-
1 δελεάζω
δελεάζω, mit Köder versehen, νῶτον ὑὸς περὶ ἄγκιστρον δελεάζειν, als Lockspeise an einer Angel befestigen, Her. 2, 70; τὸ ἄγκιστρον ἰσχάδι, mit einer Feige als Köder versehen, Luc. Pisc. 47; ἐπί τινα ibd. 48, als Lockspeise gegen ihn gebrauchen; – τινά, anködern, anlocken, Isocr. 8, 34; übertr., betrügen, berücken, fangen, Pol. 6, 9, 6 u. a. Sp.; pass., ῥαστώνῃ καὶ σχολῇ δελεάζεσϑαι Dem. 18, 45; χάριτι Pol. 38, 3, 11; γαστρί Xen. Mem. 2, 1, 4. – Med., an sich locken, Aesop. fab. 195.
-
2 σκανδάληθρον
σκανδάληθρον, τό, das krumme Stellholz in der Falle, an dem die Lockspeise sitzt, u. das, vom Thiere berührt, losprallt und die Falle zuschlagen macht, wie es Schol. Ar. Ach. 657 ausführlich erklärt, wo Ar. übtr. sagt κᾆτ' ἀνελκύσας ἐρωτᾷ, σκανδάληϑρ' ἱστὰς ἐπῶν, u. Einige zusammenlesen wollten σκανδαληϑριστάς, wie von σκανδαληϑρίζω abgeleitet, welches nicht vorkommt.
-
3 εὔ-θηρος
-
4 εἶδαρ
εἶδαρ, ατος, τό (ἔδω), das Essen, die Speise; εἴδατα πόλλ' ἐπιϑεῖσα, Hom.; ἄνϑινον εἶδαρ ἔδουσιν Od. 9, 84; sp. D., wie Theocr. 15, 115; Futter für die Thiere, Il. 5, 389; Lockspeise, Köder für die Fische, Od. 12, 252, wie Apollnds. 23 (VII, 702).
-
5 δόλος
δόλος, ὁ (vgl. δέλος, δείλατα, δέλεαρ u. Lat. dolus). 1) Köder, Lockspeise, für Fische Od. 12, 252; jedes Mittel, um Einen zubetrügen u. zu fangen wie das trojanische Pferd, Odyss. 8, 494 ἵππου δουρατέου, ὅν ποτ' ἐς ἀκρόπολιν δόλον ἤγαγε δῖος Ὀδυσσεύς, Aristarch u. Aristophanes Byz. lasen δόλῳ, s. Scholl. Didym.; die Fesseln, in denen Hephästus den Ares fängt, 8, 276; Batrach. 116 ist ξύλινος δ. die Mausefalle. – 2) übh. List, listiger Anschlag; Hom. u. Folgde; καὶ μήδεα Il. 3, 702; πολυμηχανίη τε Od. 23, 321; καὶ μηχαναί Plat. Rep. VIII, 548 a; Ggstz ist offene Gewalt, δόλῳ ἠὲ βίηφιν Od. 9, 406; ἔπεφνε δόλῳ, οὔ τι κράτεΐ γε Il. 7, 142; κατ' ἰσχύν Aesch. Prom. 213; πρὸς βίαν Soph. Phil. 91; den ἁπλοῖ τρόποι entgeggstzt Ar. Plut. 1159; – ähnl. in Prosa.
-
6 δελεασμός
δελεασμός, ὁ, das Fangen mit Lockspeise, Sp.
-
7 δείλατα
δείλατα, plural. von δεῖλαρ, Köder, Lockspeise, Lesart des Kallistratus (Sengebusch Homer. diss. 1 p. 55) Odyss. 12, 252, ἰχϑύσι τοῖς ὀλίγοισι δόλον κατὰ δείλατα βάλλων, Aristarch εἴδατα, Scholl. Didym. εἴδατα· οὕτως Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Καλλίστρατος δείλατα. Auch Callimach. scheint hier δείλατα gelesen zu haben; Etymol. m. p. 254, 46 Δέλεαρ –, ἀφ' οὗ καὶ δείλατα. Καλλίμαχος ( frgm. 458)· ἐν δ' ἐτίϑει παγίδεσσιν ὀλέϑρια δείλατα δοιαῖς.
-
8 δέλεαρ
δέλεαρ, ατος, dat. δέλητι Hesych.; vgl. δόλος; τό, Köder, Lockspeise; Xen. Mem. 2, 1, 4; Anreizung, Plat. Soph. 222 e; ἡδονὴ μέγιστον κακῶν δέλεαρ Tim. 69 d; σοῦ, für dich, Eur. Andr. 263; Sp.
-
9 ἐφ-ολκός
ἐφ-ολκός ( ἕλκω), 1) nachgeschleppt, wie die ἐφολκίς, Ar. Vesp. 268, οὐ μὴν πρὸ τοῦ γ' ἐφολκὸς ἦν, ἀλλὰ πρῶτος ἡμῶν ἡγεῖτο, er ließ sich nicht ins Schlepptau nehmen; übertr., μὴ πρόλεσχος μηδ' ἐφολκὸς ἐν λόγῳ γένῃ, schleppend u. weitläuftig, Aesch. Suppl. 197. – 2) akt., an sich ziehend, anlockend, reizend, ἐφολκὰ καὶ οὐ τὰ ὄντα λέγειν Thuc. 4, 108; bei Sp. τὸ ἐφ., = δέλεαρ, Lockspeise, im eigtl. Sinne u. übertr., Ael. V. H. 8, 12 H. A. 7, 10 u. A.
-
10 δείλατα
-
11 δόλος
-
12 εἶδαρ
-
13 εὔθηρος
-
14 ἐφολκός
ἐφ-ολκός, (1) nachgeschleppt; οὐ μὴν πρὸ τοῦ γ' ἐφολκὸς ἦν, ἀλλὰ πρῶτος ἡμῶν ἡγεῖτο, er ließ sich nicht ins Schlepptau nehmen; übertr., μὴ πρόλεσχος μηδ' ἐφολκὸς ἐν λόγῳ γένῃ, schleppend u. weitläuftig. (2) akt., an sich ziehend, anlockend, reizend; τὸ ἐφ., = δέλεαρ, Lockspeise -
15 σκανδάληθρον
σκανδάληθρον, τό, das krumme Stellholz in der Falle, an dem die Lockspeise sitzt, u. das, vom Tiere berührt, losprallt und die Falle zuschlagen macht
См. также в других словарях:
Lockspeise — Lockspeise,die:⇨Lockmittel(1) … Das Wörterbuch der Synonyme
Lockspeise — Lockspeise, Lockspitzel, Lockvogel 2↑ locken … Das Herkunftswörterbuch
Lockspeise — jaukas statusas T sritis ekologija ir aplinkotyra apibrėžtis Maistinis daiktas (ėdesys, lesalas) žvėrims, paukščiams, žuvims vilioti. atitikmenys: angl. bait; enticement bait; lure vok. Köder, m; Lockspeise, f rus. наживка, f; привада, f;… … Ekologijos terminų aiškinamasis žodynas
Lockspeise — * Zur Lockspeise dienen. – Braun, I, 2390 … Deutsches Sprichwörter-Lexikon
Lockspeise, die — Die Lockspeise, plur. doch nur von mehrern Arten, die n, eigentlich, eine Speise oder eßbarer Körper, Thiere damit an oder herbey zu locken; im gemeinen Leben Lockaas, von Aas, Speise, im Nieders. Lockebrod. Figürlich auch eine jede Lockung, ein… … Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart
Lockspeise — Lọck|spei|se 〈f. 19〉 anlockende Speise zum Tierfang, Köder * * * Lọck|spei|se, die (geh.): Köder … Universal-Lexikon
Lockspeise — Lọck|spei|se (gehoben für Köder) … Die deutsche Rechtschreibung
Lockspitzel — Lockspeise, Lockspitzel, Lockvogel 2↑ locken. spitz: Das ursprünglich nur hochd. Adjektiv mhd. spiz, spitze, ahd. spizzi ist nahe verwandt mit dem unter 1↑ Spieß »Bratspieß« (eigentlich »Spitze«) behandelten altgerm. Substantiv. Beide Wörter… … Das Herkunftswörterbuch
Lockvogel — Lockspeise, Lockspitzel, Lockvogel 2↑ locken … Das Herkunftswörterbuch
Ludern (2) — 2. Ludern, verb. reg. act. von 3. Luder, stark riechende Lockspeise, durch eine solche Lockspeise anlocken, besonders bey den Jägern. Einen Fuchs ludern. Den Falken ludern, ihn mit Werfung des Federspieles oder nachgemachten Vogels wieder an sich … Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart
Köder — Blickfang; Lockmittel; Lockvogel * * * Kö|der [ kø:dɐ], der; s, : 1. zum Fangen bestimmter Tiere benutzte Lockspeise, die entweder in einer Falle o. Ä. ausgelegt oder beim Angeln am Angelhaken befestigt wird: einen Köder auslegen; auf einen Köder … Universal-Lexikon