Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

timidly

  • 1 timidē

        timidē adv. with comp.    [timidus], fearfully, timidly: de se cogitare: de felicitate dicere: non timide pugnari, bravely, Cs.: res omnīs ministrat, hesitatingly, H.: timidius dicere: timidius agere, Cs.
    * * *
    timidius, timidissime ADV
    timidly, fearfully, apprehensively, nervously; cautiously, with hesitation

    Latin-English dictionary > timidē

  • 2 blandior

        blandior ītus, īrī, dep.    [blandus], to fawn, soothe, caress, fondle, coax: cessit tibi blandienti Cerberus, H.: modo blanditur, modo... Terret, O.: mihi per Pompeium: patri ut duceretur, etc., L.: votis suis, i. e. believes what he wishes, O.—To flatter, make flattering speeches, be complaisant: qui litigare se simulans blandiatur: pavidum blandita, timidly coaxing, O.: mihi: eis subtiliter: patruo suo, O.: ne nobis blandiar, i. e. to speak plainly, Iu. —Fig., to please, soothe, gratify: quam voluptas sensibus blandiatur. — To entice, allure, invite: ignoscere vitiis blandientibus, Ta.: suā blanditur populus umbrā, O.
    * * *
    blandiri, blanditus sum V DEP
    flatter, delude; fawn; coax, urge, behave/speak ingratiatingly; allure; please

    Latin-English dictionary > blandior

  • 3 fugācius

        fugācius adv. comp.    [fugax], timidly, in readiness for flight: geritur bellum, L.

    Latin-English dictionary > fugācius

  • 4 obnoxiē

        obnoxiē adv.    [obnoxius], slavishly, timidly: sententias dicere, L.

    Latin-English dictionary > obnoxiē

  • 5 blandiens

    blandĭor, ītus, 4, v. dep. [blandus].
    I. 1.
    With dat.:

    matri interfectae infante miserabiliter blandiente,

    Plin. 34, 8, 19, § 88.—
    2.
    With inter se, Plin. 10, 37, 52, § 109.—
    3.
    With ut and subj.:

    Hannibalem pueriliter blandientem patri ut duceretur in Hispaniam,

    Liv. 21, 1, 4.—
    4.
    Absol.:

    cessit immanis tibi blandienti Janitor aulae Cerberus,

    Hor. C. 3, 11, 15:

    tantusque in eo vigor, et dulcis quidam blandientis risus apparuit, ut, etc.,

    Just. 1, 4, 12:

    et modo blanditur, modo... Terret,

    Ov. M. 10, 416.—
    II.
    Transf.
    A.
    In gen., to flatter, make flattering, courteous speeches, be complaisant to.
    1.
    With dat.:

    nostro ordini palam blandiuntur,

    Plaut. Cist. 1, 1, 37:

    blandiri eis subtiliter a quibus est petendum,

    Cic. de Or. 1, 20, 90:

    cur matri praeterea blanditur?

    id. Fl. 37, 92:

    durae supplex blandire puellae,

    Ov. A. A. 2, 527:

    sic (Venus) patruo blandita suo est,

    id. M. 4, 532; 6, 440; 14, 705.—
    2.
    Absol.:

    quippe qui litigare se simulans blandiatur,

    Cic. Lael. 26, 99:

    lingua juvet, mentemque tegat. Blandire, noceque,

    Ov. Am. 1, 8, 103:

    in blandiendo (vox) lenis et summissa,

    Quint. 11, 3, 63:

    pavidum blandita,

    timidly coaxing, Ov. M. 9, 569: qui cum dolet blanditur, post tempus sapit, Publ. Syr. v. 506 Rib.—
    3.
    With per:

    de Commageno mirifice mihi et per se et per Pomponium blanditur Appius,

    Cic. Q. Fr. 2, 10 (12), 2.—
    4.
    With abl.:

    torrenti ac meditatā cotidie oratione blandiens,

    Plin. 26, 3, 7, § 12.—
    B.
    In partic.
    1.
    Blandiri sibi, etc., to flatter one ' s self with something, to fancy something, delude one ' s self:

    blandiuntur enim sibi, qui putant, etc.,

    Dig. 26, 7, 3, § 2.—So often in Dig. et Codd.; cf.:

    ne nobis blandiar,

    not to flatter ourselves, to tell the whole truth, Juv. 3, 126.—
    2.
    Pregn., to persuade or impel by flattery ( = blandiendo persuadeo or compello—very rare).
    a.
    With subj.:

    (ipsa voluptas) res per Veneris blanditur saecla propagent ( = sic blanditur ut propagent),

    Lucr. 2, 173 Lachm.—
    b.
    With ab and ad:

    cum etiam saepe blandiatur gratia conviviorum a veris indiciis ad falsam probationem,

    Vitr. 3 praef. —
    III.
    Trop.
    A.
    Of inanim. things as subjects, to flatter, please, be agreeable or favorable to; to allure by pleasure, to attract, entice, invite.
    1.
    With dat.:

    video quam suaviter voluptas sensibus nostris blandiatur,

    Cic. Ac. 2, 45, 139:

    blandiebatur coeptis fortuna,

    Tac. H. 2, 10. —
    2.
    Absol.:

    fortuna cum blanditur captatum venit, Publ. Syr. v. 167 Rib: blandiente inertiā,

    Tac. H. 4, 4:

    ignoscere vitiis blandientibus,

    id. Agr. 16; Suet. Ner. 20; Plin. 13, 9, 17, § 60.—
    3.
    With abl.: opportuna suā blanditur populus umbrā, Ov M. 10, 555.—
    B.
    Of things as objects:

    cur ego non votis blandiar ipse meis?

    i. e. believe what I wish, Ov. Am. 2, 11, 54:

    nisi tamen auribus nostris bibliopolae blandiuntur,

    tickle with flattery, Plin. Ep. 1, 2, 6.—Hence,
    A.
    Subst.: blandĭens, entis, m., a flatterer:

    adversus blandientes incorruptus,

    Tac. H. 1, 35.—
    B.
    blandītus, a, um, P. a., pleasant, agreeable, charming (rare):

    rosae,

    Prop. 4 (5), 6, 72:

    peregrinatio,

    Plin. 10, 23, 33, § 67.

    Lewis & Short latin dictionary > blandiens

  • 6 blandior

    blandĭor, ītus, 4, v. dep. [blandus].
    I. 1.
    With dat.:

    matri interfectae infante miserabiliter blandiente,

    Plin. 34, 8, 19, § 88.—
    2.
    With inter se, Plin. 10, 37, 52, § 109.—
    3.
    With ut and subj.:

    Hannibalem pueriliter blandientem patri ut duceretur in Hispaniam,

    Liv. 21, 1, 4.—
    4.
    Absol.:

    cessit immanis tibi blandienti Janitor aulae Cerberus,

    Hor. C. 3, 11, 15:

    tantusque in eo vigor, et dulcis quidam blandientis risus apparuit, ut, etc.,

    Just. 1, 4, 12:

    et modo blanditur, modo... Terret,

    Ov. M. 10, 416.—
    II.
    Transf.
    A.
    In gen., to flatter, make flattering, courteous speeches, be complaisant to.
    1.
    With dat.:

    nostro ordini palam blandiuntur,

    Plaut. Cist. 1, 1, 37:

    blandiri eis subtiliter a quibus est petendum,

    Cic. de Or. 1, 20, 90:

    cur matri praeterea blanditur?

    id. Fl. 37, 92:

    durae supplex blandire puellae,

    Ov. A. A. 2, 527:

    sic (Venus) patruo blandita suo est,

    id. M. 4, 532; 6, 440; 14, 705.—
    2.
    Absol.:

    quippe qui litigare se simulans blandiatur,

    Cic. Lael. 26, 99:

    lingua juvet, mentemque tegat. Blandire, noceque,

    Ov. Am. 1, 8, 103:

    in blandiendo (vox) lenis et summissa,

    Quint. 11, 3, 63:

    pavidum blandita,

    timidly coaxing, Ov. M. 9, 569: qui cum dolet blanditur, post tempus sapit, Publ. Syr. v. 506 Rib.—
    3.
    With per:

    de Commageno mirifice mihi et per se et per Pomponium blanditur Appius,

    Cic. Q. Fr. 2, 10 (12), 2.—
    4.
    With abl.:

    torrenti ac meditatā cotidie oratione blandiens,

    Plin. 26, 3, 7, § 12.—
    B.
    In partic.
    1.
    Blandiri sibi, etc., to flatter one ' s self with something, to fancy something, delude one ' s self:

    blandiuntur enim sibi, qui putant, etc.,

    Dig. 26, 7, 3, § 2.—So often in Dig. et Codd.; cf.:

    ne nobis blandiar,

    not to flatter ourselves, to tell the whole truth, Juv. 3, 126.—
    2.
    Pregn., to persuade or impel by flattery ( = blandiendo persuadeo or compello—very rare).
    a.
    With subj.:

    (ipsa voluptas) res per Veneris blanditur saecla propagent ( = sic blanditur ut propagent),

    Lucr. 2, 173 Lachm.—
    b.
    With ab and ad:

    cum etiam saepe blandiatur gratia conviviorum a veris indiciis ad falsam probationem,

    Vitr. 3 praef. —
    III.
    Trop.
    A.
    Of inanim. things as subjects, to flatter, please, be agreeable or favorable to; to allure by pleasure, to attract, entice, invite.
    1.
    With dat.:

    video quam suaviter voluptas sensibus nostris blandiatur,

    Cic. Ac. 2, 45, 139:

    blandiebatur coeptis fortuna,

    Tac. H. 2, 10. —
    2.
    Absol.:

    fortuna cum blanditur captatum venit, Publ. Syr. v. 167 Rib: blandiente inertiā,

    Tac. H. 4, 4:

    ignoscere vitiis blandientibus,

    id. Agr. 16; Suet. Ner. 20; Plin. 13, 9, 17, § 60.—
    3.
    With abl.: opportuna suā blanditur populus umbrā, Ov M. 10, 555.—
    B.
    Of things as objects:

    cur ego non votis blandiar ipse meis?

    i. e. believe what I wish, Ov. Am. 2, 11, 54:

    nisi tamen auribus nostris bibliopolae blandiuntur,

    tickle with flattery, Plin. Ep. 1, 2, 6.—Hence,
    A.
    Subst.: blandĭens, entis, m., a flatterer:

    adversus blandientes incorruptus,

    Tac. H. 1, 35.—
    B.
    blandītus, a, um, P. a., pleasant, agreeable, charming (rare):

    rosae,

    Prop. 4 (5), 6, 72:

    peregrinatio,

    Plin. 10, 23, 33, § 67.

    Lewis & Short latin dictionary > blandior

  • 7 formidolosus

    formīdŭlōsus ( formīdŏlōsus, v. Corss. Ausspr. 2, 145), a, um, adj. [2. formido], full of fear, fearful.
    I.
    Act., producing fear, dreadful, terrible, terrific (class.):

    nimis formidulosum facinus praedicas,

    Plaut. Am. 5, 1, 65:

    loca tetra, inculta, foeda, formidulosa,

    Sall. C. 55, 13:

    hunc locum consessumque vestrum, quem illi horribilem A. Cluentio ac formidulosum fore putaverunt,

    Cic. Clu. 3, 7:

    ferae,

    Hor. Epod. 5, 55:

    seu me Scorpius aspicit Formidolosus,

    id. C. 2, 17, 18:

    herbae formidolosae dictu, non esu modo,

    Plaut. Ps. 3, 2, 35:

    facinus,

    id. Am. 5, 1, 65:

    dubia et formidulosa tempora,

    Cic. Verr. 2, 5, 1, § 1:

    formidulosissimum bellum,

    id. Pis. 24, 58; id. de Imp. Pomp. 21, 62:

    in vulgus,

    Tac. A. 1, 76.—
    II.
    Pass., experiencing fear, afraid, timid, timorous (rare;

    not in Cic.): mancipia esse oportet neque formidolosa neque animosa,

    Varr. R. R. 1, 17, 3:

    num formidolosus, obsecro, es?

    Ter. Eun. 4, 6, 18 sq.:

    (boyes) ad ingredienda flumina aut pontes formidolosi,

    Col. 6, 2, 14:

    equus,

    Sen. Clem. 17.— Comp.:

    exercitum formidolosiorem hostium credere,

    Tac. A. 1, 62.—Hence, adv.: formīdŭlōse.
    * 1.
    Fearfully, dreadfully, terribly, Cic. Sest. 19, 42.—
    * 2.
    Fearfully, timidly, timorously: formidolosius, Cato ap. Charis. p. 196 P.

    Lewis & Short latin dictionary > formidolosus

  • 8 formidulose

    formīdŭlōsus ( formīdŏlōsus, v. Corss. Ausspr. 2, 145), a, um, adj. [2. formido], full of fear, fearful.
    I.
    Act., producing fear, dreadful, terrible, terrific (class.):

    nimis formidulosum facinus praedicas,

    Plaut. Am. 5, 1, 65:

    loca tetra, inculta, foeda, formidulosa,

    Sall. C. 55, 13:

    hunc locum consessumque vestrum, quem illi horribilem A. Cluentio ac formidulosum fore putaverunt,

    Cic. Clu. 3, 7:

    ferae,

    Hor. Epod. 5, 55:

    seu me Scorpius aspicit Formidolosus,

    id. C. 2, 17, 18:

    herbae formidolosae dictu, non esu modo,

    Plaut. Ps. 3, 2, 35:

    facinus,

    id. Am. 5, 1, 65:

    dubia et formidulosa tempora,

    Cic. Verr. 2, 5, 1, § 1:

    formidulosissimum bellum,

    id. Pis. 24, 58; id. de Imp. Pomp. 21, 62:

    in vulgus,

    Tac. A. 1, 76.—
    II.
    Pass., experiencing fear, afraid, timid, timorous (rare;

    not in Cic.): mancipia esse oportet neque formidolosa neque animosa,

    Varr. R. R. 1, 17, 3:

    num formidolosus, obsecro, es?

    Ter. Eun. 4, 6, 18 sq.:

    (boyes) ad ingredienda flumina aut pontes formidolosi,

    Col. 6, 2, 14:

    equus,

    Sen. Clem. 17.— Comp.:

    exercitum formidolosiorem hostium credere,

    Tac. A. 1, 62.—Hence, adv.: formīdŭlōse.
    * 1.
    Fearfully, dreadfully, terribly, Cic. Sest. 19, 42.—
    * 2.
    Fearfully, timidly, timorously: formidolosius, Cato ap. Charis. p. 196 P.

    Lewis & Short latin dictionary > formidulose

  • 9 formidulosus

    formīdŭlōsus ( formīdŏlōsus, v. Corss. Ausspr. 2, 145), a, um, adj. [2. formido], full of fear, fearful.
    I.
    Act., producing fear, dreadful, terrible, terrific (class.):

    nimis formidulosum facinus praedicas,

    Plaut. Am. 5, 1, 65:

    loca tetra, inculta, foeda, formidulosa,

    Sall. C. 55, 13:

    hunc locum consessumque vestrum, quem illi horribilem A. Cluentio ac formidulosum fore putaverunt,

    Cic. Clu. 3, 7:

    ferae,

    Hor. Epod. 5, 55:

    seu me Scorpius aspicit Formidolosus,

    id. C. 2, 17, 18:

    herbae formidolosae dictu, non esu modo,

    Plaut. Ps. 3, 2, 35:

    facinus,

    id. Am. 5, 1, 65:

    dubia et formidulosa tempora,

    Cic. Verr. 2, 5, 1, § 1:

    formidulosissimum bellum,

    id. Pis. 24, 58; id. de Imp. Pomp. 21, 62:

    in vulgus,

    Tac. A. 1, 76.—
    II.
    Pass., experiencing fear, afraid, timid, timorous (rare;

    not in Cic.): mancipia esse oportet neque formidolosa neque animosa,

    Varr. R. R. 1, 17, 3:

    num formidolosus, obsecro, es?

    Ter. Eun. 4, 6, 18 sq.:

    (boyes) ad ingredienda flumina aut pontes formidolosi,

    Col. 6, 2, 14:

    equus,

    Sen. Clem. 17.— Comp.:

    exercitum formidolosiorem hostium credere,

    Tac. A. 1, 62.—Hence, adv.: formīdŭlōse.
    * 1.
    Fearfully, dreadfully, terribly, Cic. Sest. 19, 42.—
    * 2.
    Fearfully, timidly, timorously: formidolosius, Cato ap. Charis. p. 196 P.

    Lewis & Short latin dictionary > formidulosus

  • 10 obnoxiosus

    obnoxĭōsus, a, um, adj. [obnoxius] (ante-class.).
    I.
    Subject, submissive, obedient:

    alicui,

    Plaut. Trin. 4, 3, 31.—
    * II.
    Hurtful, injurious, dangerous: res, Enn. ap. Gell. 7, 17, 10 (Trag. v. 341 Vahl.).—Hence, adv.: obnoxĭōsē, abjectly, timidly.— Comp., obnoxiosius, Plaut. Ep. 5, 2, 30.

    Lewis & Short latin dictionary > obnoxiosus

  • 11 obnoxius

    ob-noxĭus, a, um, adj.
    I.
    Lit.
    A.
    Subject, liable to punishment, obnoxious to punishment, punishable: obnoxius poenae obligatus ob delictum, Paul. ex Fest. p. 191 Müll.:

    ego tibi me obnoxium esse fateor culpae compotem,

    Plaut. Truc. 4, 3, 61; Dig. 48, 15, 1:

    ego lege Aquiliā obnoxius sum,

    ib. 11, 3, 14.—
    B.
    Liable or addicted to a fault or failing, guilty of it (cf.: deditus, addictus); constr.
    1.
    With dat.:

    animus neque delicto neque lubidini obnoxius,

    not addicted to vice or to sensual pleasures, Sall. C. 52, 21:

    communi culpae,

    Ov. A. A. 1, 395:

    facto,

    Tib. 3, 4, 15.—
    2.
    With gen.:

    obnoxios criminum, digno supplicio subjectos, sepulturae tradi non vetamus,

    for, on account of, Cod. Just. 3, 44, 11.—
    II.
    Transf., in gen.
    A.
    Subject, submissive, obedient, complying:

    dum illos obnoxios fidosque sibi faceret,

    Sall. C. 14, 6:

    obnoxium atque subjectum esse alicui,

    Liv. 7, 30, 2; 6, 28, 7; 23, 12, 9; 37, 53, 4; 42, 46, 3; Flor. 4, 4, 2. —
    B.
    Obliged, under obligation, beholden, indebted, responsible, answerable:

    uxori obnoxius sum,

    Ter. Hec. 3, 1, 22:

    totam Graeciam beneficio libertatis obnoxiam Romanis esse,

    Liv. 35, 31:

    fratris radiis obnoxia Luna,

    Verg. G. 1, 396:

    facies nullis obnoxia gemmis,

    not indebted to any jewels, Prop. 1, 2, 21:

    tantum in eo obnoxius est, si quid ipse dolo fecerit,

    Gai. Inst. 3, 207.—
    C.
    Exposed to a person, humbled before one:

    ne obnoxius filio sim et servo,

    Plaut. Bacch. 5, 2, 80.—
    D.
    Submissive, abject, servile, slavish, mean-spirited, timid, cowardly, etc.:

    non quibus ego essem obnoxius,

    Plaut. Mil. 3, 1, 150:

    summissaeque manus, faciesque obnoxia mansit,

    Ov. M. 5, 235:

    si aut superbus, aut obnoxius videar,

    Liv. 23, 12:

    pax,

    servile, dishonorable, id. 9, 10.—
    2.
    Subject, liable, exposed, obnoxious to any thing; with dat., ad, or in and acc.
    (α).
    With dat.:

    infidis consiliis obnoxius,

    Tac. H. 3, 55:

    insidiis,

    id. A. 14, 40:

    infelici fecunditate fortunae,

    exposed, id. ib. 2, 75:

    aemulationi, odio, privatis affectionibus,

    id. ib. 3, 58:

    morbo,

    Plin. 17, 24, 37, § 221:

    contumeliis,

    Suet. Tib. 63:

    bello,

    Ov. P. 1, 8, 73:

    plerique Crasso ex negotiis privatis obnoxii,

    Sall. C. 48, 5:

    urbs artis itineribus (sc. incendiis),

    Tac. A. 15, 38.—
    (β).
    With ad: terra solida ad tales casus obnoxia, exposed to such accidents (viz. earthquakes), Plin. 2, 82, 84, § 197.—
    (γ).
    With in and acc.:

    in omnia obnoxius,

    exposed to every thing, Flor. 3, 20, 1. —
    3.
    In gen., exposed or liable to injury, danger, or misfortune, weak, infirm, frail:

    in hoc obnoxio domicilio animus liber habitat,

    Sen. Ep. 65, 21:

    supplex et obnoxius,

    Cic. ad Brut. 1, 17, 6:

    corpora,

    sickly, weakly, Plin. 31, 6, 32, § 60:

    flos,

    which soon falls off, soon suffers injury, frail, delicate, id. 14, 2, 4, § 27.—
    b.
    Obnoxium est, it is hazardous, dangerous, Tac. Or. 10.— Comp.:

    obnoxior (al. noxior),

    Sen. Clem. 1, 13.—Hence, adv.: obnoxĭē (only in Plaut. and Liv.).
    A.
    Guiltily, culpably:

    nihil obnoxie perire,

    quite innocently, Plaut. Stich. 3, 2, 41.—
    B.
    Submissively, slavishly, timidly:

    sententias dicere,

    Liv. 3, 39, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > obnoxius

  • 12 timidule

    tĭmĭdŭlē, adv. dim. [timidus], somewhat timidly:

    reptare per balneas,

    App. M. 4, p. 146, 16.

    Lewis & Short latin dictionary > timidule

  • 13 timidus

    tĭmĭdus, a, um, adj. [timeo], fearful, afraid, faint-hearted, cowardly, timid (opp. audax; cf.: pavidus, trepidus, iners, ignavus): timido metu refugere, Enn. ap. Cic. de Or. 3, 58, 218; id. ap. Fin. 5, 11, 31 (Trag. v. 46 Vahl.); cf.:

    nimium me timidum fuisse confiteor,

    Cic. Sest. 16, 36:

    se timidum atque ignavum judicari,

    id. Fam. 11, 18, 1:

    timidus ac tremens,

    id. Pis. 30, 74:

    imbelles timidique,

    id. Off. 1, 24, 83:

    timidus imperitusque,

    id. Caecin. 7, 18:

    timidus in labore militari,

    id. Fam. 1, 17, 1:

    non timidus ad mortem,

    id. Fin. 2, 20, 63 et saep.:

    timidus animus, humilis, demissus fractusque,

    id. Off. 3, 32, 115:

    spes,

    Ov. H. 16, 375:

    amor,

    id. ib. 18 (19), 172:

    fides,

    id. M. 9, 792:

    manus,

    id. Tr. 2, 228:

    tergum,

    Hor. C. 3, 2, 16:

    navis,

    Ov. F. 1, 4:

    timido cursu Fugit,

    id. M. 1, 525:

    preces,

    id. Tr. 5, 8, 28:

    pro cauto timidus accipitur,

    Sen. Ep. 45, 7:

    in bello fortis, in foro timidus,

    id. ib. 120, 9.— In a good sense = cautus, cautious:

    mater timidi non solet flere,

    Nep. Thras. 2, 3.— Comp.:

    adversis mediocribus timidiores,

    Hirt. B. G. 8, 13:

    nihil timidius columbā,

    Varr. R. R. 3, 7, 3:

    timidiora mandata videbantur, quam, etc.,

    Cic. Fam. 11, 18, 1. — Sup.:

    timidissime Phineu,

    Ov. M. 5, 224:

    turba, columbae,

    id. A. A. 1, 117.—
    (β).
    With inf. ( poet.):

    Codrus pro patriā non timidus mori,

    Hor. C. 3, 19, 2:

    non timidus pro patriā perire,

    id. ib. 4, 9, 52:

    agitare aprum,

    Sil. 16, 575.—
    (γ).
    With gen. ( poet. and in postAug. prose):

    timidus procellae,

    Hor. A. P. 28; so,

    deorum,

    Ov. M. 5, 100: animalia timida lucis, that shun the light, i. e. remote from the light, dark, Sen. Vit. Beat. 20, 6:

    timidum doloris ac mortis,

    Lact. 3, 26. — Hence, adv.: tĭmĭdē, fearfully, timidly:

    timide (opp. fidenter),

    Cic. Div. 2, 31, 67:

    timide aliquid facere,

    id. Tusc. 2, 23, 55:

    dicere,

    id. Planc. 10, 24:

    timide vel potius verecunde,

    id. Fin. 5, 2, 6; id. Quint. 16, 51; id. Sull. 29, 80; Caecin. ap. Cic. Fam. 6, 7, 3; Caes. B. G. 3, 25; id. B. C. 1, 19; Hor. A. P. 171; Ov. M. 1, 746; Plin. Ep. 1, 8, 2; Sen. Hippol. 393.— Comp.:

    timidius dicere,

    Cic. Caecin. 27, 77:

    cum omnia trepidantius timidiusque ageret,

    Caes. B. C. 1, 19.— Sup.:

    quod timidissime dicendum est,

    Quint. 11, 1, 77.

    Lewis & Short latin dictionary > timidus

См. также в других словарях:

  • timidly — adv. Timidly is used with these verbs: ↑ask, ↑knock …   Collocations dictionary

  • timidly — timid ► ADJECTIVE (timider, timidest) ▪ lacking in courage or confidence. DERIVATIVES timidity noun timidly adverb timidness noun. ORIGIN Latin timidus, from timere to fear …   English terms dictionary

  • Timidly — Timid Tim id, a. [L. timidus, fr. timere to fear; cf. Skr. tam to become breathless, to become stupefief: cf. F. timide.] Wanting courage to meet danger; easily frightened; timorous; not bold; fearful; shy. [1913 Webster] Poor is the triumph o er …   The Collaborative International Dictionary of English

  • timidly — adverb see timid …   New Collegiate Dictionary

  • timidly — See timidity. * * * …   Universalium

  • timidly — adverb In a timid manner …   Wiktionary

  • timidly — adv. shyly, bashfully; fearfully …   English contemporary dictionary

  • timidly — tim·id·ly …   English syllables

  • timidly — See: timid …   English dictionary

  • timidly — adverb in a shy or timid or bashful manner (Freq. 2) he smiled shyly • Syn: ↑shyly, ↑bashfully • Derived from adjective: ↑bashful (for: ↑bashfully), ↑ …   Useful english dictionary

  • timid — [[t]tɪ̱mɪd[/t]] 1) ADJ GRADED Timid people are shy, nervous, and have no courage or confidence in themselves. A timid child, Isabella had learned obedience at an early age. Ant: confident Derived words: timidity [[t]tɪmɪ̱dɪti[/t]] N UNCOUNT She… …   English dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»