-
21 solutus
solūtus, a, um, PAdi. (v. solvo), aufgelöst, I) aufgelöst, aufgebunden, locker, lose, frei, A) eig.: soluta ac velut labens undique tunica, Quint. (gleich nachher dafür laxior sinus): flores serti et soluti, rosa serta et rosa soluta, Apul.: im üblen Sinne: manus, schlotterige, zitterige, Sen. apoc. 6, 2. – B) übtr., ungebunden, fessellos, frei, selbständig, 1) im guten Sinne: a) übh.: terrae solutae, die (vom Froste) entfesselte E., Hor.: solutus liberque animus, Cic.: s. et liberi amores, Cic.: permissa et s. licentia, Cic.: civitatis voluntas soluta, virtus alligata, Cic.: s. optio eligendi, ungehindert, Cic.: quo mea ratio facilior et solutior esse potest, Cic.: si essent omnia mihi solutissima, in allem ganz freie Hand hätte, selbständig handeln könnte, Cic.: solutus in paupertate, frei von Sorgen, sorgenlos, Hor.: liberi ad causas et soluti veniebant, frei und unbefangen, Cic. – m. ab u. Abl., soluti a cupiditatibus, liberi a delictis, Cic. – m. bl. Abl., numeri lege soluti, von der freieren pindarischen Dichtung, Hor.: solutus ambitione, Hor., curā belli, Plin.: id solutum poenā (straflos) fuerat, Tac. – m. Genet., famuli operum soluti, Hor. carm. 3, 17, 16. – solutum est (es ist ungehindert, erlaubt, bleibt freigestellt) mit Infin., solutum existimatur esse alteri male dicere, Caecin. in Cic. ep. 6, 7, 3: sed maxime solutum et sine obtrectatore fuit prodere de iis, quos————etc., Tac. ann. 4, 35. – b) frei von Schulden und Hypotheken, schuldenfrei (Ggstz. obligatus, hingegen liber = fronfrei, Ggstz. servus), praedia, Cic. de lege agr. 3, 9. – c) v. Redner = gewand, geläufig, solutus atque expeditus ad dicendum, Cic.: sulutus in explicantis sententiis, Cic.: omnium oratorum solutissimus in dicendo, Cic. – d) v. der Rede, ungebunden, α) = ohne Versmaß, prosaisch, soluta oratio, Ggstz. poëmata, Cic., Ggstz. carmen, Gell.: historia et proxima poëtis et quodammodo carmen solutum, Quint. – β) übh., in freierer Form, ungebunden, frei, s. verba, Cic.: verba soluta et diffluentia, Cic.: maiorem vim habend apta quam soluta, Cic. – 2) im üblen Sinne: a) ungebunden, unumschränkt, fessellos, zügellos, ausgelassen, praetura, Cic.: dicta factaque, Tac.: risus, Verg.: libido solutior, Liv.: ut quisque contemptissimus, ita solutissimae linguae est, desto ungebundener ist seine Zunge, Sen. – b) sich gehen lassend, lässig, Titius tam solutus et mollis in gestu, ut etc., Cic.: pueri soluti ac fluentes, Quint. – eo solutiore curā, desto sorgloser, Liv. – c) wenig energisch, nachgiebig, lenitas solutior, Cic.: sententia vel solutior vel mollior, Plin. ep. – II) in seinen Teilen aufgelöst, locker, lose, a) vom Boden (Ggstz. spissus), solum, Colum.: terra, Plin.: solutiores ripae, Frontin. aqu. – b) v. Planzen, mas (agarici) spissior, femina solutior, Plin. 25, 103. – c) v. Leibe, weich,————flüssig (Ggstz. compressus), venter, Cels. – im üblen Sinne, stomachus, Durchfall, Scrib.: stomachus solutior, Petron. -
22 Titiales
Titiāles, s. Titius a.E.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Titiales
-
23 Titianus
Titiānus, a, um, s. Titius.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Titianus
-
24 Tities
Titiēs, ium, m. (Titus, Vorname des Tatius), und davon abgeleitete Form Titiēnsēs, ium, m., die eine der drei Tribus, in die die ersten freien Bürger nach ihrer Nationalität (Ramnes, der lateinische Stamm, Tities, der sabinische, Luceres, der tuskische) geschieden und aus denen dann die gleichnamigen drei Rittercenturien von Romulus gebildet wurden (s. Ramnes das Nähere), a) als Tribus, Form -ies, Varro LL. 5, 81 (Genet. Titium). – Form iēnsēs, Varro LL. 5, 89. Liv. 10, 6, 7. Ov. fast. 3, 131. Fest. 344 (b), 24 u. 355 (a), 8. – dafür Titiensis tribus, Paul. ex Fest. 366, 10. – Sing. Titiēns kollektiv, Prop. 4, 1, 31. – b) als Zenturie, Liv. 1, 13, 8; 1, 36, 2. Cic. de rep. 2, 36 (wo in der Hdschr. der Genet. Titiensum. – c) als die sabinischen Sakra besorgendes Priesterkollegium, sodales Tities u. Titienses, Corp. inscr. Lat. 6, 3832 (wo sodales Tities). Corp. inscr. Lat. 3, 1741 (wo Sing. sodalis Titiensis). Vgl. Titius no. II. -
25 trecenti
trecentī, ae, a (tres u. centum), dreihundert, nummi Philippei, Plaut..: milia, Catull.: ad trecentos fortissimos viros trucidavit, Cic.: centum Coranus et ducenta Mancinus, trecenta debet Titius, 100000, 200000, 300000 Sesterze, Mart. 4, 47, 1 sq.: u. so a sene postquam patruo venere trecenta, Mart. 12, 70, 7. – v. einer unbestimmten großen Zahl (Ggstz. tres, s. Brix Plaut. trin. 791), causae, Plaut. mil. 250: versus, Plaut. Pers. 410: verba, Plaut. trin. 964: amici, Catull. 9, 2 (vgl. 11, 18; 48, 3): catenae, Hor. carm. 3, 4, 79 (vgl. Hor. sat. 1, 5, 12; 2, 3, 116; ep. 2, 2, 164): cedunt petunt trecenti, Plaut. aul. 517 sq.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > trecenti
- 1
- 2
См. также в других словарях:
Titius — Titius, Johann Daniel, eigentlich J. D. Tietz, Naturwissenschaftler, * Konitz 2. 1. 1729, ✝ Wittenberg 11. 12. 1796; unterrichtete ab 1756 Mathematik, Physik und Philosophie in Wittenberg. Seine zahlreichen Publikationen betreffen theoretische… … Universal-Lexikon
Titĭus [1] — Titĭus, Fluß, so v.w. Titus 2) … Pierer's Universal-Lexikon
Titĭus [2] — Titĭus, 1) Sextus T., war 99 v. Chr. Volkstribun u. brachte eine Lex agraria (s.d. 1) h), welche jedoch nicht durchging; er war ein guter Redner, konnte sich aber selbst bei einer gegen ihn erhobenen Beschuldigung nicht siegreich vertheidigen,… … Pierer's Universal-Lexikon
Titĭus [3] — Titĭus, 1) Christoph, geb. 24. Mai 1641 zu Wilkau bei Namslau in Schlesien, studirte seit 1662 in Altdorf u. Jena Theologie, wurde 1666 Pfarrer zu Laubenzeddel in Franken, 1671 zu Henffenfeld bei Nürnberg u. 1685 Diakonus in Hersbruck, wo er… … Pierer's Universal-Lexikon
Titius — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. Titius peut fait référence à : Antiquité Marcus Titius, un sénateur et un général de la fin de la République romaine. Tertius, le nom antique de la… … Wikipédia en Français
Titius — *Johann Daniel Titius was the 18th century astronomer that discovered the Titius Bode law.*Titius was the nomen for the ancient Roman gens Titia.:: Gaius Titius, orator and tragic writer 2nd century BC, mentioned by Cicero:: Publius Titius,… … Wikipedia
Titius — Titus ist der Familienname folgender Personen: Arthur Titius (1864–1936), deutscher evangelischer Theologe Gottlieb Gerhard Titius (auch: Tietz; 1661–1714), deutscher Rechtswissenschaftler und Rektor der Universität Leipzig Johann Daniel Titius… … Deutsch Wikipedia
TITIUS — I. TITIUS Illyrici fluv. Ptol. Gerha favolio, Variecha incolis, teste Nigro. I. Lucio Kerka, vel Krka; Scardoniam rigat, et Sibenicum; dein paulo infra et iuxta arcem St. Nicolai, in sinum Venetum fe exonerat, 38. mill. pasl. a Iadera in Ortum.… … Hofmann J. Lexicon universale
Titius — /tish(iy)as/ In Roman law, a proper name, frequently used in designating an indefinite or fictitious person, or a person referred to by way of illustration. Titius and Seius, in this use, correspond to John Doe and Richard Roe, or to A.B. and C.D … Black's law dictionary
Titius-Bode-Reihe — Titius Bode Reihe, Bode Titius Reihe, von J. Titius entdeckte und von J. E. Bode bekannt gemachte Beziehung zwischen den mittleren Entfernungen der Planeten von der Sonne. Nach ihr lautet die Formel für die mittlere Entfernung a eines Planeten… … Universal-Lexikon
TITIUS Proculus — illustris eques Romanus, Meslalinae sive a Claudio appositus uxori custos; sive a Silio ut amicae, interfectus a Claudio, patefactis Messalinae cum Silio nuptiis. Tacit. l. 11. Annal. c. 35 … Hofmann J. Lexicon universale