Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

400

  • 21 contremulus

    con-tremulus, a, um, erzitternd, erbebend, Varro sat. Men. 400.

    lateinisch-deutsches > contremulus

  • 22 corrado

    cor-rādo, rāsī, rāsum, ere (con u. rado), zusammenkratzen, -scharren, I) eig.: corpora od. semina ex aëre, v. Wind, Lucr. 6, 304 u. 444. – II) übtr. = mühsam, von allen Enden zusammenbringen, -nehmen, a) mater. Objj.: trecentos Philippos (Philippdor), Plaut.: si ea summa corradi possit, ICt.: c. omnia, ancillas, servos, zum Verkauf zusammenraffen, Ter. – minas decem corradet alicunde, Ter.: ei munus hoc corraditur, Ter. – b) abstr. Objj.: multa tibi possum commemorando argumenta fidem dictis corradere nostris, aufbringen für usw., Lucr. 1, 400 sq.

    lateinisch-deutsches > corrado

  • 23 cuicuimodi

    cuicuimodī, archaist. quoiquoimodī (= cuius-cuiusmodi, v. quisquis u. modus), von welcher Beschaffenheit immer, wie immer beschaffen, malus, bonus qu., Plaut. Bacch. 400: c. est, Cic.: c. sunt, Cic. Vgl. Madvig Cic. de fin. 3, 30. Lion Gell. 2, 8, 6.

    lateinisch-deutsches > cuicuimodi

  • 24 cuiusvismodi;

    cūiusvīsmodī; arch. quoiusvismodi, wessen immer, Plaut. Bacch. 400 codd. u. Pseud. 741; Pers. 386 Luchs.

    lateinisch-deutsches > cuiusvismodi;

  • 25 detexo

    dē-texo, texuī, textum, ere, abweben, abflechten = fertig weben, fertig flechten, I) eig.: a) fertig weben, telam, Plaut. Pseud. 400. Hyg. fab. 126: inter decem annos nequisti unam togam detexere, Titin. com. 24: omnia ea videri legata, quae detexta neque contexta sunt, Ulp. dig. 32, 1, 70. § 12: quod in tela est nondum pertextum vel detextum, contextum appellatur, Ulp. dig. 34, 2, 22. – scherzh., illic homo hoc denuo vult pallium detexere, abfertigen = rauben, Plaut. Amph. 294. – b) fertig flechten, alqd viminibus mollique iunco, Verg. ecl. 2, 72: fiscellam vimine iunci, Tibull. 2, 3, 15. – II) übtr., vollenden, a) in der Rede bis zu Ende darstellen, abmachen, non tamen absistam coeptum detexere munus Ps.Verg. Ciris 9: semina vitis ordine detexam, Calp.: fabellam permitte mihi detexere paucis, Sulpiciae sat. v. 2. – detexta prope retexere, Cic.: nunc ego ab summo iam detexam exordio, Vet. poët. b. Cornif. rhet. – b) übh.: is (Lacteus) non perpetuum detexens conficit orbem, Cic. Arat. 494 (250).

    lateinisch-deutsches > detexo

  • 26 dividendus

    dīvidendus, ī, m. (sc. numerus; v. divido), als mathem. t.t., der Dividendus, Boëth. art. geom. p. 400, 4 sqq. (Fr.).

    lateinisch-deutsches > dividendus

  • 27 divisor

    dīvīsor, ōris, m. (divido), I) der Abteiler, Abschneider, axis est dictus divisor et disterminator mundi, Apul. de mund. c. 1. – II) der Teiler, A) als arithm. t.t. = der Divisor, Boëth. geom. 1. p. 395, 5 u. 22; p. 400, 6 u. 19 Fr. – B) = der Verteiler, regni inter filios (regis), Eutr. 4, 11. – Insbes.: a) der Abteiler u. Austeiler der Äcker unter die Kolonisten, Cic. Phil. 5, 20 u. 11, 13. – b) der Austeiler, Verteiler von Geschenken, α) im guten Sinne, von solchen, die gesetzlich erlaubte Austeilungen an die Tribus besorgten, Ps. Ascon. ad Cic. I. Verr. 22. p. 136 B. – β) im üblen Sinne, von denen, die das Erkaufen von Wahlstimmen für die Kandidaten besorgten und bei den Wahlen das den Abstimmenden ungesetzlicherweise versprochene und bei einem sequester (s.d.) niedergelegte Geld austeilten (vgl. Cic. ad Att. 1, 18, 4), der Wahlgelderausteiler, der Gelderspender, Cic. I. Verr. 22; II. Verr. 4, 45; harusp. resp. 42; Planc. 48 u.a. Suet. Aug. 3, 1. Vgl. F.H. Weissmann de divisoribus et sequestribus, ambitus apud Romanos instrumentis. Heidelb. 1831.

    lateinisch-deutsches > divisor

  • 28 Donatus

    Dōnātus, ī, m., I) Aelius D., ein röm. Grammatiker in der Mitte des 4. Jahrh. n. Chr., Lehrer des Hieronymus, Kommentator des Terenz. Vgl. W. Teuffels Gesch. der röm. Literat.5 § 409. – II) Tiberius Claudius D., ebenf. röm. Grammatiker um 400 nach Chr., Kommentator des Vergil. Vgl. W. Teuffels Gesch. der röm. Literat.5 § 431, 5–8. – III) ein Häretiker der christl. Kirche im 4. Jahrh. nach Chr.-Dav. a) Dōnātista, ae, m., ein Anhänger des Donatus, ein Donatist, Augustin. epist. 134, 2 u.a. – b) Dōnātiānī, ōrum, m., die Anhänger des Donatus, die Donatianer, Hieron. de vir. ill. 110. – Donatiana pars (Sekte), Hieron. de vir. ill. 110.

    lateinisch-deutsches > Donatus

  • 29 energema

    energēma, atis, n. (ενέργημα), die Wirkung, Tert. de praescr. 30; de carn. Christ. 24. – ēnergĭma geschr. u. gemessen, Prud. apoth. 400.

    lateinisch-deutsches > energema

  • 30 engonasi

    engonasi (n), εν γόνασι, d.i. vollst. ὁ εν γόνασι καθήμενος ἀνήρ, der auf den Knien liegende Mann, der Kniende, ein Sternbild der nördlichen Halbkugel, von Eratosthenes (s. Hyg. astr. 2, 6) u. noch heute Herkules gen., Cic. poët. de nat. deor. 2, 108 (wo er die Erklärung folgen läßt, genibus quia nixa feratur, sc. imago) u. Manil. 5, 646 (wo die Übersetzung nixa genu species vorhergeht), von Cic. Arat. 45 u. 400 übersetzt durch Nixus genu, von Vitr. 9, 4, 4 u. 5 durch Nixus in genibus u. Ingeniculatus u. Geniculatus, vom Schol. German. Arat. 207 durch Geniculator, von Firm. math. 8, 17 durch Ingeniculus. – / Nbf. Engonasis, Mart. Cap. 8. § 827.

    lateinisch-deutsches > engonasi

  • 31 Erigone

    Ērigonē, ēs, f. (Ἠριγόνη), I) Tochter des Ikarus von Athen, die aus Schmerz über den Tod ihres Vaters sich erhängte und zum Lohne dafür als Gestirn Virgo mit dem Hunde ihres Vaters (Maera gen.) als Gestirn Canicula an den Himmel versetzt wurde (vgl. 1. Icarus), Verg. georg. 1, 33. Ov. met. 6, 125: Canis Erigones, Col. poët. 10, 400. – Dav. Ērigonēius, a, um, erigonëisch, canis, der Hundsstern, Ov. fast. 5, 723. – II) = Astraea, Mart. Cap. 2. § 174.

    lateinisch-deutsches > Erigone

  • 32 Frusino

    Frusino, ōnis, m., unbedeutende Stadt der Volsker in Latium, an der kampanischen Grenze, südöstl. von Ferentinum, j. Frosinone, Liv. 27, 37, 5. Iuven. 3, 224. Sil. 8, 400. – Dav. Frusinās, ātis, frusinatisch, ager, Liv.: fundus, Cic. – Plur. subst., Frusinātēs, ium, m., die Einw. von Frusino, die Frusinaten, Liv.

    lateinisch-deutsches > Frusino

  • 33 fuscina

    fuscina, ae, f. (stammverwandt mit furca), der Dreizack, des Neptun, Acc. tr. 400. Cic. de nat. deor. 1, 103. Suet. Cal. 52: des Netzfechters, Iuven. 2, 143. Suet. Cal. 30, 3. – die Harpune des Fischers, Petron. 109, 6. Ambros. de Tob. 7. § 26.

    lateinisch-deutsches > fuscina

  • 34 G

    G, g, der siebente Buchstabe des lat. Alphabets, wahrsch. durch eine kleine graphische Abänderung des C entstanden, erst gegen 234 v. Chr. ins römische Alphabet aufgenommen. Daher auf der duilischen Inschrift noch MACISTRATOS (= magistratus), LECIONES (= legiones). Vgl. Schneider Gr. 1. S. 267 ff. – Als Abkürzung ist G in Inschr. = Gaius (statt des gewöhnlichen C), bei Legionszahlen = Gallica od. Gemina; GAL. = Galeria tribu; G. I. = Germania Inferior; G. L. = Genio loci; G. P. R. F. = Genio populi Rom. feliciter; G. S. = Germania superior u. dgl.; s. Cagnat Cours d'épigraphie latine. 3. édit. 1898. p. 400. – Über die Verbindung des G mit andern Konsonanten, seine Veränderung od. sein Ausfallen vor andern Konsonanten s. Schneider Gr. 1. S. 272 ff. S. 454. S. 485 ff.

    lateinisch-deutsches > G

  • 35 Hebe

    Hēbē, ēs, f. (Ἥβη), die Jugend, als Göttin, Tochter des Jupiter, Mundschenkin der Götter vor Ganymedes, Gattin des Herkules, Catull. 68, 116. Ov. met. 9, 400.

    lateinisch-deutsches > Hebe

  • 36 illabor

    il-lābor, lāpsus sum, lābī (in u. labor), in od. an od. auf etw. gleiten, sinken, fallen, I) eig.: a) v. leb. Wesen, m. Dat.: antennis illabitur ebria serpens, Claud. 3. cons. Stil. 367: notae iugis illabitur Aetnae, Claud. rapt. Pros. 3, 330: coniugis illabi lacrimis, unter den Thr. der G. dahinsinken, Lucan. 5, 281. – b) v. Lebl.: α) übh.: illa (machina) mediae minans illabitur urbi (v. trojan. Rosse), Verg. Aen. 2, 240: rapidus fervor perpingues unguine taedas illapsus, Sil. 14, 427 sq.: si fractus illabatur orbis, wenn auch krachend (über mich) hereinstürzt der Weltkreis, Hor. carm. 3, 3, 7. – β) v. Flüssigkeiten, hinab-, hineingleiten, hineinfließen, -fallen, quo (sc. in stomachum) illabuntur ea, quae accepta sunt ore, Cic. de nat. deor. 2, 135: mit Dat., ad decumum a Mileto stadium (amnis Maeander) lenis illabitur mari, Plin. 5, 113: quā (wo) Nar Tyberino illabitur amni, Lucan. 1, 475. – II) übtr., m. ad u. Akk., si ea voluptas esset, quae ad sensus cum suavitate afflueret et illaberetur, Cic. de fin. 1, 39. – m. in u. Akk., sensim pernicies illapsa in civium animos, Cic. de legg. 2, 19. – m. Dat., animis illapsa Voluptas, Sil. 15, 95: da, pater, augurium atque animis illabere nostris, Verg. Aen. 3, 89: quod tam facile illabatur humanis sensibus, Ambros. de off. 2, 7, 29. – m. per u. Akk., combibat illapsos ductor per viscera luxus, Sil. 11, 400.

    lateinisch-deutsches > illabor

  • 37 incomitio

    in-comitio, āre (in u. comitium), öffentlich schimpfen, beschimpfen, Plaut. Curc. 400; vgl. Paul. ex Fest. 107, 5.

    lateinisch-deutsches > incomitio

  • 38 infabricatus

    īn-fabricātus, a, um (in u. fabrico), I) eig., unbearbeitet, robora, Verg. Aen. 4, 400: forma, Augustin. serm. 117, 3. – II) übtr. = kunstlos, verba, confabulatio, Ennod. epist. 2, 6; 8, 59.

    lateinisch-deutsches > infabricatus

  • 39 insopitus

    īn-sōpītus, a, um (in u. sopio), der sich nicht einschläfern läßt, stets wachsam, draco, Ov. met. 7, 36. Lucan. 9, 357: übtr., unauslöschlich, ignes semper inocciduos insopitosque manere iussit, Claud. rapt. Pros. 3, 400 sqq.

    lateinisch-deutsches > insopitus

  • 40 latrina

    lātrīna, ae, f. (zsgz. aus lavatrina, v. lavo), der Abtritt, die Kloake, Plaut. Curc. 580. Lucil. 253 u. 400. Colum. poët. 10, 85. Apul. met. 1, 17 u. 9, 14. Vulg. 4. regg. 10, 27: latrinae publicae, Suet. vit. Lucan. p. 51, 7 R. – dah. übtr., Bordell, Tert. de pall. 4: popinae quaedam et latrinarum latebrae, deversoria nequitiae et luxuriae, Apul. de Plat. 1, 13.

    lateinisch-deutsches > latrina

См. также в других словарях:

  • 400 m — 400 mètres (athlétisme) 400 m …   Wikipédia en Français

  • 400 av. J.-C. — 400 Années : 403 402 401   400  399 398 397 Décennies : 430 420 410   400  390 380 370 Siècles : Ve siècle …   Wikipédia en Français

  • 400 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 3. Jahrhundert | 4. Jahrhundert | 5. Jahrhundert | ► ◄ | 370er | 380er | 390er | 400er | 410er | 420er | 430er | ► ◄◄ | ◄ | 396 | 397 | 398 | …   Deutsch Wikipedia

  • 400 — Cette page concerne l année 400 du calendrier julien. Pour l année 400, voir 400. Pour le nombre 400, voir 400 (nombre). Pour l avion, voir Airbus A400M Années : 397 398 399  400  401 402 403 …   Wikipédia en Français

  • 400 GT — Venturi 400 GT Venturi 400 GT Constructeur Venturi Production totale 13 exemplaires Classe Voiture de sport …   Wikipédia en Français

  • -400 — Années : 403 402 401   400  399 398 397 Décennies : 430 420 410   400  390 380 370 Siècles : Ve siècle av. J.‑C.  …   Wikipédia en Français

  • 400-е — V век: 400 409 годы 380 е · 390 е 400 е 410 е · 420 е 400 · 401 · 402 · 403 · 404 · 405 · 406 · 407 · 408 · …   Википедия

  • 400-е до н. э. — V век до н. э.: 409 400 годы до н. э. 420 е · 410 е 400 е до н. э. 390 е · 380 е 409 до н. э. · 408 до н. э. · 407 до н. э. · 406 до н. э …   Википедия

  • 400 — ГОСТ 400{ 80} Термометры стеклянные для испытаний нефтепродуктов. Технические условия. ОКС: 17.200.20 КГС: П21 Термометры стеклянные ртутные медицинские и метеорологические Взамен: ГОСТ 400 64 Действие: С 01.01.81 Изменен: ИУС 6/82, 3/87, 3/88,… …   Справочник ГОСТов

  • 400 — Este artículo trata sobre el año 400. Para otros usos de ese número, véase cuatrocientos. Años: 397 398 399 – 400 – 401 402 403 Décadas: Años 370 Años 380 Años 390 – Años 400 – Años 410 Años 420 Años 430 …   Wikipedia Español

  • 400 a. C. — Años: 403 a. C. 402 a. C. 401 a. C. – 400 a. C. – 399 a. C. 398 a. C. 397 a. C. Décadas: Años 430 a. C. Años 420 a. C. Años 410 a. C. – Años 400 a. C. – Años 390 a. C. Años 380 a. C. Años 370 a. C. Siglos …   Wikipedia Español

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»