Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

ringkampf

  • 1 lucta

    lucta, ae, f., das Ringen, als Kampfart, der Ringkampf (s. luctor), Hyg. fab. 273. p. 148, 8 Schm. Auson. epigr. 96, 7. p. 222 Schenkl. Apul. de Plat. 1, 2 G. Sidon. epist. 2, 2, 6. Ambros. de Iacob 1, 5.

    lateinisch-deutsches > lucta

  • 2 luctamen

    luctāmen, inis, n. (luctor), I) das Ringen, der Ringkampf, Capit. Anton. phil. 4, 9 u. Maximin. 6, 5. Lampr. Alex. Sev. 30, 4. – übtr.: a) das Ringen, Veneris luctamen anhelum, Anthol. Lat. 742, 76 (1143, 76): difficile, Claud. Mam. grat. act. 4, 3. – b) die Bemühung, Anstrengung, Verg. Aen. 8, 89. Val. Flacc. 2, 234. Claud. b. Get. 138. – c) v. der Vermischung mit einer anderen Gattung, sine luctamine alterius generis, Pallad. 3, 9, 13.

    lateinisch-deutsches > luctamen

  • 3 luctatio

    luctātio, ōnis, f. (luctor), I) das Ringen, der Ringkampf, Cic. de fato 30. Sen. ep. 88, 19. Hyg. fab. 273. Scrib. Larg. 101. – II) übtr.: A) das Ringen = das physische Ankämpfen gegen Schwierigkeiten, der Kampf, Liv. 21, 36, 7. Sen. nat. qu. 5, 12, 5 u. 7, 9, 2: luct. fortunae (mit dem Schicksal), Val. Max. 6, 9, 14: plurium ventorum inter ipsos luctatio, Sen. nat. qu. 7, 9, 2: una nobis et magna et praecipua cum carne luctatio est, Lact. 4, 25, 9. – B) das geistige Ankämpfen gegen Widerspruch, der Wortstreit, der Kampf, magna od. maior cum alqo, Cic. de fato 12. Lact. 2, 19, 2: incerta cum alqo, Cic. de fin. 2, 43: una tamen veluti luctatio civitatis fuit, pugnantis cum Caesare senatus populique Romani, ut etc., Vell. 2, 124, 2.

    lateinisch-deutsches > luctatio

  • 4 luctor

    luctor, ātus sum, ārī (zu Wz. lug, biegen, griech. λυγίζω, biege), ringen, als Ringer-, im Ringkampf kämpfen, I) eig.: exerceri plurimum currendo et luctando, Nep.: fulvā arenā, Verg.: Olympiis, Cic. – cum mortuis non nisi larvas luctari, Planc. bei Plin.: adversis cornibus inter se, von Böckchen, Verg. – beim Beischlaf, luctari cum alqo, Prop. 2, 1, 13 u. 2, 15, 5. – II) übtr.: A) ringen = physisch gegen Widerstand od. Schwierigkeiten ankämpfen, kämpfen, sich abmühen, seine Not haben, a) übh.: cum difficultate locorum, Vell.: bene cum morbo, Sen.: cum agro, Plin.: cum vitiis, Sen.: in arido solo, Liv.: in turba, Hor. – m. Abl., Africus luctatur fluctibus, Hor.: tristia robustis luctantur funera plaustris, Hor. – m. Dat., hiemi, Stat.: morti (v. Körper), Stat. – m. folg. Infin., telum eripere, Verg.: remoliri pondera terrae, Ov.: compescere risum, Ov. her. 15 (16), 12: lingua luctans loqui, Ov.: dum (spiritus) luctatur per obstantia atque intercisa vadere, Sen. nat. qu. 2, 17. – b) widerstreben, sich widersetzen, oscula mihi luctanti abstulit, Ov.: nec vetitis luctatus, Sil.: luctante amnis violentiā, Amm.: luctans glacies, Sil.: luctantia oscula, Ov.: luctantia lumina, Sil. – B) ringen = geistig od. moralisch gegen Widerstand (Widerspruch) ankämpfen, kämpfen, cum alqo luctari et congredi (v. Redner), Cic.: cum vitiis, Sen.: diu, quarum esset partium, secum luctatus, Vell.: u. so diu luctata, nach langem Ringen mit sich, Ov. – m. Infin., qui luctatur animarum ingenitas corrigere pravitates, Arnob. 2, 50. – / Infin. luctarier, Prud. perist. 10, 651. – Aktive Nbf. lucto, āvī, āre, Enn. ann. 300. Plaut. fr. bei Non. 468, 32. Ter. Hec. 829. Varro LL. 5, 61. Vgl. Prisc. 8, 25.

    lateinisch-deutsches > luctor

  • 5 lucta

    lucta, ae, f., das Ringen, als Kampfart, der Ringkampf (s. luctor), Hyg. fab. 273. p. 148, 8 Schm. Auson. epigr. 96, 7. p. 222 Schenkl. Apul. de Plat. 1, 2 G. Sidon. epist. 2, 2, 6. Ambros. de Iacob 1, 5.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > lucta

  • 6 luctamen

    luctāmen, inis, n. (luctor), I) das Ringen, der Ringkampf, Capit. Anton. phil. 4, 9 u. Maximin. 6, 5. Lampr. Alex. Sev. 30, 4. – übtr.: a) das Ringen, Veneris luctamen anhelum, Anthol. Lat. 742, 76 (1143, 76): difficile, Claud. Mam. grat. act. 4, 3. – b) die Bemühung, Anstrengung, Verg. Aen. 8, 89. Val. Flacc. 2, 234. Claud. b. Get. 138. – c) v. der Vermischung mit einer anderen Gattung, sine luctamine alterius generis, Pallad. 3, 9, 13.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > luctamen

  • 7 luctatio

    luctātio, ōnis, f. (luctor), I) das Ringen, der Ringkampf, Cic. de fato 30. Sen. ep. 88, 19. Hyg. fab. 273. Scrib. Larg. 101. – II) übtr.: A) das Ringen = das physische Ankämpfen gegen Schwierigkeiten, der Kampf, Liv. 21, 36, 7. Sen. nat. qu. 5, 12, 5 u. 7, 9, 2: luct. fortunae (mit dem Schicksal), Val. Max. 6, 9, 14: plurium ventorum inter ipsos luctatio, Sen. nat. qu. 7, 9, 2: una nobis et magna et praecipua cum carne luctatio est, Lact. 4, 25, 9. – B) das geistige Ankämpfen gegen Widerspruch, der Wortstreit, der Kampf, magna od. maior cum alqo, Cic. de fato 12. Lact. 2, 19, 2: incerta cum alqo, Cic. de fin. 2, 43: una tamen veluti luctatio civitatis fuit, pugnantis cum Caesare senatus populique Romani, ut etc., Vell. 2, 124, 2.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > luctatio

  • 8 luctor

    luctor, ātus sum, ārī (zu Wz. lug, biegen, griech. λυγίζω, biege), ringen, als Ringer-, im Ringkampf kämpfen, I) eig.: exerceri plurimum currendo et luctando, Nep.: fulvā arenā, Verg.: Olympiis, Cic. – cum mortuis non nisi larvas luctari, Planc. bei Plin.: adversis cornibus inter se, von Böckchen, Verg. – beim Beischlaf, luctari cum alqo, Prop. 2, 1, 13 u. 2, 15, 5. – II) übtr.: A) ringen = physisch gegen Widerstand od. Schwierigkeiten ankämpfen, kämpfen, sich abmühen, seine Not haben, a) übh.: cum difficultate locorum, Vell.: bene cum morbo, Sen.: cum agro, Plin.: cum vitiis, Sen.: in arido solo, Liv.: in turba, Hor. – m. Abl., Africus luctatur fluctibus, Hor.: tristia robustis luctantur funera plaustris, Hor. – m. Dat., hiemi, Stat.: morti (v. Körper), Stat. – m. folg. Infin., telum eripere, Verg.: remoliri pondera terrae, Ov.: compescere risum, Ov. her. 15 (16), 12: lingua luctans loqui, Ov.: dum (spiritus) luctatur per obstantia atque intercisa vadere, Sen. nat. qu. 2, 17. – b) widerstreben, sich widersetzen, oscula mihi luctanti abstulit, Ov.: nec vetitis luctatus, Sil.: luctante amnis violentiā, Amm.: luctans glacies, Sil.: luctantia oscula, Ov.: luctantia lumina, Sil. – B) ringen = geistig od. moralisch gegen Widerstand (Widerspruch) ankämpfen, kämpfen, cum alqo luctari et congredi (v. Redner), Cic.: cum vitiis, Sen.: diu, quarum esset par-
    ————
    tium, secum luctatus, Vell.: u. so diu luctata, nach langem Ringen mit sich, Ov. – m. Infin., qui luctatur animarum ingenitas corrigere pravitates, Arnob. 2, 50. – Infin. luctarier, Prud. perist. 10, 651. – Aktive Nbf. lucto, āvī, āre, Enn. ann. 300. Plaut. fr. bei Non. 468, 32. Ter. Hec. 829. Varro LL. 5, 61. Vgl. Prisc. 8, 25.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > luctor

См. также в других словарях:

  • Ringkampf — Ringkampf, s. Ringen …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Ringkampf — Ringer (Terrakotta aus Apulien, ca. 3. Jh. v. Chr.) Ringen ist ein Kampf und Kraftsport mit Ganzkörpereinsatz ohne weitere Hilfsmittel. Bei den Olympischen Spielen der Antike gehörte das Ringen unter dem Namen „Pale“ zu den Disziplinen des… …   Deutsch Wikipedia

  • Ringkampf — Ring|kampf [ rɪŋkampf̮], der; [e]s, Ringkämpfe [ rɪŋkɛmpf̮ə]: sportlicher Wettkampf im Ringen; das Ringen als Sport: einen Ringkampf austragen; sich im Ringkampf üben. * * * Rịng|kampf 〈m. 1u〉 Wettkampf im Ringen * * * Rịng|kampf, der [zu ↑… …   Universal-Lexikon

  • Ringkampf — Rịng·kampf der; 1 ein Kampf, bei dem zwei Leute miteinander ↑ringen (1) <einen Ringkampf austragen> 2 nur Sg; die sportliche Disziplin, bei der man ringt (2) ≈ das Ringen || zu 2 Rịng·kämp·fer der …   Langenscheidt Großwörterbuch Deutsch als Fremdsprache

  • Ringkampf — ringen: Das starke Verb mhd. ringen, ahd. ‹h›ringan »sich im Kreise oder hin und her bewegen; sich anstrengen, sich abmühen; kämpfen« gehört zu der unter ↑ Ring behandelten Wortgruppe. Es hat sich z. T. mit dem unter ↑ wringen behandelten Verb… …   Das Herkunftswörterbuch

  • Ringkampf — imtis statusas T sritis Kūno kultūra ir sportas apibrėžtis Dviejų imtynininkų vienas susiėmimas vienas kitam priešinantis taisyklių leidžiamais veiksmais. Skiriama ↑mokomoji ir ↑varžybinė imtis. atitikmenys: angl. bout vok. Kampf, m; Ringkampf, m …   Sporto terminų žodynas

  • Ringkampf — imtynės statusas T sritis Kūno kultūra ir sportas apibrėžtis Dvikovos rungtis Olimpijos žaidynėse (nuo 708 m. pr. Kr.). Imtynės egzistavo dar iki jų. Antikoje imtynininkai buvo skirstomi pagal amžių (ne į svorio kategorijas), imties laikas nebuvo …   Sporto terminų žodynas

  • Ringkampf — imtynės statusas T sritis Kūno kultūra ir sportas apibrėžtis Dvikovos sporto šakų grupė: 2 imtynininkų kova pagal varžybų taisykles. Tikslas – paguldyti varžovą ant menčių arba priversti pasiduoti. Dar ↑graikų romėnų (klasikinės) imtynės,… …   Sporto terminų žodynas

  • Ringkampf mit dem Stierchen — imtynės su jautuku statusas T sritis Kūno kultūra ir sportas apibrėžtis Klasikinė rodeo rungtis – jojikas privalo nušokti nuo šuoliuojančio žirgo, užšokti ant bėgančio jautuko, sustabdyti jį ir parversti ant žemės. atitikmenys: angl. rodeo… …   Sporto terminų žodynas

  • Ringkampf — Ringkampfm 1.heftigesWortgefecht.1920ff. 2.RingkampfimPudding=ergebnisloserStreit;vergeblichesBemühenumWahrheitundKlarheit.1960ff …   Wörterbuch der deutschen Umgangssprache

  • Ringkampf — Rịng|kampf …   Die deutsche Rechtschreibung

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»