-
1 rebellion
-
2 revolt
[rɪ'vəult] 1. nbunt m, rewolta f2. vi 3. vtbudzić (wzbudzić perf) odrazę w +locto revolt against sb/sth — buntować się przeciwko komuś/czemuś
* * *[rə'vəult] 1. verb1) (to rebel (against a government etc): The army revolted against the dictator.) zbuntować się2) (to disgust: His habits revolt me.) budzić odrazę2. noun1) (the act of rebelling: The peasants rose in revolt.) bunt2) (a rebellion.) bunt•- revolted- revolting
См. также в других словарях:
rewolta — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż Ia, CMc. rewoltalcie {{/stl 8}}{{stl 7}} zbrojne rozruchy; spisek, bunt : {{/stl 7}}{{stl 10}}Rewolta wojskowych. Rewolta pałacowa. <fr. z wł.> {{/stl 10}} … Langenscheidt Polski wyjaśnień
rewolta — ż IV, CMs. rewoltalcie; lm D. rewoltaolt «zbrojny spisek; rozruchy, bunt» Próba rewolty. Uśmierzać, tłumić, likwidować rewoltę. Dochodzi gdzieś do rewolty. Rewolta wybuchła gdzieś. ‹fr. z wł.› … Słownik języka polskiego
