Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

solution

  • 1 exitus

        exitus ūs, m    [ex + 1 I-], a going out, going forth, egress, departure: omni exitu interclusi, Cs.: hominum exitūs adservare, Cs.: ne exitus inclusis ab urbe esset, L.— A way of egress, outlet, passage: angustus portarum, Cs.: de multis nullus, Iu.: insula exitūs maritimos habet: septem e domo, L.—Fig., a way out, end, close, conclusion, termination: orationis: adducta ex exitum quaestio est: magnarum initia rerum facilem exitum habuerunt, Cs.: casūs habent in exitu similīs (verba): Hinc omne principium, huc refer exitum, H.: in exitu iam annus erat, L.: oppugnationis, Cs.: fabulae, catastrophe: vitae, N.: tristīs exitūs habuit consulatus: causae, quae plurimos exitūs dant ad eius modi degressionem, i. e. opportunities. —End of life, end, death: Caesaris: hic exitus illum tulit, etc., V.: saevus, Iu.: bonos exitūs habere.— A means, method, way, device, solution: exitus ab utroque datur regi: defensionis.— An issue, result, event: incertus belli: huius diei: de exitu rerum sentire, Cs.: futuri temporis, H.: spei, accomplishment, L.: sine exitu esse, without result, L.: ingens, V.: meliores habere exitūs: (fortuna) Belli secundos reddidit exitūs, H. — Prov.: Exitus acta probat, the event justifies the deed, O.
    * * *
    exit, departure; end, solution; death; outlet, mouth (of river)

    Latin-English dictionary > exitus

  • 2 exitus

        exitus    P. of exeo.
    * * *
    exit, departure; end, solution; death; outlet, mouth (of river)

    Latin-English dictionary > exitus

  • 3 explicātiō

        explicātiō ōnis, f    [explico], an unfolding, uncoiling: rudentis. — Fig., an unfolding, expounding, exposition, explanation: rerum facilis: fabularum.
    * * *
    solution/explanation (obscurity/problem); description, pictorial representation; planning (buildings, etc.), laying out; uncoiling; method/style of exposition

    Latin-English dictionary > explicātiō

  • 4 aquatum

    aqueous solution, mixture with water

    Latin-English dictionary > aquatum

  • 5 resolutio

    paralysis, limp/relaxed state (of part of the body); loosness (of the bowels); untying/unfastening; unravelling/solution/resolution/solving (of a puzzle)

    Latin-English dictionary > resolutio

  • 6 Deus ex machina

    A contrived or artificial solution. (literally, 'a god from a machine')

    Latin Quotes (Latin to English) > Deus ex machina

  • 7 solutio

    loosening / payment / solution / explanation.

    Latin-English dictionary of medieval > solutio

  • 8 bis

    bis, adv. num. [for duis, from duo; like bellum from duellum, Paul. ex Fest. p. 66 Müll.; cf. Cic. Or. 45, 153, and the letter B], twice, at two times, on two occasions, in two ways, = dis (very freq. in prose and poetry).
    I.
    In gen.:

    inde ad nos elisa bis advolat (imago),

    Lucr. 4, 315; Cic. Q. Fr. 3, 8, 6; Hor. Epod. 5, 33; id. A. P. 358; 440; Verg. A. 6, 32; Ov. M. 4, 517 al.:

    non semel sed bis,

    Cic. Verr. 2, 3, 77, § 179:

    semel aut bis,

    Quint. 11, 2, 34:

    bis ac saepius,

    id. 10, 5, 7; Nep. Thras. 2, 5:

    bis mori,

    Hor. C. 3, 9, 15: bis consul, who has been twice consul in all (diff. from iterum consul, who is a second time consul), Cic. Ac. 2, 5, 13; id. Lael. 11, 39; id. Verr. 2, 5, 23, § 59; Liv. 23, 30, 15; 23, 31, 6; 23, 34, 15; 25, 5, 3; cf. Val. Max. 4, 1, 3; Suet. Ner. 35.—Sometimes (among later writers) for iterum, now a second time:

    bis consul,

    Mart. 10, 48, 20; Prid. Kal. Febr.; Coll. Leg. Mos. et Rom. 1, § 11.—
    2.
    Bis is followed by,
    (α).
    Semel... iterum, Cic. Dom. 52, 134:

    bis dimicavit: semel ad Dyrrhachium, iterum in Hispaniā,

    Suet. Caes. 36; so id. Aug. 25; id. Tib. 6; 72; id. Claud. 6; cf. Wolf, ejusd. id. Tib. 6.—
    (β).
    Primo... rursus, Suet. Aug. 17; 28.—
    (γ).
    Et rursus, without a preceding primo, Suet. Aug. 22; id. Tib. 48.—
    B.
    Transf., doubly, twofold, in two ways, in a twofold manner:

    bis periit amator, ab re atque animo simul,

    Plaut. Truc. 1, 1, 26: nam qui amat cui odio ipsus est, bis facere stulte duco;

    laborem inanem ipsus capit, et illi molestiam adfert,

    Ter. Hec. 3, 2, 8 sq.:

    in unā civitate bis improbus fuisti, cum et remisisti quod non oportebat, et accepisti quod non licebat,

    Cic. Verr. 2, 5, 23, § 59:

    in quo bis laberis, primum, quod... deinde, quod, etc.,

    id. Phil. 8, 4, 13:

    inopi beneficium bis dat qui dat celeriter, Publ. Syr. v. 235 Rib.: bis gratum est,

    id. v. 44 ib.:

    bis est mori alterius arbitrio mori,

    id. v. 50 ib.—
    II.
    Particular connections.
    A.
    Bis in die, mense, anno, etc., or bis die, mense, anno, etc., twice a day, month, year, etc.; cf. Suet. Aug. 31 Oud.; id. Galb. 4; id. Vit. Ter. 2:

    bis in die,

    Cic. Tusc. 5, 35, 100; Cato, R. R. 26; 87:

    bis die,

    Tib. 1, 3, 31; Verg. E. 3, 34; Hor. C. 4, 1, 25; Cels. 1, 1; 1, 8; 3, 27, n. 2; Plin. 10, 53, 74, § 146; cf.

    cotidie,

    Liv. 44, 16, 5:

    in mense,

    Plin. 11, 18, 19, § 59; Suet. Aug. 35:

    in anno,

    Varr. R. R. 2, 11, 7:

    anno,

    Plin. 2, 73, 75, § 184.—
    B.
    With other numerals, and particularly with distributives (class. in prose and poetry):

    bis binos,

    Lucr. 5, 1299; Cic. N. D. 2, 18, 49:

    bis quinos dies,

    Verg. A. 2, 126; Mart. 10, 75, 3; Ov. F. 3, 124:

    bis senos dies,

    Verg. E. 1, 44:

    bis septeni,

    Plin. 8, 36, 54, § 127:

    bis octoni,

    Ov. M. 5, 50:

    bis deni,

    Verg. A. 1, 381; Prop. 2 (3), 9, 3; Mart. 9. 78:

    bis quinquageni,

    id. 12, 67: bis milies, Liv. 38, 55, 12; Auct. B. Afr. 90; Val. Max. 3, 7, 1.—
    2.
    Esp., with cardinal numbers to express twice a given number (in the poets very freq., but not in prose):

    bis mille sagittae,

    Lucr. 4, 408; so Hor. Epod. 9, 17: bis sex, Varr. ap. Prob. Verg. E. 6, 31, p. 354 Lion.; Verg. A. 11, 9:

    bis quinque viri,

    Hor. Ep. 2, 1, 24; Ov. M. 8, 500; 8, 579; 11, 96:

    bis trium ulnarum toga,

    Hor. Epod. 4, 8:

    duo,

    Ov. M. 13, 642:

    centum,

    id. ib. 5, 208 and 209;

    12, 188: quattuor,

    id. ib. 12, 15:

    sex,

    id. ib. 6, 72; 6, 571; 4, 220; 12, 553; 12, 554;

    15, 39: septem,

    id. ib. 11, 302:

    novem,

    id. ib. 14, 253 al.—
    C.
    Bis terve, two or three times, very rarely:

    a te bis terve summum et eas perbrevis (litteras) accepi,

    Cic. Fam. 2, 1, 1:

    quem bis terve bonum cum risu miror,

    Hor. A. P. 358.—
    D.
    Bis terque, several times, repeatedly, Mart. 4, 82, 3; cf.:

    stulte bis terque,

    utterly, Cic. Q. Fr. 3, 8, 6. —
    E.
    Bis tanto or tantum, twice as great, twice as much:

    bis tanto amici sunt inter se quam prius,

    Plaut. Am. 3, 2, 62; id. Men. 4, 3, 6; id. Merc. 2, 2, 26:

    bis tantum quam tuus fundus reddit,

    Varr. R. R. 3, 2, 15:

    Tartarus ipse Bis patet in praeceps tantum, quantus, etc.,

    Verg. A. 6, 578.—
    F.
    Bis ad eundem (sc.: lapidem offendi, as in Aus. Ep. 11 med.);

    prov.,

    to commit the same error twice, Cic. Fam. 10, 20, 2.—
    G.
    Bis minus, in an old enigma in Gell. 12, 6, 2, whose solution is Terminus (ter-minus): semel minusne an bis minus, non sat scio: at utrumque eorum, ut quondam audivi dicier, Jovi ipsi regi noluit concedere.
    In composition, bis, like the Gr.
    dis, loses the s: biceps, bidens, bifer, bigener, bijugus, bilix, etc.;

    hence bissenus,

    Sen. Agam. 812; id. Herc. Fur. 1282; Stat. Th. 3, 574;

    and bisseni,

    id. ib. 12, 811; Aus. Monos. Idyll. 12, and Prud. Cath. 12, 192, are better written as two words: bis senus (seni); so either bisextus, or as two words, bis sextus (Stat. S. 4, 1, 9); v. bisextus.

    Lewis & Short latin dictionary > bis

  • 9 dilute

    dīlūtus, a, um, P. a., diluted, thin, weak, soft (perh. only post-Aug.).
    A.
    Lit.:

    potio (opp. meraca),

    Cels. 1, 3; cf.: vinum dilutius pueris, sonibus meracius, id.; and:

    potio quam dilutissima, id.: solum dilutius,

    Plaut. 17, 20, 33, § 144; hence also subst., dīlūtum, i, n., a liquid in which something has been dissolved, a solution, Plin. 27, 7, 28, § 46:

    rubor,

    id. 22, 22, 46, § 92:

    amethystus dilutior,

    paler, id. 37, 9, 40, § 122;

    colos,

    id. 37, 5, 18, § 67: urina, Cels. [p. 581] 2, 6: odor, slight, faint (opp. acutus), Plin. 15, 28, 33, § 110 et saep.—
    2.
    Transf., of a wine-drinker, drunk (opp. abstemius), Aus. Ep. a. Id. 11.—
    B.
    Trop. (borrowed from colors), clear, manifest:

    dilutior erat defectus,

    Amm. 20, 3.—
    * Adv.: dīlūtē, slightly, weakly: Gallos post haec dilutius esse poturos, Cic. Font. Fragm. ap. Amm. 15, 12, 2; acc. to others an adj., sc. vinum.

    Lewis & Short latin dictionary > dilute

  • 10 dilutum

    dīlūtus, a, um, P. a., diluted, thin, weak, soft (perh. only post-Aug.).
    A.
    Lit.:

    potio (opp. meraca),

    Cels. 1, 3; cf.: vinum dilutius pueris, sonibus meracius, id.; and:

    potio quam dilutissima, id.: solum dilutius,

    Plaut. 17, 20, 33, § 144; hence also subst., dīlūtum, i, n., a liquid in which something has been dissolved, a solution, Plin. 27, 7, 28, § 46:

    rubor,

    id. 22, 22, 46, § 92:

    amethystus dilutior,

    paler, id. 37, 9, 40, § 122;

    colos,

    id. 37, 5, 18, § 67: urina, Cels. [p. 581] 2, 6: odor, slight, faint (opp. acutus), Plin. 15, 28, 33, § 110 et saep.—
    2.
    Transf., of a wine-drinker, drunk (opp. abstemius), Aus. Ep. a. Id. 11.—
    B.
    Trop. (borrowed from colors), clear, manifest:

    dilutior erat defectus,

    Amm. 20, 3.—
    * Adv.: dīlūtē, slightly, weakly: Gallos post haec dilutius esse poturos, Cic. Font. Fragm. ap. Amm. 15, 12, 2; acc. to others an adj., sc. vinum.

    Lewis & Short latin dictionary > dilutum

  • 11 dilutus

    dīlūtus, a, um, P. a., diluted, thin, weak, soft (perh. only post-Aug.).
    A.
    Lit.:

    potio (opp. meraca),

    Cels. 1, 3; cf.: vinum dilutius pueris, sonibus meracius, id.; and:

    potio quam dilutissima, id.: solum dilutius,

    Plaut. 17, 20, 33, § 144; hence also subst., dīlūtum, i, n., a liquid in which something has been dissolved, a solution, Plin. 27, 7, 28, § 46:

    rubor,

    id. 22, 22, 46, § 92:

    amethystus dilutior,

    paler, id. 37, 9, 40, § 122;

    colos,

    id. 37, 5, 18, § 67: urina, Cels. [p. 581] 2, 6: odor, slight, faint (opp. acutus), Plin. 15, 28, 33, § 110 et saep.—
    2.
    Transf., of a wine-drinker, drunk (opp. abstemius), Aus. Ep. a. Id. 11.—
    B.
    Trop. (borrowed from colors), clear, manifest:

    dilutior erat defectus,

    Amm. 20, 3.—
    * Adv.: dīlūtē, slightly, weakly: Gallos post haec dilutius esse poturos, Cic. Font. Fragm. ap. Amm. 15, 12, 2; acc. to others an adj., sc. vinum.

    Lewis & Short latin dictionary > dilutus

  • 12 dissertio

    dissertĭo, ōnis, f. [2. dissero], destruction, abolition:

    cur exsecrabilis ista nobis solis velut dissertio juris humani est?

    Liv. 41, 24, 10 (dub., this not being the etym. sense of the word; al. dissaeptio, discerptio).—
    II.
    The explanation, solution, Hier. in Matt. 13, 13.

    Lewis & Short latin dictionary > dissertio

  • 13 exitus

    1.
    exĭtus, a, um, Part., from exeo, II.
    2.
    exĭtus, ūs, m. [exeo], a going out or forth, egress, departure (class., esp. in the trop. signif.).
    I.
    Lit.:

    reditum mihi gloriosum injuria tua dedit, non exitum calamitosum,

    Cic. Par. 4, 29:

    omni exitu et pabulatione interclusi,

    Caes. B. G. 7, 44 fin.:

    exitum sibi parere,

    id. B. C. 3, 69, 3.—In plur.:

    singulorum hominum occultos exitus asservare,

    Caes. B. C. 1, 21, 4; 1, 25, 4. —Of things:

    introitusque elementis redditus exstat,

    Lucr. 6, 494:

    exitus ut classi felix faustusque daretur,

    a setting sail, departure, id. 1, 100:

    amnis,

    a flowing out, discharge, id. 6, 727: animaï (i. e. venti), a bursting or rushing out, id. 6, 586; cf. Quint. 1, 11, 7.—
    B.
    Transf., concr., way of egress, outlet, passage:

    exitum non habent, ac pervium non est,

    Varr. L. L. 5, § 145 Müll.:

    cum angusto portarum exitu se ipsi premerent,

    Caes. B. G. 7, 28, 3:

    in exitu paludis,

    mouth, Plin. 2, 103, 106, § 226:

    cibi,

    vent, id. 11, 34, 40, § 116 et saep.:

    si de multis nullus placet exitus,

    Juv. 6, 33.—In plur.:

    insula undique exitus maritimos habet,

    Cic. Verr. 2, 2, 75, § 185:

    septem exitus e domo fecerat,

    Liv. 39, 51, 5; Col. 6, 30, 8:

    alvorum,

    Plin. 21, 14, 48, § 82 et saep.
    II.
    Trop.
    A.
    A way out, an end, close, conclusion, termination (syn.: eventus, eventum).
    1.
    In gen.:

    hujus orationis difficilius est exitum quam principium invenire,

    end, close, Cic. de Imp. Pomp. 1, 3; cf.: quemadmodum expediam exitum hujus institutae orationis, non reperio, id. Fam. 3, 12, 2:

    exitus fuit orationis,

    Caes. B. G. 4, 8, 1:

    ut tragici poëtae, cum explicare argumenti exitum non potestis, confugitis ad deum,

    Cic. N. D. 1, 20, 53:

    adducta ad exitum quaestio est,

    id. Tusc. 5, 6, 15; cf.:

    ad exitum pervenire,

    id. Fam. 10, 22, 2; id. Or. 33, 116:

    ita magnarum initia rerum celerem et facilem exitum habuerunt,

    Caes. B. C. 3, 22 fin.:

    verba quae casus habent in exitu similes,

    at the end, Cic. Or. 49, 164; cf.

    in the foll.: fugam quaerebamus omnes, quae ipsa exitum non habebat,

    end, aim, id. Phil. 5, 16, 42:

    hinc omne principium, huc refer exitum,

    Hor. C. 3, 6, 6 et saep.:

    in exitu est meus consulatus,

    Cic. Mur. 37, 80; cf.: in exitu jam annus erat Liv. 35, 10, 1:

    superioris anni,

    id. 30, 26, 2:

    veris,

    Plin. 17, 22, 35, § 170:

    oppugnationis,

    Caes. B. C. 3, 9, 8:

    mimi, fabulae,

    the catastrophe, conclusion, Cic. Cael. 27, 65:

    vitae,

    end of life, latter end, Nep. Eum. 13; cf.:

    vitae mortisque,

    Vell. 2, 7, 1.—In plur.:

    tristes exitus habuit consulatus,

    Cic. Brut. 34, 128: eae causae sunt plenissimae, quae plurimos exitus dant ad ejusmodi degressionem, outlets, i. e. opportunities, id. de Or. 2, 77, 312: habent exitus aut in a aut in e, etc., Varr. L. L. 10, § 62 Müll.—
    2.
    In partic., end of life, end, death:

    natura ad humanum exitum (Romulum) abripuit,

    Cic. Rep. 1, 16 fin.:

    duravere usque ad Sejani exitum,

    Plin. 8, 58, 74, § 197; Amm. 14, 11:

    exitus in dubio est,

    Ov. M. 12, 522:

    Thrasymachi,

    Juv. 7, 204:

    saevus et illum exitus eripuit,

    id. 10, 127; 271.—In plur.:

    nonnumquam bonos exitus habent boni,

    Cic. N. D. 3, 37, 89:

    non igitur fatales exitus habuerunt,

    id. Div. 2, 9, 24.—
    3.
    A means, method, way, device, solution of a difficulty:

    cum autem exitus ab utroque datur conturbato errantique regi,

    Cic. Fin. 5, 22, 63:

    non solum viam quaestus invenerunt, verum etiam exitum ac rationem defensionis,

    id. Verr. 2, 3, 82, § 190:

    jam nullum fortunis communibus exitum reperietis,

    id. Dom. 47, 123.—
    B.
    Issue, result, event, i. q. eventus:

    si mihi alterutrum de eventu atque exitu rerum promittendum est,

    Cic. Fam. 6, 1, 5:

    in unum exitum spectare,

    id. de Or. 1, 20, 92:

    videtur ad exitum venisse quaestio,

    id. Tusc. 5, 7, 18; id. Fin. 2, 1, 3:

    neque exitum legis esse in meretrice publicanda,

    i. e. the law would be without proper effect, id. Inv. 2, 40, 118, v. the context:

    de exitu rerum sentire,

    Caes. B. G. 7, 52 fin.:

    incerto etiam nunc exitu victoriae,

    id. ib. 7, 62, 6:

    de exitu fortunarum suarum consultabant,

    id. ib. 7, 77, 1; cf. id. ib. 3, 8, 3; and:

    prudens futuri temporis exitum Caliginosa nocte premit deus,

    events, Hor. C. 3, 29, 29: ut quae rei publicae polliceremur, exitu praestaremus, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 3:

    exitum rei imponere,

    Liv. 37, 19, 1:

    quaestiones ad exitum perductae,

    id. 40, 19, 10:

    ad exitum spei pervenire,

    accomplishment, id. 5, 12, 4; so,

    serae exitum spei exspectare,

    id. 5, 6, 2:

    sine exitu esse,

    without result, id. 32, 40, 3.—In plur.:

    fortasse haec omnia meliores habebunt exitus,

    Cic. Fam. 2, 16, 6:

    quae (responsa haruspicum) aut nullos habuerint exitus aut contrarios,

    id. Div. 2, 24, 52:

    Liber vota bonos ducit ad exitus,

    Hor. C. 4, 8, 34; cf.:

    (fortuna) Belli secundos reddidit exitus,

    id. ib. 4, 14, 38.—Prov.:

    exitus acta probat,

    the event justifies the deed, Ov. H. 2, 85.

    Lewis & Short latin dictionary > exitus

  • 14 problema

    problēma, ătis ( gen. plur. problematorum, Gell. 3, 6, 1; abl. plur. problematis, id. 19, 6, 1), n., = problêma, a question proposed for solution, a problem, enigma, riddle, puzzle (post-Aug.), Suet. Gram. 4: problemata philosophoumena, Sen. Contr. 1, 3, 8:

    Aristotelis libri sunt, qui Problemata physica inscribuntur,

    Gell. 19, 4, 1:

    Aristoteles in septimo problematorum,

    id. 3, 6, 1; 2, 30, 11; App. Mag. 51:

    in problematis Aristotelis,

    Gell. 19, 6, 1:

    proponam vobis problema,

    Vulg. Judic. 14, 12.—Hence, problēmătĭcus, a, um, adj., = problêmatikos, problematic; as subst.: problē-matĭca, ōrum, n., problems, cases set forth as problems (the title of a medical work), Cael. Aur. Tard. 3, 3, 46.

    Lewis & Short latin dictionary > problema

  • 15 problematica

    problēma, ătis ( gen. plur. problematorum, Gell. 3, 6, 1; abl. plur. problematis, id. 19, 6, 1), n., = problêma, a question proposed for solution, a problem, enigma, riddle, puzzle (post-Aug.), Suet. Gram. 4: problemata philosophoumena, Sen. Contr. 1, 3, 8:

    Aristotelis libri sunt, qui Problemata physica inscribuntur,

    Gell. 19, 4, 1:

    Aristoteles in septimo problematorum,

    id. 3, 6, 1; 2, 30, 11; App. Mag. 51:

    in problematis Aristotelis,

    Gell. 19, 6, 1:

    proponam vobis problema,

    Vulg. Judic. 14, 12.—Hence, problēmătĭcus, a, um, adj., = problêmatikos, problematic; as subst.: problē-matĭca, ōrum, n., problems, cases set forth as problems (the title of a medical work), Cael. Aur. Tard. 3, 3, 46.

    Lewis & Short latin dictionary > problematica

  • 16 problematicus

    problēma, ătis ( gen. plur. problematorum, Gell. 3, 6, 1; abl. plur. problematis, id. 19, 6, 1), n., = problêma, a question proposed for solution, a problem, enigma, riddle, puzzle (post-Aug.), Suet. Gram. 4: problemata philosophoumena, Sen. Contr. 1, 3, 8:

    Aristotelis libri sunt, qui Problemata physica inscribuntur,

    Gell. 19, 4, 1:

    Aristoteles in septimo problematorum,

    id. 3, 6, 1; 2, 30, 11; App. Mag. 51:

    in problematis Aristotelis,

    Gell. 19, 6, 1:

    proponam vobis problema,

    Vulg. Judic. 14, 12.—Hence, problēmătĭcus, a, um, adj., = problêmatikos, problematic; as subst.: problē-matĭca, ōrum, n., problems, cases set forth as problems (the title of a medical work), Cael. Aur. Tard. 3, 3, 46.

    Lewis & Short latin dictionary > problematicus

  • 17 resolutio

    rĕsŏlūtĭo, ōnis, f. [resolvo], an untying, unbinding, loosening (not ante-Aug.).
    I.
    Lit., a slackening, relaxing; a laxness, looseness, weakness:

    lori,

    Gell. 17, 9, 12:

    ventris, stomachi, nervorum, oculorum,

    Cels. 2, 6; 4, 5; 2, 1; 3, 27, 1; 6, 6, 36.—
    II.
    Trop.
    1.
    A making void, a cancelling:

    venditionis,

    Dig. 41, 2, 13.—
    2.
    A solution:

    sophismatis,

    an explanation, Gell. 18, 2, 10 (dub.). —
    3.
    A release, escape (late Lat.), Vulg. 2 Tim. 4, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > resolutio

  • 18 solutio

    sŏlūtĭo, ōnis, f. [id.], a loosing, unloosing, dissolution (rare but class.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    linguae,

    Cic. de Or. 1, 25, 114:

    totius hominis,

    id. Tusc. 3, 25, 61.— Plur.:

    ventris et stomachi solutiones,

    looseness, weakness, Plin. 23, 6, 60, § 112; cf.:

    stomachi solutio,

    Cels. 4, 5.—
    B.
    In partic., payment:

    solutio rerum creditarum,

    Cic. Off. 2, 24, 84:

    legatorum,

    id. Clu. 12, 34:

    justi crediti,

    Liv. 42, 5:

    nummorum,

    Dig. 46, 3, 54:

    Romae solutione impeditā fides concidit,

    Cic. Imp. Pomp. 7, 19:

    solutionem in procuratorem factam,

    Dig. 46, 8, 12:

    nominis Caerelliani,

    Cic. Att. 12, 51, 3:

    explicatā solutione,

    id. ib. 15, 20, 4.— Plur., Caes. B. C. 3, 20; cf. Dig. 46, tit. 3: De solutionibus et liberationibus.—
    II.
    Trop., a solution, explanation:

    non est quod expectes, ut solutionem tibi ostendam,

    Sen. Ben. 2, 34, 1:

    argumentorum,

    id. ib. 2, 34, 1:

    somnii,

    Vulg. Dan. 4, 3; Sen. Ben. 5, 12, 2:

    captionis sophisticae,

    Gell. 18, 2, 6 (for which:

    sophismatis resolutio,

    id. 18, 2, 6, § 10).

    Lewis & Short latin dictionary > solutio

См. также в других словарях:

  • solution — [ sɔlysjɔ̃ ] n. f. • déb. XIIIe; soluciun « explication » 1119; lat. solutio, de solvere I ♦ 1 ♦ Opération mentale qui, en substituant une pluralité analysable à un ensemble complexe d éléments entremêlés, parvient à surmonter une difficulté, à… …   Encyclopédie Universelle

  • Solution — So*lu tion (s[ o]*l[=u] sh[u^]n), n. [OE. solucion, OF. solucion, F. solution, fr. L. solutio, fr. solvere, solutum, to loosen, dissolve. See {Solve}.] 1. The act of separating the parts of any body, or the condition of undergoing a separation of …   The Collaborative International Dictionary of English

  • solution — UK US /səˈluːʃən/ noun [C] ► a way to solve a problem or deal with a difficult situation: a solution to/for sth »Education is seen as a solution to the state s economic and employment problems. find/have/offer a solution »She can not find a… …   Financial and business terms

  • solution — Solution. s. f. v. Denoüement d une difficulté. Donnez la solution de cet argument, de cette difficulté. la solution est bonne, n est pas bonne. On appelle, Solution de continuité, La division d un corps continu. Il se dit principalement des… …   Dictionnaire de l'Académie française

  • solution — [sə lo͞o′shən] n. [ME solucion < OFr < L solutio < solutus: see SOLUTE] 1. a) the act, method, or process of solving a problem b) the answer to a problem c) an explanation, clarification, etc. [the solution of a mystery] d) …   English World dictionary

  • solution — I (answer) noun clarification, decipherment, determination, eludication, explanation, explicatio, explication, exposition, finding, illumination, interpretation, key. reason, resolution, right answer, solutio associated concepts: equitable… …   Law dictionary

  • solution — [n1] answer, resolution Band Aid*, clarification, elucidation, explanation, explication, key, pay dirt*, quick fix*, result, solving, the ticket*, unfolding, unraveling, unravelment; concepts 230,661,712 Ant. doubt, problem, quandary, question,… …   New thesaurus

  • solution — Solution, ou payement, Solutio. Solution ou dissolution de mariage, Solutum coniugium vel abruptum …   Thresor de la langue françoyse

  • Solution — (lat.), Lösung (s.d.) …   Kleines Konversations-Lexikon

  • solution — late 14c., a solving or being solved, from O.Fr. solucion, from L. solutionem (nom. solutio) a loosening or unfastening, also a solving, from pp. stem of solvere to loosen, untie, solve, dissolve (see SOLVE (Cf. solve)). Meaning liquid containing …   Etymology dictionary

  • solution — ► NOUN 1) a means of solving a problem. 2) the correct answer to a puzzle. 3) a liquid mixture in which the minor component (the solute) is uniformly distributed within the major component (the solvent). 4) the process of dissolving or the state… …   English terms dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»