-
1 tonsor
tonsor (TOSOR, Inscr. Fabr. p. 214, n. 546), ōris, m. [id.].I.A shearer, clipper, shaver of the hair, beard, nails, etc., a hair-cutter, barber, Varr. R. R. 2, 11, 10; Cic. Tusc. 5, 20, 58; Plin. 7, 59, 59, § 211; Hor. Ep. 1, 1, 92; 1, 1, 94; 1, 7, 50; id. A. P. 301; Mart. 6, 57, 3; 11, 84, 2; Suet. Aug. 79; Inscr. Orell. 2883;II.a shearer of sheep: ovium,
Vulg. Gen. 38, 12; cf. Becker, Gallus, 3, p. 136 (2d edit.).—Of a nail-cutter:tonsor ungues dempserat,
Plaut. Aul. 2, 4, 33. —Prov.: omnibus et lippis notum et tonsoribus esse,
i. e. to be known to every body, to all the world, Hor. S. 1, 7, 3.— -
2 tōnsor
tōnsor ōris, m [tondeo], a shearer, clipper, shaver, hair-cutter, barber: tonsori collum committere: inaequalis, H.* * * -
3 tonsor
barber. -
4 in-aequālis
in-aequālis e, adj., uneven: loca, Ta.: phiala, Iu.—Unequal, unlike: portūs, of different sizes, O.: calices, H.: autumni, changeable, O.: Vixit inaequalis, clavum ut mutaret in horas, inconstant, H.: tonsor, that cuts unevenly, H.: procellae, that roughen the sea, H. -
5 tōnsōrius
-
6 Cilicia
Cĭlĭcĭa, ae, f., = Kilikia, a province in the southern part of Asia Minor, between Pamphylia and Syria, now Ejalet Itschil, Mel. 1, 2, 6; 1, 11, 2; 1, 13, 1 sq.; 2, 7, 5; Plin. 5, 27, 22, § 91; Plaut. Mil. 1, 1, 42; Cic. Imp. Pomp. 22, 64; id. Fam. 15, 1, 2 sq. al.—II.Hence,A.Cĭlix, ĭcis (abl. Cilici, Lucr. 2, 416 Lachm.; Verg. Cul. 399 al.; v. infra), adj., = Kilix, Cilician:(β).Cilici croco (of special excellence),
Lucr. 2, 416; Verg. Cul. 399 Sillig; cf. Stat. S. 2, 1, 160; 3, 3, 34:Taurus,
Ov. M. 2, 217:tonsor,
Mart. 7, 95:Tamira,
Tac. H. 2, 3.—Subst. in plur.: Cĭlĭ-ces, um, m., = Kilikes, the Cilicians, the inhabitants of Cilicia, notorious for the practice of piracy, Cic. Div. 1, 1, 2; id. Fam. 15, 1, 3; Caes. B. C. 3, 101; Tib. 1, 2, 67; Tac. A. 2, 78 al.:agrestium Cilicum nationes quibus Clitarum cognomentum,
id. ib. 12, 55.— Acc. Gr. Cilicas, Tib. 1, 7, 16; Varr. R. R. 2, 11, 12; Ov. Am. 2, 16, 39:Cilices Clitae,
a barbarous tribe in the mountains of Cilicia, Tac. A. 12, 55; cf. id. ib. 6, 41.—Hence,Fem.: Cĭlissa, ae, = Kilissa, Cilician (cf. Phoenissa, from Phoenix), adj.:B.terra Cilissa,
Ov. Ib. 198:spica,
of crocus, Prop. 4 (5), 6, 74; Ov. F. 1, 76.—Cĭlĭcĭus, a, um, adj., Cilician:(β).portae,
Nep. Dat. 7, 2:mare,
Plin. 5, 27, 26, § 96:cotes,
id. 36, 22, 47, §§164 and 165: crocum,
id. 21, 6, 17, § 31.—Subst.: cĭ-lĭcĭum, ii, n., = Kilikion, a covering, originally made of Cilician goats ' hair, used by soldiers and seamen, Varr. R. R. 2, 11, 12; Cic. Verr. 2, 1, 38, § 95 Ascon.; Col. 12, 46; Liv. 38, 7, 10; Veg. 2, 14, 3; also adj.:C.vela,
Dig. 19, 1, 17; 33, 7, 12; cf. also udones, made of Cilician goats ' hair, Mart. 14, 148.—Cĭlĭcĭensis, e, adj., Cilician:legio,
Caes. B. C. 3, 88:provincia,
Cic. Fam. 13, 67, 1:vicinus,
id. Q. Fr. 1, 2, 2, § 7. -
7 Ciliciensis
Cĭlĭcĭa, ae, f., = Kilikia, a province in the southern part of Asia Minor, between Pamphylia and Syria, now Ejalet Itschil, Mel. 1, 2, 6; 1, 11, 2; 1, 13, 1 sq.; 2, 7, 5; Plin. 5, 27, 22, § 91; Plaut. Mil. 1, 1, 42; Cic. Imp. Pomp. 22, 64; id. Fam. 15, 1, 2 sq. al.—II.Hence,A.Cĭlix, ĭcis (abl. Cilici, Lucr. 2, 416 Lachm.; Verg. Cul. 399 al.; v. infra), adj., = Kilix, Cilician:(β).Cilici croco (of special excellence),
Lucr. 2, 416; Verg. Cul. 399 Sillig; cf. Stat. S. 2, 1, 160; 3, 3, 34:Taurus,
Ov. M. 2, 217:tonsor,
Mart. 7, 95:Tamira,
Tac. H. 2, 3.—Subst. in plur.: Cĭlĭ-ces, um, m., = Kilikes, the Cilicians, the inhabitants of Cilicia, notorious for the practice of piracy, Cic. Div. 1, 1, 2; id. Fam. 15, 1, 3; Caes. B. C. 3, 101; Tib. 1, 2, 67; Tac. A. 2, 78 al.:agrestium Cilicum nationes quibus Clitarum cognomentum,
id. ib. 12, 55.— Acc. Gr. Cilicas, Tib. 1, 7, 16; Varr. R. R. 2, 11, 12; Ov. Am. 2, 16, 39:Cilices Clitae,
a barbarous tribe in the mountains of Cilicia, Tac. A. 12, 55; cf. id. ib. 6, 41.—Hence,Fem.: Cĭlissa, ae, = Kilissa, Cilician (cf. Phoenissa, from Phoenix), adj.:B.terra Cilissa,
Ov. Ib. 198:spica,
of crocus, Prop. 4 (5), 6, 74; Ov. F. 1, 76.—Cĭlĭcĭus, a, um, adj., Cilician:(β).portae,
Nep. Dat. 7, 2:mare,
Plin. 5, 27, 26, § 96:cotes,
id. 36, 22, 47, §§164 and 165: crocum,
id. 21, 6, 17, § 31.—Subst.: cĭ-lĭcĭum, ii, n., = Kilikion, a covering, originally made of Cilician goats ' hair, used by soldiers and seamen, Varr. R. R. 2, 11, 12; Cic. Verr. 2, 1, 38, § 95 Ascon.; Col. 12, 46; Liv. 38, 7, 10; Veg. 2, 14, 3; also adj.:C.vela,
Dig. 19, 1, 17; 33, 7, 12; cf. also udones, made of Cilician goats ' hair, Mart. 14, 148.—Cĭlĭcĭensis, e, adj., Cilician:legio,
Caes. B. C. 3, 88:provincia,
Cic. Fam. 13, 67, 1:vicinus,
id. Q. Fr. 1, 2, 2, § 7. -
8 cilicium
Cĭlĭcĭa, ae, f., = Kilikia, a province in the southern part of Asia Minor, between Pamphylia and Syria, now Ejalet Itschil, Mel. 1, 2, 6; 1, 11, 2; 1, 13, 1 sq.; 2, 7, 5; Plin. 5, 27, 22, § 91; Plaut. Mil. 1, 1, 42; Cic. Imp. Pomp. 22, 64; id. Fam. 15, 1, 2 sq. al.—II.Hence,A.Cĭlix, ĭcis (abl. Cilici, Lucr. 2, 416 Lachm.; Verg. Cul. 399 al.; v. infra), adj., = Kilix, Cilician:(β).Cilici croco (of special excellence),
Lucr. 2, 416; Verg. Cul. 399 Sillig; cf. Stat. S. 2, 1, 160; 3, 3, 34:Taurus,
Ov. M. 2, 217:tonsor,
Mart. 7, 95:Tamira,
Tac. H. 2, 3.—Subst. in plur.: Cĭlĭ-ces, um, m., = Kilikes, the Cilicians, the inhabitants of Cilicia, notorious for the practice of piracy, Cic. Div. 1, 1, 2; id. Fam. 15, 1, 3; Caes. B. C. 3, 101; Tib. 1, 2, 67; Tac. A. 2, 78 al.:agrestium Cilicum nationes quibus Clitarum cognomentum,
id. ib. 12, 55.— Acc. Gr. Cilicas, Tib. 1, 7, 16; Varr. R. R. 2, 11, 12; Ov. Am. 2, 16, 39:Cilices Clitae,
a barbarous tribe in the mountains of Cilicia, Tac. A. 12, 55; cf. id. ib. 6, 41.—Hence,Fem.: Cĭlissa, ae, = Kilissa, Cilician (cf. Phoenissa, from Phoenix), adj.:B.terra Cilissa,
Ov. Ib. 198:spica,
of crocus, Prop. 4 (5), 6, 74; Ov. F. 1, 76.—Cĭlĭcĭus, a, um, adj., Cilician:(β).portae,
Nep. Dat. 7, 2:mare,
Plin. 5, 27, 26, § 96:cotes,
id. 36, 22, 47, §§164 and 165: crocum,
id. 21, 6, 17, § 31.—Subst.: cĭ-lĭcĭum, ii, n., = Kilikion, a covering, originally made of Cilician goats ' hair, used by soldiers and seamen, Varr. R. R. 2, 11, 12; Cic. Verr. 2, 1, 38, § 95 Ascon.; Col. 12, 46; Liv. 38, 7, 10; Veg. 2, 14, 3; also adj.:C.vela,
Dig. 19, 1, 17; 33, 7, 12; cf. also udones, made of Cilician goats ' hair, Mart. 14, 148.—Cĭlĭcĭensis, e, adj., Cilician:legio,
Caes. B. C. 3, 88:provincia,
Cic. Fam. 13, 67, 1:vicinus,
id. Q. Fr. 1, 2, 2, § 7. -
9 Cilicius
Cĭlĭcĭa, ae, f., = Kilikia, a province in the southern part of Asia Minor, between Pamphylia and Syria, now Ejalet Itschil, Mel. 1, 2, 6; 1, 11, 2; 1, 13, 1 sq.; 2, 7, 5; Plin. 5, 27, 22, § 91; Plaut. Mil. 1, 1, 42; Cic. Imp. Pomp. 22, 64; id. Fam. 15, 1, 2 sq. al.—II.Hence,A.Cĭlix, ĭcis (abl. Cilici, Lucr. 2, 416 Lachm.; Verg. Cul. 399 al.; v. infra), adj., = Kilix, Cilician:(β).Cilici croco (of special excellence),
Lucr. 2, 416; Verg. Cul. 399 Sillig; cf. Stat. S. 2, 1, 160; 3, 3, 34:Taurus,
Ov. M. 2, 217:tonsor,
Mart. 7, 95:Tamira,
Tac. H. 2, 3.—Subst. in plur.: Cĭlĭ-ces, um, m., = Kilikes, the Cilicians, the inhabitants of Cilicia, notorious for the practice of piracy, Cic. Div. 1, 1, 2; id. Fam. 15, 1, 3; Caes. B. C. 3, 101; Tib. 1, 2, 67; Tac. A. 2, 78 al.:agrestium Cilicum nationes quibus Clitarum cognomentum,
id. ib. 12, 55.— Acc. Gr. Cilicas, Tib. 1, 7, 16; Varr. R. R. 2, 11, 12; Ov. Am. 2, 16, 39:Cilices Clitae,
a barbarous tribe in the mountains of Cilicia, Tac. A. 12, 55; cf. id. ib. 6, 41.—Hence,Fem.: Cĭlissa, ae, = Kilissa, Cilician (cf. Phoenissa, from Phoenix), adj.:B.terra Cilissa,
Ov. Ib. 198:spica,
of crocus, Prop. 4 (5), 6, 74; Ov. F. 1, 76.—Cĭlĭcĭus, a, um, adj., Cilician:(β).portae,
Nep. Dat. 7, 2:mare,
Plin. 5, 27, 26, § 96:cotes,
id. 36, 22, 47, §§164 and 165: crocum,
id. 21, 6, 17, § 31.—Subst.: cĭ-lĭcĭum, ii, n., = Kilikion, a covering, originally made of Cilician goats ' hair, used by soldiers and seamen, Varr. R. R. 2, 11, 12; Cic. Verr. 2, 1, 38, § 95 Ascon.; Col. 12, 46; Liv. 38, 7, 10; Veg. 2, 14, 3; also adj.:C.vela,
Dig. 19, 1, 17; 33, 7, 12; cf. also udones, made of Cilician goats ' hair, Mart. 14, 148.—Cĭlĭcĭensis, e, adj., Cilician:legio,
Caes. B. C. 3, 88:provincia,
Cic. Fam. 13, 67, 1:vicinus,
id. Q. Fr. 1, 2, 2, § 7. -
10 Cilissa
Cĭlĭcĭa, ae, f., = Kilikia, a province in the southern part of Asia Minor, between Pamphylia and Syria, now Ejalet Itschil, Mel. 1, 2, 6; 1, 11, 2; 1, 13, 1 sq.; 2, 7, 5; Plin. 5, 27, 22, § 91; Plaut. Mil. 1, 1, 42; Cic. Imp. Pomp. 22, 64; id. Fam. 15, 1, 2 sq. al.—II.Hence,A.Cĭlix, ĭcis (abl. Cilici, Lucr. 2, 416 Lachm.; Verg. Cul. 399 al.; v. infra), adj., = Kilix, Cilician:(β).Cilici croco (of special excellence),
Lucr. 2, 416; Verg. Cul. 399 Sillig; cf. Stat. S. 2, 1, 160; 3, 3, 34:Taurus,
Ov. M. 2, 217:tonsor,
Mart. 7, 95:Tamira,
Tac. H. 2, 3.—Subst. in plur.: Cĭlĭ-ces, um, m., = Kilikes, the Cilicians, the inhabitants of Cilicia, notorious for the practice of piracy, Cic. Div. 1, 1, 2; id. Fam. 15, 1, 3; Caes. B. C. 3, 101; Tib. 1, 2, 67; Tac. A. 2, 78 al.:agrestium Cilicum nationes quibus Clitarum cognomentum,
id. ib. 12, 55.— Acc. Gr. Cilicas, Tib. 1, 7, 16; Varr. R. R. 2, 11, 12; Ov. Am. 2, 16, 39:Cilices Clitae,
a barbarous tribe in the mountains of Cilicia, Tac. A. 12, 55; cf. id. ib. 6, 41.—Hence,Fem.: Cĭlissa, ae, = Kilissa, Cilician (cf. Phoenissa, from Phoenix), adj.:B.terra Cilissa,
Ov. Ib. 198:spica,
of crocus, Prop. 4 (5), 6, 74; Ov. F. 1, 76.—Cĭlĭcĭus, a, um, adj., Cilician:(β).portae,
Nep. Dat. 7, 2:mare,
Plin. 5, 27, 26, § 96:cotes,
id. 36, 22, 47, §§164 and 165: crocum,
id. 21, 6, 17, § 31.—Subst.: cĭ-lĭcĭum, ii, n., = Kilikion, a covering, originally made of Cilician goats ' hair, used by soldiers and seamen, Varr. R. R. 2, 11, 12; Cic. Verr. 2, 1, 38, § 95 Ascon.; Col. 12, 46; Liv. 38, 7, 10; Veg. 2, 14, 3; also adj.:C.vela,
Dig. 19, 1, 17; 33, 7, 12; cf. also udones, made of Cilician goats ' hair, Mart. 14, 148.—Cĭlĭcĭensis, e, adj., Cilician:legio,
Caes. B. C. 3, 88:provincia,
Cic. Fam. 13, 67, 1:vicinus,
id. Q. Fr. 1, 2, 2, § 7. -
11 Cinyphius
Cīnyps, nypis, m., = Kinups or Kinuphos, a river flowing through a very fruitful region in Libya, between the two Syrtes, now Cinifo or Wady Khahan, Mel. 1, 7, 5; Plin. 5, 4, 4, § 27; Claud. Laud. Stil. 1, 251.— Hence,II.Cīnyphĭus, a, um, adj., pertaining to the Cinyps, found about the Cinyps:b.chelydri,
Ov. M. 7, 272:hirci,
Verg. G. 3, 312:tonsor,
Mart. 8, 51:aristae,
Claud. Eutr. 1, 405; cf.Ov P. 2, 7, 25: Macae,
living near the Cinyps, Sil. 3, 275:Pelates,
Ov. M. 5, 124.— -
12 Cinyps
Cīnyps, nypis, m., = Kinups or Kinuphos, a river flowing through a very fruitful region in Libya, between the two Syrtes, now Cinifo or Wady Khahan, Mel. 1, 7, 5; Plin. 5, 4, 4, § 27; Claud. Laud. Stil. 1, 251.— Hence,II.Cīnyphĭus, a, um, adj., pertaining to the Cinyps, found about the Cinyps:b.chelydri,
Ov. M. 7, 272:hirci,
Verg. G. 3, 312:tonsor,
Mart. 8, 51:aristae,
Claud. Eutr. 1, 405; cf.Ov P. 2, 7, 25: Macae,
living near the Cinyps, Sil. 3, 275:Pelates,
Ov. M. 5, 124.— -
13 famatus
fāmātus, a, um, adj. [fama, II. B. 2.], in bad odor, notorious, disreputable:quibus criminibus haec causa famata est,
Cic. Scaur. 13 dub. (al., ex conject., diffamata): tonsor Licinus, Schol. Cruq. ad Hor. A. P. 301. -
14 forfex
forfex, fĭcis, f. [forus-facio], a pair of shears or scissors:II.forfices sunt quibus incidimus: forcipes quibus aliquid firmum tenemus,
Serv. ad Verg. A. 8, 453:vitiosa grana (in uva), forficibus amputant,
Col. 12, 44, 4; Cels. 7, 21, 1:qualem (barbam) forficibus metit supinis Tonsor,
Mart. 7, 95, 12; cf. Vitr. 10, 2, 2.—Transf.A.A claw of a crab:B.cancris bina brachia denticulatis forficibus,
Plin. 9, 31, 51, § 97;of a locust,
id. 32, 11, 53, § 148;of a beetle,
id. 11, 28, 34, § 97.—Perh., a kind of battle-array, v. forceps, II. -
15 inaequalis
ĭn-aequālis, e, adj.I.Uneven (in post-Aug. prose):II.loca,
Tac. Agr. 36:mensae,
i. e. not nicely finished, rough, Mart. 1, 56, 11; cf.:inaequalia et confragosa (sc loca),
Quint. 8, 5, 29:inaequales beryllo Virro tenet phialas,
Juv. 5, 38.—Unequal, unlike ( poet. and in post - Aug. prose):portus,
of different sizes, Ov. M. 5, 408; cf.:triangula inaequalibus lateribus (opp. aequa),
Quint. 1, 10, 41:siccat inaequales calices conviva,
Hor. S. 2, 6, 68:auctumni,
changeable, variable in temperature, Ov. M. 1, 117:vixit inaequalis, clavum ut mutaret in horas,
inconstant, inconsistent, Hor. S. 2, 7 10:stulti et inaequales,
Sen. Vit. Beat. 12:tonsor,
that cuts unevenly, Hor. Ep. 1, 1, 94:procellae,
that roughen the sea, id. C. 2, 9, 3.— Comp.:nihil est ipsa aequalitate inaequalius,
Plin. Ep. 9, 5, 3.— Sup.:inaequalissimarum rerum sortes,
Suet. Aug. 75. — Adv.: ĭnaequālĭter, unevenly, disproportionately:ova maturescunt,
Varr. R. R. 3, 9, 8 Bonon. (al. inaequabiliter):censuram gerere,
Suet. Claud. 15; id. Galb. 9:findi,
Col. Arbor. 7, 5:dispergere bracchia,
Cels. 2, 6:deprimere alios, alios extollere,
Liv. 37, 53, 6. -
16 N
N, n, had its full, pure sound only when it began a syllable; in the middle or at the end of a word it was weakened. Hence the remark of Priscian (p. 556 P.): n quoque plenior in primis sonat, et in ultimis partibus syllabarum, ut nomen, stamen; exilior in mediis, ut amnis, damnum, is not accurate, v. Corss. Ausspr. 1, p. 248 sq. Between two vowels, the single n frequently takes the place, in MSS. and inscriptions, of double n; thus: Pescenius, Porsena, conubium, conecto, conitor, coniveo. The n of con- for com- often falls away before h; as: cohaerere, coheres, cohibere, cohors; and before j; as: coicere, cojux or cojunx, cosul, etc. In very late Latin, n was frequently dropped before s in the participial ending -ans, -ens, and before st, scr, or simple s in composition. In the earlier language this occurs in the ending -iens; as: quoties, toties, vicies, for quotiens, etc.; and in a few other instances, as castresis for castrensis; formosus for the older form formonsus; and in inscriptions, meses for menses, tösor for tonsor, etc.; cf. also, quăsi for quansi (quam si). Before the guttural letters a medial n receives the sound of Greek g before gutturals, wherefore, in early times, viz., by Attius, we have also g written for n: Agchises, agceps, aggulus, aggens, agguilla, iggerunt, etc., Varr. ap. Prisc. p. 556 P. (cf. Varr. L. L. p. 264 Müll.); cf. Mar. Victor. p. 2462 and 2465 P.; hence called n adulterinum by Nigid. ap. Gell. 19, 14, 7.Assimilation commonly takes place before l, m, and r: illabor, immitto, irrumpo (v. in), yet is often neglected; before the labials, n is commonly changed into m: imberbis, imbutus; impar, impleo; and before initial m the preposition in is frequently written im, v. Prol. Verg. p. 433 Rib.The letter n is frequently inserted, particularly before s: me n sis, e n sis, ansa; Megalesia and Megalensia, frons and frus. Less freq. before other consonants: tu n do, ju n go, mi n go, pu n go, etc.; cf. also: lanterna and laterna, ligula and lingula. Sometimes n is inserted with a vowel: fru-niscor from fruor, and perh. fenestra from festra. The double forms, alioquin and alioqui, ceteroqui and ceteroquin, seem to rest on purely phonetic grounds, v. h. vv.As an abbreviation, N usually stands for natus, nefastus dies, nepos, nomine, novum, the praenomen Numerius, numero, numine.—N = natione, natus, nostri, nostro, etc., numerus, numero, etc. N. D. N. = numini domini nostri. N. L. = non liquet (v. liqueo). N. M. V. = nobilis memoriae vir. NN. BB. = nobilissimi. NP. = nefastus prior. NVM. = nummum. In poetry, n alone sometimes stands for the enclitic ne, even before a consonant:nostin quae sit?
Ter. Eun. 2, 3, 58; Verg. A. 3, 319; 12, 797 al. -
17 n
N, n, had its full, pure sound only when it began a syllable; in the middle or at the end of a word it was weakened. Hence the remark of Priscian (p. 556 P.): n quoque plenior in primis sonat, et in ultimis partibus syllabarum, ut nomen, stamen; exilior in mediis, ut amnis, damnum, is not accurate, v. Corss. Ausspr. 1, p. 248 sq. Between two vowels, the single n frequently takes the place, in MSS. and inscriptions, of double n; thus: Pescenius, Porsena, conubium, conecto, conitor, coniveo. The n of con- for com- often falls away before h; as: cohaerere, coheres, cohibere, cohors; and before j; as: coicere, cojux or cojunx, cosul, etc. In very late Latin, n was frequently dropped before s in the participial ending -ans, -ens, and before st, scr, or simple s in composition. In the earlier language this occurs in the ending -iens; as: quoties, toties, vicies, for quotiens, etc.; and in a few other instances, as castresis for castrensis; formosus for the older form formonsus; and in inscriptions, meses for menses, tösor for tonsor, etc.; cf. also, quăsi for quansi (quam si). Before the guttural letters a medial n receives the sound of Greek g before gutturals, wherefore, in early times, viz., by Attius, we have also g written for n: Agchises, agceps, aggulus, aggens, agguilla, iggerunt, etc., Varr. ap. Prisc. p. 556 P. (cf. Varr. L. L. p. 264 Müll.); cf. Mar. Victor. p. 2462 and 2465 P.; hence called n adulterinum by Nigid. ap. Gell. 19, 14, 7.Assimilation commonly takes place before l, m, and r: illabor, immitto, irrumpo (v. in), yet is often neglected; before the labials, n is commonly changed into m: imberbis, imbutus; impar, impleo; and before initial m the preposition in is frequently written im, v. Prol. Verg. p. 433 Rib.The letter n is frequently inserted, particularly before s: me n sis, e n sis, ansa; Megalesia and Megalensia, frons and frus. Less freq. before other consonants: tu n do, ju n go, mi n go, pu n go, etc.; cf. also: lanterna and laterna, ligula and lingula. Sometimes n is inserted with a vowel: fru-niscor from fruor, and perh. fenestra from festra. The double forms, alioquin and alioqui, ceteroqui and ceteroquin, seem to rest on purely phonetic grounds, v. h. vv.As an abbreviation, N usually stands for natus, nefastus dies, nepos, nomine, novum, the praenomen Numerius, numero, numine.—N = natione, natus, nostri, nostro, etc., numerus, numero, etc. N. D. N. = numini domini nostri. N. L. = non liquet (v. liqueo). N. M. V. = nobilis memoriae vir. NN. BB. = nobilissimi. NP. = nefastus prior. NVM. = nummum. In poetry, n alone sometimes stands for the enclitic ne, even before a consonant:nostin quae sit?
Ter. Eun. 2, 3, 58; Verg. A. 3, 319; 12, 797 al. -
18 novacula
nŏvācŭla, ae, f. [novo], a sharp knife.A.Lit.:B.cutem raporum novaculā decerpere,
Col. 12, 56, 1; Plin. 22, 23, 47, § 99.—Esp.1.A razor:2.ut ex novaculā comperistis, tonsor est,
Petr. 103:aream (capitis) novaculā radere,
Cels. 6, 4:nudare caput,
Mart. 2, 66, 7:secare fauces,
Suet. Calig. 23; Plin. 29, 6, 34, § 107:Tarquinius dixit, se cogitāsse, cotem novaculā posse praecidi,
Cic. Div. 1, 17, 32; cf. Liv. 1, 36; Val. Max. 1, 4, 1.—A dagger:II.stringitur in densā nec caeca novacula turbā,
Mart. 7, 61, 7.—Transf., the name of a fish, otherwise unknown, Plin. 32, 2, 5, § 14. -
19 praesegmen
praesegmen, ĭnis, n. [praeseco], a piece cut off, a paring (ante- and postclass.):tonsor omnia abstulit praesegmina,
Plaut. Aul. 2, 4, 33; cf.:praesegmina proprie Plautus in Aululariā ea dici voluit, quae unguibus eminulis praesecantur,
Non. 151, 33:cadaverum,
App. M. 2, p. 123, 24.
См. также в других словарях:
Tonsor — war im Römischen Reich die Bezeichnung für einen Frisör. Er war jedoch nicht nur für das Kürzen des Haupthaars zuständig, sondern führte auch Rasuren durch und schnitt die Nägel des Kunden. Unter den reichen Bürgern des Römischen Reichs war es… … Deutsch Wikipedia
TONSOR — inter familiares fuit. Ovid. l. 11. Metam. v. 182. Sed solitus longos ferrô resecare capillos Viderat hoc famulus. Quô proin ministeriô domesticô functus est Pantagathus ille, cuius Epitaphium cecinit Martialis, l. 6. Et quidem apud romanos diu… … Hofmann J. Lexicon universale
Tonsor — Ton sor, n. [L.] A barber. Sir W. Scott. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
Tonsor — (lat.), Barbier … Pierer's Universal-Lexikon
Tonsor (Begriffsklärung) — Tonsor ist eine alte Bezeichnung für den Friseur, siehe Tonsor (vgl. Tonsur) ein Familienname: Johann Heinrich Tonsor (1595 1649), deutsche Philosoph und lutherischer Theologe Michael Tonsor (1546 um 1607), deutscher Musiker, Komponist … Deutsch Wikipedia
tonsor — n. Barber … New dictionary of synonyms
tonsor — ton·sor … English syllables
tonsor — ˈtän(t)sə(r) noun ( s) Etymology: Latin, from tonsus + or more at tonsure archaic : barber … Useful english dictionary
Johann Heinrich Tonsor — (* 14. März 1595 in Igstadt bei Wiesbaden; † 1. Dezember 1649 in Gießen) war ein deutscher Philosoph und lutherischer Theologe unter dem Einfluss der Scholas … Deutsch Wikipedia
Michael Tonsor — (* um 1540/1546 in Ingolstadt; † um 1605/1607 ebenda) war ein deutscher Komponist, Kapellmeister, Chorleiter, Organist, Musikpädagoge und Sänger. Er war neben Giovanni Gabrieli, Johannes Eccard und Leonhard Lechner ein bedeutender Schüler Orlando … Deutsch Wikipedia
TOSOR — tonsor … Abbreviations in Latin Inscriptions