Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

spirant

  • 1 spiro

    spīro, āvī, ātum, āre (zu Wz. *speis-, blasen, hauchen), I) intr.: 1) blasen, wehen, zephyri spirant, Verg.: cum venti a Pontico mari spirant, Curt.: aurae salubriter spirantes, Amm. – bildl. spirare alci, anwehen = begünstigen (vgl. χάριν τινὶ πνειν), Prop. 2, 24, 5. – 2) hauchen, poet. = schnauben, schäumen, brausen, gären, spirans immane (ungeheuer), Verg.: freta spirantia, Verg.: quā vada non spirant, wo die Untiefe nicht gärt (wo keine Brandung ist), Verg.: spirat e pectore flamma, Verg.: m. Abl.: sp. ignibus, Feuer aushauchen, schnauben, Verg.: u. so veneno od. venenis, Lucan. u. Val. Flacc. – 3) atmen, Atem holen, dum spirare potero, Cic.: querulum (adv.), kläglich atmen, seufzen, Mart.: u. = leben, ab eo spirante defendi, Cic. – dah. übtr., a) atmen, leben, videtur Laelii mens spirare in scriptis, Cic.: spirat adhuc amor, Hor.: spirantia exta, die noch warmen, rauchenden Eingeweide, Verg. – b) gleichs. leben, zu leben scheinen, in bildenden Künsten, nach dem Leben dargestellt sein, spirantia signa, Verg.: spirantia aera, Verg.: spirat picta tabella, Mart. – c) von dichterischer Begeisterung, quod spiro et placeo, si placeo, tuum est, daß mich ein Dichter beseelt, Hor. carm. 4, 3, 24. – d) mit etwas umgehen, spirans Medea venenis, Val. Flacc. 6, 157. – 4) hauchen, duften, thymbra graviter spirans, Verg.: floribus spirabunt arae, Stat. – 5) klingen, tönen, dulcius, Quint. 12, 10, 27. – II) tr.: 1) hauchen, a) atmen, aushauchen, ausatmen, flammas spirantes, feuerspeiende Tiere (wie Drachen), Liv.: sp. ignem naribus (v. Rossen), Verg.: semper frigora (v. Winden), Verg.: sulfur pectore, Claud.: tunc immensa cavi spirant mendacia folles, Iuven. – übtr., homo tribunatum etiamnunc spirans, der noch immer vom Geiste eines Tribunen beseelt sei, Liv.: tragicum satis, von einem tragischen Geiste beseelt sein, tragisches Genie haben, Hor.: quae spirabat amores, der Liebe Glut einhauchte, Hor. – b) einhauchen, ficto corpori animam, Lact. 2, 11, 3. – 2) duften, ausduften, divinum vertice odorem, Verg. Aen. 1, 404: facies pinguia Poppaeana spirat, duftet nach usw., Iuven. 6, 463.

    lateinisch-deutsches > spiro

  • 2 spiro

    spīro, āvī, ātum, āre (zu Wz. *speis-, blasen, hauchen), I) intr.: 1) blasen, wehen, zephyri spirant, Verg.: cum venti a Pontico mari spirant, Curt.: aurae salubriter spirantes, Amm. – bildl. spirare alci, anwehen = begünstigen (vgl. χάριν τινὶ πνειν), Prop. 2, 24, 5. – 2) hauchen, poet. = schnauben, schäumen, brausen, gären, spirans immane (ungeheuer), Verg.: freta spirantia, Verg.: quā vada non spirant, wo die Untiefe nicht gärt (wo keine Brandung ist), Verg.: spirat e pectore flamma, Verg.: m. Abl.: sp. ignibus, Feuer aushauchen, schnauben, Verg.: u. so veneno od. venenis, Lucan. u. Val. Flacc. – 3) atmen, Atem holen, dum spirare potero, Cic.: querulum (adv.), kläglich atmen, seufzen, Mart.: u. = leben, ab eo spirante defendi, Cic. – dah. übtr., a) atmen, leben, videtur Laelii mens spirare in scriptis, Cic.: spirat adhuc amor, Hor.: spirantia exta, die noch warmen, rauchenden Eingeweide, Verg. – b) gleichs. leben, zu leben scheinen, in bildenden Künsten, nach dem Leben dargestellt sein, spirantia signa, Verg.: spirantia aera, Verg.: spirat picta tabella, Mart. – c) von dichterischer Begeisterung, quod spiro et placeo, si placeo, tuum est, daß mich ein Dichter beseelt, Hor. carm. 4, 3, 24. – d) mit etwas umgehen, spirans Medea venenis, Val. Flacc. 6, 157. – 4) hauchen, duften, thymbra graviter spirans, Verg.: floribus spi-
    ————
    rabunt arae, Stat. – 5) klingen, tönen, dulcius, Quint. 12, 10, 27. – II) tr.: 1) hauchen, a) atmen, aushauchen, ausatmen, flammas spirantes, feuerspeiende Tiere (wie Drachen), Liv.: sp. ignem naribus (v. Rossen), Verg.: semper frigora (v. Winden), Verg.: sulfur pectore, Claud.: tunc immensa cavi spirant mendacia folles, Iuven. – übtr., homo tribunatum etiamnunc spirans, der noch immer vom Geiste eines Tribunen beseelt sei, Liv.: tragicum satis, von einem tragischen Geiste beseelt sein, tragisches Genie haben, Hor.: quae spirabat amores, der Liebe Glut einhauchte, Hor. – b) einhauchen, ficto corpori animam, Lact. 2, 11, 3. – 2) duften, ausduften, divinum vertice odorem, Verg. Aen. 1, 404: facies pinguia Poppaeana spirat, duftet nach usw., Iuven. 6, 463.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > spiro

  • 3 spiro

    spīro, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [etym. dub.].
    I.
    Neutr., to breathe, blow, etc. (cf. flo).
    A.
    Lit.
    1.
    In gen. (only poet. and in postAug. prose):

    freta circum Fervescunt graviter spirantibus incita flabris,

    Lucr. 6, 428; Ov. M. 7, 532:

    obturatis, quā spiraturus est ventus, cavernis,

    Plin. 8, 38, 58, § 138:

    emicat ex oculis, spiratque e pectore flamma,

    breathes forth, bursts forth, Ov. M. 8, 356:

    aequatae spirant aurae,

    Verg. A. 5, 844:

    graviter spirantis copia thymbrae,

    strongscented, Verg. G. 4, 31; cf.:

    semper odoratis spirabunt floribus arae,

    Stat. S. 3, 3, 211:

    seu spirent cinnama surdum,

    emit a slight fragrance, Pers. 6, 35:

    quā vada non spirant, nec fracta remurmurat unda,

    roar, rage, Verg. A. 10, 291; cf.:

    fervet fretis spirantibus aequor,

    boiling up, foaming, id. G. 1, 327.—
    2.
    In partic., to breathe, draw breath, respire (the class. signif. of the word; cf.

    anhelo): cum spirantes mixtas hinc ducimus auras,

    Lucr. 6, 1129:

    quae deseri a me, dum quidem spirare potero, nefas judico,

    Cic. N. D. 3, 40, 94:

    ne spirare quidem sine metu possunt,

    id. Rosc. Am. 23, 65; id. Q. Fr. 1, 3, 1:

    vehementer et crebro spirare,

    Cels. 2, 4:

    querulum spirat,

    breathes plaintively, Mart. 2, 26, 1.—
    b.
    Transf.
    (α).
    Like the Engl. to breathe, = to live, be alive (usu. in the part. pres.):

    sunt qui ab eo (Clodio) spirante forum putent potuisse defendi, cujus non restiterit cadaveri curia (corresp. to vivus),

    Cic. Mil. 33, 91:

    ut in vivi etiam et spirantis capite bustum imponeret,

    id. Dom. 52, 134; cf.:

    margarita viva ac spirantia saxis avelli,

    Tac. Agr. 12 fin.:

    Catilina inter hostium cadavera repertus est, paululum etiam spirans,

    Sall. C. 61, 4:

    spirantia consulit exta,

    still panting, Verg. A. 4, 64:

    artus,

    Luc. 3, 732:

    corpora,

    id. 1, 363:

    non sunt ausi admovere (corpori), velut spiranti, manus,

    Curt. 10, 10, 13; Sil. 2, 430; cf. in verb. finit.:

    spirant venae corque adhuc paviduin salit,

    Sen. Thyest. 756.—
    * (β).
    Of aspirated letters:

    quibus (litteris) nullae apud eos dulcius spirant,

    sound, Quint. 12, 10, 27.—
    B.
    Trop.
    1.
    (Acc. to I. A. 1.) To be favorable, to favor (the fig. taken from a favorable wind):

    quod si tam facilis spiraret Cynthia nobis,

    Prop. 2, 24 (3, 18), 5:

    di maris et terrae... spirate secundi,

    Verg. A. 3, 529.—
    2.
    (Acc. to I. A. 2.) To breathe, live, be alive:

    videtur Laelii mens spirare etiam in scriptis, Galbae autem vis occidisse,

    Cic. Brut. 24, 94; cf.:

    spirat adhuc amor Vivuntque calores Aeoliae puellae,

    Hor. C. 4, 9, 10.—Of life-like representations by painting, sculpture, etc.:

    excudent alii spirantia mollius aera,

    Verg. A. 6, 847:

    Parii lapidis spirantia signa,

    id. G. 3, 34:

    spirat et arguta picta tabella manu,

    Mart. 7, 84, 2; 11, 10, 7.—
    3.
    To be poetically inspired, to have the lyric spirit:

    quod spiro, et placeo, si placeo, tuum est,

    Hor. C. 4, 3, 24 (Orell. ad loc.).—
    4.
    Spirare alte, altius, to be puffed up, proud, or arrogant, Flor. 2, 2, 27:

    Eusebium alte spirantem addixere poenae,

    Amm. 22, 3, 12.—
    II.
    Act., to breathe out, exhale, emit (mostly poet. and post-Aug.; not in Cic.; syn. exhalo).
    A.
    Lit.:

    Diomedis equi spirantes naribus ignem,

    Lucr. 5, 29:

    flammam spirantes ore Chimaerae,

    id. 2, 705; so,

    flammas spirantes boves,

    Liv. 22, 17:

    flamina,

    Ov. F. 4, 18:

    Zephyros spirare secundos,

    Verg. A. 4, 562:

    tenuem animam,

    to breathe feebly, Val. Fl. 4, 436:

    ambrosiaeque comae divinum vertice odorem Spiravere,

    exhaled, Verg. A. 1, 404; Claud. Rapt. Pros. 2, 81.—
    B.
    Trop., to breathe forth, exhale:

    pinguia Poppaeana,

    Juv. 6, 466:

    mendacia,

    id. 7, 111:

    ut vidit vastos telluris hiatus Divinam spirare fidem (i. e. oracula),

    Luc. 5, 83.—
    2.
    To breathe into:

    ficto Corpori animam,

    Lact. 2, 11, 3.—
    3.
    Transf., like the Engl. to breathe, i. e. to be full of; to show, express, manifest; to design, intend a thing ( poet. and in post-Aug. prose): tantum spirantes aequo certamine bellum. [p. 1744] Lucr. 5, 392:

    mollem spirare quietem,

    Prop. 1, 3, 7:

    quae spirabat amores,

    Hor. C. 4, 13, 19:

    inquietum hominem et tribunatum etiam nunc spirantem,

    Liv. 3, 46:

    fratris facta spirans,

    imitating, Sil. 15, 411; cf.:

    fratrem spirat in armis,

    id. 3, 740:

    spirantes proelia dira effigies,

    id. 17, 398.— Often with neutr. adj. used adverb.:

    magnum,

    Prop. 2, 15 (3, 7), 53:

    majora,

    Curt. 6, 9, 11:

    immane,

    Verg. A. 7, 510:

    tragicum satis,

    Hor. Ep. 2, 1, 166; cf. id. C. 4, 3, 24:

    quiddam indomitum,

    Flor. 1, 22, 1:

    cruenta,

    Amm. 16, 1, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > spiro

  • 4 aequatus

    aequātus, a, um part. passé de aequo. [st2]1 [-] uni, égalisé, aplani, nivelé. [st2]2 [-] rendu égal.    - aequatum mare, Varr.: mer apaisée.    - aequata mensa, Ov.: table mise d'aplomb.    - aequati campi montibus, Suet.: plaines élevées au niveau des montagnes.    - domus aequata solo, Quint.: maison rasée.    - domus flammis aequata (s.-ent. solo), Liv.: maison détruite par les flammes.    - aequatae spirant aurae, Virg.: les vents soufflent d'une haleine égale (favorable).    - aequatus caelo: élevé jusqu'au ciel.    - aequato Marte, Liv. 1, 25: avec des avantages égaux (sans vainqueurs ni vaincus).
    * * *
    aequātus, a, um part. passé de aequo. [st2]1 [-] uni, égalisé, aplani, nivelé. [st2]2 [-] rendu égal.    - aequatum mare, Varr.: mer apaisée.    - aequata mensa, Ov.: table mise d'aplomb.    - aequati campi montibus, Suet.: plaines élevées au niveau des montagnes.    - domus aequata solo, Quint.: maison rasée.    - domus flammis aequata (s.-ent. solo), Liv.: maison détruite par les flammes.    - aequatae spirant aurae, Virg.: les vents soufflent d'une haleine égale (favorable).    - aequatus caelo: élevé jusqu'au ciel.    - aequato Marte, Liv. 1, 25: avec des avantages égaux (sans vainqueurs ni vaincus).
    * * *
        AEquatae spirant aurae. Virg. Quand le temps est calme.
    \
        AEquata nox diei. Plin. Durant autant que le jour.
    \
        AEquati numero. Virgil. Mis par ordre et par bandes.
    \
        AEquato omnium periculo. Caesar. Estants touts en pareil danger, En aussi grand danger l'un que l'autre.
    \
        AEquatis viribus, id est paribus. Liu. Estants aussi forts les uns que les autres, Les forces estants pareilles.

    Dictionarium latinogallicum > aequatus

  • 5 surdus

    surdus, a, um [st1]1 [-] sourd, qui n'entend pas.    - surdo narrare fabulam, Ter.: prêcher à un sourd.    - canere surdo, Virg.: prêcher à un sourd.    - surdior aure, Lampr.: un peu dur d'oreille.    - suadere surdis quid sit opus facto, Lucr.: persuader à des sourds ce qu'il y avait à faire. [st1]2 [-] qui ne veut pas écouter, sourd, insensible, rebelle.    - ad mea munera surdus, Ov. H. 7: insensible aux présents.    - surdus judex, Cic.: juge inflexible.    - avec dat. - surdae solaciis aures, Liv. 9: oreilles sourdes aux consolations, oreilles inconsolables.    - surdus timori, Sil. 11: inaccessible à la crainte.    - surdus tuis lacrimis, Mart. 10: insensible à tes larmes.    - surdae ad omnia solacia aures, Liv. 9: oreilles sourdes aux consolations, oreilles inconsolables.    - surda tellus, Plin. 18: terre rebelle à la culture, terre ingrate.    - surdus adversus aliquid, Aug. Serm. 50: sourd à qqch.    - avec gén. - surdus veritatis, Col. 3: sourd à la vérité.    - surdus votorum, Sil.: sourd aux prières. [st1]3 [-] où l'on entend pas, où l'on entend mal, qui n'est pas entendu, peu sonore, muet, silencieux.    - surdum theatrum, Varr.: théâtre où l'on entend mal.    - surda loca, Sen.: lieux silencieux (en parl. des enfers).    - res surdae, Plin.: objets inanimés.    - surda lyra, Prop.: lyre muette. [st1]4 [-] qu'on entend mal, qu'on saisit mal, assourdi, faible, émoussé, terne.    - spirant cinnama surdum, Pers. 6: le cinname est éventé.    - surdus color, Plin.: couleur terne.    - surda vox, Quint.: voix sourde. [st1]5 [-] dont on ne parle pas, inconnu, commun, obscur.    - surdum nomen, Sil.: nom obscur.    - surdae herbae, Plin.: herbes inconnues.    - haud surda fama, Sil.: glorieuse renommée.
    * * *
    surdus, a, um [st1]1 [-] sourd, qui n'entend pas.    - surdo narrare fabulam, Ter.: prêcher à un sourd.    - canere surdo, Virg.: prêcher à un sourd.    - surdior aure, Lampr.: un peu dur d'oreille.    - suadere surdis quid sit opus facto, Lucr.: persuader à des sourds ce qu'il y avait à faire. [st1]2 [-] qui ne veut pas écouter, sourd, insensible, rebelle.    - ad mea munera surdus, Ov. H. 7: insensible aux présents.    - surdus judex, Cic.: juge inflexible.    - avec dat. - surdae solaciis aures, Liv. 9: oreilles sourdes aux consolations, oreilles inconsolables.    - surdus timori, Sil. 11: inaccessible à la crainte.    - surdus tuis lacrimis, Mart. 10: insensible à tes larmes.    - surdae ad omnia solacia aures, Liv. 9: oreilles sourdes aux consolations, oreilles inconsolables.    - surda tellus, Plin. 18: terre rebelle à la culture, terre ingrate.    - surdus adversus aliquid, Aug. Serm. 50: sourd à qqch.    - avec gén. - surdus veritatis, Col. 3: sourd à la vérité.    - surdus votorum, Sil.: sourd aux prières. [st1]3 [-] où l'on entend pas, où l'on entend mal, qui n'est pas entendu, peu sonore, muet, silencieux.    - surdum theatrum, Varr.: théâtre où l'on entend mal.    - surda loca, Sen.: lieux silencieux (en parl. des enfers).    - res surdae, Plin.: objets inanimés.    - surda lyra, Prop.: lyre muette. [st1]4 [-] qu'on entend mal, qu'on saisit mal, assourdi, faible, émoussé, terne.    - spirant cinnama surdum, Pers. 6: le cinname est éventé.    - surdus color, Plin.: couleur terne.    - surda vox, Quint.: voix sourde. [st1]5 [-] dont on ne parle pas, inconnu, commun, obscur.    - surdum nomen, Sil.: nom obscur.    - surdae herbae, Plin.: herbes inconnues.    - haud surda fama, Sil.: glorieuse renommée.
    * * *
        Surdus, Adiectiuum. Terent. Sourd.
    \
        AEquoribus surdior. Ouid. Plus sourd que la mer courroucee qui ne veult ouir les prieres des navigateurs.
    \
        In illis linguis quas non intelligimus, surdi profecto sumus. Cic. Nous n'y entendons rien.
    \
        Ad munera surdus. Ouid. Qui ne s'esmeut point pour presents qu'on luy face.
    \
        Buccina surda. Iuuenal. Qui ne rend point grand son.
    \
        Discrimen surdum: vt Facies surdo discrimine figurarum. Plin. Faces qui ne sont faictes au vif, et ne representent point le naturel, Esquelles le peinctre n'a observé la varieté des traicts du visage naturel.
    \
        Non erit officii gratia surda tui. Ouid. Tu entendras que je ne seray point ingrat du plaisir que tu m'as faict.
    \
        Herbae surdae. Plin. Desquelles on ne fait pas grande mention, et n'en tient on pas grand compte.
    \
        Ictus surdi. Plin. Coups ormes, Coups sourds et qu'on n'oit point.
    \
        Locus surdus. Vitruu. Où la voix ne retentist point, Où la voix se perd.
    \
        Mens surda. Ouid. Quand une personne n'escoute point, et ne pense point à ce qu'on luy dit.
    \
        Nomen surdum. Sil. De qui n'est pas grand bruit.
    \
        Res surdae et sensu carentes. Plin. Insensibles.
    \
        Verbere surdo caedit hominem mens conscia sceleris. Iuuenal. De coups qu'on n'oit point, Le remords de conscience tormente et punit secretement et interieurement l'homme qui se sent avoir commis quelque meschant cas.
    \
        Vota surda. Pers. Veuz et prieres que Dieu n'escoute ou n'exaulce point.
    \
        Cinnama spirant surdum. Pers. La canelle ne rend comme point d'odeur. C'est quand elle est corrompue ou eventee, et qu'elle a perdu quasi toute son odeur.
    \
        Surdus color. Plin. Couleur obscure.
    \
        Materia surda. Plin. Bois morne, et qui n'ha point de gayeté ne d'esprit, Bois qui naturellement n'est ne moucheté, ne tacheté, ne rayé, et n'ha aucunes veines ne madrures, ains est tout plain sans aucune figure.
    \
        Surdus veritatis. Columel. Qui n'escoute point la verité, Qui ne fait compte de la verité.
    \
        Surdis etiam rerum sua cuique sunt venera. Plin. Aux choses insensibles, et qui sont sans ame.

    Dictionarium latinogallicum > surdus

  • 6 spiro

    spīro, āvī, ātum, āre
    1)
    а) дуть, веять ( venti a mari spirant QC)
    б) поэт. насылать ветер ( di spirant secundi V) или благоприятствовать ( alicui Prp)
    2) шуметь, клокотать, бурлить, волноваться (freta spirantia V; spirat e pectore flamma V); шипеть ( hydra spirat V)
    3) дышать (dum s. potero C); жить (spirat, adhuc amor H)
    4) выдыхать, извергать (ignem naribus Lcr, V; sulphur pectore CM); издавать, испускать ( divinum odorem V)
    5) быть воодушевлённым, быть полным вдохновения
    quod spiro et placeo tuum est H — (лишь) благодаря тебе (Мельпомена) я полон вдохновения и нравлюсь (читателям)
    7) благоухать, пахнуть (thymbra graviter spirans V; s. floribus St)

    Латинско-русский словарь > spiro

  • 7 clementer

    clementĕr, adv. [clemens] [st1]1 [-] en pente douce, doucement, paisiblement.    - colles clementer assurgentes, Tac. An. 13, 38: collines en pente douce.    - si qua Apennini juga clementius adirentur, Tac. H. 3: pour le cas où l'Apennin aurait des sommets d'un accès plus commode.    - clementer quaeso, Plaut. Merc. 5.2.111: (marche) doucement, je te prie.    - spirant clementius Austri, Stat. S. 2, 2, 27: les vents soufflent plus doucement.    - clementius tremere, Sen. Nat. 6, 31, 1: éprouver des secousses [de tremblements de terre] moins fortes. [st1]2 [-] avec modération, avec bonté, avec clémence.    - consolationes clementer admotae, Plin. Ep. 5, 16, 11: consolations ménagées, consolations discrètes.    - victoriā clementissime uti, Sen. Ir. 2, 23, 4: être très clément dans la victoire.    - clementer et moderate jus dicere, Caes. BC. 3, 20, 2: rendre la justice avec indulgence et modération.    - clementer ab consule accepti, Liv. 27, 15, 2: reçus avec bienveillance par le consul.    - aliquem clementius tractare, Plin. Ep. 8, 24, 5, traiter qqn avec plus de douceur. [st1]3 [-] avec calme.    - aliquid clementer ferre, Cic. Att. 6, 1, 3: supporter qqch avec calme (patiemment).    - clementer ductis militibus, Liv. 29, 2, 1: les soldats étant conduits paisiblement [sans exercer de ravages].
    * * *
    clementĕr, adv. [clemens] [st1]1 [-] en pente douce, doucement, paisiblement.    - colles clementer assurgentes, Tac. An. 13, 38: collines en pente douce.    - si qua Apennini juga clementius adirentur, Tac. H. 3: pour le cas où l'Apennin aurait des sommets d'un accès plus commode.    - clementer quaeso, Plaut. Merc. 5.2.111: (marche) doucement, je te prie.    - spirant clementius Austri, Stat. S. 2, 2, 27: les vents soufflent plus doucement.    - clementius tremere, Sen. Nat. 6, 31, 1: éprouver des secousses [de tremblements de terre] moins fortes. [st1]2 [-] avec modération, avec bonté, avec clémence.    - consolationes clementer admotae, Plin. Ep. 5, 16, 11: consolations ménagées, consolations discrètes.    - victoriā clementissime uti, Sen. Ir. 2, 23, 4: être très clément dans la victoire.    - clementer et moderate jus dicere, Caes. BC. 3, 20, 2: rendre la justice avec indulgence et modération.    - clementer ab consule accepti, Liv. 27, 15, 2: reçus avec bienveillance par le consul.    - aliquem clementius tractare, Plin. Ep. 8, 24, 5, traiter qqn avec plus de douceur. [st1]3 [-] avec calme.    - aliquid clementer ferre, Cic. Att. 6, 1, 3: supporter qqch avec calme (patiemment).    - clementer ductis militibus, Liv. 29, 2, 1: les soldats étant conduits paisiblement [sans exercer de ravages].
    * * *
        Clementer, Aduerbium. Cic. Doulcement, et gratieusement, Sans courroux.
    \
        Clementer admouere consolationes. Plin. iunior. Consoler doulcement.
    \
        Clementer ambulare. Plaut. Doulcement, Bellement.
    \
        Clementer audire. Cic. Paisiblement, Sans bruit.
    \
        Clementer volo. Plaut. J'en suis bien content.

    Dictionarium latinogallicum > clementer

  • 8 follis

    is m.
    f. pugilatorius Pl — надутый мех, на котором тренировались гладиаторы
    2) кузнечный мех (f. fabrīlis L)
    3) мешок (f. plenus Pt)
    4) денежный мешок, кошель J
    5) монета в 1/4 унции Lampr
    7) анат. pl. лёгкие ( folles spirant mendacia J)

    Латинско-русский словарь > follis

  • 9 clementer

    clēmenter, Adv. m. Compar. u. Superl. ( von clemens), I) mild, gelind, glimpflich, schonend, gnädig (Ggstz. severe, atrociter, acriter, saeve, crudeliter), c. facere alqd, Cic.: c. ferre alqd, Cic.: fieri id posse clementissime, Plaut. – c. et moderate ius dicere, Cic.: c. a consule accepti, Liv.: c. ductis militibus, friedlich, ohne Plünderung, Liv.: c. ferre alqd, Cic.: c. tractare alqm, Plin. ep.: alqd clementius aequo accipere, Lucr.: clementissime scribere de alqo, Gell.: victoriā civili clementissime uti, Sen. – v. Tieren, caudam more et ritu adulantium canum c. et blande movere, v. einem Löwen, Gell. 5, 14, 12. – II) übtr.: a) mild, gelind = nicht heftig, c. agitant venti oleas, Pallad.: non desiit assidue tremere Campania, clementius quidem, sed ingenti damno, Sen.: insani spirant clementius austri, Stat. – von gelinder, gemäßigter, langsamer Tätigkeit übh., clementer, quaeso, nur gemach, Plaut. merc. 952. – b) allmählich aufsteigend, gemächlich, c. et molliter assurgens collis, Col.: c. editum iugum, Tac.: iuga clementius adirentur, Tac.

    lateinisch-deutsches > clementer

  • 10 follis

    follis, is, m. (vgl. griech. θυλλίς, Sack, Beutel), ein lederner Schlauch, I) im allg.: pugilatorius, der mit der Faust fortgeschlagene Ball, der Schlagball, Plaut. rud. 721. – II) insbes.: 1) der Ballon, Windball, Mart. 7, 32, 7; 14, 45, 2 u. 47, 2. – 2) der Blasebalg, Cic. u.a.: vollst. follis fabrilis, Liv.: folles fabrorum, Vitr. – übtr., v. der Lunge, folles spirant mendacia, bringen Lügen vor, Iuven. 7, 111: u. v. Magen, follis ventris, Macr. sat. 7, 4, 17. – 3) ein lederner Geldsack, -Beutel, Plaut. aul. 302. Iuven. 13, 61 u. 14, 281. Greg. Tur. hist. Franc. 5, 4. p. 195, 16: denariûm folles quingenti, Corp. inscr. Lat. 2, 2046: decem folles, id est decem sacci, als eine Art Sparkasse der Soldaten, Veget. mil. 2, 20. – übtr., für ein Geldstück = 1/4 Unze, centum folles aeris, Lampr. Heliog. 22, 3. – 4) eine Art Luftkissen od. Polster, wie sic Heliogabalus seinen Gästen unterlegte, Lampr. Heliog. 25, 2.

    lateinisch-deutsches > follis

  • 11 surdus

    surdus, a, um (verwandt mit sordeo), taub, I) eig., Cic. u.a. – Superl. = stocktaub, Augustin. epist. 26, 4. Mart. Cap. 9. § 926. – Sprichw., surdo narrare fabulam, tauben Ohren predigen, Ter. heaut. 222: ebenso cantare surdo oder canere surdis, Prop. 4, 8, 47. Verg. ecl. 10, 8: u. (praecepta) vana surdis auribus canere, Liv. 40, 8, 10: haud surdis auribus dicta, Liv. 3, 70, 7: narrare asello fabellam surdo (gebildet nach dem griech. ονῳ τις ελεγε μῦθον, ὁ δὲ τὰ ὦτα εκίνει), Hor. ep. 2, 1, 199 sq.; vgl. suadere surdis, quid sit opus facto, Lucr. 5, 1050. – II) übtr.: A) aktiv: 1) taub, a) von dem, der nicht hört oder nicht hören will, taub, unempfindlich, homo, Plaut.: mens, Ov.: leges rem surdam esse, Liv.: surdae ad omnia solacia aures, Liv. (vgl. sed surdae ad omnia aures concitatae multitudinis erant, Liv.): apud surdas aures, Curt.: surdus ad munera, Ov.: surdi in vota di, Ov.: surdi votis dei, Ps. Quint. decl.: u. dav. poet. übtr., surda vota, gegen die die Götter taub sind, Ov.: natura illorum est surda suadenti, Sen.: ianua surda lacrimis, Mart.: surdior freto, Ov.: tellus, unempfänglich für Kultur, Plin. – m. Genet., veritatis, Colum.: pactorum, Sil. – b) für etwas taub = etwas nicht verstehend, in horum sermone surdi, Cic. Tusc. 5, 116. – 2) dumpftönend, dumpf, theatrum, mit schlechter Akustik, Varro LL. 9, 38. § 58: so auch locus, vom Theater, Vitr. 5, 3, 5: dah. surda loca, von der Unterwelt, Sen. Herc. fur. 576 (580). – surdum quiddam et barbarum, Quint. 12, 10, 28. – 3) schwach, stumpf, unmerklich für den Geruch, das Gesicht usw., cinnama spirant surdum, duften schwach, Pers.: color, Plin.: materia, Plin. – res surdae (taube = leblose) et sensu carentes, Plin. – B) passiv = der nicht gehört wird, lautlos, still, lyra, Prop.: ictus, Plin.: gratia, der verschwiegen wird, Ov.: dah. wovon man nichts hört, unbekannt, unberühmt, herba, Plin.: nomen, Sil.: castra in aeterno surda iacēre situ, daß das besungene Lager lautlos in Vergessenheit daliege, Prop.

    lateinisch-deutsches > surdus

  • 12 ventus [1]

    1. ventus, ī, m. (vgl. altind. vāti, weht, vānt, wehend, griech. ἄϝημι, wehe, gotisch winds, ahd. wint, Wind), der Wind, I) eig. u. übtr.: A) eig.: v. aquilo, v. boreas, Nordwind, Nep.: atabalus v., Quint.: corus v., Caes.: septentriones venti, Cic.: turbo v., Plaut. – ventus et aura, Ov. Ib. 108. – v. secundus, adversus, s.d.: venti septentrionales, Colum., Ggstz. australes, Isid. orig.: ventus acrior, Curt.: v. remissior, Caes.: v. magnus, Caes.: v. vehemens, Auct. b. Hisp.: idoneus, Caes.: secundus et ferens, günstiger Fahrwind, Sen.: u. so venti ferentes, fördernde, günstige W., Plin. pan. u. Ov.: contrarii venti, Plin. ep.: venti subiti ac procellosi, Liv. – ventus premente nebulā cĕcĭdit, Liv.: sub idem tempus venti vis omnis cĕcĭdit, Liv.: circumagit se ventus, der W. schlägt um, Liv.: mare acriore vento concitatum fluctus ciere, Curt.: maximus ventus cooritur, Caes.: se vento dare, sich vor dem Winde legen, vor dem Winde fahren, Caes.: venti ab utriusque terrae praealtis montibus subiti ac procellosi se deiciunt, Liv.: in conspectum ferme Africae prospero cursu vectum primo destituit ventus, deinde versus in Africum (in den Südwind umsetzend) turbavit ac passim naves disiecit, Liv.: villae deturbavit ventus tectum et tegulas, Plaut.: iam conversis in eam partem navibus, quo ventus ferebat, Caes.: Gallia assiduis ventis fatigatur, Iustin.: subito inhorruit mare et discordes in perniciem nostram flavere venti, Sen. rhet.: cum contrarii venti flare coepissent, Ps. Quint. decl.: semper aër spiritu aliquo movetur; frequentius tamen auras quam ventos habet, Plin. ep.: Victoria vento icta (durch einen Windstoß) de podio decĭdit, Spart.: ventus increbrescit, Cic.: ventus intermittitur, Caes.: ne ventus lucernam interemat (= interimat), auslöscht, Trag. inc. fr.: contrario vento laborare coeperunt, Lact.: si forte ventus remisisset, Caes.: cum saevire ventus coepisset, Caes.: cum ventus usque ad extremum periculum saevire coepisset, Lact.: navis velox et non sentiens ventum, Sen.: ibi omnes silent venti, Plin. ep.: silere ventum protinus iussit (Christus), Lact.: silens a ventis dies, Colum.: cum vero venti a Pontico mari spirant, quidquid sabuli in campis iacet, converrunt, Curt. – Cu. Quid facitis, quaeso? Pa. Ventum. Cu. Nolo equidem mihi fieri ventulum, Plaut. Curc. 315 sq. (vgl. ventulus): u. so face ventum, Plaut. Cas. 636. – Sprichw., in vento et rapida scribere oportet aqua, sich vergebliche Mühe machen, Catull. 70, 4: verba in ventos dare, in den Wind, vergeblich reden, Ov. am. 1, 6, 42: auch dicta dare ventis, Val. Flacc. 5, 21: ebenso ventis loqui in cassum, Amm. 15, 5, 8 u. 25, 9, 2: u. profundere verba ventis, Lucr. 4, 928 (931): cunctane in aequoreos abierunt irrita ventos? Ov. trist. 1, 8, 35. – dare verba et vela ventis, sein Versprechen-, sein Wort nicht halten, Ov. her. 2, 25. – ventis tradere rem, der Vergessenheit, Hor. carm. 1, 26, 3: ferre videre sua gaudia ventos, zu Wasser werden sehen, Verg. Aen. 10, 652: vento vivere, vom Winde leben, d.i. sehr kärglich sich behelfen, Cod. Iust. 5, 50, 2 extr. – B) übtr.: 1) die Blähung, nec ventos emittit (sc. venter), Colum. 6, 30, 8: venti per podicem frequentia, Cael. Aur. de signif. diaet. pass. 44. – 2) meton., ein sehr dünner, leichter Stoff, textilis, P. Syr. bei Petron. 55, 6. v. 15. – II) bildl., der Wind, a) als Sinnbild des günstigen od. ungünstigen Geschickes usw., venti secundi, Glück, günstiges Geschick, Cic.: alios vidi ventos, herannahenden Sturm = bevorstehendes Unglück, Cic. – vento aliquo in optimum quemque excitato, bei Erregung eines Sturmes, Cic. – b) für Erregungsmittel, omnes rumorum et contionum ventos colligere, Gerüchte, Cic. Clu. 77. – c) im Staate, quicumque venti erunt, wie die Winde wehen, d.i. wie die Umstände sein werden, Cic. ep. 12, 25, 5: Caesaris nunc venti valde sunt secundi, Cic. ad Att. 2, 1, 6: eorum ventorum, quos proposui, moderator quidam et quasi gubernator, sozusagen ein Obersteuermann, der die eben genannten günstigen Winde (= die Mittel, die Milo aufzubieten hat) gehörig zu benutzen weiß, Cic. ep. 2, 6, 4. – d) die Gunst, insofern sie ein Beförderungsmittel unserer Absichten wird, der eitle Beifall, verum omnes intellegimus in istis subscriptionibus ventum quendam popularem esse quaesitum, Volksgunst, Cic. Clu. 130. – e) vom nachteiligem Gerede, vento proicitur, Cael. in Cic. ep. 8, 8, 2.

    lateinisch-deutsches > ventus [1]

  • 13 flamen

    [st1]1 [-] flāmĕn, ĭnĭs, n. (flamentum, i, n.) [flo]:    - cf. gr. πνεῦμα. a - souffle.    - flamina tibiae, Hor. O. 3, 19, 19: modulations de la flûte.    - Enn. d. Macr. S. 6, 2; Ov. Am. 1, 6, 54; Lucr. 1, 290; id. 6, 135; Virg. En. 10, 97. b - vent, brise.    - Virg. En. 5, 832; Ov. F. 3, 599; Val. Fl. 3, 732. [st1]2 [-] flāmĕn, ĭnĭs, m. [flo]: flamine (prêtre de certaines divinités, qui, entre autres, allume la flamme sur l'autel des dieux). --- Cic. Phil. 2, 110.    - sync. filamen, d'après Varr. L. 5, 84 ; Prisc.4, 17 ; P. Fest. 87, 15.    - voir hors site les flamines [st1]3 [-] Flāmĕn, ĭnĭs, m.: Flamen (surnom de Q. Claudius). --- Liv. 27, 21, 5.
    * * *
    [st1]1 [-] flāmĕn, ĭnĭs, n. (flamentum, i, n.) [flo]:    - cf. gr. πνεῦμα. a - souffle.    - flamina tibiae, Hor. O. 3, 19, 19: modulations de la flûte.    - Enn. d. Macr. S. 6, 2; Ov. Am. 1, 6, 54; Lucr. 1, 290; id. 6, 135; Virg. En. 10, 97. b - vent, brise.    - Virg. En. 5, 832; Ov. F. 3, 599; Val. Fl. 3, 732. [st1]2 [-] flāmĕn, ĭnĭs, m. [flo]: flamine (prêtre de certaines divinités, qui, entre autres, allume la flamme sur l'autel des dieux). --- Cic. Phil. 2, 110.    - sync. filamen, d'après Varr. L. 5, 84 ; Prisc.4, 17 ; P. Fest. 87, 15.    - voir hors site les flamines [st1]3 [-] Flāmĕn, ĭnĭs, m.: Flamen (surnom de Q. Claudius). --- Liv. 27, 21, 5.
    * * *
        Flamen, flaminis, pen. corr. neut. gen. Horat. Soufflement.
    \
        Contraria classi flamina. Ouid. Vents contraires.
    \
        Spirant flamina. Ouid. Les vents soufflent.

    Dictionarium latinogallicum > flamen

  • 14 clementer

    clēmenter, Adv. m. Compar. u. Superl. ( von clemens), I) mild, gelind, glimpflich, schonend, gnädig (Ggstz. severe, atrociter, acriter, saeve, crudeliter), c. facere alqd, Cic.: c. ferre alqd, Cic.: fieri id posse clementissime, Plaut. – c. et moderate ius dicere, Cic.: c. a consule accepti, Liv.: c. ductis militibus, friedlich, ohne Plünderung, Liv.: c. ferre alqd, Cic.: c. tractare alqm, Plin. ep.: alqd clementius aequo accipere, Lucr.: clementissime scribere de alqo, Gell.: victoriā civili clementissime uti, Sen. – v. Tieren, caudam more et ritu adulantium canum c. et blande movere, v. einem Löwen, Gell. 5, 14, 12. – II) übtr.: a) mild, gelind = nicht heftig, c. agitant venti oleas, Pallad.: non desiit assidue tremere Campania, clementius quidem, sed ingenti damno, Sen.: insani spirant clementius austri, Stat. – von gelinder, gemäßigter, langsamer Tätigkeit übh., clementer, quaeso, nur gemach, Plaut. merc. 952. – b) allmählich aufsteigend, gemächlich, c. et molliter assurgens collis, Col.: c. editum iugum, Tac.: iuga clementius adirentur, Tac.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > clementer

  • 15 follis

    follis, is, m. (vgl. griech. θυλλίς, Sack, Beutel), ein lederner Schlauch, I) im allg.: pugilatorius, der mit der Faust fortgeschlagene Ball, der Schlagball, Plaut. rud. 721. – II) insbes.: 1) der Ballon, Windball, Mart. 7, 32, 7; 14, 45, 2 u. 47, 2. – 2) der Blasebalg, Cic. u.a.: vollst. follis fabrilis, Liv.: folles fabrorum, Vitr. – übtr., v. der Lunge, folles spirant mendacia, bringen Lügen vor, Iuven. 7, 111: u. v. Magen, follis ventris, Macr. sat. 7, 4, 17. – 3) ein lederner Geldsack, -Beutel, Plaut. aul. 302. Iuven. 13, 61 u. 14, 281. Greg. Tur. hist. Franc. 5, 4. p. 195, 16: denariûm folles quingenti, Corp. inscr. Lat. 2, 2046: decem folles, id est decem sacci, als eine Art Sparkasse der Soldaten, Veget. mil. 2, 20. – übtr., für ein Geldstück = 1/4 Unze, centum folles aeris, Lampr. Heliog. 22, 3. – 4) eine Art Luftkissen od. Polster, wie sic Heliogabalus seinen Gästen unterlegte, Lampr. Heliog. 25, 2.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > follis

  • 16 surdus

    surdus, a, um (verwandt mit sordeo), taub, I) eig., Cic. u.a. – Superl. = stocktaub, Augustin. epist. 26, 4. Mart. Cap. 9. § 926. – Sprichw., surdo narrare fabulam, tauben Ohren predigen, Ter. heaut. 222: ebenso cantare surdo oder canere surdis, Prop. 4, 8, 47. Verg. ecl. 10, 8: u. (praecepta) vana surdis auribus canere, Liv. 40, 8, 10: haud surdis auribus dicta, Liv. 3, 70, 7: narrare asello fabellam surdo (gebildet nach dem griech. ονῳ τις ελεγε μῦθον, ὁ δὲ τὰ ὦτα εκίνει), Hor. ep. 2, 1, 199 sq.; vgl. suadere surdis, quid sit opus facto, Lucr. 5, 1050. – II) übtr.: A) aktiv: 1) taub, a) von dem, der nicht hört oder nicht hören will, taub, unempfindlich, homo, Plaut.: mens, Ov.: leges rem surdam esse, Liv.: surdae ad omnia solacia aures, Liv. (vgl. sed surdae ad omnia aures concitatae multitudinis erant, Liv.): apud surdas aures, Curt.: surdus ad munera, Ov.: surdi in vota di, Ov.: surdi votis dei, Ps. Quint. decl.: u. dav. poet. übtr., surda vota, gegen die die Götter taub sind, Ov.: natura illorum est surda suadenti, Sen.: ianua surda lacrimis, Mart.: surdior freto, Ov.: tellus, unempfänglich für Kultur, Plin. – m. Genet., veritatis, Colum.: pactorum, Sil. – b) für etwas taub = etwas nicht verstehend, in horum sermone surdi, Cic. Tusc. 5, 116. – 2) dumpftönend, dumpf, theatrum, mit schlechter Akustik, Varro LL. 9, 38. § 58: so auch
    ————
    locus, vom Theater, Vitr. 5, 3, 5: dah. surda loca, von der Unterwelt, Sen. Herc. fur. 576 (580). – surdum quiddam et barbarum, Quint. 12, 10, 28. – 3) schwach, stumpf, unmerklich für den Geruch, das Gesicht usw., cinnama spirant surdum, duften schwach, Pers.: color, Plin.: materia, Plin. – res surdae (taube = leblose) et sensu carentes, Plin. – B) passiv = der nicht gehört wird, lautlos, still, lyra, Prop.: ictus, Plin.: gratia, der verschwiegen wird, Ov.: dah. wovon man nichts hört, unbekannt, unberühmt, herba, Plin.: nomen, Sil.: castra in aeterno surda iacēre situ, daß das besungene Lager lautlos in Vergessenheit daliege, Prop.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > surdus

  • 17 ventus

    1. ventus, ī, m. (vgl. altind. vāti, weht, vānt, wehend, griech.ημι, wehe, gotisch winds, ahd. wint, Wind), der Wind, I) eig. u. übtr.: A) eig.: v. aquilo, v. boreas, Nordwind, Nep.: atabalus v., Quint.: corus v., Caes.: septentriones venti, Cic.: turbo v., Plaut. – ventus et aura, Ov. Ib. 108. – v. secundus, adversus, s.d.: venti septentrionales, Colum., Ggstz. australes, Isid. orig.: ventus acrior, Curt.: v. remissior, Caes.: v. magnus, Caes.: v. vehemens, Auct. b. Hisp.: idoneus, Caes.: secundus et ferens, günstiger Fahrwind, Sen.: u. so venti ferentes, fördernde, günstige W., Plin. pan. u. Ov.: contrarii venti, Plin. ep.: venti subiti ac procellosi, Liv. – ventus premente nebulā cĕcĭdit, Liv.: sub idem tempus venti vis omnis cĕcĭdit, Liv.: circumagit se ventus, der W. schlägt um, Liv.: mare acriore vento concitatum fluctus ciere, Curt.: maximus ventus cooritur, Caes.: se vento dare, sich vor dem Winde legen, vor dem Winde fahren, Caes.: venti ab utriusque terrae praealtis montibus subiti ac procellosi se deiciunt, Liv.: in conspectum ferme Africae prospero cursu vectum primo destituit ventus, deinde versus in Africum (in den Südwind umsetzend) turbavit ac passim naves disiecit, Liv.: villae deturbavit ventus tectum et tegulas, Plaut.: iam conversis in eam partem navibus, quo ventus ferebat, Caes.: Gallia assiduis ventis fatigatur, Iustin.: subito inhorruit mare et dis-
    ————
    cordes in perniciem nostram flavere venti, Sen. rhet.: cum contrarii venti flare coepissent, Ps. Quint. decl.: semper aër spiritu aliquo movetur; frequentius tamen auras quam ventos habet, Plin. ep.: Victoria vento icta (durch einen Windstoß) de podio decĭdit, Spart.: ventus increbrescit, Cic.: ventus intermittitur, Caes.: ne ventus lucernam interemat (= interimat), auslöscht, Trag. inc. fr.: contrario vento laborare coeperunt, Lact.: si forte ventus remisisset, Caes.: cum saevire ventus coepisset, Caes.: cum ventus usque ad extremum periculum saevire coepisset, Lact.: navis velox et non sentiens ventum, Sen.: ibi omnes silent venti, Plin. ep.: silere ventum protinus iussit (Christus), Lact.: silens a ventis dies, Colum.: cum vero venti a Pontico mari spirant, quidquid sabuli in campis iacet, converrunt, Curt. – Cu. Quid facitis, quaeso? Pa. Ventum. Cu. Nolo equidem mihi fieri ventulum, Plaut. Curc. 315 sq. (vgl. ventulus): u. so face ventum, Plaut. Cas. 636. – Sprichw., in vento et rapida scribere oportet aqua, sich vergebliche Mühe machen, Catull. 70, 4: verba in ventos dare, in den Wind, vergeblich reden, Ov. am. 1, 6, 42: auch dicta dare ventis, Val. Flacc. 5, 21: ebenso ventis loqui in cassum, Amm. 15, 5, 8 u. 25, 9, 2: u. profundere verba ventis, Lucr. 4, 928 (931): cunctane in aequoreos abierunt irrita ventos? Ov. trist. 1, 8, 35. – dare verba et vela ventis, sein Versprechen-, sein
    ————
    Wort nicht halten, Ov. her. 2, 25. – ventis tradere rem, der Vergessenheit, Hor. carm. 1, 26, 3: ferre videre sua gaudia ventos, zu Wasser werden sehen, Verg. Aen. 10, 652: vento vivere, vom Winde leben, d.i. sehr kärglich sich behelfen, Cod. Iust. 5, 50, 2 extr. – B) übtr.: 1) die Blähung, nec ventos emittit (sc. venter), Colum. 6, 30, 8: venti per podicem frequentia, Cael. Aur. de signif. diaet. pass. 44. – 2) meton., ein sehr dünner, leichter Stoff, textilis, P. Syr. bei Petron. 55, 6. v. 15. – II) bildl., der Wind, a) als Sinnbild des günstigen od. ungünstigen Geschickes usw., venti secundi, Glück, günstiges Geschick, Cic.: alios vidi ventos, herannahenden Sturm = bevorstehendes Unglück, Cic. – vento aliquo in optimum quemque excitato, bei Erregung eines Sturmes, Cic. – b) für Erregungsmittel, omnes rumorum et contionum ventos colligere, Gerüchte, Cic. Clu. 77. – c) im Staate, quicumque venti erunt, wie die Winde wehen, d.i. wie die Umstände sein werden, Cic. ep. 12, 25, 5: Caesaris nunc venti valde sunt secundi, Cic. ad Att. 2, 1, 6: eorum ventorum, quos proposui, moderator quidam et quasi gubernator, sozusagen ein Obersteuermann, der die eben genannten günstigen Winde (= die Mittel, die Milo aufzubieten hat) gehörig zu benutzen weiß, Cic. ep. 2, 6, 4. – d) die Gunst, insofern sie ein Beförderungsmittel unserer Absichten wird, der eitle Beifall, verum omnes intellegimus
    ————
    in istis subscriptionibus ventum quendam popularem esse quaesitum, Volksgunst, Cic. Clu. 130. – e) vom nachteiligem Gerede, vento proicitur, Cael. in Cic. ep. 8, 8, 2.
    ————————
    2. ventus, ūs, m. (venio), das Kommen, Varro LL. 5, 72 u. 94; viell. auch in dem Wortspiele mit ventus (Wind) bei Plaut. cist. 14 sq.; Curc. 314-316.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > ventus

  • 18 mendācium

        mendācium ī, n    [mendax], a lie, untruth, falsehood, fiction: nulla mendaci religione obstrictus, Cs.: impudens: mendacio fallere: inmensa spirant mendacia, Iu.: piā mendacia fraude latebant, O.: poëtarum, Cu.
    * * *
    lie, lying, falsehood, untruth; counterfeit, fraud

    Latin-English dictionary > mendācium

  • 19 spīrō

        spīrō āvī, ātus, āre,    to breathe, draw breath, respire: dum spirare potero: ne spirare quidem sine metu possunt: sunt qui ab eo (Clodio) spirante forum putent potuisse defendi, i. e. while alive: margarita viva ac spirantia saxis avelli, Ta.: spirantia consulit exta, still panting, V.: non sunt ausi admovere (corpori), velut spiranti, manūs, Cu.: graviter spirantis copia thymbrae, i. e. of strong odor, V.: Di maris et terrae... spirate secundi, i. e. be propitious, V.—With acc, to breathe out, exhale, emit: flammas, L.: flamina, O.: divinum odorem, V.—To breathe, blow, be exhaled, burst forth: Letiferis calidi spirarunt flatibus austri, O.: Quā vada non spirant, rage, V.: fervet fretis spirantibus aequor, boiling, V.—Fig., to breathe, live, be alive: videtur Laeli mens spirare etiam in scriptis: spirat adhuc amor puellae, H.: Parii lapides spirantia signa, V.—To be inspired, have poetic inspiration: Quod spiro, tuum est, H. —With acc, to breathe forth, exhale, be full of, be inspired with, aim at: mendacia, Iu.: amores, H.: tribunatum, L.: maiora, Cu.: immane, V.
    * * *
    spirare, spiravi, spiratus V
    breathe; blow; live; breathe out; exhale; breathe the spirit of

    Latin-English dictionary > spīrō

  • 20 altanus

    altānus, i, m., a south-southwest wind, between the Africus and Libonotus, Vitr. 1, 6, 10, cf. Plin. 2, 43, 44, § 114 (acc. to Isid. Orig. 13, 11 and Serv. ad Verg. A. 7, 27, the sea winds were so called quod ab alto spirant).

    Lewis & Short latin dictionary > altanus

См. также в других словарях:

  • spirant — SPIRÁNT, Ă, spirante, adj. (În sintagma) Sunet spirant sau consoană spirantă (şi substantivat, f.) = consoană constrictivă. – Din fr. spirante. Trimis de LauraGellner, 13.09.2007. Sursa: DEX 98  SPIRÁNT adj. (fon.) constrictiv, continuu,… …   Dicționar Român

  • spirant — spirant, ante [ spirɑ̃, ɑ̃t ] adj. et n. f. • 1872; lat. spirans « respirant, soufflant » ♦ Phonét. Consonne spirante ou n. f. une spirante : consonne produite comme une fricative, correspondant souvent à l articulation d une occlusive relâchée.… …   Encyclopédie Universelle

  • spirant — spìrant (spirȁnt) m <G mn nātā> DEFINICIJA fon. strujni produženi suglasnik (npr. s, š i dr.); frikativ, strujnik ETIMOLOGIJA lat. spirans: dišni ← spirare: disati …   Hrvatski jezični portal

  • spirant — [spī′rənt] n. [< L spirans, prp. of spirare, to breathe: see SPIRIT] Phonet. a consonantal sound, as (sh) or (v), produced by the passage of breath through the partially closed oral cavity; fricative adj. having the nature of a spirant;… …   English World dictionary

  • Spirant — Spi rant, n. [L. spirans, antis, p. pr. of spirare to breathe. See {Spirit}.] (Phon.) A term used differently by different authorities; by some as equivalent to fricative, that is, as including all the continuous consonants, except the nasals m,… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Spiránt — (lat.), Hauchlaut (s. Laut) …   Kleines Konversations-Lexikon

  • spirant — spirant, ante (spi ran, ran t ) adj. Terme de grammaire. Consonnes spirantes, ainsi dites à cause de leur caractère commun de souffle prolongé ; ce sont en français : s, z, j, ch, f, v et y. ÉTYMOLOGIE    Lat. spirare, souffler …   Dictionnaire de la Langue Française d'Émile Littré

  • spìrant — (spirȁnt) m 〈G mn nātā〉 fon. strujni produženi suglasnik (npr. »s«, »š« i dr.); frikativ, strujnik ✧ {{001f}}lat …   Veliki rječnik hrvatskoga jezika

  • şpiranţ — şpiránţ, şpiránţi, s.m. (reg.) căţeluş. Trimis de blaurb, 19.02.2007. Sursa: DAR …   Dicționar Român

  • spirant — breathy consonant, 1862, from L. spirans (gen. spirantis), prp. of spirare to breathe, blow (see SPIRIT (Cf. spirit)) …   Etymology dictionary

  • spirant — noun Etymology: International Scientific Vocabulary, from Latin spirant , spirans, present participle of spirare to breathe Date: 1862 a consonant (as f, s, sh) uttered with friction of the breath against some part of the oral passage ; fricative …   New Collegiate Dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»