Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

136

  • 81 gillo

    gillo, ōnis, m. (gelidus) = βαύκαλις, ein Kühlgefäß zum Abkühlen des Weins usw., Anthol. Lat. 117, 16 (1050, 16) u. 136, 1 (1070, 1). Cassian. coen. inst. 4, 16 u. 20. Vgl. Gloss. ›βαυκάλιον, gillo‹. – Andere Form gello, (Rufin.) de vit. patr. 3, 14. Gloss. IV, 346, 15 u. ö.

    lateinisch-deutsches > gillo

  • 82 glos

    glōs, glōris, f. (γαλόως, s. Paul. ex Fest. 98, 5, od. γάλως, s. Exc. ex Charis. gr. 546, 28) = ἡ τοῦ ἀνδρός ἀδελφή (Gloss.), des Mannes Schwester, die Schwägerin, Modestin. dig. 38, 10, 4. § 6. Auson. edyll. 12. de hist. 13. p. 136, 22 Schenkl. – u. die Brudersfrau, nach Non. 557, 7.

    lateinisch-deutsches > glos

  • 83 gravabilis

    gravābilis, e (gravo), beschwerend, beschwerlich, Cael. Aur. de morb. acut. 1, 15, 136 u.a.

    lateinisch-deutsches > gravabilis

  • 84 gryps

    grȳps, grȳpis (grȳphis), Akk. Plur. grȳpas (grȳphas), m. (γρύψ), I) der Greif, ein fabelhafter, vierfüßiger Vogel (ital. grifone, franz. griffon, span. grifo), Plin. 10, 136. Solin. 15, 22. Prisc. perieg. 703: am Wagen des Phöbus, Claud. VI. cons. Hon. 30 (wo Akk. Sing. grypha). Sidon. carm. 22, 67. – Nbf. grȳpus, ī, m., Mela 2, 1, 1 u. 3, 7, 2 (2. § 1 u. 3. § 62). Plin. 7, 10 u. 33, 66. – II) ein Raubvogel, wahrsch. der Geier, Vulg. Levit. 11, 13 u. deut. 14, 12. – Sprichw., iunguntur iam grypes equis = das Unmöglichste wird möglich, Verg. ecl. 8, 27. – / Die aspirierte Form gryphis usw. gehört den Spätern an.

    lateinisch-deutsches > gryps

  • 85 Helice

    Helice, ēs, Akk. ēn, f. (Ἑλίκη), I) als Städtename: A) Seestadt in Achaja, im J. 372 v. Chr. durch ein Erdbeben vernichtet, Ov. met. 15, 293. Plin. 2, 206. Sen. nat. qu. 6, 23, 4. Schol. Bob. ad Cic. Flacc. p. 232, 18 B. (wo Akk. -em). – B) Stadt in Mösien, j. Ikliman od Itchiman, Itin. Anton. 136, 1. – II) der große Bär, ein Gestirn, Cic. Acad. 2, 66. Ov. fast. 3, 108. – dah. meton., der Norden, Sen. Herc. Oet. 1539 (1543). Gratt. cyn. 55.

    lateinisch-deutsches > Helice

  • 86 hyssopum

    hyssōpum (hysōpum), ī, n. (ὕσσωπον) u. hyssōpus (hysōpus), ī, f. (ὕσσωπος), der Ysop (Hyssopus officinalis, L.), Form -um, Cels. 4, 15 (8) u.a. Plin. 25, 136; 26, 23 u.a. Scrib. Larg. 49. 100. 270. Ser. Samm. 479. Plin. Val. 3, 21: Form -us, Cels. 4, 8 (4, 4. no. 2). p. 131, 14 D. Col. 7, 5, 22 (aber cod. Sang. hyssopum).

    lateinisch-deutsches > hyssopum

  • 87 imbrigenus

    imbrigenus, a, um (imber u. geno = gigno), vom Regen erzeugt, aquae, Anthol. Lat. 136, 4 (1070, 4).

    lateinisch-deutsches > imbrigenus

  • 88 impuritas

    impūritās, ātis, f. (impurus), die moral. Unflätigkeit, Capit. Macrin. 7, 8. Vulg. Levit. 5, 3: Plur., Cic. Phil. 2, 6. Ambros. de off. 1, 28, 136. Salv. de gub. dei 4, 14, 65; 6, 5 extr.

    lateinisch-deutsches > impuritas

  • 89 incilo

    incīlo, āre, schelten, tadeln, Acc. tr. 41 u. 430 458. Pacuv. tr. 136. Lucil. 1035. Lucr. 3, 961. Vgl. Löwe Prodr. p. 336.

    lateinisch-deutsches > incilo

  • 90 inconcilio

    in-concilio, āvī, āre, I) (nach concilio no. I) durch Intrigen (Gelegenheitsmacherei usw.) verführen, (ins Unglück) hineinreiten, inconciliastin eum, qui mandatust tibi? Plaut. trin. 136: ne inconciliare quid nos porro postules, laß dir's nicht einfallen, uns in Zukunft etwas einzubrocken (= Ungelegenheiten zu bereiten), Plaut. most. 613; u. so de quibus loci mei aut ordinis hominem constat inconciliari, si loquatur, Sidon. epist. 3, 9, 1: Lem. Et me haud par est (hunc ludificare). To. Credo eo, quia non inconciliat, quom te emo, meinst du etwa, weil er nicht intrigierte, als ich dich kaufte, Plaut. Pers. 834. – II) (nach concilio no. II) betrügerisch an sich bringen, copias omnes meas (all meinen Reichtum), Plaut. Bacch. 551.

    lateinisch-deutsches > inconcilio

  • 91 indomabilis

    in-domābilis, e, unbezähmbar, Plaut. Cas. 811: tauri, Mythogr. Lat. 2, 136: mors, Augustin. serm. 37, 2 Mai: indomabili corde sunt, Vulg. Ezech. 2, 4.

    lateinisch-deutsches > indomabilis

  • 92 inexercitatus

    in-exercitātus, a, um (in u. exercito), I) unbeschäftigt, mit körperlicher Arbeit nicht beschäftigt (Ggstz. exercitatus), homo, Cels. praef. p. 12, 25 D.: corpora, ohne Bewegung, Sen. nat. qu. 3, 19, 2. – II) ungeübt, histrio, Cic.: miles, Cic.: copiae, Nep.: homo non hebes neque inexercitatus, Cic.: diserta quidem sed inexercitata et eiusmodi certaminum rudis Helvidii sapientia, Tac. dial.: cum iidem docti facere illud, indocti inexercitatique non possimus, Quint. – mit Ang. wozu? prompti et non inexercitati ad dicendum, Cic. Brut. 136.

    lateinisch-deutsches > inexercitatus

  • 93 infra

    īnfrā (statt inferā [sc. parte], v. infer od. inferus), I) Adv.: 1) eig.: a) im allg.: α) Posit.: unten, unterhalb, darunter, auch (nach Verben der Bewegung) nach unten, unten hin, mit kompar. Begriff auch = weiter unten od. unten hin, tiefer unten, magno numero iumentorum in flumine supra atque infra constituto, Caes.: innumeros supra infra, dextrā sinistrā deos esse, Cic.: ossa infra supraque coniuncta, Cels.: cum supra saxa perpetua sint, infra humilitas perpetua, Paneg. vet.: gentibus innumeris circumque infraque relictis, Ov.: in superiore parte navigare tantum, infra etiam natare concessum, Plin. ep.: an mare quod supra memorem, quodque alluit infra, Verg.: onerariae duae paulo infra delatae sunt, Caes.: humum infra (in der Tiefe) moliri, Tac.: v. Platz bei Tische, discubuēre in summa Antonius et infra scriba Sertori Versius, Sall. fr.: Nomentanus erat super ipsum, Porcius infra, Hor. – in Schriften, earum (litterarum) exemplum infra scripsi od. scriptum est, Cic. u. Sall.: augendo enim quod est infra, necesse est extollat id, quod supra positum est, Quint. – infra, quā (tiefer unten, wo) summa vertebra cum capite committitur, Cels. 2, 23 extr.: ipsius (stomachi) partes, quae sunt infra quam id (weiter unten als das), quod devoratur, Cic. de nat. deor. 2, 135; vgl. Varro r. r. 1, 41, 3. Plin. 16, 123: infra quam solet esse (unter der gewohnten Erhebung) fuit (Tellus), Ov. met. 2, 278. – β) Compar. īnferius, weiter unten, tiefer unten, weiter hinab, tiefer hinab, altius (zu hoch) egressus caelestia tecta cremabis, inferius (zu tief) terras, Ov. met. 2, 136 sq.: inferius suis (tiefer als die ihrigen) fraternos currere Luna admiratur equos, Ov. met. 2, 208: virtutem non flamma, non ruina inferius adducet, Sen. ep. 79, 10. – inferius maiestate suā rati, es unter ihrer Würde haltend, Tac. ann. 3, 3. – in Schriften, persequar inferius m. folg. Acc. u. Infin., Ov. trist. 2, 263. – inferius quam (weiter unten als wo) collo pectora subsunt te fixit (iaculum), Ov. met. 12, 420. – b) insbes., unten = in der Unterwelt, non seges est infra, non vinea culta, sed audax Cerberus etc., Tibull. 1, 10, 35.

    2) übtr.: a) der Größe nach, darunter, alter (crocodilus) illi similis, multum infra magnitudine, Plin. 28, 108. – b) der Zeit nach, später, Ciceronis temporibus paulumque infra, Quint. 1, 7, 20. – c) dem Grade nach, Compar. inferius, dem Tone nach tiefer, descendit (vox) pro utriusque rei modo altius vel inferius, Quint. 11, 3, 65. – d) dem Maße nach, weniger, nec supra modum laudabant, nec infra quam decebat, Amm. 15, 8, 6. – e) dem Range und Ansehen nach, tiefer, nec fere umquam infra ita descenderent, ut ad infimos pervenirent, Liv. 1, 43, 11: liberos eius ut multum infra (tief unter sich stehend) despectare, Tac. ann. 2, 43.

    II) Praepos. m. Acc., 1) eig., im Raume, unter, unterhalb, auch (bei Verben der Bewegung) hinunter zu, unten hin an, in lectica cubans ad mare infra oppidum, Cic.: infra eum locum, ubi pons erat, Caes.: infra hanc (Saturni stellam) propius a terra Iovis stella movetur, Cic.: videndum est pus supra articulum, an infra (sc. articulum) nascatur, Cels.: demitti infra pectus manum, Quint.: infra caelum et sidera nox cadit, Tac. – v. Platze bei Tische, accubuerat supra me Atticus, infra (sc. me) Verrius, Cic.: illa (Placentia) infra eum accubans, Liv.: ii, qui infra ipsum cubabant, Curt. – delata confestim materia omnis infra Veliam, Liv.: infra mortuos amandari od. infra omnes mortuos amandari, Cic.

    2) übtr.: a) der Größe nach, unter, hi sunt magnitudine paulo infra elephantos, Caes.: reliquae (quinqueremes) infra hanc magnitudinem, Auct. b. Alex. – b) der Zahl nach, weniger als, latitudo (ipsius paeninsulae) nusquam infra duo iugera, Plin. 6, 18. – c) der Zeit nach, später als, Homerus non infra superiorem Lycurgum fuit, Cic. Brut. 40. – d) dem Range, Werte u. Ansehen nach, unter, geringer als, tiefer als, est tibi non infra speciem, Prop.: Parmenio haud multum infra magnitudinis tuae fastigium positus, der nur wenig unter dem Range deiner Hoheit steht, Curt.: me infra aetatem filii sui posuit, Liv. – tace tu, quem ego esse infra infumos omnes puto homines, Ter. Eun. 489: in poëtis non Homero soli locus est aut Archilocho, sed horum vel secundis vel etiam infra secundos, Cic.: neque Neroni infra servos ingenium, Tac.: infra servos cliens, Vell.: artes infra se positae, Hor.: res humanas infra se positas putare, Cic.: ut omnia, quae homini accĭdunt, infra se esse iudicet, Cic.: nihil infra se putabat, nisi quod infra consulem esset, Plin. pan.: e quo infra se et Caesarem videret et rem publicam, Vell.

    lateinisch-deutsches > infra

  • 94 insufflatio

    īnsufflātio, ōnis, f. (insufflo), das Einblasen, Einhauchen, Marc. Emp. 1. Plin. Val. 1, 26. Ambros. de parad. 1, 5, 29 u.a. Eccl.: naribus aceti insufflatio, Cael. Aur. de morb. chron. 1, 4, 136.

    lateinisch-deutsches > insufflatio

  • 95 insultatio

    īnsultātio, ōnis, f. (insulto), I) das Hinanspringen, Solin. 52, 20. – II) übtr.: a) als rhet. t. t., der Anlauf, Quint. 8, 5, 11. – b) die Verhöhnung, der Hohn, Spott, absol., Augustin. de genes. c. Manich. 2, 21, 33. Oros. 7, 34, 8: Plur., Augustin. serm. 96, 3: insultationes suae, Arnob. iun. in psalm. 136: m. subj. Genet., hostium, Val. Max. 7, 8, 4: barbarorum, Flor. 4, 12, 36.

    lateinisch-deutsches > insultatio

  • 96 intellector

    intellēctor, ōris, m. (intellego), der Versteher, Augustin. epist. 148, 15 u. serm. 128, 10: int. legis, Augustin. serm. 136, 4: perfectiores scripturarum intellectores, Schriftgelehrte, Interpr. Iren. 3, 21, 2.

    lateinisch-deutsches > intellector

  • 97 intumulatus

    intumulātus, a, um (in u. tumulo), unbeerdigt, Ov. her. 2, 136.

    lateinisch-deutsches > intumulatus

  • 98 iris [2]

    2. īris, is u. idis, Akk. im u. in, f. (Ἶρις), I) eine wohlriechende Pflanze, die Iris, bes. deren Wurzel, die Iriswurzel, Cato, Cels. u.a.: iris arida (getrocknete), Cato u. Cels. – Genet. iris, Cato r. r. 107, 1. Plin. 14, 128. Plin. Val. 3, 22: irios, Th. Prisc. 2, 20 extr.: iridis, Cels. 5, 18. no. 6. Plin. 25, 157: Akk. irim, Cels. 5, 27 extr. Colum. 12, 27: irin, Cass. Fel. 34. p. 74, 13: Abl. iri, Cato r. r. 107, 1. Plin. 15, 30: iride, Cels. 5, 16. – II) der Regenbogenstein, ein Edelstein, wahrsch. ein sehr reiner sechsseitiger prismatischer Kristall, Plin. 37, 136.

    lateinisch-deutsches > iris [2]

  • 99 irpex

    irpex (urpex, hyrpex), picis, m., eine Art großer Rechen mit eisernen Zinken, zu ähnlichem Gebrauch wie unsere Egge, noch jetzt von den Italienern erpice gen., Cato r. r. 10, 2 (die Handschr. urpex). Varro LL. 5, 136; vgl. Serv. Verg. georg. 1, 95 (hyrp.). Paul. ex Fest. 105, 16.

    lateinisch-deutsches > irpex

  • 100 iste

    is-te, is-ta, is-tud, Genet. istīus, Dat. istī, Pronom. demonstr. (von is u. dem Pronominalstamme *to), dieser, diese, dieses; jener, jene, jenes, zur Bezeichnung der zweiten, direkt mit tu angeredeten Person und aller Gegenstände, die der zweiten Person angehören od. sich in ihrem Umkreise befinden, der Eigenschaften, die ihr beigelegt werden, der Handlungen, die von ihr ausgehen, dah. oft mit dem possess. Pronomen der zweiten Person (tuus, vester) verb., jener, jener da, der da, jener dein, I) im allg.: quid quod adventu tuo ista subsellia (jene Bänke, wo du sitzest) vacuefacta sunt? Cic.: remove paulisper istos gladios, jene (in deiner Nähe befindlichen) Schw., Cic.: multae istarum arborum meā manu satae sunt, von jenen B. (die du da vor dir siehst), Cic. – qua re cum istā sis auctoritate (dir gezollten Achtung), non debes, M. Cato, arripere maledictum ex trivio, Cic. – mit tuus korresp., me tuus sonus et suavitas ista (jene deine) delectat, Cic. – od. durch einen attributiven Nebensatz näher bestimmt, homines sapientes et istā auctoritate praeditos, quā vos estis, Cic.: ex istis, quos nostis, urbanis nemo est etc., Cic.

    II) insbes.: a) in Briefen, zur Andeutung von Orten u. Verhältnissen, an oder in denen sich der Empfänger des Briefes befindet = jener dort, dortig, perfer istam militiam (harre aus bei deinem dortigen Dienst), ego enim desiderium tui spe tuorum commodorum consolabor; sin autem ista sunt inaniora, recipe te ad nos, Cic. ep. – mit tuus korresp., ex tua provincia omnique isto imperio (deinem dortigen) etc., Cic. ep. – b) zur Hinweisung auf die Dinge, die die zweite Person, mit der jmd. redend eingeführt wird, in ihrer Rede od. auch in bloßen Andeutungen bereits berührt hat, eben der (von dir genannte usw.), Att. Platonem videlicet dicis. M. istum ipsum, Attice, Cic.: huic Eumenes: utinam quidem istud evenisset! Nep.: istud (eben das [von dir Verlangte]) quidem, inquit, faciam, Nep.: mihi fides nunc est, nihil me istius factu – rum, von alledem, Ter.: sunt, inquam, ista, Varro, es ist so, wie du sagst, Cic. – durch einen attributiven Nebensatz näher bestimmt, Critolaum istum, quem simul cum Diogene venisse commemoraras, Cic.: quaevis mallem (causa) fuisset, quam ista, quam dicis, Cic.: ista, quae dicitis, Cic. – dah. auch in Fragen um Auskunft über bereits vom Mitsprecher angedeutete Dinge, quid ita? quia necesse est, eam, quae suum corpus addixerit turpissimae cupiditati, timere permultos. Quos istos? Wer sind denn eben die? Cornif. rhet. – c) in gerichtl. Reden zur Bezeichnung des anwesenden Angeklagten (vgl. hic), wie namentl. in Cic. Verr. gew. des angeklagten Verres, s. Zumpt Cic. II. Verr. 1, 16; 2, 127. Heinrich Cic. frgm. pro Tullio p. 79. – d) oft mit einem Anstrich von Ironie od. sogar verächtlichem Hinblick auf eine anwesende zweite od. sogar an- oder abwesende dritte Person, wie unser der da, quod isti contigit uni, dem da allein (scherzh. auf den anwesenden Krassus hinweisend), Cic. – mit Verachtung, Mars alter, ut isti (solche Leute) volunt, Liv.: exponam vobis ex quibus generibus hominum istae (derlei) copiae comparentur, Cic. – mit tuus verb., iste tuus vates, Ov.: tuus iste frater, Petron. – / Archaist. Genet. isti, in der Verbindung isti modi, *Acc. tr. 136 R.2 Cato orat. 20. fr. 1. Plaut. truc. 930: isti formae, Ter. heaut. 382: Dat. isto, Apul. met. 5, 31; 6, 17; 7, 26; 11, 15: Dat. Femin. istae, Plaut. truc. 790: Akk. istum st. istud, Amiat. Ierem. 7, 2 (verbum istum). Corp. inscr. Lat. 5, 1703: Dat. u. Abl. Plur. istabus, Pompeii comm. 188, 37 K. – Apokop. Form. Nomin. ste, Akk. stud, Abl. sto, Genet. Plur. storum, starum, Abl. Plur. stis, s. Lachm. Lucr. 3, 954. p. 197. Neue-Wagener Formenl.3 2, 402 u. 403. – Über die Messung istīus u. istĭus bei Plaut. s. Lorenz Plaut. most. 732. Ritschl opusc. 2, 690.

    lateinisch-deutsches > iste

См. также в других словарях:

  • 136 av. J.-C. — 136 Années : 139 138 137   136  135 134 133 Décennies : 160 150 140   130  120 110 100 Siècles : IIIe siècle …   Wikipédia en Français

  • 136 — Années : 133 134 135  136  137 138 139 Décennies : 100 110 120  130  140 150 160 Siècles : Ier siècle  IIe siècle  …   Wikipédia en Français

  • 136 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 1. Jahrhundert | 2. Jahrhundert | 3. Jahrhundert | ► ◄ | 100er | 110er | 120er | 130er | 140er | 150er | 160er | ► ◄◄ | ◄ | 132 | 133 | 134 | 135 | …   Deutsch Wikipedia

  • -136 — Années : 139 138 137   136  135 134 133 Décennies : 160 150 140   130  120 110 100 Siècles : IIIe siècle av. J.‑C.  …   Wikipédia en Français

  • 136 AH — New page: 136 AH is a year in the Islamic calendar that corresponds to 753 ndash; 754 CE.yearbox width = 500 in?= cp=1st century AH136 AH is a year in the Islamic calendar that corresponds to 753 ndash; 754 CE.yearbox width = 500 in?= cp=1st… …   Wikipedia

  • 136 — Años: 133 134 135 – 136 – 137 138 139 Décadas: Años 100 Años 110 Años 120 – Años 130 – Años 140 Años 150 Años 160 Siglos: Siglo I – Siglo II …   Wikipedia Español

  • 136 a. C. — Años: 139 a. C. 138 a. C. 137 a. C. – 136 a. C. – 135 a. C. 134 a. C. 133 a. C. Décadas: Años 160 a. C. Años 150 a. C. Años 140 a. C. – Años 130 a. C. – Años 120 a. C. Años 110 a. C. Años 100 a. C. Siglos …   Wikipedia Español

  • 136 (number) — 136 (one hundred [and] thirty six) is the natural number following 135 and preceding 137.Number|number = 136 range = 130s cardinal = one hundred [and] thirty six ordinal = th ordinal text = one hundredth [and] thirty sixth numeral = 136… …   Wikipedia

  • 136 (число) — 136 сто тридцать шесть 133 · 134 · 135 · 136 · 137 · 138 · 139 Факторизация: Римская запись: CXXXVI Двоичное: 10001000 Восьмеричное: 210 …   Википедия

  • 136º Batallón Pesado Antiaéreo — 136° Batallón Pesado Antiaéreo Activa Julio de 1942 – 1 de diciembre de 1944 País …   Wikipedia Español

  • 136º Batallón de Reserva Antiaérea — Activa 26 de agosto de 1939 – Julio de 1942 País …   Wikipedia Español

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»