-
81 pittacium
pittacium, iī, n. (πιττάκιον), ein Stückchen Leder od. Leinwand od. Papier, a) ein Leder- od. Leinwandstückchen, das, in Flüssigkeit getränkt, auf einen kranken Teil des Körpers gelegt wird, Cels. 3, 10. – b) ein Lederstückchen als Fleck auf einen Schuh, calceamenta perantiqua, quae ad indicium vetustatis pittaciis consuta erant, Vulg. Ios. 9, 5: dah. übtr., induis capitium, tunicae pittacium, ein Anhängsel der Tunika, Laber. com. 61 ( bei Gell. 16, 7, 9.) – c) ein Schildchen an einer Weinflasche, Petron. 34, 6. – d) ein Anschlag, eine Ankündigung, proposuit pittacium publice, Augustin. serm. 178, 8. – e) ein Zettel, auf dem ein Gewinn bei einer Verlosung verzeichnet war, eine Art Lotterielos, cum pittacia in scypho circumferri coeperunt, Petron. 56, 7. – f) ein Verzeichnis, eine Liste, Lampr. Alex. Sev. 21, 8. Cod. Theod. 10, 10, 29. § 1. Imper. Theod. et Valentin. 1, 31: pitt. authenticum, ein Originalverzeichnis (des zu verteilenden Proviants), Cod. Iust. 12, 38, 5. Cod. Theod. 7, 4, 11; 7, 4, 13; 7, 4, 16. – g) ein Vertrag, Kontrakt, Novell. Theod. Sec. 27. § 3. – h) eine Quittung, Cassiod. var. 12, 20, 1.
-
82 potio [1]
1. potio, īvī, ītum, īre (potis), teilhaft machen, unterwerfen, alqm servitutis, zum Sklaven machen, Plaut. Amph. 178: potitus est hostium, ist in der Feinde Gewalt geraten, Plaut. capt. 92 u.a.
-
83 praeduro
prae-dūro, āvī, ātum, āre, I) tr.: 1) sehr härten, teneras plantas, Prud. psych. 446: aliqui (sucum pomi) murrā adiectā et cupresso praeduratum ad solem torrebant, trockneten ihn bis zum Hartwerden an der Sonne ein, Plin. 23, 139: caseus muriā praeduratus, Colum. 7, 8, 7 codd. – bildl., verhärten, callum pectoris, Prud. perist. 5, 178. – 2) als t. t. der Kochkunst, anbraten, Apic. 2, 44; 6, 250; 7, 266 u. 292; 8, 372. 374. 384. – II) intr., Partiz. praedūrāns, sehr dauerhaft, praedurantes costae, Cypr. de laud. martyr. 3.
-
84 praesagio
prae-sāgio, īvī u. iī, īre, I) eine Vorempfindung-, eine Ahnung von etwas haben, etwas ahnen (vgl. Cic. de div. 1, 65 praesagire, id est futura ante sentire), alqd animo, Liv.: equi praesagiunt pugnam, Plin.: animus praesagit mihi aliquid mali, mir schwant etwas Böses, Ter.: Scipionis velut praesagiens animus de fine belli, Liv.: praesagientibus animis, Liv.: quasi praesagiret, als ob er eine Ahnung gehabt hätte, Cic.: m. Acc. u. Infin., praesagibat (synk. = praesagiebat) mi animus frustra me ire, es schwante mir, Plaut. aul. 178; vgl. Cic. de div. 1, 65. – unpers. praesagit m. folg. Acc. u. Infin., man ahnt, es ist vorauszusehen, daß usw., Varro LL. 10. § 46 Sp.2. – / Deponentialform: animus iam istoc dicto plus praesagitur mali, Plaut. Bacch. 679. – II) übtr., vorhersagen, prophezeien, vorher anzeigen, -andeuten, galli praesagivere victoriam, Plin.: luna tempestatem praesagit, Plin.: exiguitas copiarum recessum... praesagiebat, ließ voraussehen, Cael. in Cic. ep.: sine quorum notitia non facile quidquam in futurum praesagiri potest, Cels.: m. Acc. u. Infin., id quoque praesagit (auch deutet schon das darauf), mortalem vivere mentem, Lucr. 3, 510.
-
85 priapismos
priāpismos u. -us, ī, m. (πριαπισμός), das krankhafte Aufrechtstehen des männl. Gliedes, Cael. Aur. de morb. acut. 3, 18, 178; de morb. chron. 2, 1, 14 u.a.
-
86 profanator
profānātor, ōris, m. (profano), der Entheiliger, Cod. Theod. 16, 5, 9. Prud. apoth. 178. Augustin. de civ. dei 18, 45 u. qu. euang. 2, 33.
-
87 prosaice
prōsaicē, Adv., Ggstz. poetice, prosaisch, Avit. IV, 1. p. 178, 2 Peiper.
-
88 proscholos
prōscholos, ī, m. (πρόσχολος), der Unterlehrer, Auson. prof. 23 (22) lemm. Augustin. de serm. apost. 178. no. 8. Not. Tir. 101, 7 ›proscolis‹.
-
89 prurigo
prūrīgo, inis, f. (prurio), I) das geile Jucken, die Geilheit, longa, Mart. 11, 73, 3: obscena, Mart. 4, 48, 3. Auson. epigr. 108, 5. – II) meton., der juckende Grind am Körper, Plin. 20, 178 u. 23, 20. Suet. Aug. 80. Mart. 14, 23, 1: pr. in capite, Kopfgrind, Plin. 25, 136: Plur., prurigines capitis, Marc. Emp. 4 in. Vgl. porrigo.
-
90 quincupliciter
quīncupliciter (Variante quintupliciter), Adv. (quincuplex), fünffach, Itala genes. 43, 34. Ambros. de Ioseph 10. § 59 extr. Augustin. locut. de genes. 1. § 178.
-
91 quinquennatus
quīnquennātus, Abl. ū, m. (quinquennis), das Alter von fünf Jahren, bei Tieren, Plin. 8, 178.
-
92 reconditor
reconditor, ōris, m. (recondo), der Zurückleger, Aufbewahrer, suorum (des Seinigen), Ggstz. raptor alienorum, Augustin. serm. 178, 2.
-
93 remigo
-
94 rosa
rosa, ae, f. (vgl. ῥόδον), I) die Rose als Blume u. als Strauch, A) als Blume, 1) eig.: a) übh., Cic. u.a.: frutex rosae, Rosenstock, Colum.: rosa hiberna, Mart.: Plur., Paestanae rosae, Mart. 4, 42, 10: rosarum tempus, Augustin. in psalm. 96, 19: rosae rubentes, Hieron. vit. Paul. erem. § 3: rosas cape, Mart. 2, 59, 3: inter vepres rosae nascuntur (sprichw.), Amm. 16, 7, 4: plena rosarum atria, rosigdurchschimmerte Halle, Ov. met. 2, 113. – b) kollektiv = Rosen, Rosenkränze, pulvinus rosā fartus, Cic.: reticulum plenum rosae, Cic.: in rosa, mit Rosen bekränzt, Cic.: so auch redimitus rosā, Cic.: dah. vivere in aeterna rosa, d.i. in ewigem Vergnügen, angenehm, fröhlich (wie wir: in Rosen leben), Mart.: in rosa iaceat, in Wollust, in stetem Vergnügen, Sen. – Sprichw., rosa, ut dicitur, de spinis floruit, Hieron. vit. Hilarion. § 2. – c) als Schmeichelwort, mea rosa, meine Rose, mein Röschen, Plaut.: tu mihi rosa es, Plaut. – 2) meton., die Rosensalbe, das Rosenöl, Cels. 6, 18, 8. – B) die Rose als Strauch, der Rosenstrauch, -stock, flos rosae, Cels., rosarum, Hor.: Plur. flores rosae, Hor., u. flores rosarum, Lucr.: spinae rosarum, Ambros. – rosa Paesti bis florens, unsere Damaszenerrose, Verg.: rosa laurea, Lorbeerrose, Rosenlorbeer, Oleander (Nerium oleander, L.), Apul. – II) übtr., rosae, eine rosenfarbige Zitronenart, noch jetzt ital. mela rosa, Edict. Diocl. 6, 68 (wo rhosae geschr.). Apic. 4, 178 (dazu Schuch).
-
95 rostrans
rōstrāns, antis (Partic. v. *rostro, āre), seine Spitze einschlagend, eindringend, rostrante vomere, Plin. 18, 178.
-
96 Sabellius
Sabellius, iī, m., Stifter einer christl. Sekte, Prud. apoth. 178. – Dav. Sabelliānī, ōrum, m., die Anhänger des Sabellius, die Sabellianer, Ambros. de fide 5, 13. § 162 u. de incarn. dom. sacram. 2. § 8.
-
97 Saguntum
Saguntum, ī, n. u. Saguntus (Saguntos), ī, f., griech. Ζάκυνθος, Stadt in Hispania Tarraconensis jenseit des Ebros (Hiberus) am Mittelländischen Meere, j. Murviedro, mit deren Belagerung Hannibal den zweiten punischen Krieg eröffnete, bekannt wegen des guten Tones u. des daraus verfertigten Geschirres, Form -tum, Liv. 21, 7, 1 u.a. Plin. 3, 20 u. 35, 160. Lucan. 3, 350 u. wahrsch. Cic. Phil. 5, 27 (Genet.). Cic. de div. 1, 49 (Akk.): Form -tus, Liv. 21, 19, 1. Mela 2, 6, 6. (2. § 92). Plin. 7, 35. Flor. 2, 6, 3 (-tos). Eumen. grat. act. 3, 1. Sil. 2, 569 u. 662; 3, 2. Stat. silv. 4, 6, 83. Corp. inscr. Lat. 2, 3836 u. 3867: Graia Saguntos, Sil. 3, 178. – Dav.: A) Saguntīnus, a, um, saguntinisch, Cato u. Liv.: Plur. subst., Saguntīnī, ōrum, m., die Einw. von Sagunt, die Saguntiner, Cic., Sall. fr. u.a. – B) Saguntiī, ûm, m., die Einw. von Sagunt, die Saguntier, Sall. hist. fr. 2, 22 (28); vgl. Charis. 143, 9.
-
98 salvo
salvo, āvī, ātum, āre (salvus), spätere Form für servo, a) gesund machen, heilen, alqm, Gargil. Mart. medic. 22. – b) retten, erlösen, Eccl. – c) etw. beibehalten, an etw. festhalten, salvatur unitas, salvatur unus, Augustin. serm. 125, 6. – / Auch Plin. 17, 178 liest Detl. mit Harduin salventur = serventur; u. Quint. 12, 10, 44 haben die besten Hdschrn. salvant (Halm servant).
-
99 samiator
samiātor, ōris, m. (samio), der Wetzer und Schleifer der Waffen, Edict. Diocl. 7, 33; vgl. Gloss. II, 178, 8 ›samiator, ἀκονητής‹.
-
100 sannator
См. также в других словарях:
178 av. J.-C. — 178 Années : 181 180 179 178 177 176 175 Décennies : 200 190 180 170 160 150 140 Siècles : IIIe siècle … Wikipédia en Français
178 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 1. Jahrhundert | 2. Jahrhundert | 3. Jahrhundert | ► ◄ | 140er | 150er | 160er | 170er | 180er | 190er | 200er | ► ◄◄ | ◄ | 174 | 175 | 176 | 177 | 1 … Deutsch Wikipedia
178 — Années : 175 176 177 178 179 180 181 Décennies : 140 150 160 170 180 190 200 Siècles : Ier siècle IIe siècle … Wikipédia en Français
178 — Это статья о годе, см. также статью о числе 178. Годы 174 · 175 · 176 · 177 178 179 · 180 · 181 · 182 Десятилетия 150 е · 160 е 170 е 180 е · 190 е Века I век II век I … Википедия
-178 — Années : 181 180 179 178 177 176 175 Décennies : 200 190 180 170 160 150 140 Siècles : IIIe siècle av. J.‑C. … Wikipédia en Français
178 AH — New page: 178 AH is a year in the Islamic calendar that corresponds to 794 ndash; 795 CE.yearbox width = 500 in?= cp=1st century AH178 AH is a year in the Islamic calendar that corresponds to 794 ndash; 795 CE.yearbox width = 500 in?= cp=1st… … Wikipedia
178 — Años: 175 176 177 – 178 – 179 180 181 Décadas: Años 140 Años 150 Años 160 – Años 170 – Años 180 Años 190 Años 200 Siglos: Siglo I – Siglo II … Wikipedia Español
178 a. C. — Años: 181 a. C. 180 a. C. 179 a. C. – 178 a. C. – 177 a. C. 176 a. C. 175 a. C. Décadas: Años 200 a. C. Años 190 a. C. Años 180 a. C. – Años 170 a. C. – Años 160 a. C. Años 150 a. C. Años 140 a. C. Siglos … Wikipedia Español
178-й ракетный полк — 178 рп … Википедия
178-й отдельный мотострелковый батальон — 178 й отдельный мотострелковый батальон … Википедия
178-я запасная танковая дивизия (Германия) — 178 я запасная танковая дивизия Panzer Division Nr. 178 Годы существования 15 декабря 1940 январь 1945 Страна … Википедия