judicio aut contioni?

    Cic. Fam. 9, 21, 1:

    quid illi simile bello fuit?

    Caes. B. G. 7, 77:

    qui non Fescennino versu (i. e. versui) similem jaciebant,

    Liv. 7, 2 Drak. N. cr.:

    argumentum vero simile comoediae,

    Quint. 2, 4, 2; cf.:

    similia veris erant,

    Liv. 10, 20, 5:

    partim vera partim mixta eoque similia veris,

    id. 29, 20, 1; 8, 20, 5:

    cui vitio simile sit schema, ut, etc.,

    Quint. 9, 3, 10:

    primus (iambus) ad extremum similis sibi,

    Hor. A. P. 254:

    versus sibi,

    Quint. 9, 4, 60:

    oratio fuit precibus quam jurgio similis, similior,

    Liv. 3, 40 Drak. N. cr.—Comp.:

    flunt omnia castris quam urbi similiora,

    Liv. 4, 31 fin.:

    similius vero facit ipsos in amicitiam redisse,

    id. 8, 26, 6; 10, 26, 13; Quint. 3, 8, 31.— Sup.:

    puro simillimus amni,

    Hor. Ep. 2, 2, 120:

    media simillima veris sunt,

    Liv. 26, 49:

    simillimum id vero fecit,

    id. 44, 30, 4.—
    (γ).
    With gen. and dat. together:

    tum similes matrum materno semine fiunt, Ut patribus patrio,

    Lucr. 4, 1211:

    neque lac lacti magis est simile quam ille ego similis est mei,

    Plaut. Am. 2, 1, 54 Ussing ad loc.:

    deos hominum quam homines deorum, hoc illi, illud huic,

    Cic. N. D. 1, 32, 90:

    itaque plectri similem linguam nostri solent dicere, chordarum dentis, naris cornibus iis, qui, etc.,

    id. ib. 2, 59, 149; cf. under e.—
    (δ).
    In a doubtful construction. On account of the form:

    fugae similis profectio,

    Caes. B. G. 5, 47; 6, 7; 7, 43 fin.; id. B. C. 3, 13 et saep.—Because of an unsettled reading:

    similem Caesaris (or Caesari),

    Suet. Caes. 52.—
    (ε).
    With in and acc.:

    in speciem Junonis,

    App. M. 10, p. 253 fin.
    (ζ).
    With inter:

    homines inter se cum formā tum moribus similes,

    Cic. Clu. 16, 46; so,

    homines inter se (opp. differentes),

    Quint. 12, 10, 22:

    (catulos) Inter se similes,

    Ov. M. 13, 835:

    quae sunt inter se similia,

    Cic. de Or. 3, 54, 206:

    res inter se similes,

    Quint. 9, 2, 51.—In a twofold construction:

    nihil est unum uni tam simile, tam par, quam omnes inter nosmetipsos sumus,

    Cic. Leg. 1, 10, 29:

    sunt inter se similia, sed non etiam prioribus,

    Quint. 9, 3, 49.—
    (η).
    With atque ( ac), et, ut si, tamquam si:

    si quid docere vis, aliquid ab isto simile in aestimatione atque a ceteris esse factum,

    Cic. Verr. 2, 3, 83, § 193:

    ut simili ratione atque ipse fecerit suas injurias persequantur,

    Caes. B. G. 7, 38 fin.:

    nec similem habeat vultum, et si ampullam perdidisset,

    Cic. Fin. 4, 12, 31;

    v. Madv. ad h. l.: similes sunt, ut si qui dicant, etc.,

    id. Sen. 6, 17:

    similes sunt di, tamquam si Poeni, etc.,

    id. Div. 2, 64, 131.—
    (θ).
    Absol.:

    decet facta moresque hujus habere me similes,

    Plaut. Am 1, 1, 114:

    ex uno puteo similior numquam potis Aqua aeque sumi, quam haec est atque ista,

    id. Mil. 2, 6, 68 Brix ad loc.:

    ita formā simili pueri (gemini), ut, etc.,

    id. Men. prol. 19:

    meus est (puer), nimium quidem simili'st,

    id. Truc. 2, 6, 26:

    laudantur simili prole puerperae,

    i. e. that look like their fathers, Hor. C. 4, 5, 23:

    ecce similia omnia,

    Ter. Phorm. 2, 1, 34:

    par est avaritia, similis improbitas,

    Cic. Rosc. Am. 40, 118;

    but cf., in a more restricted sense: similia omnia magis quam paria,

    Liv. 45, 43:

    ad quam (amicitiam) se similis animus applicet,

    Cic. Lael. 14, 48:

    sicut erat in simili causā antea factum,

    id. Rep. 2, 37, 63:

    quod in simili culpā versabantur,

    Caes. B. C. 3, 110:

    simili ratione,

    id. B. G. 7, 4; id. B. C. 3, 76 al.:

    similem esse te volo quomodo filium, non quomodo imaginem,

    Sen. Ep. 84, 8:

    ecce aliud simile, dissimile,

    Cic. Fin. 4, 27, 76:

    si quis Aristotelem similem emit,

    a likeness of Aristotle, Juv. 2, 6; cf.:

    tabella, in quā tam similem videbis Issam, ut sit tam similis sibi nec ipsa,

    Mart. 1, 109, 19 sq.; 7, 87, 4:

    te similem,

    your likeness, Stat. S. 3, 3, 201; 5, 1, 1.— Poet., adverb. (=similiter):

    similis medios Juturna per hostīs Fertur,

    Verg. A. 12, 477.— Comp.:

    similiorem mulierem Magisque eandem non reor deos facere posse,

    Plaut. Mil. 2, 6, 48:

    nihil hoc simile est similius,

    id. Am. 1, 1, 290. — Sup.:

    simillimos dicito esse,

    Plaut. Mil. 2, 2, 91.—Hence, subst.: sĭmĭle, is, n.
    1.
    A comparison, likeness, parallel case, or example:

    quo facilius res perspici possit hoc simile ponitur,

    Cic. Fin. 3, 16, 54:

    utuntur simili,

    id. ib. 3, 14, 46:

    nec improbum sit pro simili accipi, quod plus sit,

    Quint. 7, 1, 61:

    qui memoriam ab aliquo simili transferunt ad id, quod, etc.,

    id. 11, 2, 30 et saep.:

    ignavi et erepti et similia,

    id. 1, 5, 69; 1, 6, 2; 2, 4, 26; 3, 5, 16 et saep.; cf.:

    latitatio, metus, similia,

    id. 7, 2, 46:

    de philosophiā, de republicā, similibus,

    id. 9, 4, 19; 11, 3, 153.—
    2.
    Resemblance, simile et majus est et par et minus, Quint. 7, 8, 7.— Adv. in two forms, simulter (ante-class.) and similiter (class.).
    * a.
    sĭmulter, in like manner, similarly:

    exossabo ego illum simulter itidem ut muraenam coquos,

    Plaut. Ps. 1, 3, 148 (cited ap. Non. 170, 25: simulter pro similiter); v. Ritschl ad Plaut. 1. 1.—
    b. (α).
    Absol. (so most freq.):

    ecquid adsimulo similiter?

    Plaut. Men. 1, 2, 37:

    similiter atque uno modo,

    Cic. Brut. 66, 233:

    illa quae similiter desinunt aut quae cadunt similiter,

    id. de Or. 3, 54, 206; id. Tusc. 4, 11, 25:

    si non similiter semper ingrediamur in argumentationem,

    id. Inv. 1, 41, 76:

    addunt etiam C. Marium... Similiter vos, cum, etc.,

    id. Ac. 2, 5, 14:

    quorum non similiter fides est nec justitia laudata,

    id. Rep. 2, 36, 61 et saep.— Comp.: scurram multo similius imitatum, more perfectly or naturally, Phaedr. 5, 5, 34.— Sup.:

    ut, etc.... simillime, etc.,

    just so, Cic. Tusc. 2, 23, 54.—
    (β).
    With atque ( ac), et, ut si:

    neque vero illum similiter, atque ipse eram, commotum esse vidi,

    Cic. Phil. 1, 4, 9; id. Ac. 2, 23, 72; Quint. 3, 7, 26:

    similiter facis, ac si me roges, cur, etc.,

    Cic. N. D. 3, 3, 8:

    similiter facere eos... ut si nautae certarent, etc.,

    id. Off. 1, 25, 87:

    similiter facit ut si posse putet,

    id. Tusc. 4, 18, 41:

    similiter et si dicat, etc.,

    id. Fin. 2, 7, 21; v. Madv. ad h. l.— Sup.:

    hic excipit Pompeium, simillime atque ut illā lege Glaucippus excipitur,

    Cic. Agr. 1, 4, 13.—
    * (γ).
    With dat.:

    similiter his, etc.,

    Plin. 11, 25, 30, § 86.

    Lewis & Short latin dictionary > simile

  • 14 similis

    sĭmĭlis, e, adj. [Sanscr. samā, together; Gr. hama, omoios; Lat. simul, simulare; cf. simia], like, resembling, similar (cf. par); constr. with gen. (so usu. in ante-Aug. Lat.), with dat. (rare in Cic., except with neuter nouns), with inter, atque, and absol.
    (α).
    With gen. (mostly ante - Aug.; so always in Plaut. and Ter.; cf. Brix ad Plaut. Capt. 1, 2, 7; but in Cic. almost exclusively of living beings; yet always veri simile; v. Madv. ad Cic. Fin. 5, 5, 12);

    of persons: similes avorum,

    Lucr. 4, 1218:

    nimis simili'st mei,

    Plaut. Am. 1, 1, 286; cf. id. ib. 2, 2, 226:

    ecquid mei similist (puer)?

    id. Truc. 2, 6, 24 Speng.:

    omnis inveniri similis tui vis,

    id. Capt. 3, 4, 50 Brix:

    ita est istaec (amica) hujus similis nostrae tua,

    id. Mil. 2, 6, 39:

    alia ejus similis,

    id. ib. 2, 5, 38:

    similis est Sagaristionis,

    id. Pers. 1, 1, 14:

    hominis similis,

    Cic. N. D. 1, 28, 78; Val. Max. 9, 14, 2:

    symbolum ejus similem,

    Plaut. Ps. 1, 1, 55:

    sui similem speciem,

    Cic. Tusc. 1, 15, 34:

    sui similis res,

    Lucr. 5, 830:

    volo me patris mei similem,

    Plaut. As. 1, 1, 53: patris similem esse. Cic. Verr. 2, 5, 12, § 30:

    non tam potuit patris similis esse, quam ille fuerat sui,

    id. Off. 1, 33, 121: quaererem ex eo, cujus suorum similis fuisset Africani fratris nepos; facie vel patris, vitā omnium perditorum ita similis, ut esset facile deterrimus;

    cujus etiam similis P. Crassi nepos, etc.,

    id. Tusc. 1, 33, 81:

    tui similis est probe,

    Ter. Heaut. 5, 3, 18:

    est similis majorum suorum,

    id. Ad. 3, 3, 57:

    haud similis virgo est virginum nostrarum,

    id. Eun. 2, 3, 22: haud parasitorum aliorum simil'est, Naev. ap. Non. 224, 26:

    virum non similem furis hujus,

    Plaut. As. 3, 3, 91:

    domini similis es,

    Ter. Eun. 3, 2, 43:

    in magistratu privatorum similes,

    Cic. Rep. 1, 43, 67:

    multi Gnathonum similes cum sint,

    id. Lael. 25, 94:

    plures Romuli quam Numae similes reges,

    Liv. 1, 20:

    ut sis tu similis Coeli Byrrhique latronum, Non ego sim Capri neque Sulci,

    Hor. S. 1, 4, 69 et saep.:

    deos esse tui similes putas?

    Plaut. Am. 1, 1, 128; so,

    tui,

    id. Rud. 2, 6, 16; Liv. 22, 39:

    nostri similes,

    id. 26, 50:

    sui similis,

    Plaut. Trin. 2, 2, 7; cf.:

    alterum similem sui quaerere,

    Cic. Lael. 22, 82:

    nihil est appetentius similium sui quam natura,

    id. ib. 14, 50:

    quam uterque est similis sui!

    Ter. Phorm. 3, 2, 16:

    tui similem esse,

    Cic. Fam. 9, 14, 6:

    sui similis gens,

    Tac. G. 4.—Of things:

    tam similem quam lacte lactist (i. e. lactis est, Brix ad loc.),

    Plaut. Mil. 2, 2, 85:

    haec atque hujus similia alia damna,

    id. ib. 3, 1, 105:

    perpulchra credo dona aut nostri similia,

    Ter. Eun. 3, 2, 15 Umpfenb.:

    quid habet illius carminis simile haec oratio,

    Cic. Rep. 1, 36, 56:

    si fabularum similia didicimus,

    id. ib.:

    paupertatem, ignominiam, similia horum,

    id. Fin. 3, 15, 51:

    similes meorum versus,

    Hor. S. 2, 1, 3:

    nonne hoc monstri simile'st?

    Ter. Eun. 2, 3, 43; so,

    monstri,

    id. Phorm. 5, 7 (8), 61:

    prodigii,

    Cic. Lig. 4, 11:

    narrationem veri similem,

    id. de Or. 2, 19, 83; cf.

    Cels. ap. Cuint. 2, 15, 32: simile veri,

    Cic. Fam. 12, 5, 1:

    quae similia veri sint,

    Liv. 5, 21 Drak. N. cr.; v. verus, and cf. also in the foll.—In comparing persons with things:

    hominem quojus rei Similem esse arbitrarer simulacrumque habere... Novarum aedium esse arbitror similem ego hominem,

    Plaut. Most. 1, 2, 6 sq.:

    amator simil'est oppidi hostilis,

    id. Truc. 1, 2, 68:

    meretricem esse similem sentis condecet,

    id. ib. 2, 1, 16: tu pueri pausilli simili'es, Nov. ap. Non. 224, 28:

    equi te Esse feri similem dico,

    Hor. S. 1, 5, 57.— Comp.: hominem hominis similiorem numquam vid: ego alterum, Neque aqua aquae, neque lac [p. 1701] test lactis usquam similius, Plaut. Men. 5, 9, 29 sq. Brix ad loc.:

    Rhodii Atticorum similiores,

    Cic. Brut. 13, 52.— Sup.:

    hic noster quaestus aucupii simillimu'st,

    Plaut. As. 1, 3, 63; id. Bacch. 4, 8, 72:

    meretrix fortunati oppidi,

    id. Cist. 1, 1, 82:

    tener et lactens puerique simillimus aevo,

    Ov. M. 15, 201:

    simillima societas hereditatis,

    Cic. Rosc. Com. 18, 55:

    quid esset simillimum veri,

    id. Tusc. 5, 4, 11.—
    (β).
    With dat. (of both persons and things; freq., and in post-Aug. writers almost always; not in Plaut. or Ter. acc. to Ritschl, Opusc. 2, 570 sq.; 579 sq.; but contra, v. Ussing ad Plaut. Am. v. 595): simia quam similis nobis, Enn. ap. Cic. N. D. 1, 35, 97 (Sat. v. 45 Vahl.):

    patri suo,

    Cat. 61, 221; cf.:

    similis quidem (genitos) alios avo et ex geminis quoque alterum patri, alterum matri, annoque post genitum majori similem fuisse ut geminum. Quasdam sibi similis semper parere, quasdam viro, quasdam nulli, quasdam feminam patri, marem sibi,

    Plin. 7, 12, 10, § 51:

    similis malo est,

    Plaut. Poen. 3, 2, 36: Terentio non similem dices quempiam, Afran. ap. Suet. Vit. Ter. fin.:

    filius patri similis,

    Cic. Fin. 5, 5, 12 Madv. N. cr.:

    sit suo similis patri,

    Cat. 61, 217:

    patri,

    Ov. M. 6, 622:

    parentibus ac majoribus suis,

    Quint. 5, 10, 24:

    par similisque ceteris,

    Sall. C. 14, 4:

    huic in hoc similis,

    Cic. Ac. 2, 37, 118:

    similes Icilio,

    Liv. 3, 65:

    hinnuleo,

    Hor. C. 1, 23, 1:

    puro te similem vespero petit Rhode,

    id. ib. 3, 19, 26:

    multum similis metuenti,

    id. S. 2, 5, 92:

    fluctuanti,

    Liv. 6, 13 Drak.:

    flenti,

    Ov. M. 3, 652:

    cognoscenti,

    id. ib. 2, 501:

    roganti,

    id. ib. 3, 240:

    cogitantibus et dubitantibus,

    Quint. 11, 2, 47:

    ediscenti,

    id. 11, 2, 46:

    legenti,

    id. 11, 2, 32 et saep.—Of things:

    res similis nostris rebus,

    Lucr. 5, 435:

    quid simile habet epistula aut judicio aut contioni?

    Cic. Fam. 9, 21, 1:

    quid illi simile bello fuit?

    Caes. B. G. 7, 77:

    qui non Fescennino versu (i. e. versui) similem jaciebant,

    Liv. 7, 2 Drak. N. cr.:

    argumentum vero simile comoediae,

    Quint. 2, 4, 2; cf.:

    similia veris erant,

    Liv. 10, 20, 5:

    partim vera partim mixta eoque similia veris,

    id. 29, 20, 1; 8, 20, 5:

    cui vitio simile sit schema, ut, etc.,

    Quint. 9, 3, 10:

    primus (iambus) ad extremum similis sibi,

    Hor. A. P. 254:

    versus sibi,

    Quint. 9, 4, 60:

    oratio fuit precibus quam jurgio similis, similior,

    Liv. 3, 40 Drak. N. cr.—Comp.:

    flunt omnia castris quam urbi similiora,

    Liv. 4, 31 fin.:

    similius vero facit ipsos in amicitiam redisse,

    id. 8, 26, 6; 10, 26, 13; Quint. 3, 8, 31.— Sup.:

    puro simillimus amni,

    Hor. Ep. 2, 2, 120:

    media simillima veris sunt,

    Liv. 26, 49:

    simillimum id vero fecit,

    id. 44, 30, 4.—
    (γ).
    With gen. and dat. together:

    tum similes matrum materno semine fiunt, Ut patribus patrio,

    Lucr. 4, 1211:

    neque lac lacti magis est simile quam ille ego similis est mei,

    Plaut. Am. 2, 1, 54 Ussing ad loc.:

    deos hominum quam homines deorum, hoc illi, illud huic,

    Cic. N. D. 1, 32, 90:

    itaque plectri similem linguam nostri solent dicere, chordarum dentis, naris cornibus iis, qui, etc.,

    id. ib. 2, 59, 149; cf. under e.—
    (δ).
    In a doubtful construction. On account of the form:

    fugae similis profectio,

    Caes. B. G. 5, 47; 6, 7; 7, 43 fin.; id. B. C. 3, 13 et saep.—Because of an unsettled reading:

    similem Caesaris (or Caesari),

    Suet. Caes. 52.—
    (ε).
    With in and acc.:

    in speciem Junonis,

    App. M. 10, p. 253 fin.
    (ζ).
    With inter:

    homines inter se cum formā tum moribus similes,

    Cic. Clu. 16, 46; so,

    homines inter se (opp. differentes),

    Quint. 12, 10, 22:

    (catulos) Inter se similes,

    Ov. M. 13, 835:

    quae sunt inter se similia,

    Cic. de Or. 3, 54, 206:

    res inter se similes,

    Quint. 9, 2, 51.—In a twofold construction:

    nihil est unum uni tam simile, tam par, quam omnes inter nosmetipsos sumus,

    Cic. Leg. 1, 10, 29:

    sunt inter se similia, sed non etiam prioribus,

    Quint. 9, 3, 49.—
    (η).
    With atque ( ac), et, ut si, tamquam si:

    si quid docere vis, aliquid ab isto simile in aestimatione atque a ceteris esse factum,

    Cic. Verr. 2, 3, 83, § 193:

    ut simili ratione atque ipse fecerit suas injurias persequantur,

    Caes. B. G. 7, 38 fin.:

    nec similem habeat vultum, et si ampullam perdidisset,

    Cic. Fin. 4, 12, 31;

    v. Madv. ad h. l.: similes sunt, ut si qui dicant, etc.,

    id. Sen. 6, 17:

    similes sunt di, tamquam si Poeni, etc.,

    id. Div. 2, 64, 131.—
    (θ).
    Absol.:

    decet facta moresque hujus habere me similes,

    Plaut. Am 1, 1, 114:

    ex uno puteo similior numquam potis Aqua aeque sumi, quam haec est atque ista,

    id. Mil. 2, 6, 68 Brix ad loc.:

    ita formā simili pueri (gemini), ut, etc.,

    id. Men. prol. 19:

    meus est (puer), nimium quidem simili'st,

    id. Truc. 2, 6, 26:

    laudantur simili prole puerperae,

    i. e. that look like their fathers, Hor. C. 4, 5, 23:

    ecce similia omnia,

    Ter. Phorm. 2, 1, 34:

    par est avaritia, similis improbitas,

    Cic. Rosc. Am. 40, 118;

    but cf., in a more restricted sense: similia omnia magis quam paria,

    Liv. 45, 43:

    ad quam (amicitiam) se similis animus applicet,

    Cic. Lael. 14, 48:

    sicut erat in simili causā antea factum,

    id. Rep. 2, 37, 63:

    quod in simili culpā versabantur,

    Caes. B. C. 3, 110:

    simili ratione,

    id. B. G. 7, 4; id. B. C. 3, 76 al.:

    similem esse te volo quomodo filium, non quomodo imaginem,

    Sen. Ep. 84, 8:

    ecce aliud simile, dissimile,

    Cic. Fin. 4, 27, 76:

    si quis Aristotelem similem emit,

    a likeness of Aristotle, Juv. 2, 6; cf.:

    tabella, in quā tam similem videbis Issam, ut sit tam similis sibi nec ipsa,

    Mart. 1, 109, 19 sq.; 7, 87, 4:

    te similem,

    your likeness, Stat. S. 3, 3, 201; 5, 1, 1.— Poet., adverb. (=similiter):

    similis medios Juturna per hostīs Fertur,

    Verg. A. 12, 477.— Comp.:

    similiorem mulierem Magisque eandem non reor deos facere posse,

    Plaut. Mil. 2, 6, 48:

    nihil hoc simile est similius,

    id. Am. 1, 1, 290. — Sup.:

    simillimos dicito esse,

    Plaut. Mil. 2, 2, 91.—Hence, subst.: sĭmĭle, is, n.
    1.
    A comparison, likeness, parallel case, or example:

    quo facilius res perspici possit hoc simile ponitur,

    Cic. Fin. 3, 16, 54:

    utuntur simili,

    id. ib. 3, 14, 46:

    nec improbum sit pro simili accipi, quod plus sit,

    Quint. 7, 1, 61:

    qui memoriam ab aliquo simili transferunt ad id, quod, etc.,

    id. 11, 2, 30 et saep.:

    ignavi et erepti et similia,

    id. 1, 5, 69; 1, 6, 2; 2, 4, 26; 3, 5, 16 et saep.; cf.:

    latitatio, metus, similia,

    id. 7, 2, 46:

    de philosophiā, de republicā, similibus,

    id. 9, 4, 19; 11, 3, 153.—
    2.
    Resemblance, simile et majus est et par et minus, Quint. 7, 8, 7.— Adv. in two forms, simulter (ante-class.) and similiter (class.).
    * a.
    sĭmulter, in like manner, similarly:

    exossabo ego illum simulter itidem ut muraenam coquos,

    Plaut. Ps. 1, 3, 148 (cited ap. Non. 170, 25: simulter pro similiter); v. Ritschl ad Plaut. 1. 1.—
    b. (α).
    Absol. (so most freq.):

    ecquid adsimulo similiter?

    Plaut. Men. 1, 2, 37:

    similiter atque uno modo,

    Cic. Brut. 66, 233:

    illa quae similiter desinunt aut quae cadunt similiter,

    id. de Or. 3, 54, 206; id. Tusc. 4, 11, 25:

    si non similiter semper ingrediamur in argumentationem,

    id. Inv. 1, 41, 76:

    addunt etiam C. Marium... Similiter vos, cum, etc.,

    id. Ac. 2, 5, 14:

    quorum non similiter fides est nec justitia laudata,

    id. Rep. 2, 36, 61 et saep.— Comp.: scurram multo similius imitatum, more perfectly or naturally, Phaedr. 5, 5, 34.— Sup.:

    ut, etc.... simillime, etc.,

    just so, Cic. Tusc. 2, 23, 54.—
    (β).
    With atque ( ac), et, ut si:

    neque vero illum similiter, atque ipse eram, commotum esse vidi,

    Cic. Phil. 1, 4, 9; id. Ac. 2, 23, 72; Quint. 3, 7, 26:

    similiter facis, ac si me roges, cur, etc.,

    Cic. N. D. 3, 3, 8:

    similiter facere eos... ut si nautae certarent, etc.,

    id. Off. 1, 25, 87:

    similiter facit ut si posse putet,

    id. Tusc. 4, 18, 41:

    similiter et si dicat, etc.,

    id. Fin. 2, 7, 21; v. Madv. ad h. l.— Sup.:

    hic excipit Pompeium, simillime atque ut illā lege Glaucippus excipitur,

    Cic. Agr. 1, 4, 13.—
    * (γ).
    With dat.:

    similiter his, etc.,

    Plin. 11, 25, 30, § 86.

    Lewis & Short latin dictionary > similis

  • 15 minister

    [st1]1 [-] mĭnistĕr, tra, trum: qui sert, qui aide.    - [minus + suffixe ter: "qui est moins, qui est subordonné" [] magis-ter: "qui est plus", maître]    - gén. plur. ministrūm, Stat. S. 3, 1, 86.    - minister grex, Sil.: troupeau d'esclaves.    - lumina propositi facta ministra tui, Ov.: ces yeux ont servi tes projets. [st1]2 [-] mĭnistĕr, tri, m.:    - voir ministra. a - serviteur, domestique.    - Virg. En. 1, 705; Catul. 27, 1; Cic. Rep. 1. 66.    - minister cubiculi, Liv.: valet de chambre.    - minister vini, Sen.: échanson. b - ministre [d'un dieu].    - Cic. Clu. 43. d - officier en sous-ordre.    - ministri imperii tui, Cic. Q. 1, 1, 10: tes subordonnés. g - ministre, instrument, agent.    - Cic. Fam. 1, 9,13 ; Lael. 35; Verr. 3, 21 ; Clu. 60.    - poét. minister ales fulminis, Hor. O. 4, 4, 1: l'oiseau qui porte la foudre.    - sit anulus tuus non minister alienae voluntatis, Cic. Q. 1, 1, 13: que ton anneau (ton sceau) soit, non pas l'instrument d'une volonté étrangère, mais... h - intermédiaire, agent.    - minister sermonum, Rubrius Gallus, Tac.: Rubrius Gallus, médiateur dans cette négociation.    - Calchante ministro, Virg. En. 2, 100: avec l'aide de Calchas. ii - prêtre [de Dieu].    - Vulg. Rom. 15, 16.
    * * *
    [st1]1 [-] mĭnistĕr, tra, trum: qui sert, qui aide.    - [minus + suffixe ter: "qui est moins, qui est subordonné" [] magis-ter: "qui est plus", maître]    - gén. plur. ministrūm, Stat. S. 3, 1, 86.    - minister grex, Sil.: troupeau d'esclaves.    - lumina propositi facta ministra tui, Ov.: ces yeux ont servi tes projets. [st1]2 [-] mĭnistĕr, tri, m.:    - voir ministra. a - serviteur, domestique.    - Virg. En. 1, 705; Catul. 27, 1; Cic. Rep. 1. 66.    - minister cubiculi, Liv.: valet de chambre.    - minister vini, Sen.: échanson. b - ministre [d'un dieu].    - Cic. Clu. 43. d - officier en sous-ordre.    - ministri imperii tui, Cic. Q. 1, 1, 10: tes subordonnés. g - ministre, instrument, agent.    - Cic. Fam. 1, 9,13 ; Lael. 35; Verr. 3, 21 ; Clu. 60.    - poét. minister ales fulminis, Hor. O. 4, 4, 1: l'oiseau qui porte la foudre.    - sit anulus tuus non minister alienae voluntatis, Cic. Q. 1, 1, 13: que ton anneau (ton sceau) soit, non pas l'instrument d'une volonté étrangère, mais... h - intermédiaire, agent.    - minister sermonum, Rubrius Gallus, Tac.: Rubrius Gallus, médiateur dans cette négociation.    - Calchante ministro, Virg. En. 2, 100: avec l'aide de Calchas. ii - prêtre [de Dieu].    - Vulg. Rom. 15, 16.
    * * *
        Minister, ministri: et Ministra, ministrae. Cic. Un serviteur, Une servante, Ministre, Vallet, Chamberiere, Meschine.
    \
        Minister in maleficio. Cic. Qui sert et aide à faire quelque meschanceté.
    \
        Baculus minister. Ouid. Comme le baston d'un aveugle.

    Dictionarium latinogallicum > minister

  • 16 munus

    mūnŭs (arch. moenŭs), ĕris, n. [st2]1 [-] devoir, office, emploi, fonction, tâche. [st2]2 [-] service public, magistrature, obligation (envers l'Etat), charge. [st2]3 [-] service rendu, bienfait, grâce, faveur. [st2]4 [-] derniers devoirs, honneurs suprêmes, funérailles, sépulture. [st2]5 [-] présent, don, gratification, cadeau, offrande. [st2]6 [-] spectacle public (donné par les magistrats), jeu solennel, combat de gladiateurs. [st2]7 [-] édifice construit par un particulier à l'usage du public. [st2]8 [-] don de la grâce, grâce (divine).    - munus praestare, Cic.: accomplir son devoir, remplir sa tâche.    - munere suo fungi, Cic.: s'acquitter de ses fonctions, bien fonctionner ( → organe).    - munus reipublicae (munus publicum), Cic.: charge confiée par l'Etat.    - munus consulare, Cic.: dignité consulaire, consulat.    - munus vigiliarum obire, Liv.: faire l'office desentinelles, monter la garde.    - munere vacare, Liv.: être exempté du service (militaire).    - munere omni publico liberari, Tac.: être dispensé de tout impôt.    - munerum vacatio, Tac.: exemption des corvées.    - munera ditium, Sall.: les bienfaits des riches.    - hoc muneris tui est, Hor.: je t'en suis redevable.    - id tui muneris habeo, Tac.: je t'en suis redevable.    - munere victor amici, Virg.: vainqueur grâce à son ami.    - munere sortis, Virg.: par une faveur du sort.    - deorum munus est, quod... Sen.: c'est une faveur des dieux que...    - dare aliquid muneri: donner qqch en présent.    - (eum) amplo munere extulit, Nep.: il l'ensevelit en grande pompe.    - munera Liberi, Hor.: les dons de Bacchus (= le vin).    - munera templis ferre, Virg.: porter des offrandes dans les temples.    - munus vigiliarum, Cic.: fruit des veilles ( → un écrit).    - munus dare (praebere, edere): donner des jeux publics, donner un combat de gladiateurs.    - munere fungi: donner des jeux publics, donner un combat de gladiateurs.    - gladiatorum munera, Cic. Off. 2, 55: les combats de gladiateurs.    - Pompeii munera, Vell. 2, 130, 1: théâtre de Pompée.
    * * *
    mūnŭs (arch. moenŭs), ĕris, n. [st2]1 [-] devoir, office, emploi, fonction, tâche. [st2]2 [-] service public, magistrature, obligation (envers l'Etat), charge. [st2]3 [-] service rendu, bienfait, grâce, faveur. [st2]4 [-] derniers devoirs, honneurs suprêmes, funérailles, sépulture. [st2]5 [-] présent, don, gratification, cadeau, offrande. [st2]6 [-] spectacle public (donné par les magistrats), jeu solennel, combat de gladiateurs. [st2]7 [-] édifice construit par un particulier à l'usage du public. [st2]8 [-] don de la grâce, grâce (divine).    - munus praestare, Cic.: accomplir son devoir, remplir sa tâche.    - munere suo fungi, Cic.: s'acquitter de ses fonctions, bien fonctionner ( → organe).    - munus reipublicae (munus publicum), Cic.: charge confiée par l'Etat.    - munus consulare, Cic.: dignité consulaire, consulat.    - munus vigiliarum obire, Liv.: faire l'office desentinelles, monter la garde.    - munere vacare, Liv.: être exempté du service (militaire).    - munere omni publico liberari, Tac.: être dispensé de tout impôt.    - munerum vacatio, Tac.: exemption des corvées.    - munera ditium, Sall.: les bienfaits des riches.    - hoc muneris tui est, Hor.: je t'en suis redevable.    - id tui muneris habeo, Tac.: je t'en suis redevable.    - munere victor amici, Virg.: vainqueur grâce à son ami.    - munere sortis, Virg.: par une faveur du sort.    - deorum munus est, quod... Sen.: c'est une faveur des dieux que...    - dare aliquid muneri: donner qqch en présent.    - (eum) amplo munere extulit, Nep.: il l'ensevelit en grande pompe.    - munera Liberi, Hor.: les dons de Bacchus (= le vin).    - munera templis ferre, Virg.: porter des offrandes dans les temples.    - munus vigiliarum, Cic.: fruit des veilles ( → un écrit).    - munus dare (praebere, edere): donner des jeux publics, donner un combat de gladiateurs.    - munere fungi: donner des jeux publics, donner un combat de gladiateurs.    - gladiatorum munera, Cic. Off. 2, 55: les combats de gladiateurs.    - Pompeii munera, Vell. 2, 130, 1: théâtre de Pompée.
    * * *
        Munus, muneris, pen. corr. Terent. Don, ou present.
    \
        Acceptissima munera. Ouid. Tresaggreables.
    \
        Quod munus Reipub. afferre maius meliusve possumus, quam si, etc. Cic. Donner don.
    \
        Dare aliquid muneri. Quintil. Donner.
    \
        Mittere aliquid muneri alicui. Catullus. Envoyer un don ou present.
    \
        Offerre aliquid muneri. Quintil. Presenter.
    \
        Pensare munus munere. Ouid. Rendre la pareille.
    \
        Munus. Cic. La charge qu'on ha de faire quelque chose.
    \
        Tuum est munus, tuae partes. Cic. C'est ton affaire, C'est à toy à faire, C'est ton office et ta charge.
    \
        Ad omne officii munus instruere. Cic. Instruire à faire son debvoir en toutes choses.
    \
        Vitae munus. Cic. Omni in munere vitae. En touts affaires dont l'homme en ceste vie se mesle.
    \
        Munus promissi conficere. Cic. S'acquicter de sa promesse.
    \
        Deferre munus alicui. Caelius ad Ciceronem. Luy donner quelque charge.
    \
        Susceptum Reip. munus explere. Cic. Faire et accomplir sa charge.
    \
        Ne sui muneris Rempublicam faceret. Tacit. De paour qu'il n'en eust la grace et bon gré tout seul, De paour qu'il n'en eust la charge et gouvernement luy seul. Bud.
    \
        Fungi munere. Cic. Faire quelque charge.
    \
        Fungi munere amici. Horat. Faire office d'ami, Se monstrer ami.
    \
        Inire munus alicuius. Virgil. Faire l'office et charge d'autruy.
    \
        Perfungi munere. Cic. Faire quelque charge.
    \
        Tenere suum munus. Cic. Continuer tousjours à faire sa charge.
    \
        Munus. Suet. Exhibition publique de gladiateurs, ou de bestes farouches.

    Dictionarium latinogallicum > munus

  • 17 tu

    (old form of the gen. sing. tis, Plaut. Mil. 4, 2, 42; id. Trin. 2, 2, 62; id. Bacch. 5, 2, 87; id. Ps. 1, 1, 6; acc. ted, id. As. 2, 2, 33 et saep.; gen. plur. vestrorum or vostrorum, Pac. ap. Non. 85, 5; Plaut. Most. 1, 3, 123; fem. vostrarum, Ter. Heaut. 2, 4, 6; v. ego init.), pers. pron. [Sanscr. tva, tvam; Gr. su; Dor. tu; Goth. thu; Germ. du; Engl. thou, etc.], thou.
    I.
    In gen.: nec pol homo quisquam faciet impune animatus Hoc nisi tu, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 101 Vahl.); imitated by Verg. A. 9, 422: unus erit quem tu tolles in caerula caeli Templa, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 6 Müll. (Ann. v. 66 Vahl.):

    tu mihi etiam legis Portiae, tu C. Gracchi, tu horum libertatis, tu cujusquam denique hominis popularis mentionem facis,

    Cic. Rab. Perd. 4, 13:

    nec dulces amores Sperne puer, neque tu choreas,

    Hor. C. 1, 9, 16:

    ego tu sum, tu es ego: uni animi sumus,

    Plaut. Stich. 5, 4, 49:

    mei te rogandi et tui respondendi mihi (labor),

    id. Ps. 1, 1, 4.— Fem.:

    cum tui videndi est copia,

    Plaut. Truc. 2, 4, 19:

    neque mei neque te tui intus puditum est,

    id. Bacch. 3, 1, 12; cf. id. ib. 3, 1, 19:

    quia tis egeat, quia te careat,

    id. Mil. 4, 2, 42:

    tibi aras. tibi occas, tibi seris, tibi eidem metis,

    id. Merc. 1, 1, 71:

    quot pondo ted esse censes nudum?

    id. As. 2, 2, 33 et saep.: vosne velit an me regnare era, Fors, Enn. ap. Cic. Off. 1, 12, 38 (Ann. v. 203 Vahl.):

    si quis quid vostrum Epidamnum curari sibi Velit,

    Plaut. Men. prol. 51:

    vestri adhortandi causā,

    Liv. 21, 41, 1:

    istanc tecum conspicio simul,

    Plaut. Am. 2, 2, 112:

    stulta multum, quae vobiscum fabuler,

    id. Mil. 2, 5, 33.—
    2.
    Emphatic.
    (α).
    Jam tibi cerebrum Dispercutiam, excetra tu, Plaut. Cas. 3, 5, 24 sq.:

    neque postulem abs te, ni ipsa res moneat,

    Ter. And. 3, 3, 19:

    nec enim illa studia deserui, quibus etiam te incendi,

    Cic. Fat. 2, 3:

    tu si hic sis aliter sentias,

    Ter. And. 2, 1, 10.—
    (β).
    Esp. in opp. to another pron. pers.:

    id mihi da negoti: tu tamen Perge, etc.,

    Ter. And. 3, 2, 41:

    an mihi potest quicquam esse molestum quod tibi gratum futurum sit?

    Cic. Fat. 2, 4:

    nos patriam fugimus... tu, Tityre, lentus, etc.,

    Verg. E. 1, 4; Hor. Ep. 1, 10, 6.—
    (γ).
    Poet., in second clause of a command, etc.:

    solve metus, et tu Trojanos exue caestus,

    Verg. A. 5, 420; cf. id. ib. 5, 691; 6, 365; Hor. C. 1, 9, 16.—
    B.
    With an emphatic -te or -met suffixed (only in the forms tute or tutemet, tibimet, tete, vosmet, and vobismet): o Tite, tute, Tati, tibi tanta, tyranne, tulisti, Enn. ap. Prisc. p. 947 P. (Ann. v. 113 Vahl.): bene mones: tute ipse cunctas, id. ap. Non. 469, 25 (Com. v. 3 Vahl. p. 153): Al. Quae ex te audivi: ut urbem maximam Expugnavisses regemque Pterelam tute occideris. Am. Egone istuc dixi? Al. Tute istic, etiam astante hoc Sosia, Plaut. Am. 2, 2, 114 sq.:

    tute ipse his rebus finem praescripsisti, pater,

    Ter. And. 1, 1, 124:

    utere igitur argumento, Laeli, tute ipse sensus tui,

    Cic. Rep. 1, 38, 59:

    tute,

    id. Div. in Caecil. 8, 27; 10, 31:

    ut tute mihi praecepisti,

    id. Fam. 1, 8, 2:

    tute scis—si modo meministi—me tibi tum dixisse, etc.,

    id. Att. 12, 18, a, 2.— Acc.:

    uxor, si cesses, aut te amare cogitat Aut tete amari,

    Ter. Ad. 1, 1, 8; so,

    tete,

    id. Phorm. 3, 1, 3:

    tibi si recta probanti placebis, tum non modo tete viceris, etc.,

    Cic. Tusc. 2, 26, 63:

    nisi quid tibi in tete auxilii est, absumptus es,

    Plaut. Ep. 1, 1, 76:

    tutemet mirabere,

    Ter. Heaut. 2, 3, 133:

    tutemet in culpā cum sis,

    Lucr. 4, 915:

    tutemet a nobis... quaeres,

    id. 1, 102:

    tibimet ipse supplicia irroga,

    Sen. Hippol. 1222:

    ita vosmet aiebatis,

    Plaut. Capt. 3, 5, 18:

    atque hoc vosmet ipsi, scio... haud aliter id dicetis,

    id. Most. 1, 2, 13: vos quoque in eā re consilio me adjuvate:

    nullum libentius sequor quam quod vosmet ipsi attuleritis,

    Liv. 34, 17, 9; 3, 56, 3 Drak. N. cr.
    II.
    In partic.
    A.
    Tibi, as a dativus ethicus (cf. Ruddim. II. p. 126, n. 44):

    alter tibi descendit de palatio et aedibus suis,

    Cic. Rosc. Am. 46, 133:

    ecce tibi exortus est Isocrates,

    id. de Or. 2, 22, 94; so,

    ecce tibi,

    id. Sest. 41, 89; id. Att. 2, 15, 3:

    hic Marius veniet tibi origine parva,

    Sil. 13, 854:

    haec vobis ipsorum per biduum militia fuit,

    Liv. 22, 60 et saep.—
    B.
    Vos, addressed to one person as a representative of more than one, or with a collective noun in the sing.:

    vos, vero, Attice, et praesentem me curā levatis, et, etc.,

    Cic. Brut. 3, 11:

    sed quid hoc loco vos inter vos, Catule?

    id. de Or. 2, 73, 295; id. Dom. 31, 83:

    vos, Romanus exercitus, ne destiteritis impio bello?

    Liv. 7, 40, 12 Drak.:

    vos, Gaetulia sueta, etc.,

    Sil. 3, 287:

    vos, o Calliope, precor aspirate canenti,

    i. e. you, Muses, Verg. A. 9, 525; imitated by Sil. 12, 390.—
    C.
    Gen. plur. for poss. pron.:

    majores vostrum,

    Sall. C. 33, 3:

    hac vestrum frequentiā,

    Cic. Agr. 2, 21, 55; id. Phil. 4, 1, 1:

    quantus consensus vestrum,

    id. ib. 5, 1, 2:

    contra urbis salutem omniumque vestrum,

    id. Cat. 2, 12, 27.—
    D.
    Mea tu, my love, my dear, my darling, in familiar language, Ter. Eun. 4, 3, 22.

    Lewis & Short latin dictionary > tu

  • 18 facultas

    facultās, ātis, f. [facio] [st1]1 [-] possibilité (de faire), faculté, moyen, pouvoir, ressource, occasion, autorisation, permission.    - facultas et ars, Cic.: la pratique et la théorie.    - si facultas erit, Cic.: s'il est possible.    - si mihi facultas tui praesentis esset, Cic.: si je pouvais t'avoir auprès de moi.    - laedendi facultatem arripere, Cic.: saisir l'occasion de nuire.    - facultatem judicandi facere, Cic.: donner la possibilité de juger.    - dare alicui facultatem ad dicendum: donner à qqn l'autorisation de parler.    - facultatem sibi colligendi relinquere hostibus: laisser à l'ennemi le temps de se rallier.    - hostes ex muro ac turibus submoventur: non datur libera muri defendendi facultas, Caes. BC. 2: les ennemis sont écartés de leur muraille et de leurs tours; on ne leur laisse pas une franche occasion de défendre cette muraille.    - propterea quod reliquis tamen fugae facultas daretur, Caes. BG. 1: parce que les autres peuples avaient malgré tout la ressource de fuir.    - frumentandi (frumenti) rationem habere, Caes. BG. 7: pourvoir au ravitaillement. [st1]2 [-] force, propriété, vertu (d'une plante); talent, art, aptitude, capacité, habileté, science, savoir-faire.    - facultates (eloquendi, dicendi): le talent oratoire, l'éloquence.    - facultates medicamentorum, Cels. 5: la vertu des médicaments.    - ut par sis in utriusque orationis facultate, Cic.: afin d'acquérir dans les deux langues la même facilité.    - facultates herbarum, Cels.: les propriétés des plantes. [st1]3 [-] abondance, quantité.    - summa erat in oppido facultas rerum: la ville avait tout en abondance.    - habere facultatem navium, Caes.: avoir un grand nombre de navires. [st1]4 [-] moyens, ressources; souvent au plur. biens, richesses, fortune, patrimoine.    - pro facultate quisque, Suet. Aug. 29: chacun selon ses moyens.    - tantae videbantur Italiae facultates ut...: les ressources de l'Italie paraissaient si grandes que...
    * * *
    facultās, ātis, f. [facio] [st1]1 [-] possibilité (de faire), faculté, moyen, pouvoir, ressource, occasion, autorisation, permission.    - facultas et ars, Cic.: la pratique et la théorie.    - si facultas erit, Cic.: s'il est possible.    - si mihi facultas tui praesentis esset, Cic.: si je pouvais t'avoir auprès de moi.    - laedendi facultatem arripere, Cic.: saisir l'occasion de nuire.    - facultatem judicandi facere, Cic.: donner la possibilité de juger.    - dare alicui facultatem ad dicendum: donner à qqn l'autorisation de parler.    - facultatem sibi colligendi relinquere hostibus: laisser à l'ennemi le temps de se rallier.    - hostes ex muro ac turibus submoventur: non datur libera muri defendendi facultas, Caes. BC. 2: les ennemis sont écartés de leur muraille et de leurs tours; on ne leur laisse pas une franche occasion de défendre cette muraille.    - propterea quod reliquis tamen fugae facultas daretur, Caes. BG. 1: parce que les autres peuples avaient malgré tout la ressource de fuir.    - frumentandi (frumenti) rationem habere, Caes. BG. 7: pourvoir au ravitaillement. [st1]2 [-] force, propriété, vertu (d'une plante); talent, art, aptitude, capacité, habileté, science, savoir-faire.    - facultates (eloquendi, dicendi): le talent oratoire, l'éloquence.    - facultates medicamentorum, Cels. 5: la vertu des médicaments.    - ut par sis in utriusque orationis facultate, Cic.: afin d'acquérir dans les deux langues la même facilité.    - facultates herbarum, Cels.: les propriétés des plantes. [st1]3 [-] abondance, quantité.    - summa erat in oppido facultas rerum: la ville avait tout en abondance.    - habere facultatem navium, Caes.: avoir un grand nombre de navires. [st1]4 [-] moyens, ressources; souvent au plur. biens, richesses, fortune, patrimoine.    - pro facultate quisque, Suet. Aug. 29: chacun selon ses moyens.    - tantae videbantur Italiae facultates ut...: les ressources de l'Italie paraissaient si grandes que...
    * * *
        Facultas, facultatis. Terent. Cic. Povoir et puissance de faire aucune chose, Aisance, Faculté.
    \
        Vindictae nulla facultas. Ouid. Je n'ay aucune puissance ne moyen de me venger.
    \
        Facultatem dare eligendi. Plin. iunior. Cic. Donner le chois.
    \
        Dare facultatem omnibus sui irridendi. Cic. Donner occasion d'estre mocqué de touts.
    \
        Praetermittere facultatem alicuius rei. Cic. Omettre et laisser l'opportunité.
    \
        Si facultas erit. Cic. Si j'ay le loisir et l'opportunité, Si je puis.
    \
        Praesentis tui facultas. Plancus Ciceroni. La puissance de recouvrer ta presence, ou d'estre avec toy.
    \
        Prona facultas. Claud. Facilité.
    \
        Facultas ingenii. Cic. Une bonté d'esprit.
    \
        Facultas orationis. Cic. Aisance de langage, Povoir de dire ce qu'on veult, Faculté de bien dire.
    \
        Facultatem in dicendo habere. Plin. iunior. Avoir le langage à main.
    \
        Vtinam esset facultatis meae. Cic. Que je le peusse faire, Qu'il fust en ma puissance de le faire.
    \
        Facultas pro copia. Cic. Abondance.
    \
        - facultas operae Vbi mihi erit, ad te venero. Plaut. Quand j'auray le loisir, et que ma besongne le me permettra.
    \
        Facultas, a Celso accipitur pro eo quod vulgo Virtutem in medicina vocant. Force et vertu, Efficace.
    \
        Facultates, in plurali tantum, sunt Diuitiae. Cic. Richesses, Chevances.
    \
        Excutere facultates alicui. Vlp. Faire discussion sur ses biens, à scavoir s'il est solvable.
    \
        Labi facultatibus. Vlpia. Tomber en povreté.

    Dictionarium latinogallicum > facultas

  • 19 praecerpo

    praecerpo, ĕre, cerpsi, cerptum [prae + carpo] - tr. - [st1]1 [-] cueillir, récolter avant le temps.    - Ov. H. 20, 143; Plin. 18, 19, 49, § 177. [st1]2 [-] arracher en avant, prélever en arrachant, arracher.    - Stat. Th. 9, 193. [st1]3 [-] faire des extraits.    - Aristotelis libros problematorum praecerpere, Gell. 2, 30, 11: prendre des citations dans les Problèmes d'Aristote. [st1]4 [-] cueillir avant, usurper.    - non praecerpo fructum officii tui, Cic. Verr. 2, 4, 37, § 80: je ne cherche pas à cueillir avant toi les fruits du rôle qui t'appartient (à usurper les avantages...) [st1]5 [-] déflorer, flétrir, gâter, amoindrir.    - praecerpere gratiam novitatis, Plin. Ep. 5, 20, 8: enlever le charme de la nouveauté. --- Plin. Pan. 58 fin.
    * * *
    praecerpo, ĕre, cerpsi, cerptum [prae + carpo] - tr. - [st1]1 [-] cueillir, récolter avant le temps.    - Ov. H. 20, 143; Plin. 18, 19, 49, § 177. [st1]2 [-] arracher en avant, prélever en arrachant, arracher.    - Stat. Th. 9, 193. [st1]3 [-] faire des extraits.    - Aristotelis libros problematorum praecerpere, Gell. 2, 30, 11: prendre des citations dans les Problèmes d'Aristote. [st1]4 [-] cueillir avant, usurper.    - non praecerpo fructum officii tui, Cic. Verr. 2, 4, 37, § 80: je ne cherche pas à cueillir avant toi les fruits du rôle qui t'appartient (à usurper les avantages...) [st1]5 [-] déflorer, flétrir, gâter, amoindrir.    - praecerpere gratiam novitatis, Plin. Ep. 5, 20, 8: enlever le charme de la nouveauté. --- Plin. Pan. 58 fin.
    * * *
        Praecerpo, praecerpis, praecerpsi, praecerptum, praecerpere. Plin. Defleurer et cueillir premier qu'un autre, Entamer.
    \
        Non praecerpo fructum officii tui. Cic. Je ne veulx point venir au devant, et te desrobber le fruict, etc.

    Dictionarium latinogallicum > praecerpo

  • 20 pudeo

    pŭdĕo, ēre, pŭdŭi ou pŭdĭtum est - tr. - [st2]1 [-] causer de la honte, faire rougir. [st2]2 [-] intr. et impers. - avoir honte de, rougir de, être honteux.    - voir la grammaire    - non te haec pudent? Ter. Ad. 4, 7, 36: cela ne te fait pas rougir?    - idne pudet te, quia captivam genere prognatam bono es mercatus? Plaut.: cela ne te fait pas rougir d'avoir acheté une captive issue d'une bonne famille?    - semper metuet, quem saeva pudebunt, Luc. 8, 495: il craindra toujours, celui que des actes de cruauté feront rougir.    - pudet me + gén. ou inf.: j'ai honte de.    - me pudet tui, Tac.: j'ai honte de toi.    - eum pudet culpae suae: il a honte de sa faute.    - non me pudet fateri: je n’ai pas honte d’avouer.    - pudet dicere (dictu): on rougit de dire.    - pudendo: en ayant honte.    - pudeat (te) vicisse coactum, Luc. 7, 78: aie honte d'avoir vaincu par la force.    - puduitque gementem illo teste mori, Luc. 9, 886: et l'on rougirait, devant un tel témoin, de mourir en gémissant.    - non me hoc jam dicere pudebit, Cic. Q. fr. 1, 1, 27: je ne rougirai plus de le dire.    - nescioquid febriculosi scorti diligis: hoc pudet fateri, Catul.: tu aimes je ne sais quelle courtisane fiévreuse: voilà ce que tu as honte d'avouer.    - deūm me atque hominum pudet, Plaut. Trin.: j'en rougis devant les dieux et les hommes.    - sunt homines, quos infamiae suae neque pudeat neque taedeat, Cic. Verr. 1, 12, 35: il y a des hommes qui, pour leur infamie, n'éprouvent ni honte ni dégoût.    - incipiet dominae quemque pudere suae, Ov.: chacun commencera à rougir de sa maîtresse.
    * * *
    pŭdĕo, ēre, pŭdŭi ou pŭdĭtum est - tr. - [st2]1 [-] causer de la honte, faire rougir. [st2]2 [-] intr. et impers. - avoir honte de, rougir de, être honteux.    - voir la grammaire    - non te haec pudent? Ter. Ad. 4, 7, 36: cela ne te fait pas rougir?    - idne pudet te, quia captivam genere prognatam bono es mercatus? Plaut.: cela ne te fait pas rougir d'avoir acheté une captive issue d'une bonne famille?    - semper metuet, quem saeva pudebunt, Luc. 8, 495: il craindra toujours, celui que des actes de cruauté feront rougir.    - pudet me + gén. ou inf.: j'ai honte de.    - me pudet tui, Tac.: j'ai honte de toi.    - eum pudet culpae suae: il a honte de sa faute.    - non me pudet fateri: je n’ai pas honte d’avouer.    - pudet dicere (dictu): on rougit de dire.    - pudendo: en ayant honte.    - pudeat (te) vicisse coactum, Luc. 7, 78: aie honte d'avoir vaincu par la force.    - puduitque gementem illo teste mori, Luc. 9, 886: et l'on rougirait, devant un tel témoin, de mourir en gémissant.    - non me hoc jam dicere pudebit, Cic. Q. fr. 1, 1, 27: je ne rougirai plus de le dire.    - nescioquid febriculosi scorti diligis: hoc pudet fateri, Catul.: tu aimes je ne sais quelle courtisane fiévreuse: voilà ce que tu as honte d'avouer.    - deūm me atque hominum pudet, Plaut. Trin.: j'en rougis devant les dieux et les hommes.    - sunt homines, quos infamiae suae neque pudeat neque taedeat, Cic. Verr. 1, 12, 35: il y a des hommes qui, pour leur infamie, n'éprouvent ni honte ni dégoût.    - incipiet dominae quemque pudere suae, Ov.: chacun commencera à rougir de sa maîtresse.
    * * *
        Pudeo, pudes, pudui, puditum, pen. corr. pudere, Fere semper in tertiis tantum personis legitur. Plaut. Avoir honte.
    \
        Cum accusatiuo. Terentius, Non te haec pudent? N'has tu point de honte de ceci?
    \
        Crasse pudet me tui. Cic. J'ay honte de toy.
    \
        Puditum esset. Cicero, Nonne esset puditum, si hanc causam, etc. N'eust ce point esté une grande honte, si, etc.

    Dictionarium latinogallicum > pudeo

См. также в других словарях:

  • TUI — AG Rechtsform Aktiengesellschaft ISIN DE000TUAG000 Gründung 1968 …   Deutsch Wikipedia

  • TUI AG — Unternehmensform Aktiengesellschaft ISIN …   Deutsch Wikipedia

  • TUI AG — TUI Logo de TUI AG Dates clés 1923: création Preussag 1968: création TUI 1998 Absorption de TUI par Preussag 2002: Preussag AG devient TUI AG …   Wikipédia en Français

  • TUI — Saltar a navegación, búsqueda TUI AG (Touristik Union International), es una empresa alemana presente principalmente en el sector turístico. Forma parte del índice DAX de la bolsa de Fráncfort del Meno. Sede central en Hanóver …   Wikipedia Español

  • TUI AG — (Touristik Union International), es una empresa alemana presente principalmente en el sector turístico. Forma parte del índice DAX de la bolsa de Fráncfort del Meno. Sede central en Hanóver …   Wikipedia Español

  • TUI — AG Тип Публичная компания …   Википедия

  • Tui — bezeichnet: Tui (Galicien), ein Ort in Spanien Tui (Vogel), ein in Neuseeland endemischer Vogel Tui (Brauerei), eine neuseeländische Biermarke, benannt nach dem Vogel Tui (Fluss), ein Nebenfluss des Irtysch in Russland Tui (von „Tellekt Uell In“) …   Deutsch Wikipedia

  • Tui Na / An Mo — An Mo Tui Na désigne d une façon générale le massage chinois à visée prophylactique ou de bien être. An signifie la pression, Mo signifie le mouvement, Tui signifie la poussée, Na signifie la cueillette (le pétrissage). Il existe environ 23… …   Wikipédia en Français

  • Tui — puede referirse a: tui, pájaro de Nueva Zelanda. TUI AG, una empresa alemana presente principalmente en el sector turístico. Text User Interface, o interfaz de texto. Tui, espíritu de la luna, personaje de la serie animada Avatar: la leyenda de… …   Wikipedia Español

  • TUI — (Arg.; Sporophila obscura) m. Pájaro paseriforme pardo grisáceo con el vientre blanco. * * * tui. m. Arg. Loro pequeño, verde claro, con plumas anaranjadas y azules en la cabeza. * * * TUI AG (Touristik Union International ), empresa alemana… …   Enciclopedia Universal

  • tui na — /twe na/ noun A Chinese therapeutic massage system in which vigorous hand movements are used (also tuiˈna) ORIGIN: Chin, from tūi push, and ná take hold …   Useful english dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»