Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

Mauri

  • 1 Mauri

    Mauri, ōrum, m. (Mauroi), the Moors, Mauritanians, the inhabitants of Mauritania:

    proxime Hispaniam Mauri sunt,

    Sall. J. 18, 10 sqq.; Plin. 5, 2, 1, § 17; 13, 15, 29, § 91; Liv. 21, 22, 3; Mel. 1, 4, 4.—In sing.: Maurus, i, m., a Moor, Juv. 11, 125; Luc. 4, 678.—Hence,
    A.
    Maurus, a, um, adj., = Mauros, of or belonging to the Moors, Moorish, Mauritanian; also poet. for African:

    Maurae manus, i. e. Poenorum arma,

    Ov. F. 6, 213:

    angues,

    Hor. C. 3, 10, 18:

    jacula,

    id. ib. 1, 22, 2:

    Oceanus,

    Juv. 10, 148:

    unda, i. e. mare Africum,

    Hor. C. 2, 6, 3:

    silvae filia Maurae, i. e. e citro facta,

    Mart. 14, 90, 1:

    postes, i. e. citrini,

    Stat. S. 1, 3, 35.—
    B.
    Maurĭcus, a, um, adj., Moorish: Maurica planta, Coripp. Joann. 2, 137.— Subst.: Maurĭcus, i, m., a Roman surname, Mart. 5, 28, 5.— Adv.: Maurĭcē, like a Moor, Varr. ap. Gell. 2, 25, 8.— And Maurĭcātim, as or like a Moor: Mauricatim scire, Laber. ap. Charis. p. 184 P. (Com. Rel. v. 16 Rib.).—
    C.
    Maurītānĭa ( Maurēt-), ae, f., = Mauritania, a country of Africa, on the Mediterranean, between the Atlantic Ocean and Numidia, the modern Fez and Morocco; having been divided into M. Cæsariensis and Tingitana, it was called also in the plur. Mauritaniae, Caes. B. C. 1, 6; 39; Cic. Sull. 20, 56; Tac. H. 1, 11; 2, 58; 59; Plin. 5, 1, 1, § 2.— Hence, Maurītānĭcus, a, um, adj., of or belonging to Mauritania: exercitus, on a coin of Hadrian, in Eckhel. D. N. V. t. 6, p. 498.—
    D.
    Maurūsĭa, ae, f., = Maurousia, the Greek name of Mauritania, Vitr. 8, 2, 6.—Hence,
    a.
    Maurūsĭăcus, a, um, adj., Moorish, Mauritanian:

    citrus,

    Mart. 12, 66, 6.—
    b.
    Maurūsĭus, a, um, adj., = Maurousios, Maurusian, Mauritanian, African:

    gens,

    Verg. A. 4, 206:

    pubes,

    Sil. 11, 414.— Subst.: Maurūsĭi, ōrum, m., the Mauritanians, Liv. 24, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > Mauri

  • 2 Calidris mauri

    ENG Western sandpiper
    NLD alaskastrandloper

    Animal Names Latin to English > Calidris mauri

  • 3 Mauricatim

    Mauri, ōrum, m. (Mauroi), the Moors, Mauritanians, the inhabitants of Mauritania:

    proxime Hispaniam Mauri sunt,

    Sall. J. 18, 10 sqq.; Plin. 5, 2, 1, § 17; 13, 15, 29, § 91; Liv. 21, 22, 3; Mel. 1, 4, 4.—In sing.: Maurus, i, m., a Moor, Juv. 11, 125; Luc. 4, 678.—Hence,
    A.
    Maurus, a, um, adj., = Mauros, of or belonging to the Moors, Moorish, Mauritanian; also poet. for African:

    Maurae manus, i. e. Poenorum arma,

    Ov. F. 6, 213:

    angues,

    Hor. C. 3, 10, 18:

    jacula,

    id. ib. 1, 22, 2:

    Oceanus,

    Juv. 10, 148:

    unda, i. e. mare Africum,

    Hor. C. 2, 6, 3:

    silvae filia Maurae, i. e. e citro facta,

    Mart. 14, 90, 1:

    postes, i. e. citrini,

    Stat. S. 1, 3, 35.—
    B.
    Maurĭcus, a, um, adj., Moorish: Maurica planta, Coripp. Joann. 2, 137.— Subst.: Maurĭcus, i, m., a Roman surname, Mart. 5, 28, 5.— Adv.: Maurĭcē, like a Moor, Varr. ap. Gell. 2, 25, 8.— And Maurĭcātim, as or like a Moor: Mauricatim scire, Laber. ap. Charis. p. 184 P. (Com. Rel. v. 16 Rib.).—
    C.
    Maurītānĭa ( Maurēt-), ae, f., = Mauritania, a country of Africa, on the Mediterranean, between the Atlantic Ocean and Numidia, the modern Fez and Morocco; having been divided into M. Cæsariensis and Tingitana, it was called also in the plur. Mauritaniae, Caes. B. C. 1, 6; 39; Cic. Sull. 20, 56; Tac. H. 1, 11; 2, 58; 59; Plin. 5, 1, 1, § 2.— Hence, Maurītānĭcus, a, um, adj., of or belonging to Mauritania: exercitus, on a coin of Hadrian, in Eckhel. D. N. V. t. 6, p. 498.—
    D.
    Maurūsĭa, ae, f., = Maurousia, the Greek name of Mauritania, Vitr. 8, 2, 6.—Hence,
    a.
    Maurūsĭăcus, a, um, adj., Moorish, Mauritanian:

    citrus,

    Mart. 12, 66, 6.—
    b.
    Maurūsĭus, a, um, adj., = Maurousios, Maurusian, Mauritanian, African:

    gens,

    Verg. A. 4, 206:

    pubes,

    Sil. 11, 414.— Subst.: Maurūsĭi, ōrum, m., the Mauritanians, Liv. 24, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > Mauricatim

  • 4 Maurice

    Mauri, ōrum, m. (Mauroi), the Moors, Mauritanians, the inhabitants of Mauritania:

    proxime Hispaniam Mauri sunt,

    Sall. J. 18, 10 sqq.; Plin. 5, 2, 1, § 17; 13, 15, 29, § 91; Liv. 21, 22, 3; Mel. 1, 4, 4.—In sing.: Maurus, i, m., a Moor, Juv. 11, 125; Luc. 4, 678.—Hence,
    A.
    Maurus, a, um, adj., = Mauros, of or belonging to the Moors, Moorish, Mauritanian; also poet. for African:

    Maurae manus, i. e. Poenorum arma,

    Ov. F. 6, 213:

    angues,

    Hor. C. 3, 10, 18:

    jacula,

    id. ib. 1, 22, 2:

    Oceanus,

    Juv. 10, 148:

    unda, i. e. mare Africum,

    Hor. C. 2, 6, 3:

    silvae filia Maurae, i. e. e citro facta,

    Mart. 14, 90, 1:

    postes, i. e. citrini,

    Stat. S. 1, 3, 35.—
    B.
    Maurĭcus, a, um, adj., Moorish: Maurica planta, Coripp. Joann. 2, 137.— Subst.: Maurĭcus, i, m., a Roman surname, Mart. 5, 28, 5.— Adv.: Maurĭcē, like a Moor, Varr. ap. Gell. 2, 25, 8.— And Maurĭcātim, as or like a Moor: Mauricatim scire, Laber. ap. Charis. p. 184 P. (Com. Rel. v. 16 Rib.).—
    C.
    Maurītānĭa ( Maurēt-), ae, f., = Mauritania, a country of Africa, on the Mediterranean, between the Atlantic Ocean and Numidia, the modern Fez and Morocco; having been divided into M. Cæsariensis and Tingitana, it was called also in the plur. Mauritaniae, Caes. B. C. 1, 6; 39; Cic. Sull. 20, 56; Tac. H. 1, 11; 2, 58; 59; Plin. 5, 1, 1, § 2.— Hence, Maurītānĭcus, a, um, adj., of or belonging to Mauritania: exercitus, on a coin of Hadrian, in Eckhel. D. N. V. t. 6, p. 498.—
    D.
    Maurūsĭa, ae, f., = Maurousia, the Greek name of Mauritania, Vitr. 8, 2, 6.—Hence,
    a.
    Maurūsĭăcus, a, um, adj., Moorish, Mauritanian:

    citrus,

    Mart. 12, 66, 6.—
    b.
    Maurūsĭus, a, um, adj., = Maurousios, Maurusian, Mauritanian, African:

    gens,

    Verg. A. 4, 206:

    pubes,

    Sil. 11, 414.— Subst.: Maurūsĭi, ōrum, m., the Mauritanians, Liv. 24, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > Maurice

  • 5 Mauricus

    Mauri, ōrum, m. (Mauroi), the Moors, Mauritanians, the inhabitants of Mauritania:

    proxime Hispaniam Mauri sunt,

    Sall. J. 18, 10 sqq.; Plin. 5, 2, 1, § 17; 13, 15, 29, § 91; Liv. 21, 22, 3; Mel. 1, 4, 4.—In sing.: Maurus, i, m., a Moor, Juv. 11, 125; Luc. 4, 678.—Hence,
    A.
    Maurus, a, um, adj., = Mauros, of or belonging to the Moors, Moorish, Mauritanian; also poet. for African:

    Maurae manus, i. e. Poenorum arma,

    Ov. F. 6, 213:

    angues,

    Hor. C. 3, 10, 18:

    jacula,

    id. ib. 1, 22, 2:

    Oceanus,

    Juv. 10, 148:

    unda, i. e. mare Africum,

    Hor. C. 2, 6, 3:

    silvae filia Maurae, i. e. e citro facta,

    Mart. 14, 90, 1:

    postes, i. e. citrini,

    Stat. S. 1, 3, 35.—
    B.
    Maurĭcus, a, um, adj., Moorish: Maurica planta, Coripp. Joann. 2, 137.— Subst.: Maurĭcus, i, m., a Roman surname, Mart. 5, 28, 5.— Adv.: Maurĭcē, like a Moor, Varr. ap. Gell. 2, 25, 8.— And Maurĭcātim, as or like a Moor: Mauricatim scire, Laber. ap. Charis. p. 184 P. (Com. Rel. v. 16 Rib.).—
    C.
    Maurītānĭa ( Maurēt-), ae, f., = Mauritania, a country of Africa, on the Mediterranean, between the Atlantic Ocean and Numidia, the modern Fez and Morocco; having been divided into M. Cæsariensis and Tingitana, it was called also in the plur. Mauritaniae, Caes. B. C. 1, 6; 39; Cic. Sull. 20, 56; Tac. H. 1, 11; 2, 58; 59; Plin. 5, 1, 1, § 2.— Hence, Maurītānĭcus, a, um, adj., of or belonging to Mauritania: exercitus, on a coin of Hadrian, in Eckhel. D. N. V. t. 6, p. 498.—
    D.
    Maurūsĭa, ae, f., = Maurousia, the Greek name of Mauritania, Vitr. 8, 2, 6.—Hence,
    a.
    Maurūsĭăcus, a, um, adj., Moorish, Mauritanian:

    citrus,

    Mart. 12, 66, 6.—
    b.
    Maurūsĭus, a, um, adj., = Maurousios, Maurusian, Mauritanian, African:

    gens,

    Verg. A. 4, 206:

    pubes,

    Sil. 11, 414.— Subst.: Maurūsĭi, ōrum, m., the Mauritanians, Liv. 24, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > Mauricus

  • 6 Mauritanicus

    Mauri, ōrum, m. (Mauroi), the Moors, Mauritanians, the inhabitants of Mauritania:

    proxime Hispaniam Mauri sunt,

    Sall. J. 18, 10 sqq.; Plin. 5, 2, 1, § 17; 13, 15, 29, § 91; Liv. 21, 22, 3; Mel. 1, 4, 4.—In sing.: Maurus, i, m., a Moor, Juv. 11, 125; Luc. 4, 678.—Hence,
    A.
    Maurus, a, um, adj., = Mauros, of or belonging to the Moors, Moorish, Mauritanian; also poet. for African:

    Maurae manus, i. e. Poenorum arma,

    Ov. F. 6, 213:

    angues,

    Hor. C. 3, 10, 18:

    jacula,

    id. ib. 1, 22, 2:

    Oceanus,

    Juv. 10, 148:

    unda, i. e. mare Africum,

    Hor. C. 2, 6, 3:

    silvae filia Maurae, i. e. e citro facta,

    Mart. 14, 90, 1:

    postes, i. e. citrini,

    Stat. S. 1, 3, 35.—
    B.
    Maurĭcus, a, um, adj., Moorish: Maurica planta, Coripp. Joann. 2, 137.— Subst.: Maurĭcus, i, m., a Roman surname, Mart. 5, 28, 5.— Adv.: Maurĭcē, like a Moor, Varr. ap. Gell. 2, 25, 8.— And Maurĭcātim, as or like a Moor: Mauricatim scire, Laber. ap. Charis. p. 184 P. (Com. Rel. v. 16 Rib.).—
    C.
    Maurītānĭa ( Maurēt-), ae, f., = Mauritania, a country of Africa, on the Mediterranean, between the Atlantic Ocean and Numidia, the modern Fez and Morocco; having been divided into M. Cæsariensis and Tingitana, it was called also in the plur. Mauritaniae, Caes. B. C. 1, 6; 39; Cic. Sull. 20, 56; Tac. H. 1, 11; 2, 58; 59; Plin. 5, 1, 1, § 2.— Hence, Maurītānĭcus, a, um, adj., of or belonging to Mauritania: exercitus, on a coin of Hadrian, in Eckhel. D. N. V. t. 6, p. 498.—
    D.
    Maurūsĭa, ae, f., = Maurousia, the Greek name of Mauritania, Vitr. 8, 2, 6.—Hence,
    a.
    Maurūsĭăcus, a, um, adj., Moorish, Mauritanian:

    citrus,

    Mart. 12, 66, 6.—
    b.
    Maurūsĭus, a, um, adj., = Maurousios, Maurusian, Mauritanian, African:

    gens,

    Verg. A. 4, 206:

    pubes,

    Sil. 11, 414.— Subst.: Maurūsĭi, ōrum, m., the Mauritanians, Liv. 24, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > Mauritanicus

  • 7 Maurus

    Mauri, ōrum, m. (Mauroi), the Moors, Mauritanians, the inhabitants of Mauritania:

    proxime Hispaniam Mauri sunt,

    Sall. J. 18, 10 sqq.; Plin. 5, 2, 1, § 17; 13, 15, 29, § 91; Liv. 21, 22, 3; Mel. 1, 4, 4.—In sing.: Maurus, i, m., a Moor, Juv. 11, 125; Luc. 4, 678.—Hence,
    A.
    Maurus, a, um, adj., = Mauros, of or belonging to the Moors, Moorish, Mauritanian; also poet. for African:

    Maurae manus, i. e. Poenorum arma,

    Ov. F. 6, 213:

    angues,

    Hor. C. 3, 10, 18:

    jacula,

    id. ib. 1, 22, 2:

    Oceanus,

    Juv. 10, 148:

    unda, i. e. mare Africum,

    Hor. C. 2, 6, 3:

    silvae filia Maurae, i. e. e citro facta,

    Mart. 14, 90, 1:

    postes, i. e. citrini,

    Stat. S. 1, 3, 35.—
    B.
    Maurĭcus, a, um, adj., Moorish: Maurica planta, Coripp. Joann. 2, 137.— Subst.: Maurĭcus, i, m., a Roman surname, Mart. 5, 28, 5.— Adv.: Maurĭcē, like a Moor, Varr. ap. Gell. 2, 25, 8.— And Maurĭcātim, as or like a Moor: Mauricatim scire, Laber. ap. Charis. p. 184 P. (Com. Rel. v. 16 Rib.).—
    C.
    Maurītānĭa ( Maurēt-), ae, f., = Mauritania, a country of Africa, on the Mediterranean, between the Atlantic Ocean and Numidia, the modern Fez and Morocco; having been divided into M. Cæsariensis and Tingitana, it was called also in the plur. Mauritaniae, Caes. B. C. 1, 6; 39; Cic. Sull. 20, 56; Tac. H. 1, 11; 2, 58; 59; Plin. 5, 1, 1, § 2.— Hence, Maurītānĭcus, a, um, adj., of or belonging to Mauritania: exercitus, on a coin of Hadrian, in Eckhel. D. N. V. t. 6, p. 498.—
    D.
    Maurūsĭa, ae, f., = Maurousia, the Greek name of Mauritania, Vitr. 8, 2, 6.—Hence,
    a.
    Maurūsĭăcus, a, um, adj., Moorish, Mauritanian:

    citrus,

    Mart. 12, 66, 6.—
    b.
    Maurūsĭus, a, um, adj., = Maurousios, Maurusian, Mauritanian, African:

    gens,

    Verg. A. 4, 206:

    pubes,

    Sil. 11, 414.— Subst.: Maurūsĭi, ōrum, m., the Mauritanians, Liv. 24, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > Maurus

  • 8 Maurusia

    Mauri, ōrum, m. (Mauroi), the Moors, Mauritanians, the inhabitants of Mauritania:

    proxime Hispaniam Mauri sunt,

    Sall. J. 18, 10 sqq.; Plin. 5, 2, 1, § 17; 13, 15, 29, § 91; Liv. 21, 22, 3; Mel. 1, 4, 4.—In sing.: Maurus, i, m., a Moor, Juv. 11, 125; Luc. 4, 678.—Hence,
    A.
    Maurus, a, um, adj., = Mauros, of or belonging to the Moors, Moorish, Mauritanian; also poet. for African:

    Maurae manus, i. e. Poenorum arma,

    Ov. F. 6, 213:

    angues,

    Hor. C. 3, 10, 18:

    jacula,

    id. ib. 1, 22, 2:

    Oceanus,

    Juv. 10, 148:

    unda, i. e. mare Africum,

    Hor. C. 2, 6, 3:

    silvae filia Maurae, i. e. e citro facta,

    Mart. 14, 90, 1:

    postes, i. e. citrini,

    Stat. S. 1, 3, 35.—
    B.
    Maurĭcus, a, um, adj., Moorish: Maurica planta, Coripp. Joann. 2, 137.— Subst.: Maurĭcus, i, m., a Roman surname, Mart. 5, 28, 5.— Adv.: Maurĭcē, like a Moor, Varr. ap. Gell. 2, 25, 8.— And Maurĭcātim, as or like a Moor: Mauricatim scire, Laber. ap. Charis. p. 184 P. (Com. Rel. v. 16 Rib.).—
    C.
    Maurītānĭa ( Maurēt-), ae, f., = Mauritania, a country of Africa, on the Mediterranean, between the Atlantic Ocean and Numidia, the modern Fez and Morocco; having been divided into M. Cæsariensis and Tingitana, it was called also in the plur. Mauritaniae, Caes. B. C. 1, 6; 39; Cic. Sull. 20, 56; Tac. H. 1, 11; 2, 58; 59; Plin. 5, 1, 1, § 2.— Hence, Maurītānĭcus, a, um, adj., of or belonging to Mauritania: exercitus, on a coin of Hadrian, in Eckhel. D. N. V. t. 6, p. 498.—
    D.
    Maurūsĭa, ae, f., = Maurousia, the Greek name of Mauritania, Vitr. 8, 2, 6.—Hence,
    a.
    Maurūsĭăcus, a, um, adj., Moorish, Mauritanian:

    citrus,

    Mart. 12, 66, 6.—
    b.
    Maurūsĭus, a, um, adj., = Maurousios, Maurusian, Mauritanian, African:

    gens,

    Verg. A. 4, 206:

    pubes,

    Sil. 11, 414.— Subst.: Maurūsĭi, ōrum, m., the Mauritanians, Liv. 24, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > Maurusia

  • 9 Maurusiacus

    Mauri, ōrum, m. (Mauroi), the Moors, Mauritanians, the inhabitants of Mauritania:

    proxime Hispaniam Mauri sunt,

    Sall. J. 18, 10 sqq.; Plin. 5, 2, 1, § 17; 13, 15, 29, § 91; Liv. 21, 22, 3; Mel. 1, 4, 4.—In sing.: Maurus, i, m., a Moor, Juv. 11, 125; Luc. 4, 678.—Hence,
    A.
    Maurus, a, um, adj., = Mauros, of or belonging to the Moors, Moorish, Mauritanian; also poet. for African:

    Maurae manus, i. e. Poenorum arma,

    Ov. F. 6, 213:

    angues,

    Hor. C. 3, 10, 18:

    jacula,

    id. ib. 1, 22, 2:

    Oceanus,

    Juv. 10, 148:

    unda, i. e. mare Africum,

    Hor. C. 2, 6, 3:

    silvae filia Maurae, i. e. e citro facta,

    Mart. 14, 90, 1:

    postes, i. e. citrini,

    Stat. S. 1, 3, 35.—
    B.
    Maurĭcus, a, um, adj., Moorish: Maurica planta, Coripp. Joann. 2, 137.— Subst.: Maurĭcus, i, m., a Roman surname, Mart. 5, 28, 5.— Adv.: Maurĭcē, like a Moor, Varr. ap. Gell. 2, 25, 8.— And Maurĭcātim, as or like a Moor: Mauricatim scire, Laber. ap. Charis. p. 184 P. (Com. Rel. v. 16 Rib.).—
    C.
    Maurītānĭa ( Maurēt-), ae, f., = Mauritania, a country of Africa, on the Mediterranean, between the Atlantic Ocean and Numidia, the modern Fez and Morocco; having been divided into M. Cæsariensis and Tingitana, it was called also in the plur. Mauritaniae, Caes. B. C. 1, 6; 39; Cic. Sull. 20, 56; Tac. H. 1, 11; 2, 58; 59; Plin. 5, 1, 1, § 2.— Hence, Maurītānĭcus, a, um, adj., of or belonging to Mauritania: exercitus, on a coin of Hadrian, in Eckhel. D. N. V. t. 6, p. 498.—
    D.
    Maurūsĭa, ae, f., = Maurousia, the Greek name of Mauritania, Vitr. 8, 2, 6.—Hence,
    a.
    Maurūsĭăcus, a, um, adj., Moorish, Mauritanian:

    citrus,

    Mart. 12, 66, 6.—
    b.
    Maurūsĭus, a, um, adj., = Maurousios, Maurusian, Mauritanian, African:

    gens,

    Verg. A. 4, 206:

    pubes,

    Sil. 11, 414.— Subst.: Maurūsĭi, ōrum, m., the Mauritanians, Liv. 24, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > Maurusiacus

  • 10 Maurusii

    Mauri, ōrum, m. (Mauroi), the Moors, Mauritanians, the inhabitants of Mauritania:

    proxime Hispaniam Mauri sunt,

    Sall. J. 18, 10 sqq.; Plin. 5, 2, 1, § 17; 13, 15, 29, § 91; Liv. 21, 22, 3; Mel. 1, 4, 4.—In sing.: Maurus, i, m., a Moor, Juv. 11, 125; Luc. 4, 678.—Hence,
    A.
    Maurus, a, um, adj., = Mauros, of or belonging to the Moors, Moorish, Mauritanian; also poet. for African:

    Maurae manus, i. e. Poenorum arma,

    Ov. F. 6, 213:

    angues,

    Hor. C. 3, 10, 18:

    jacula,

    id. ib. 1, 22, 2:

    Oceanus,

    Juv. 10, 148:

    unda, i. e. mare Africum,

    Hor. C. 2, 6, 3:

    silvae filia Maurae, i. e. e citro facta,

    Mart. 14, 90, 1:

    postes, i. e. citrini,

    Stat. S. 1, 3, 35.—
    B.
    Maurĭcus, a, um, adj., Moorish: Maurica planta, Coripp. Joann. 2, 137.— Subst.: Maurĭcus, i, m., a Roman surname, Mart. 5, 28, 5.— Adv.: Maurĭcē, like a Moor, Varr. ap. Gell. 2, 25, 8.— And Maurĭcātim, as or like a Moor: Mauricatim scire, Laber. ap. Charis. p. 184 P. (Com. Rel. v. 16 Rib.).—
    C.
    Maurītānĭa ( Maurēt-), ae, f., = Mauritania, a country of Africa, on the Mediterranean, between the Atlantic Ocean and Numidia, the modern Fez and Morocco; having been divided into M. Cæsariensis and Tingitana, it was called also in the plur. Mauritaniae, Caes. B. C. 1, 6; 39; Cic. Sull. 20, 56; Tac. H. 1, 11; 2, 58; 59; Plin. 5, 1, 1, § 2.— Hence, Maurītānĭcus, a, um, adj., of or belonging to Mauritania: exercitus, on a coin of Hadrian, in Eckhel. D. N. V. t. 6, p. 498.—
    D.
    Maurūsĭa, ae, f., = Maurousia, the Greek name of Mauritania, Vitr. 8, 2, 6.—Hence,
    a.
    Maurūsĭăcus, a, um, adj., Moorish, Mauritanian:

    citrus,

    Mart. 12, 66, 6.—
    b.
    Maurūsĭus, a, um, adj., = Maurousios, Maurusian, Mauritanian, African:

    gens,

    Verg. A. 4, 206:

    pubes,

    Sil. 11, 414.— Subst.: Maurūsĭi, ōrum, m., the Mauritanians, Liv. 24, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > Maurusii

  • 11 Maurusius

    Mauri, ōrum, m. (Mauroi), the Moors, Mauritanians, the inhabitants of Mauritania:

    proxime Hispaniam Mauri sunt,

    Sall. J. 18, 10 sqq.; Plin. 5, 2, 1, § 17; 13, 15, 29, § 91; Liv. 21, 22, 3; Mel. 1, 4, 4.—In sing.: Maurus, i, m., a Moor, Juv. 11, 125; Luc. 4, 678.—Hence,
    A.
    Maurus, a, um, adj., = Mauros, of or belonging to the Moors, Moorish, Mauritanian; also poet. for African:

    Maurae manus, i. e. Poenorum arma,

    Ov. F. 6, 213:

    angues,

    Hor. C. 3, 10, 18:

    jacula,

    id. ib. 1, 22, 2:

    Oceanus,

    Juv. 10, 148:

    unda, i. e. mare Africum,

    Hor. C. 2, 6, 3:

    silvae filia Maurae, i. e. e citro facta,

    Mart. 14, 90, 1:

    postes, i. e. citrini,

    Stat. S. 1, 3, 35.—
    B.
    Maurĭcus, a, um, adj., Moorish: Maurica planta, Coripp. Joann. 2, 137.— Subst.: Maurĭcus, i, m., a Roman surname, Mart. 5, 28, 5.— Adv.: Maurĭcē, like a Moor, Varr. ap. Gell. 2, 25, 8.— And Maurĭcātim, as or like a Moor: Mauricatim scire, Laber. ap. Charis. p. 184 P. (Com. Rel. v. 16 Rib.).—
    C.
    Maurītānĭa ( Maurēt-), ae, f., = Mauritania, a country of Africa, on the Mediterranean, between the Atlantic Ocean and Numidia, the modern Fez and Morocco; having been divided into M. Cæsariensis and Tingitana, it was called also in the plur. Mauritaniae, Caes. B. C. 1, 6; 39; Cic. Sull. 20, 56; Tac. H. 1, 11; 2, 58; 59; Plin. 5, 1, 1, § 2.— Hence, Maurītānĭcus, a, um, adj., of or belonging to Mauritania: exercitus, on a coin of Hadrian, in Eckhel. D. N. V. t. 6, p. 498.—
    D.
    Maurūsĭa, ae, f., = Maurousia, the Greek name of Mauritania, Vitr. 8, 2, 6.—Hence,
    a.
    Maurūsĭăcus, a, um, adj., Moorish, Mauritanian:

    citrus,

    Mart. 12, 66, 6.—
    b.
    Maurūsĭus, a, um, adj., = Maurousios, Maurusian, Mauritanian, African:

    gens,

    Verg. A. 4, 206:

    pubes,

    Sil. 11, 414.— Subst.: Maurūsĭi, ōrum, m., the Mauritanians, Liv. 24, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > Maurusius

  • 12 maurus

    Moor; (inhabitant of North Africa); Mauretanian

    Latin-English dictionary > maurus

  • 13 confine

    con-fīnis (access. form confīnĭus, a, um, Auct. Her. 4, 11, 16 B. and K.; Schol. Juv. 14, 151; Front. Pol. p. 144 Goes.), e, adj., bordering one upon another, bordering on, adjoining, contiguous (class. in prose and poetry, but not in Cic.).
    I.
    Prop.
    (α).
    Absol.:

    fundi,

    Varr. R. R. 1, 16, 1; Dig. 10, 1, 4, § 8:

    in confinem agrum,

    Liv. 4, 49, 4:

    templa,

    Ov. A. A. 1, 87.—
    (β).
    With dat.: confines erant hi Senonibus, * Caes. B. G. 6, 3:

    regio confinis Illyrico,

    Liv. 45, 29, 9:

    uti quisque potentiori confinis erat,

    Sall. J. 41, 8:

    gens confinis Cappadociae,

    Nep. Dat. 4, 1; Curt. 6, 5, 11:

    Mauri Atlanti,

    Plin. 13, 15, 29, § 91:

    caput collo,

    Ov. M. 1, 718:

    litora prato,

    id. ib. 13, 924:

    fons fundo,

    Dig. 8, 3, 20, § 2.—
    B.
    Subst.
    1.
    confīnis, is, m., a neighbor, Dig. 18, 1, 35, § 8; Mart. 2, 32; Lact. 5, 2, 3.—
    2.
    confīne, is, n., that which borders upon, a boundary, border, confine, neighborhood:

    mundi labentis,

    Luc. 6, 649:

    papillae,

    Val. Fl. 6, 374.—
    II.
    Trop., nearly related, nearly like, similar (mostly postAug.;

    esp. freq. in Quint.): pervenire ad confinium genus ejus generis (orationis),

    Auct. Her. 4, 11, 16 B. and K. (al. confine).— With dat.:

    confinia carmina studio vestro,

    Ov. P. 2, 5, 71:

    vitia virtutibus,

    Sen. Ep. 120, 8:

    confinia sunt his celebrata apud Graecos schemata,

    Quint. 9, 2, 92; so id. 5, 11, 21; 6, 3, 88 al.; Symm. Ep. 10, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > confine

  • 14 confinis

    con-fīnis (access. form confīnĭus, a, um, Auct. Her. 4, 11, 16 B. and K.; Schol. Juv. 14, 151; Front. Pol. p. 144 Goes.), e, adj., bordering one upon another, bordering on, adjoining, contiguous (class. in prose and poetry, but not in Cic.).
    I.
    Prop.
    (α).
    Absol.:

    fundi,

    Varr. R. R. 1, 16, 1; Dig. 10, 1, 4, § 8:

    in confinem agrum,

    Liv. 4, 49, 4:

    templa,

    Ov. A. A. 1, 87.—
    (β).
    With dat.: confines erant hi Senonibus, * Caes. B. G. 6, 3:

    regio confinis Illyrico,

    Liv. 45, 29, 9:

    uti quisque potentiori confinis erat,

    Sall. J. 41, 8:

    gens confinis Cappadociae,

    Nep. Dat. 4, 1; Curt. 6, 5, 11:

    Mauri Atlanti,

    Plin. 13, 15, 29, § 91:

    caput collo,

    Ov. M. 1, 718:

    litora prato,

    id. ib. 13, 924:

    fons fundo,

    Dig. 8, 3, 20, § 2.—
    B.
    Subst.
    1.
    confīnis, is, m., a neighbor, Dig. 18, 1, 35, § 8; Mart. 2, 32; Lact. 5, 2, 3.—
    2.
    confīne, is, n., that which borders upon, a boundary, border, confine, neighborhood:

    mundi labentis,

    Luc. 6, 649:

    papillae,

    Val. Fl. 6, 374.—
    II.
    Trop., nearly related, nearly like, similar (mostly postAug.;

    esp. freq. in Quint.): pervenire ad confinium genus ejus generis (orationis),

    Auct. Her. 4, 11, 16 B. and K. (al. confine).— With dat.:

    confinia carmina studio vestro,

    Ov. P. 2, 5, 71:

    vitia virtutibus,

    Sen. Ep. 120, 8:

    confinia sunt his celebrata apud Graecos schemata,

    Quint. 9, 2, 92; so id. 5, 11, 21; 6, 3, 88 al.; Symm. Ep. 10, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > confinis

  • 15 excio

    ex-cĭo, īvi or ii, itum (long and short equally freq.; cf. excĭtus, Enn. ap. Cic. Div. 1, 20, 40; Lucr. 4, 1207; Cat. 61, 11; 63, 42; 64, 56; Verg. A. 4, 301; 7, 376; 12, 445; Ov. M. 2, 779 al.:

    excītus,

    Lucr. 4, 1215; Verg. A. 3, 675; 7, 642; 10, 38; Ov. M. 8, 338; 11, 384; Sil. 7, 635; Luc. 1, 239 al.;

    also acc. to cieo, ēre: excies,

    Att. Trag. 300 (Rib. Trag. Fragm. p. 175):

    exciet,

    Plaut. Ps. 5, 2, 1; inf. exciere, Liv. 7, 11, 11; imperf. excibat, id. 32, 13:

    excibant,

    Sil. 9, 182), 4, v. a., to call out or forth, to bring out: exciet, excutiet, Paul. ex Fest. p. 80, 4 Müll. (freq. in the ante-class. and post-Aug. periods; perhaps not in Cic., for in Phil. 12, 7, 16, the better reading is excussimus; v. excutio;

    and for excita,

    Cic. Mur. 17 fin. ap. Quint. 8, 3, 80, both the MSS. and editions of Cic. have excitata).
    I.
    Lit.:

    auxilia e Germania Britanniaque excivit segniter,

    Tac. H. 2, 97:

    consulem ab urbe,

    Liv. 3, 2:

    homines sedibus,

    id. 32, 13:

    sellularii exciti (ad militiam) dicuntur,

    id. 8, 20 init.:

    animas imis sepulcris,

    Verg. E. 8, 98:

    suem latebris,

    Ov. M. 10, 711:

    Urgulaniam domo principis,

    Tac. A. 4, 21:

    quid est quod me excivisti ante aedes?

    Plaut. Ep. 4, 2, 1; so,

    aliquem foras,

    id. Trin. 5, 2, 52:

    hostem ad dimicandum acie,

    Liv. 2, 30:

    Volscos ad expugnandam secum Ardeam,

    id. 4, 9, 11:

    auxilia,

    id. 45, 4, 3:

    juventutem Celtiberorum,

    id. 28, 24, 4; cf.:

    in pugnam,

    Luc. 6, 12:

    in arma,

    Stat. Th. 4, 146:

    in proelia,

    Luc. 7, 361:

    principibus coloniae Romam excitis,

    Liv. 3, 4, 5.— Absol.:

    exciente buccina Tritone,

    Suet. Claud. 21 fin.
    B.
    Transf., of inanim. and abstr. objects, to bring out or forth; to call forth, produce:

    semina per artus,

    Lucr. 4, 1215:

    lacrimas alicui,

    Plaut. Cist. 1, 1, 114; Tac. A. 11, 2:

    crepitum,

    Plaut. Curc. 2, 3, 16:

    sonitum pedibus,

    Lucr. 2, 327:

    molem (i. e. tempestatem) in undis,

    Verg. A. 5, 790:

    vim morbi,

    Lucr. 4, 665 et saep.—
    II.
    Trop.
    A.
    To rouse, excite; to frighten, terrify any one:

    sopore,

    Lucr. 4, 37; cf.: excita anus, Enn. ap. Cic. Div. 1, 20, 40 (Ann. v. 36 ed. Vahl.); cf.

    also: clamor subito ortus dictatorem quoque ex somno excivit,

    Liv. 4, 27, 6:

    somno excitus,

    Sall. J. 72 fin.:

    Mauri atque Gaetuli, ignoto et horribili sonitu repente exciti,

    id. ib. 99, 2:

    inter cetera, quae ad exciendum in Graeciam Antiochum dicere est solitus,

    Liv. 36, 7:

    excivit ea caedes Bructeros, etc.,

    Tac. A. 1, 51:

    qualis commotis excita sacris Thyias,

    Verg. A. 4, 301; esp. freq. in the part. perf.; see the passages quoted init.; cf. also: (juventus) privatis atque publicis largitionibus excita, Sall. C. 37, 7:

    ita conscientia mentem excitam vastabat,

    id. ib. 15, 4:

    Evander concursu pastorum, excitus,

    Liv. 1, 7, 9:

    Britanni omnium civitatium vires exciverant,

    Tac. Agr. 29.— Poet.:

    pulsuque pedum tremit excita tellus,

    frightened, quaking, Verg. A. 7, 722; 12, 445.—
    B.
    To stir up, excite any passion (very rare):

    terrorem,

    Liv. 10, 4; cf.

    tumultum,

    id. 3, 39; 7, 11 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > excio

  • 16 Gaetuli

    Gaetūli ( Gētūli), ōrum, m., = Gaitouloi, a people of northwestern Africa, south of the Mauri and Numidae, in the modern Morocco, the Gœtulians, Mel. 1, 4, 4; 3, 10, 4; Plin. 5, 8, 8, § 43; Sall. J. 18, 9; 80, 1 al.—In sing.: Gaetūlus, i, m., the Gœtulian, collect., Luc. 4, 678.—
    II.
    Derivv.
    A.
    Gaetūlus, a, um, adj., of or belonging to the Gœtulians, Gœtulian:

    Syrtes,

    Verg. A. 5, 192; Hor. C. 2, 20, 15:

    leo,

    Verg. A. 5, 351; Hor. C. 1, 23, 10; cf.

    leaena,

    id. ib. 3, 20, 2:

    mapalia,

    Mart. 10, 20, 7;

    pastor,

    Plin. 8, 16, 21, § 54:

    murex,

    i. e. taken on the African coast, Hor. Ep. 2, 2, 181; Ov. F. 2, 319; cf. Plin. 9, 36, 60, § 127;

    hence, also, transf.: Gaetulisve magis fucaret vellus ahenis,

    Sil. 16, 177:

    Thetis, i. e. mare Libycum,

    Claud. Rapt. Pros. 1, 148.—
    B.
    Gaetūlĭa, ae, f., the country of the Gœtulians, Plin. 5, 4, 4, § 30; Varr. R. R. 2, 11, 11.—
    C.
    Gaetūlĭcus, a, um, adj., Gœtulian:

    purpura,

    Plin. 6, 31, 36, § 201:

    purpurissum,

    id. 35, 6, 26, § 45. — Subst.: Gaetūlĭcus, i, m., a surname of Cn. Cornelius Cossus Lentulus, the conqueror of the Gœtulians, Flor. 4, 12, 40; Tac. A. 4, 42; 46; 6, 30; Juv. 8, 26.

    Lewis & Short latin dictionary > Gaetuli

  • 17 Gaetulia

    Gaetūli ( Gētūli), ōrum, m., = Gaitouloi, a people of northwestern Africa, south of the Mauri and Numidae, in the modern Morocco, the Gœtulians, Mel. 1, 4, 4; 3, 10, 4; Plin. 5, 8, 8, § 43; Sall. J. 18, 9; 80, 1 al.—In sing.: Gaetūlus, i, m., the Gœtulian, collect., Luc. 4, 678.—
    II.
    Derivv.
    A.
    Gaetūlus, a, um, adj., of or belonging to the Gœtulians, Gœtulian:

    Syrtes,

    Verg. A. 5, 192; Hor. C. 2, 20, 15:

    leo,

    Verg. A. 5, 351; Hor. C. 1, 23, 10; cf.

    leaena,

    id. ib. 3, 20, 2:

    mapalia,

    Mart. 10, 20, 7;

    pastor,

    Plin. 8, 16, 21, § 54:

    murex,

    i. e. taken on the African coast, Hor. Ep. 2, 2, 181; Ov. F. 2, 319; cf. Plin. 9, 36, 60, § 127;

    hence, also, transf.: Gaetulisve magis fucaret vellus ahenis,

    Sil. 16, 177:

    Thetis, i. e. mare Libycum,

    Claud. Rapt. Pros. 1, 148.—
    B.
    Gaetūlĭa, ae, f., the country of the Gœtulians, Plin. 5, 4, 4, § 30; Varr. R. R. 2, 11, 11.—
    C.
    Gaetūlĭcus, a, um, adj., Gœtulian:

    purpura,

    Plin. 6, 31, 36, § 201:

    purpurissum,

    id. 35, 6, 26, § 45. — Subst.: Gaetūlĭcus, i, m., a surname of Cn. Cornelius Cossus Lentulus, the conqueror of the Gœtulians, Flor. 4, 12, 40; Tac. A. 4, 42; 46; 6, 30; Juv. 8, 26.

    Lewis & Short latin dictionary > Gaetulia

  • 18 Gaetulicus

    Gaetūli ( Gētūli), ōrum, m., = Gaitouloi, a people of northwestern Africa, south of the Mauri and Numidae, in the modern Morocco, the Gœtulians, Mel. 1, 4, 4; 3, 10, 4; Plin. 5, 8, 8, § 43; Sall. J. 18, 9; 80, 1 al.—In sing.: Gaetūlus, i, m., the Gœtulian, collect., Luc. 4, 678.—
    II.
    Derivv.
    A.
    Gaetūlus, a, um, adj., of or belonging to the Gœtulians, Gœtulian:

    Syrtes,

    Verg. A. 5, 192; Hor. C. 2, 20, 15:

    leo,

    Verg. A. 5, 351; Hor. C. 1, 23, 10; cf.

    leaena,

    id. ib. 3, 20, 2:

    mapalia,

    Mart. 10, 20, 7;

    pastor,

    Plin. 8, 16, 21, § 54:

    murex,

    i. e. taken on the African coast, Hor. Ep. 2, 2, 181; Ov. F. 2, 319; cf. Plin. 9, 36, 60, § 127;

    hence, also, transf.: Gaetulisve magis fucaret vellus ahenis,

    Sil. 16, 177:

    Thetis, i. e. mare Libycum,

    Claud. Rapt. Pros. 1, 148.—
    B.
    Gaetūlĭa, ae, f., the country of the Gœtulians, Plin. 5, 4, 4, § 30; Varr. R. R. 2, 11, 11.—
    C.
    Gaetūlĭcus, a, um, adj., Gœtulian:

    purpura,

    Plin. 6, 31, 36, § 201:

    purpurissum,

    id. 35, 6, 26, § 45. — Subst.: Gaetūlĭcus, i, m., a surname of Cn. Cornelius Cossus Lentulus, the conqueror of the Gœtulians, Flor. 4, 12, 40; Tac. A. 4, 42; 46; 6, 30; Juv. 8, 26.

    Lewis & Short latin dictionary > Gaetulicus

  • 19 Gaetulus

    Gaetūli ( Gētūli), ōrum, m., = Gaitouloi, a people of northwestern Africa, south of the Mauri and Numidae, in the modern Morocco, the Gœtulians, Mel. 1, 4, 4; 3, 10, 4; Plin. 5, 8, 8, § 43; Sall. J. 18, 9; 80, 1 al.—In sing.: Gaetūlus, i, m., the Gœtulian, collect., Luc. 4, 678.—
    II.
    Derivv.
    A.
    Gaetūlus, a, um, adj., of or belonging to the Gœtulians, Gœtulian:

    Syrtes,

    Verg. A. 5, 192; Hor. C. 2, 20, 15:

    leo,

    Verg. A. 5, 351; Hor. C. 1, 23, 10; cf.

    leaena,

    id. ib. 3, 20, 2:

    mapalia,

    Mart. 10, 20, 7;

    pastor,

    Plin. 8, 16, 21, § 54:

    murex,

    i. e. taken on the African coast, Hor. Ep. 2, 2, 181; Ov. F. 2, 319; cf. Plin. 9, 36, 60, § 127;

    hence, also, transf.: Gaetulisve magis fucaret vellus ahenis,

    Sil. 16, 177:

    Thetis, i. e. mare Libycum,

    Claud. Rapt. Pros. 1, 148.—
    B.
    Gaetūlĭa, ae, f., the country of the Gœtulians, Plin. 5, 4, 4, § 30; Varr. R. R. 2, 11, 11.—
    C.
    Gaetūlĭcus, a, um, adj., Gœtulian:

    purpura,

    Plin. 6, 31, 36, § 201:

    purpurissum,

    id. 35, 6, 26, § 45. — Subst.: Gaetūlĭcus, i, m., a surname of Cn. Cornelius Cossus Lentulus, the conqueror of the Gœtulians, Flor. 4, 12, 40; Tac. A. 4, 42; 46; 6, 30; Juv. 8, 26.

    Lewis & Short latin dictionary > Gaetulus

  • 20 incoquo

    in-cŏquo, xi, ctum, 3, v. a., to boil in or with any thing, to boil down, to boil, seethe (not in Cic. or Cæs.).
    I.
    Lit., constr. aliquid rei alicui or re aliquā:

    radices Baccho,

    in wine, Verg. G. 4, 279:

    cotonea melle,

    Plin. 15, 17, 18. §

    60: glaesum adipe suis lactentis incoctum,

    id. 37, 3, 11, § 46:

    allium fabae fractae incoctum,

    id. 20, 6, 23, § 56:

    num viperinus his cruor incoctus herbis me fefellit,

    Hor. Epod. 3, 7:

    sucum incoqui sole,

    Plin. 12, 17, 37, § 78:

    sucum cum melle,

    Cels. 3, 22:

    inter se mixta et incocta,

    id. ib. fin.
    B.
    Transf., to dip in, to dye:

    incocti corpora Mauri,

    colored by the sun, sunburnt, Sil. 17, 637: vellera Tyrios incocta rubores (acc. Graec.), Verg. G. 3, 307:

    stannum aereis operibus,

    i. e. to tin over, Plin. 39, 17, 48, § 162.—
    II.
    Trop. ( poet.):

    incoctum generoso pectus honesto (for imbutum),

    imbued, filled with nobleness, Pers. 2, 74:

    quos autem plena justitia et maturitas virtutis incoxerit,

    Lact. 7, 21, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > incoquo

См. также в других словарях:

  • Mauri — may refer to: Mauri meaning the life force which all objects contain, in the Māori language of New Zealand and the Rotuman language of Rotuma Mauri, or Maurya Empire, an ancient caste in India which built its greatest empire Mauri, a Finnish male …   Wikipedia

  • Mauri — ist: in der Antike der Name der Bewohner von Mauretanien in Spätantike und Mittelalter der lateinische Name für das Volk der Mauren in Nordafrika Rio Mauri, ein Fluss in Bolivien ein männlicher Vorname, siehe Mauri (Vorname) Familienname Cristina …   Deutsch Wikipedia

  • Mauri — es un apellido que puede referirse a: Ernesto Mauri 1791 1836, botánico Graciela Mauri, actriz y cantante; …   Wikipedia Español

  • MAURI — populi, qui Mauritaniam Africae regionem Occidentalem versus Gaditanum fretum incolunt. Eos fuisse Indos, et Hercule duce, cum innumer. aliarum gentium multitudine, in haec loca pervenisse, multi crediderunt, uti Strab. l. ult. scribit. Sane… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Mauri [1] — Mauri u. Mauretanien, s. Mauritania …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Mauri [2] — Mauri, die nordöstlichste Provinz des Fellatahreiches Gando im Innern Nordafrika s, grenzt nördlich an die Sahara, östlich an das Reich Sokoto; Hauptstadt der Provinz ist Sormakoye …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Mauri — Mauri, die Bewohner von Mauretanien (s. d.) …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Màuri — m mn 〈N Màur〉 (Màūrka ž) 1. {{001f}}stanovnici Z Sahare, nastali miješanjem Berbera, Arapa i crnaca 2. {{001f}}pov. na Zapadu, tim se imenom označavalo islamsko stanovništvo koje je u 8. st. osvojilo najveći dio Iberskog poluotoka; Mavari …   Veliki rječnik hrvatskoga jezika

  • Mauri — Màuri m mn <N Màur> (Màūrka ž) DEFINICIJA 1. stanovnici Z Sahare, nastali miješanjem Berbera, Arapa i crnaca 2. pov. na Zapadu, tim se imenom označavalo islamsko stanovništvo koje je u 8. st. osvojilo najveći dio Iberskog poluotoka …   Hrvatski jezični portal

  • Mauri — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. Patronyme Mauri est un nom de famille notamment porté par : Carlo Mauri (1930 1982), alpiniste et explorateur italien ; Egidio Mauri (1828 1896) …   Wikipédia en Français

  • MAURI (S.) — S. MAURI Insul. hodie Graecis dicitur, quae Leucas olim. Proprie tamen sicarcem vocant, Insulam vero Leucada. Iac. Sponius Itiner. Graec. Part. I. p. 134 …   Hofmann J. Lexicon universale

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»