-
1 ructor
rūctor, —, ārī depon. C, Vr, H = ructo -
2 ructor
ructor, ārī, s. ructo.
-
3 ructor
ructor, ārī, s. ructo. -
4 rūctor
rūctor —, ārī, dep. [collat. form of ructo], to belch forth, belch up: versūs, H.* * *ructari, ructatus sum V DEP -
5 ructor
ructor, āri, v. ructo init. -
6 ructor
Ructari aues. Varro. Quand la route d'aucun sent les oiseaulx qu'ils a mangé. -
7 ructo
ructo, āvī, ātum, āre, u. depon. Nbf. ructor, ārī (vgl. ερεύγομαι u. ahd. it-ruchen, wiederkäuen), rülpsen, I) im allg.: alci in os ructare, Plaut.: cui ructare turpe esset, is vomens etc., Cic.: numquam ructasse, Plin.: nec ieiunis et inanibus plenus ipse et ructans non tam apponis quam obicis cibos, Plin. pan. – Depon., ructaretur, Cic. fr. bei Paul. ex Fest. 263, 3. – m. Acc. der Speise, nach deren Genuß man rülpst, die einem aufstößt, qui crudum ructat, Cels.: stomachus acida ructans, Plin.: aprum, Mart.: u. Depon., cuius aves etiam nunc ructor, Varro r. r. 3, 2, 3. – II) prägn., 1) = eructo, rülpsen = rülpsend ausspeien, ausrülpsen, cruor ructatus, Sil.: ructatos ore cruores, Sil.: calix venenarius, in quem mors aliqua (einiges) ructarit, Tert. de res. carn. 16. – übtr., fumum, ausdünsten (von der Erde), Pallad. 9, 8, 7. – bildl., versus ructatur (Depon.), Hor. de art. poët. 457: potor Mosellae (als Gallier) Tiberim ructas, die röm. Sprache mit Eleganz sprichst, Sidon. epist. 4, 17, 1: ructans semideûm propinquitates, im Munde führend, Sidon. carm. 23, 252: u. so quae academiis et porticibus Atticis pasta sapientiam ructas, Tert. de test. anim. 1: patrio ructata (ausgesprochen) profundo, Prud. apoth. 93. – 2) = genießen, essen, qui centenis vicibus ferculorum cotidiani convivii copias ructare consuerunt, Paulin. vit. Ambros. 1. – / Über ructo u. ructor vgl. Caper 93, 10 K. Paul. ex Fest. 263, 2. Porphyr. Hor. art. poët. 457.
-
8 ructo
ructo, āvī, ātum, āre, u. depon. Nbf. ructor, ārī (vgl. ερεύγομαι u. ahd. it-ruchen, wiederkäuen), rülpsen, I) im allg.: alci in os ructare, Plaut.: cui ructare turpe esset, is vomens etc., Cic.: numquam ructasse, Plin.: nec ieiunis et inanibus plenus ipse et ructans non tam apponis quam obicis cibos, Plin. pan. – Depon., ructaretur, Cic. fr. bei Paul. ex Fest. 263, 3. – m. Acc. der Speise, nach deren Genuß man rülpst, die einem aufstößt, qui crudum ructat, Cels.: stomachus acida ructans, Plin.: aprum, Mart.: u. Depon., cuius aves etiam nunc ructor, Varro r. r. 3, 2, 3. – II) prägn., 1) = eructo, rülpsen = rülpsend ausspeien, ausrülpsen, cruor ructatus, Sil.: ructatos ore cruores, Sil.: calix venenarius, in quem mors aliqua (einiges) ructarit, Tert. de res. carn. 16. – übtr., fumum, ausdünsten (von der Erde), Pallad. 9, 8, 7. – bildl., versus ructatur (Depon.), Hor. de art. poët. 457: potor Mosellae (als Gallier) Tiberim ructas, die röm. Sprache mit Eleganz sprichst, Sidon. epist. 4, 17, 1: ructans semideûm propinquitates, im Munde führend, Sidon. carm. 23, 252: u. so quae academiis et porticibus Atticis pasta sapientiam ructas, Tert. de test. anim. 1: patrio ructata (ausgesprochen) profundo, Prud. apoth. 93. – 2) = genießen, essen, qui centenis vicibus ferculorum cotidiani convivii copias ructare consuerunt, Paulin. vit. Ambros. 1. – ⇒ Über ructo u.————ructor vgl. Caper 93, 10 K. Paul. ex Fest. 263, 2. Porphyr. Hor. art. poët. 457. -
9 ructo
ructo, āre, āvi, ātum (ructor, āri, ātus sum) [st1]1 - intr. - roter, avoir des renvois. [st1]2 - tr. - [abcl][b]a - vomir, rendre, rejeter. - [abcl]b - débiter avec emphase.[/b] - ructare sapientiam, Tert.: prêcher la sagesse.* * *ructo, āre, āvi, ātum (ructor, āri, ātus sum) [st1]1 - intr. - roter, avoir des renvois. [st1]2 - tr. - [abcl][b]a - vomir, rendre, rejeter. - [abcl]b - débiter avec emphase.[/b] - ructare sapientiam, Tert.: prêcher la sagesse.* * *Ructo, ructas, ructare. Plin. Router, Reupper. -
10 ructuor
ructuor = ructor, Itala (Veron.) Matth. 13, 35.
-
11 ructuor
ructuor = ructor, Itala (Veron.) Matth. 13, 35. -
12 ructo
ructo, āvi, ātum, 1, v. n. and a. ( dep. collat. form, ructor, Varr. R. R. 3, 2, 3:I.ructatur,
Hor. A. P. 457: ructaretur, Cic. ap. Paul. ex Fest. p. 263 Müll.) [rugo, whence ructus, erugo, eructo], to belch, eructate (class).Lit.a.Neutr.:b.ructare alicui in os,
Plaut. Ps. 5, 2, 9:cui ructare turpe est,
Cic. Phil. 2, 25, 63; id. Tusc. 5, 34, 100; id. Fam. 12, 25, 4:numquam exspuisse, numquam ructasse,
Plin. 7, 19, 18, § 80:si bene ructavit,
Juv. 3, 107.—Act., to belch up a thing: aves hospitales, i. e. to have the taste of them in one ' s mouth, Varr. R. R. 3, 2, 3:B. II.acida,
Plin. 20, 17, 68, § 176:glandem,
Juv. 6, 10:partem exiguam cenae,
id. 4, 31:aprum,
Mart. 9, 49, 8:cruorem,
Sil. 2, 685; 15, 435.—Trop., in a contemptuous sense, to belch out, give out, utter (cf. evomo):versus,
Hor. A. P. 457: propinquitates semideum, i. e. to have in one ' s mouth, be always talking about them, Sid. Carm. 23, 252:potor Mosellae Tiberim ructas,
though a Gaul, you speak like a Roman, Sid. Ep. 4, 17.
См. также в других словарях:
Festival O'les Chœurs — Le festival Ô les Chœurs est un festival de musique, cinéma et d expositions créé en 1997 et organisé par l association Elizabeth My Dear. Il se déroule à Tulle (Corrèze) en octobre novembre. Sommaire 1 Historique 1.1 2010 1.2 … Wikipédia en Français