-
1 os
1.ōs, ōris (no gen. plur.), n. [kindr. with Sanscr. āsya, os, vultus, facies], the mouth (syn. bucca): quam tibi ex ore orationem duriter dictis dedit, Enn. ap. Non. p. 512, 8:B.ex ore in ejus os inflato aquam dato palumbo,
Cato, R. R. 90:ad haec omnia percipienda os est aptissimum,
Cic. N. D. 2, 54, 184:oris hiatus,
id. ib. 2, 47, 122:os tenerum pueri,
Hor. Ep. 2, 1, 126:fetidum,
Cic. Pis. 7, 13:trilingue,
Hor. C. 2, 19, 31:os loquentis Opprimere,
Ov. M. 3, 296: in ore omnium esse, to be in everybody's mouth, to be the common talk:in ore est omni populo,
Ter. Ad. 1, 2, 13:istius nequitiam in ore vulgi atque in communibus proverbiis esse versatam,
Cic. Verr. 2, 1, 46, § 121:Harmodius in ore est,
id. Tusc. 1, 49, 116:in ore omnium,
id. Verr. 2, 2, 23, § 56:habere aliquid in ore,
to have a thing in one's mouth, be constantly talking of it, id. Fam. 6, 18, 6; id. ib. 5, 16, 2; id. Fin. 3, 11, 37; id. Att. 14, 22, 2:poscebatur ore vulgi dux Agricola,
with one voice, one consent, unanimously, Tac. Agr. 41.—So, uno ore, unanimously, Ter. Phorm. 4, 3, 20; id. And. 1, 1, 69; Curt. 10, 2, 18; Cic. Lael. 23, 86; Sen. Ep. 81, 31:uno omnes eadem ore fremebant,
Verg. A. 11, 132: volito vivus per ora virūm, soon become famous, Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 15, 34 (Epigr. v. 4 Vahl.):virūm volitare per ora,
Verg. G 3, 9:in ora vulgi, or hominum pervenire, or abire,
to get into people's mouths, become the common talk, Cat. 40, 5; Liv. 2, 36, 3:ire per ora Nomen,
Sil. 3, 135:hic Graecā doctrinā ore tenus exercitus animum bonis artibus non induerat,
i. e. only as far as his tongue, only so as to talk, Tac. A. 15, 45.—Hence, os suum aperire (eccl. Lat.), to begin to speak, Vulg. Job, 33, 2; id. Ecclus. 51, 33 et saep.:os alicujus aperire,
to cause to speak, id. Ezech. 33, 22; cf. id. ib. 24, 27;3, 27.—But: aperuerunt super me os suum, sicut leo,
threatened, Vulg. Psa. 21, 13: os sublinere alicui, to cheat, befool, v. sublino.—Esp.: pleno ore, i. e. heartily, zealously:II.ea nescio quomodo quasi pleniore ore laudamus,
Cic. Off. 1, 18, 61.—Transf.A.In gen.: the face, countenance (syn.:B.vultus, facies), acutis oculis, ore rubicundo,
Plaut. Ps. 4, 7, 118:figura oris,
Ter. Eun. 2, 3, 26: iratorum, [p. 1282] Cic. Off. 1, 29, 102:in ore sunt omhia, in eo autem ipso dominatus est omnis oculorum,
i. e. every thing depends on the countenance, id. de Or. 3, 59, 221:in tuo ore vultuque acquiesco,
id. Deiot. 2, 5:concedas hinc aliquo ab ore eorum aliquantisper,
come out from them, out from their presence, leave them alone, Ter. Heaut. 3, 3, 11. —So of lower animals:insignis et ore Et rutilis clarus squamis,
Verg. G. 4, 92:ore rubicundo (gallina),
Plin. 10, 56, 77, § 156:ales cristati cantibus oris,
Ov. M. 11, 597:coram in os aliquem laudare,
to praise one to his face, Ter. Ad. 2, 4, 5:alicui laedere os,
to insult one to his face, id. ib. 5, 4, 10:praebere os,
to expose one's self to personal insults, id. ib. 2, 2, 7; so,os praebere ad contumeliam,
Liv. 4, 35:in ore parentum liberos jugulat,
before their parents' eyes, Sen. Ben. 7, 19, 8:quae in ore atque in oculis provinciae gesta sunt,
Cic. Verr. 2, 2, 33, § 81:in ore omnium cotidie versari,
id. Rosc. Am. 6, 16:ut esset posteris ante os documentum Persarum sceleris sempiternum,
id. Rep. 3, 9, 15:illos aiunt epulis ante ora positis excruciari fame,
Macr. Somn. Scip. 1, 10, 13:ante ora conjugum omnia pati,
Liv. 28, 19, 12.—So of the face, front, as indicative of modesty or impudence: os habet, linguam, perfidiam, = Engl. cheek, Plaut. Mil. 2, 2, 33:os durum!
you brazen face! Ter. Eun. 4, 7, 36:os durissimum,
very bold, Cic. Quint. 24, 77:impudens,
Ter. Eun. 3, 5, 49:quo redibo ore ad eam, quam contempserim?
with what face? id. Phorm. 5, 7, 24; cf. id. ib. 5, 9, 53; id. Heaut. 4, 3, 22; Liv. 26, 32.—Hence, transf., boldness, effrontery, impudence:quod tandem os est illius patroni, qui, etc.,
Cic. de Or. 1, 38, 175:nostis os hominis, nostis audaciam,
id. Verr. 2, 2, 20, § 48; id. Rab. Post. 12, 34:non, si Appii os haberem,
id. Fam. 5, 10, a, 2; id. ib. 9, 8, 1.—On the contrary: os molle, modest, bashful:nihil erat mollius ore Pompeii,
Sen. Ep. 11, 3.—The head:C.Gorgonis os pulcherrimum, cinctum anguibus,
Cic. Verr. 2, 4, 56, § 124:truncis arborum antefixa ora,
Tac. A. 1, 61. —Speech ( poet.):D.ora sono discordia signant,
Verg. A. 2, 423.—A mouth, opening, entrance, aperture, orifice:E.os lenonis aedium,
Plaut. Ps. 4, 1, 41:porta velut in ore urbis,
Liv. 25, 11 fin.:ingentem lato dedit ore fenestram,
Verg. A. 2, 482:Ponti,
Cic. Verr. 2, 4, 58, § 129:os atque aditus portus,
id. ib. 2, 5, 12, §30: specūs,
entrance, Tac. A. 4, 59:vascula oris angusti,
Quint. 1, 2, 28:ulceris,
Verg. G. 3, 454:Tiberis,
Liv. 1, 33:venarum,
Cels. 2, 7.— Also of the sources of a stream:fontem superare Timavi, Unde per ora novem, etc.,
Verg. A. 1, 245.—The beak of a ship:F.ora navium Rostrata,
Hor. Epod. 4, 17.—Os leonis, lion's-mouth, a plant, Col. 10, 98.—G.The edge of a sword:2.interfecit in ore gladii,
Vulg. 1 Reg. 15, 8; id. 4 Reg. 10, 25 et saep.ŏs, ossis (collat. form ossum, i, Varr. ap. Charis. p. 112 P.; Att. ap. Prisc. p. 750 ib.; Tert. Carm. adv. Marc. 2, 196: ossu, u, Charis. p. 12 P.—In plur.:I.OSSVA for OSSA, freq. in inscrr.,
Inscr. Orell. 2906; 4361; 4806; Inscr. Osann. Syll. p. 497, 1; Cardin. Dipl. Imp. 2, 11: ossuum for ossium, Prud. steph. 5, 111), n. [prop. ossis for ostis, kindred with Sanscr. asthi, os; Gr. osteon; Slav. kostj], a bone (class.).Lit.:B.quid dicam de ossibus?
Cic. N. D. 2, 55, 139:cur hunc dolorem cineri ejus atque ossibus inussisti? (i. e. mortuo),
id. Verr. 2, 1, 44, § 113; id. ib. 2, 5, 49, § 128: ossa legere, to gather up the bones that remain after burning a corpse, Verg. A. 6, 228; Sen. Ira, 2, 33, 6:condere,
to bury, Verg. A. 5, 47: ossa legere, to extract fragments of bone from a wound, Sen. Ben. 5, 24, 3; id. Prov. 3; Quint. 6, 1, 30: tum vero exarsit juveni dolor ossibus ingens, in his bones, i. e. in his inmost part, in his soul, Verg. A. 5, 172:cui versat in ossibus Durus amor,
id. G. 3, 258; id. A. 6, 55; cf. Vulg. Job, 4, 14.—Transf., the hard or innermost part of trees or fruits:II.arborum ossa,
i. e. the inside wood, the heart, Plin. 17, 27, 43, § 252:olearum ac palmularum,
i. e. the stones, Suet. Claud. 8.—Trop., the bones, the solid parts or outlines of a discourse:utinam imitarentur (Atticos dicendo), nec ossa solum, sed etiam sanguinem,
Cic. Brut. 17, 68; cf. id. Fin. 4, 3, 6; Quint. 1, p. 34. -
2 ossu
1.ōs, ōris (no gen. plur.), n. [kindr. with Sanscr. āsya, os, vultus, facies], the mouth (syn. bucca): quam tibi ex ore orationem duriter dictis dedit, Enn. ap. Non. p. 512, 8:B.ex ore in ejus os inflato aquam dato palumbo,
Cato, R. R. 90:ad haec omnia percipienda os est aptissimum,
Cic. N. D. 2, 54, 184:oris hiatus,
id. ib. 2, 47, 122:os tenerum pueri,
Hor. Ep. 2, 1, 126:fetidum,
Cic. Pis. 7, 13:trilingue,
Hor. C. 2, 19, 31:os loquentis Opprimere,
Ov. M. 3, 296: in ore omnium esse, to be in everybody's mouth, to be the common talk:in ore est omni populo,
Ter. Ad. 1, 2, 13:istius nequitiam in ore vulgi atque in communibus proverbiis esse versatam,
Cic. Verr. 2, 1, 46, § 121:Harmodius in ore est,
id. Tusc. 1, 49, 116:in ore omnium,
id. Verr. 2, 2, 23, § 56:habere aliquid in ore,
to have a thing in one's mouth, be constantly talking of it, id. Fam. 6, 18, 6; id. ib. 5, 16, 2; id. Fin. 3, 11, 37; id. Att. 14, 22, 2:poscebatur ore vulgi dux Agricola,
with one voice, one consent, unanimously, Tac. Agr. 41.—So, uno ore, unanimously, Ter. Phorm. 4, 3, 20; id. And. 1, 1, 69; Curt. 10, 2, 18; Cic. Lael. 23, 86; Sen. Ep. 81, 31:uno omnes eadem ore fremebant,
Verg. A. 11, 132: volito vivus per ora virūm, soon become famous, Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 15, 34 (Epigr. v. 4 Vahl.):virūm volitare per ora,
Verg. G 3, 9:in ora vulgi, or hominum pervenire, or abire,
to get into people's mouths, become the common talk, Cat. 40, 5; Liv. 2, 36, 3:ire per ora Nomen,
Sil. 3, 135:hic Graecā doctrinā ore tenus exercitus animum bonis artibus non induerat,
i. e. only as far as his tongue, only so as to talk, Tac. A. 15, 45.—Hence, os suum aperire (eccl. Lat.), to begin to speak, Vulg. Job, 33, 2; id. Ecclus. 51, 33 et saep.:os alicujus aperire,
to cause to speak, id. Ezech. 33, 22; cf. id. ib. 24, 27;3, 27.—But: aperuerunt super me os suum, sicut leo,
threatened, Vulg. Psa. 21, 13: os sublinere alicui, to cheat, befool, v. sublino.—Esp.: pleno ore, i. e. heartily, zealously:II.ea nescio quomodo quasi pleniore ore laudamus,
Cic. Off. 1, 18, 61.—Transf.A.In gen.: the face, countenance (syn.:B.vultus, facies), acutis oculis, ore rubicundo,
Plaut. Ps. 4, 7, 118:figura oris,
Ter. Eun. 2, 3, 26: iratorum, [p. 1282] Cic. Off. 1, 29, 102:in ore sunt omhia, in eo autem ipso dominatus est omnis oculorum,
i. e. every thing depends on the countenance, id. de Or. 3, 59, 221:in tuo ore vultuque acquiesco,
id. Deiot. 2, 5:concedas hinc aliquo ab ore eorum aliquantisper,
come out from them, out from their presence, leave them alone, Ter. Heaut. 3, 3, 11. —So of lower animals:insignis et ore Et rutilis clarus squamis,
Verg. G. 4, 92:ore rubicundo (gallina),
Plin. 10, 56, 77, § 156:ales cristati cantibus oris,
Ov. M. 11, 597:coram in os aliquem laudare,
to praise one to his face, Ter. Ad. 2, 4, 5:alicui laedere os,
to insult one to his face, id. ib. 5, 4, 10:praebere os,
to expose one's self to personal insults, id. ib. 2, 2, 7; so,os praebere ad contumeliam,
Liv. 4, 35:in ore parentum liberos jugulat,
before their parents' eyes, Sen. Ben. 7, 19, 8:quae in ore atque in oculis provinciae gesta sunt,
Cic. Verr. 2, 2, 33, § 81:in ore omnium cotidie versari,
id. Rosc. Am. 6, 16:ut esset posteris ante os documentum Persarum sceleris sempiternum,
id. Rep. 3, 9, 15:illos aiunt epulis ante ora positis excruciari fame,
Macr. Somn. Scip. 1, 10, 13:ante ora conjugum omnia pati,
Liv. 28, 19, 12.—So of the face, front, as indicative of modesty or impudence: os habet, linguam, perfidiam, = Engl. cheek, Plaut. Mil. 2, 2, 33:os durum!
you brazen face! Ter. Eun. 4, 7, 36:os durissimum,
very bold, Cic. Quint. 24, 77:impudens,
Ter. Eun. 3, 5, 49:quo redibo ore ad eam, quam contempserim?
with what face? id. Phorm. 5, 7, 24; cf. id. ib. 5, 9, 53; id. Heaut. 4, 3, 22; Liv. 26, 32.—Hence, transf., boldness, effrontery, impudence:quod tandem os est illius patroni, qui, etc.,
Cic. de Or. 1, 38, 175:nostis os hominis, nostis audaciam,
id. Verr. 2, 2, 20, § 48; id. Rab. Post. 12, 34:non, si Appii os haberem,
id. Fam. 5, 10, a, 2; id. ib. 9, 8, 1.—On the contrary: os molle, modest, bashful:nihil erat mollius ore Pompeii,
Sen. Ep. 11, 3.—The head:C.Gorgonis os pulcherrimum, cinctum anguibus,
Cic. Verr. 2, 4, 56, § 124:truncis arborum antefixa ora,
Tac. A. 1, 61. —Speech ( poet.):D.ora sono discordia signant,
Verg. A. 2, 423.—A mouth, opening, entrance, aperture, orifice:E.os lenonis aedium,
Plaut. Ps. 4, 1, 41:porta velut in ore urbis,
Liv. 25, 11 fin.:ingentem lato dedit ore fenestram,
Verg. A. 2, 482:Ponti,
Cic. Verr. 2, 4, 58, § 129:os atque aditus portus,
id. ib. 2, 5, 12, §30: specūs,
entrance, Tac. A. 4, 59:vascula oris angusti,
Quint. 1, 2, 28:ulceris,
Verg. G. 3, 454:Tiberis,
Liv. 1, 33:venarum,
Cels. 2, 7.— Also of the sources of a stream:fontem superare Timavi, Unde per ora novem, etc.,
Verg. A. 1, 245.—The beak of a ship:F.ora navium Rostrata,
Hor. Epod. 4, 17.—Os leonis, lion's-mouth, a plant, Col. 10, 98.—G.The edge of a sword:2.interfecit in ore gladii,
Vulg. 1 Reg. 15, 8; id. 4 Reg. 10, 25 et saep.ŏs, ossis (collat. form ossum, i, Varr. ap. Charis. p. 112 P.; Att. ap. Prisc. p. 750 ib.; Tert. Carm. adv. Marc. 2, 196: ossu, u, Charis. p. 12 P.—In plur.:I.OSSVA for OSSA, freq. in inscrr.,
Inscr. Orell. 2906; 4361; 4806; Inscr. Osann. Syll. p. 497, 1; Cardin. Dipl. Imp. 2, 11: ossuum for ossium, Prud. steph. 5, 111), n. [prop. ossis for ostis, kindred with Sanscr. asthi, os; Gr. osteon; Slav. kostj], a bone (class.).Lit.:B.quid dicam de ossibus?
Cic. N. D. 2, 55, 139:cur hunc dolorem cineri ejus atque ossibus inussisti? (i. e. mortuo),
id. Verr. 2, 1, 44, § 113; id. ib. 2, 5, 49, § 128: ossa legere, to gather up the bones that remain after burning a corpse, Verg. A. 6, 228; Sen. Ira, 2, 33, 6:condere,
to bury, Verg. A. 5, 47: ossa legere, to extract fragments of bone from a wound, Sen. Ben. 5, 24, 3; id. Prov. 3; Quint. 6, 1, 30: tum vero exarsit juveni dolor ossibus ingens, in his bones, i. e. in his inmost part, in his soul, Verg. A. 5, 172:cui versat in ossibus Durus amor,
id. G. 3, 258; id. A. 6, 55; cf. Vulg. Job, 4, 14.—Transf., the hard or innermost part of trees or fruits:II.arborum ossa,
i. e. the inside wood, the heart, Plin. 17, 27, 43, § 252:olearum ac palmularum,
i. e. the stones, Suet. Claud. 8.—Trop., the bones, the solid parts or outlines of a discourse:utinam imitarentur (Atticos dicendo), nec ossa solum, sed etiam sanguinem,
Cic. Brut. 17, 68; cf. id. Fin. 4, 3, 6; Quint. 1, p. 34. -
3 amplus
amplus, a, um, Adi. m. Compar. u. Superl., umfangreich, weit, geräumig, ansehnlich, groß (Ggstz. exiguus, parvus), I) eig.: a) dem äußern Umfange, dem innern Raume nach, cella, Varr. fr.: curia, domus, Cic.: cubiculum amplum, amplissimum, Plin. ep.: corpore amplo et robusto, Suet.: amplissimi corporis (canis), Col.: quanto est res amplior et quo latior est, Lucr. – v. leb. Wesen, amplus, rubicundo colore et spectu protervo ferox, Pacuv. tr. 147: ampla capra (Ggstz. parva), Varr. r.r. 2, 1, 14: ampla sus (Ggstz. exilis), ibid. 2, 4, 4: species barbarae mulieris humanā amplior, Suet. Claud. 1, 2. – b) viel umfassend an Zahl, Menge, Höhe, Länge, Zeitdauer usw., wie unser groß, ansehnlich, reichlich, bedeutend, ausgedehnt, ausgebreitet, pecunia amplissima, Cic.: ampliores copiae, Caes.: amplior exercitus, Suet.: numerus amplior, Sall.: amplissima dies horarum quindecim, der längste Tag, Plin. – Auch im Compar. neutr. amplius subst. (nicht zu verwechseln mit dem Adv. amplius, w.s.), mehr, Größeres, non daturus sum amplius, Cic.: imponebat amplius, quam ferre possent, Cic.: u.m. folg. Genet., noch mehr, nescio an amplius negotii mihi contrahatur, Cic. – II) übtr.: a) übh. intensiv, dem Umfang nach, groß, bedeutend, occasio, Cic.: amplior potentia, Plin.: amplissimi effectus, Plin. – od. der innern Kraft nach, stark, mächtig, heftig, amplior morbus, Ter.: pro viribus amplis, ihrer Gewaltkraft gemäß, Lucr.: ampla spes, Sall.: irae ampliores, Ter.: hominum clamor, tubarum sonus... amplior quam editur resonare solet, Iustin. – b) groß dem äußern Glanze od. dem innern Gehalte nach, großartig, glänzend, herrlich, glanzvoll, ehrenvoll, praemia, Cic.: res gestae, Cic.: funus, triumphus, Nep.: amplissima verba, Cic.: u. so amplum est, »es ist ehrenvoll«, Liv.: amplum Tuscis ratus, für die Tusker darin eine Ehre findend, Liv.: quia tibi amplum et gloriosum esse censes, Liv. – c) groß der Geltung bei andern u. der äußern hohen Stellung nach, hoch, hochgestellt, hochgeehrt, angesehen, in hohem Ansehen stehend, ausgezeichnet, homo virtute cognitā et spectatā fide amplissimus, Cic.: amplae et honestae familiae, Cic.: amplissimo genere natus, Caes.: amplissimi cives, Caes.: amplissimi viri (Ggstz. homines humiles), Balb. et Opp. in Cic. ep.: subst., cuiusque aetatis amplissimi, die Angesehensten, Caes. – neutr. compar. subst., ego (ero) aedilis, hoc est paulo amplius quam privatus, Cic.: ampliora humano fastigio, für den Gipfel menschlicher Hoheit zu hohe Ehrenbezeigungen, Suet. – u. amplissimus als Titel für hohe Staatswürden (Konsuln, Senatoren, Dezemvirn usw., Priesterkollegien), etwa erlaucht, collegium decemvirale, Cic.: honor, das Konsulat, Cic.: ordo, der Senatorenstand, Plin. ep.: aber amplissimorum ordinum viri delecti, aus dem Stande od. Range der Senatoren, Ritter u. Tribuni ärarii, Cic.: amplissimi sacerdotii collegium, Cic. – / Compar. im Abl. Sing. gew. ampliore; aber ampliori, Corp. inscr. Lat. 5, 4020.
-
4 amplus
amplus, a, um, Adi. m. Compar. u. Superl., umfangreich, weit, geräumig, ansehnlich, groß (Ggstz. exiguus, parvus), I) eig.: a) dem äußern Umfange, dem innern Raume nach, cella, Varr. fr.: curia, domus, Cic.: cubiculum amplum, amplissimum, Plin. ep.: corpore amplo et robusto, Suet.: amplissimi corporis (canis), Col.: quanto est res amplior et quo latior est, Lucr. – v. leb. Wesen, amplus, rubicundo colore et spectu protervo ferox, Pacuv. tr. 147: ampla capra (Ggstz. parva), Varr. r.r. 2, 1, 14: ampla sus (Ggstz. exilis), ibid. 2, 4, 4: species barbarae mulieris humanā amplior, Suet. Claud. 1, 2. – b) viel umfassend an Zahl, Menge, Höhe, Länge, Zeitdauer usw., wie unser groß, ansehnlich, reichlich, bedeutend, ausgedehnt, ausgebreitet, pecunia amplissima, Cic.: ampliores copiae, Caes.: amplior exercitus, Suet.: numerus amplior, Sall.: amplissima dies horarum quindecim, der längste Tag, Plin. – Auch im Compar. neutr. amplius subst. (nicht zu verwechseln mit dem Adv. amplius, w.s.), mehr, Größeres, non daturus sum amplius, Cic.: imponebat amplius, quam ferre possent, Cic.: u.m. folg. Genet., noch mehr, nescio an amplius negotii mihi contrahatur, Cic. – II) übtr.: a) übh. intensiv, dem Umfang nach, groß, bedeutend, occasio, Cic.: amplior potentia, Plin.: amplissimi effectus, Plin. – od. der innern Kraft nach, stark,————mächtig, heftig, amplior morbus, Ter.: pro viribus amplis, ihrer Gewaltkraft gemäß, Lucr.: ampla spes, Sall.: irae ampliores, Ter.: hominum clamor, tubarum sonus... amplior quam editur resonare solet, Iustin. – b) groß dem äußern Glanze od. dem innern Gehalte nach, großartig, glänzend, herrlich, glanzvoll, ehrenvoll, praemia, Cic.: res gestae, Cic.: funus, triumphus, Nep.: amplissima verba, Cic.: u. so amplum est, »es ist ehrenvoll«, Liv.: amplum Tuscis ratus, für die Tusker darin eine Ehre findend, Liv.: quia tibi amplum et gloriosum esse censes, Liv. – c) groß der Geltung bei andern u. der äußern hohen Stellung nach, hoch, hochgestellt, hochgeehrt, angesehen, in hohem Ansehen stehend, ausgezeichnet, homo virtute cognitā et spectatā fide amplissimus, Cic.: amplae et honestae familiae, Cic.: amplissimo genere natus, Caes.: amplissimi cives, Caes.: amplissimi viri (Ggstz. homines humiles), Balb. et Opp. in Cic. ep.: subst., cuiusque aetatis amplissimi, die Angesehensten, Caes. – neutr. compar. subst., ego (ero) aedilis, hoc est paulo amplius quam privatus, Cic.: ampliora humano fastigio, für den Gipfel menschlicher Hoheit zu hohe Ehrenbezeigungen, Suet. – u. amplissimus als Titel für hohe Staatswürden (Konsuln, Senatoren, Dezemvirn usw., Priesterkollegien), etwa erlaucht, collegium decemvirale, Cic.: honor, das Konsulat, Cic.: ordo, der Senatorenstand, Plin. ep.: aber————amplissimorum ordinum viri delecti, aus dem Stande od. Range der Senatoren, Ritter u. Tribuni ärarii, Cic.: amplissimi sacerdotii collegium, Cic. – ⇒ Compar. im Abl. Sing. gew. ampliore; aber ampliori, Corp. inscr. Lat. 5, 4020. -
5 rubicundus
rŭbĭcundus, a, um, adj. [rubeo], red, ruddy:rufus quidam, ore rubicundo,
Plaut. Ps. 4, 7, 121; cf. id. Rud. 2, 2, 8; Ter. Hec. 3, 4, 26:corna,
Hor. Ep. 1, 16, 8:pluma,
Col. 8, 2, 7:luna,
Plin. 18, 35, 79, § 347:Priapus,
painted red, Ov. F. 6, 319 (cf. ruber): Ceres, ruddy, for flava, Verg. G. 1, 297:caelum,
Vulg. Matt. 16, 2.— Comp.:sabulo,
Varr. R. R. 1, 9, 5:habitus cometae,
Sen. Q. N. 7, 11.
См. также в других словарях:
rubicundo — adj. Vermelho … Dicionário da Língua Portuguesa
rubicundo — rubicundo, da (Del lat. rubicundus). 1. adj. Rubio que tira a rojo. 2. Dicho de una persona: De buen color y que parece gozar de completa salud. 3. Dicho del pelo: Que tira a colorado … Diccionario de la lengua española
rubicundo — (Del lat. rubicundus. ) ► adjetivo 1 De color rubio rojizo. 2 Que tiene buen color y aspecto saludable: ■ volvió rubicundo de sus vacaciones en la montaña. SINÓNIMO sonrosado 3 Se aplica al pelo que es de un color rojizo. SINÓNIMO pelirrojo * * * … Enciclopedia Universal
rubicundo — {{#}}{{LM R34645}}{{〓}} {{SynR35506}} {{[}}rubicundo{{]}}, {{[}}rubicunda{{]}} ‹ru·bi·cun·do, da› {{《}}▍ adj.{{》}} {{<}}1{{>}} {{♂}}Referido especialmente a una persona,{{♀}} que tiene buen color y parece gozar de buena salud. {{<}}2{{>}} Rubio… … Diccionario de uso del español actual con sinónimos y antónimos
rubicundo — ru·bi·cùn·do agg. LE var. → rubicondo … Dizionario italiano
rubicundo — Sinónimos: ■ rubio, rojizo, pelirrojo, colorado, vivo, sanguíneo, sonrosado … Diccionario de sinónimos y antónimos
rubicundo — da adj. Rubio rojizo. Dícese de la persona de rostro muy sonrosado y que parece gozar de completa salud … Diccionario Castellano
rubicundez — ► sustantivo femenino 1 Calidad de rubicundo: ■ heredó de su madre la rubicundez del cabello. IRREG. plural rubicundeces 2 MEDICINA Color rojo o sanguíneo, que aparece como síntoma de alguna enfermedad en la piel o en las mucosas. * * *… … Enciclopedia Universal
Michel Ney — El Mariscal Michel Ney Michel Ney (Saarlouis, 10 de enero de 1769 – París, 7 de diciembre de 1815), también llamado «le Rougeaud» («el rubicundo»), y «le Brave des braves» («el valiente de entre los valientes»), fue mariscal del ejército de… … Wikipedia Español
rubio — (adj) (Intermedio) de pelo claro, de color parecido al oro Ejemplos: Las modelos rubias y con rasgos eslavos no están de moda este año. Los habitantes del norte de Europa son normalmente rubios. Sinónimos: amarillo, dorado, rubicundo, rufo, áureo … Español Extremo Basic and Intermediate
rubicundamente — adv. De modo rubicundo. ‣ Etimologia: rubicundo + mente … Dicionário da Língua Portuguesa