Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

tibia+ap

  • 81 Triton

    Tritōn, ōnis, m. (Τρίτων), I) Triton, Sohn Neptuns und der Nymphe Galacia, ein Dämon des Mittelmeeres, der mit Rossen oder Meerungeheuern daherfährt, 1) eig., Ov. her. 7, 50. Claud. VI. cons. Hon. 379 sq. Cic. de nat. deor. 1, 78: der auf Geheiß Neptuns auf einer Muschel bläst, um die empörten Fluten zu besänftigen, Ov. met. 1, 333; od. die ruhigen Meereswellen aufzuregen, Acc. tr. 400. Verg. Aen. 10, 209 sq. (als Abzeichen eines Schiffes). Ov. am. 2, 11, 27; im Gigantenkampfe, die Feinde in Schrecken zu setzen, Hygin. astr. 2, 23 extr. – Plur. Tritones als anderen Gottheiten dienende Meerdämonen, Verg. Aen. 5, 824. Plin. 36, 26. – 2) scherzh. übtr., v. Fischteichliebhabern, isti piscinarum Tritones, gleichs. Fischteichgötter, Cic. ad Att. 2, 9, 1. – II) Name zweier Seen, A) ein See und der sich in ihn ergießende Fluß in Afrika an der kleinen Syrte, j. der See el Lodiah in Tripolis, nach ägyptisch-griechischen Sagen die Wiege mehrerer Götter, bes. der Pallas (Minerva), Mela 1, 7, 4 (1. § 36). Lucan. 9, 347 (griech. Genet. -tonos). Stat. Theb. 2, 722. – Dav.: a) Trītōniacus, a, um (Τριτωνιακός), tritoniacisch, poet. = pallantëisch, arundo, die von der Pallas erfundene tibia, Ov. met. 6, 384. – b) Trītōnida, ae, f. (Nbf. v. Tritonis) = Pallas, Mart. Cap. 9. § 893 u. § 924 (wo Akk. -dam). – c) Trītōnis, idis u. idos,
    ————
    Akk. ida, f. (Τριτωνίς), α) zum Flusse Triton gehörig, tritonisch, Tritonis palus u. bl. Tritonis, der Tritonsee, Sil. (vgl. unten no. B). – Pallas, Lucr.: dies. bl. Tritonis, Verg. u. Ov. – β) zur Pallas gehörig, pallantëisch, pinus, das nach Angabe der Pallas erbaute Schiff Argo, Ov.: arx, die Pallasburg = Athen, Ov.: dah. Tritonis, der der Pallas heilige Ölbaum, Stat. – d) Trītōnius, a, um (Τριτώνιος), tritonisch, Pallas, Verg.: dies. virgo Tritonia, Verg., u. bl. Tritonia, Verg. u. Ov. – B) ein See in Thrazien, worin der, der neunmal in seine Fluten tauchte, in einen Vogel verwandelt wurde, Vib. Sequ. p. 27, 1 Oberl.; ders. Trītōniaca palus gen., Ov. met. 15, 358. Ps. Lact. fab. 15, 26.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Triton

  • 82 utilis

    ūtilis, e (= utibilis, v. utor), was zu gebrauchen ist, zuträglich, brauchbar, tüchtig, tauglich, dienlich, nützlich, I) im allg.: a) übh.: α) absol.: utiles et salutares res, Cic.: hoc est utile et conducibile, Plaut.: id arbitror apprime in vita esse utile, ut ne quid nimis, Ter.: miles, ut emeritis non est satis utilis annis, Ov.: minus et minus utilis adsto, immer weniger fest stehe ich da, immer weniger kann ich mich aufrecht halten, Ov. her. 2, 129. – β) m. ad u. Akk.: homo ad eam od. ad ullam rem utilis, Plaut. u. Cic.: utilissimus ad vitilia holoschoenos, Plin. – γ) m. in (= in bezug auf, für) u. Akk., res maxime in hoc tempus utilis, Liv. 5, 18, 4. – δ) m. Dat.: dant utile lignum navigiis pinus, Verg.: equi utiles bello, Ov.: posse iis utiles esse amicos, Caes.: non mihi est vita mea utilior, Cic.: hic (calamus) tibiis utilior, fistulis ille, Plin.: calamus fistulis utilissimus, Plin.: is mihi vir et suis et communibus rationibus utilissimus civis fore videtur, Cic. – ε) (poet.) m. Genet.: radix medendi utilis, Ov. her. 5, 147 (Ehwald liest medendo). – ζ) m. Infin.: tibia adesse choris erat utilis, Hor. de art. poët. 204: opera cognosci utilia, Val. Max. 4, 6 praef. – η) m. 2. Supin., cognitu non utilia, Gell. praef. § 13. – b) neutr. subst.: qui miscuit utile dulci, Hor.: sententiae de utilibus honestisque, Quint. – c) utile est m. Infin., utile, sed ingloriosum est, ex illaborato in alienos suc-
    ————
    cedere labores, Varro sent. mor. no. 149. p. 271 Riese: numquam est utile peccare, Cic. de off. 3, 64: ea, quae magis utile esset audire ac discere, Gell. 4, 1, 19: utilissimum tamen est umido sale fovere, Cels. 4, 6 (3). p. 128, 23 D. – m. Acc. u. Infin., nec in perturbata re publica eos utile est praeesse vobis, qui proximi invidiae sint, Liv. 3, 51, 4. – II) insbes., als jurist. t.t., in Ermangelung eines Gesetzes auf Analogie beruhend, actio, iudicium, ICt. – Superl. spätlat. utillimus, Cassiod. var. 5, 39. Plin. Sec. ed. Rose p. 2, 2: arch. oitilis, Neutr. oitile, Corp. inscr. Lat. 1, 201, 9 u. 14, 3554, 9.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > utilis

  • 83 vascus

    vascus, a, um = πλάγιος, quer, schief, tibia πλαγίαυλος, die Querflöte, Solin. 5, 19. Serv. Verg. Aen. 11, 737. Vgl. O. Jahn in den Berichten der Sächs. Gesellschaft der Wiss. 1851, 169 f.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > vascus

  • 84 zygia

    zygia, ae, f. (ζυγία), eig. Adi., I) zum Joche gehörig, ein Zaum, sonst Carpinus gen., Haagbuche (Carpinus Betulus, L.), Plin. 16, 67. – II) zur Ehe gehörig, hochzeitlich, tibia, Hochzeitsflöte, Apul. met. 4, 33. – dah. Zygia (dea), die Ehestifterin, Göttin der Ehe, von der Juno, Apul. met. 6, 4.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > zygia

См. также в других словарях:

  • tibia — [ tibja ] n. m. • 1541; mot lat. « flûte », puis « os » à l époque impériale ♦ Le plus gros des deux os de la jambe, en forme de prisme triangulaire. Tibia et péroné. Fracture du tibia. Partie antérieure de la jambe, où se trouve le tibia. Tibias …   Encyclopédie Universelle

  • tibia — TÍBIA, tibii, s.f. Os lung şi gros al piciorului, situat între genunchi şi gleznă, lângă peroneu, cu care formează scheletul gambei. [pr.: bi a] – Din fr., lat. tibia. Trimis de ana zecheru, 13.09.2007. Sursa: DEX 98  TÍBIA s. (anat.) fluier,… …   Dicționar Român

  • Tibia — Tibia …   Википедия

  • Tibia — (lat.) bezeichnet das Schienbein den Unterschenkel bei Gliederfüßern, siehe Tibia (Gliederfüßer) eine Gattung von Meeresschnecken, siehe Tibia (Schnecken) ein antikes Rohrblattinstrument, siehe Aulos eine Knochenflöte namentlich: Tibia… …   Deutsch Wikipedia

  • tibia — f. anat. Hueso par, largo y voluminoso que se halla en la parte anterior e interna de la pierna, junto al peroné. Se articula con el fémur por la parte superior, con el astrágalo (del pie) por la parte inferior y con el peroné, por el lateral.… …   Diccionario médico

  • Tibia —   [lateinisch, eigentlich »ausgehöhlter Stab«] die, /...biae,    1) Anatomie: das Schienbein (Bein). Bei Insekten die Schiene als Teil des Beins.    2) Musik: ursprünglich eine altrömische Knochenflöte, später lateinische Bezeichnung für ein dem …   Universal-Lexikon

  • tibia — (n.) lower leg bone, 1726, from L. tibia shinbone, also pipe, flute, in which sense it originally came into English (1540s). Of unknown origin. The Latin plural is tibiæ …   Etymology dictionary

  • tibia — tȋbia ž DEFINICIJA glazb. 1. pov. a. prvobitno koštana svirala b. puhaći instrument s dvostrukim jezičkom, ekvivalent grčkom aulosu 2. kod orgulja, jedan od registara iz skupine flauta ETIMOLOGIJA lat. tibia …   Hrvatski jezični portal

  • tibia — (Del lat. tibĭa). 1. f. Anat. Hueso principal y anterior de la pierna, que se articula con el fémur, el peroné y el astrágalo. 2. Zool. Una de las piezas, alargada en forma de varilla, de las patas de los insectos, que por uno de sus extremos se… …   Diccionario de la lengua española

  • tibia — [tib′ē ə] n. pl. tibiae [tib′ē ē΄] or tibias [L < ?] 1. the inner and thicker of the two bones of the human leg between the knee and the ankle; shinbone: see SKELETON 2. a corresponding bone in the leg of other vertebrates 3. the fourth… …   English World dictionary

  • Tibia — Tib i*a, n.; pl. {Tibi[ae]}. [L.] 1. (Anat.) The inner, or preaxial, and usually the larger, of the two bones of the leg or hind limb below the knee. [1913 Webster] 2. (Zo[ o]l.) The fourth joint of the leg of an insect. See Illust. under… …   The Collaborative International Dictionary of English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»