Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

ramulus

  • 1 ramulus

    rāmŭlus, i, m. tige, petite branche.
    * * *
    rāmŭlus, i, m. tige, petite branche.
    * * *
        Ramulus, pen. cor. Diminut. Colu. Une branchette, Un rainceau.

    Dictionarium latinogallicum > ramulus

  • 2 ramulus

    ramulus ramulus, i m веточка

    Латинско-русский словарь > ramulus

  • 3 ramulus

    rāmulus, ī m. [demin. к ramus ]
    сучок, ветка Cato, C etc.; отпрыск, побег Col

    Латинско-русский словарь > ramulus

  • 4 ramulus

    rāmulus, ī, m. (Demin. v. ramus), der kleine Ast, das Ästchen, der Zweig, auch Wurzeltrieb, Schoß, Cic. u.a.

    lateinisch-deutsches > ramulus

  • 5 ramulus

    rāmulus, ī, m. (Demin. v. ramus), der kleine Ast, das Ästchen, der Zweig, auch Wurzeltrieb, Schoß, Cic. u.a.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > ramulus

  • 6 rāmulus

        rāmulus ī, m dim.    [ramus], a twig, sprig, shoot.
    * * *
    twig, little branch/bough

    Latin-English dictionary > rāmulus

  • 7 ramulus

    rāmŭlus, i, m. dim. [ramus], a little branch or bough, a twig, sprig, Cato, R. R. 101; Cic. Div. 1, 54, 123; Plin. 24, 15, 81, § 132; 27, 12, 88, § 111 al.

    Lewis & Short latin dictionary > ramulus

  • 8 Ramulus

    2. RUS
    3. ENG
    4. DEU
    5. FRA

    VOCABULARIUM NOMINUM ANIMALIUM QUINQUELINGUE > Ramulus

  • 9 ramulus

    -i s m 2
    ramille, brindille

    Dictionarium Latino-Gallicum botanicae > ramulus

  • 10 Ramulus bituberculatus

    2. RUS палочник m двубугорчатый
    3. ENG
    4. DEU
    5. FRA

    VOCABULARIUM NOMINUM ANIMALIUM QUINQUELINGUE > Ramulus bituberculatus

  • 11 ramulosus

    Латинско-русский словарь > ramulosus

  • 12 recido

    I re-cido, cidī, casum, ere [ cado ]
    1) падать назад ( in terras C); отскакивать (ramulus adductus in oculum recĭdit C)
    2) снова впадать ( in imbecillitatem CC); снова попадать, вновь оказываться (r. in antiquam servitutem L)
    3) вновь переходить, возвращаться ( potentatus recidit ad aliquem C)
    4) падать, обрушиваться ( poena recidit in или ad aliquem C)
    5) переходить, превращаться (ad aliquid Ph)
    in morbum r. Lвновь заболеть
    ad nihil(um) r. C etc. — свестись к нулю, исчезнуть
    id ego puto ad nihil recasurum C — думаю, что из этого ничего не выйдет
    quorsum recidat responsum tuum, non magno opere laboro C — как сложится (каков будет) твой ответ, мне довольно безразлично
    ne delusa spes ad querelam recidat Ph — как бы обманутая надежда не превратилась в жалобу (не кончилась бы разочарованием)
    6) приходиться, случаться ( in nostrum annum C); выпадать на долю, быть уделом (r. in paucos Ter)
    II re-cīdo, cīdī, cīsum, ere [ caedo ]
    1)
    а) отрубать, отрез(ыв)ать, отсекать ( sceptrum de stirpe V)
    Diliăci manu recīsi Ptделосские кастраты (о-в Целое был центром торговли рабами и, в частности, евнухами)
    б) вырубать ( hastile e silva O); вырезывать ( vulnus ense O); высекать ( columnas H); обстригать (capillos PJ; ungues PM)
    2) истреблять, вырез(ыв)ать ( nationes C)
    5) урезывать, сокращать ( ambitiosa ornamenta H); умерять, ограничивать ( nimiam loquacitatem Q)

    Латинско-русский словарь > recido

  • 13 laurus

    laurus, ī, f., der Lorbeer, Lorbeerbaum, lauri ramulus, Suet.: lauri nemus, Aur. Vict.: lauri silva, Plin. – Der Lorbeer war dem Apollo heilig, dessen Tempel oft Lorbeerhaine umgaben (dah. Clarii laurūs sentire, das Rauschen des Lorbeerhains um den Tempel des klarischen Apollo, Verg.): seine Zweige ein Kopfschmuck Apollos und der Dichter, Hor. u.a.; u. der Flamines bei gewissen Festen, Ov.: ebenso bei festlichen u. freudigen Begebenheiten ein Schmuck der Bilder der Eltern u. Ahnen, Cic.: desgleichen der Häuser, Tac. – bes. als Siegeszeichen bei Triumphen, wo der Triumphator das Haupt mit einem Lorbeerzweige umkränzt hatte u. einen anderen Lorbeerzweig in der Hand hielt, u. die Faszes der Liktoren mit Lorbeer umwunden waren usw., Cic. u.a. – dah. meton., laurus = laurea, wie Lorbeer = Lorbeerzweig, Lorbeerkranz, u. diese = Triumph od. Sieg, Cic.: Parthica, Plin. pan.: victrix, Mart.: alqm poëticā lauru coronare, Symm. epist. 1, 53. – / Sing. laurus auch nach der 4. Deklin., Genet. laurūs, Colum. 6, 7, 3 codd. Plin. 12, 98; 14, 112 u.a. Stat. Theb. 12, 492. Mart. 7, 6, 10: Abl. laurū, Hor. carm. 2, 7, 19. Colum. 4, 26, 1. Plin. 10, 157. Val. Max. 2, 2, 3. Stat Theb. 8, 127. Mart. 8, 65, 5. Gell. 5, 6, 7. Symm. epist. 1, 53: Nom. Plur. laurūs, Verg. Aen. 3, 91. Lucan. 5, 155 u.a. Plin. 15, 113. Stat silv. 4, 4, 47 u.a.: Akk. Plur. laurūs, Catull. 64, 289. Verg. Aen. 3, 360. Tibull. 2, 5, 63. Plin. 17, 96. Tac. ann. 15, 71; hist. 2, 55. Stat. silv. 4, 3, 118. Mart. 1, 108, 3 u.a.: Dat. od. Abl. Plur. lauribus, Serv. Verg. Aen. 10, 689 (dagegen lauris bei Plin. 15, 101 u. 17, 88): Vok. Plur. laurūs, Ov. fast. 4, 953. Stat. silv. 4, 3, 110. Vgl. Neue-Wagener Formenl.3 1. S. 767 u. 768 u. Georges Lexik. der lat. Wortf. S. 382 u. 383. – laurus auch masc. (vgl. Prisc. 5, 42), substrato lauro, Pallad. 12, 22, 4.

    lateinisch-deutsches > laurus

  • 14 oliva

    olīva, ae, f. = olea, I) die Olive, Colum., Hor. u.a. – II) der Ölbaum, Olivenbaum, A) eig., Cic. u.a.: arbor olivae, Colum.: olivae ramus, Verg., ramulus, Colum.: surculus olivae, Ölzweig, Augustin. – B) meton.: 1) ein Hirtenstab von Olivenholz, ein Olivenstab, Verg. ecl. 8, 16. – 2) der Ölzweig, Hor. u. Ov. – / Im Vulgärlat. oliba, Edict. Diocl. 6, 89 bis 91.

    lateinisch-deutsches > oliva

  • 15 ramulosus

    rāmulōsus, a, um (ramulus), vielästig, vielverzweigt, folium, Plin. 16, 92.

    lateinisch-deutsches > ramulosus

  • 16 recido [1]

    1. recido, cidī, cāsūrus, ere (re u. cado), I) zurückfallen, A) eig.: recidunt omnia in terras, Cic.: ramulus in oculum recidit, schnellt-, prallt zurück, Cic.: ea ipsa (saxa) multorum manibus convulsa in eos, qui commoverant, recidebant, Curt.: instabili et lubrico gradu praecipites recidebant, Curt.: (navis) etsi recta reciderat, wieder aufgefallen war, Liv. – B) übtr.: 1) zurückfallen, a) v. Pers., in einen Zustand zurückfallen, -sinken, -versetzt werden, -kommen, in graviorem morbum, Liv.: u. absol. (u. übtr.), ne recidam, damit ich keinen Rückfall bekomme, Cic.: ebenso in eandem imbecillitatem cito, Cels. – in eandem fortunam, Cic.: in antiquam servitutem, Liv. – b) v. Lebl.: α) zurückkommen, wieder eintreten, v. Fieber, Plin. 28, 228. – β) an jmd. zurückfallen, post interitum Tatii cum ad eum (sc. Romulum) potentatus omnis recidisset, Cic. de rep. 2, 14 (Müller schreibt reccidisset). – γ) auf jmd. zurückfallen, jmb. ebenfalls treffen, hunc casum ad ipsos recidere posse, Caes. – bes. auf den Urheber, auf des Urhebers Haupt, omnes in te istaec recident contumeliae, Plaut.: ut huius amentiae poena in ipsum eiusque familiam recidat, Cic.: consilia in ipsorum caput recidentia, Liv. – 2) aus einem besseren Zustande in den entgegengesetzten gleichs. zurück-, zu oder in etwas herabsinken, herabkommen, quam cito illa omnia ex laetitia et voluptate ad luctum et lacrimas reciderunt, Cic.: ex quantis opibus quo recidissent Carthaginiensium res, Liv.: ex liberatore patriae ad Aquilios se recidisse, Liv. – r. ad nihilum, ad nihil, Cic.: in eam fortunam (v. Könige), Liv.: ad hanc fortunam, Auct. b. Hisp.: spes ad querelam recidit, schlägt in Klage um (geht in Kl. über), Phaedr.: ne sineret regiae maiestatis imperium eo recidere, Liv.: eo res ista culpā docentium recidit, ut etc., Quint. – II) hinfallen, A) eig.: humi recidens, auf die Erde hinfallend, Apul. met. 1, 11 extr. – B) übtr.: 1) wohin fallen, geraten, in periculum, Curt.: ad ludibrium, dem Gespötte anheimfallen, Curt.: omnis impensa in cassum recidit, Colum.: quorsum recidat responsum tuum (wie deine A. ausfällt), non magno opere laboro, Cic. Rosc. com. 43. – 2) in eine Zeit hineinfallen, v. Ereignissen, in nostrum annum, Cic.: in aliorum consulum vigiliam, Cic. – 3) jmdm. anheimfallen, jmdm. als Eigentum usw. zufallen, artem musicam recidere in paucos, Ter. Hec. prol. alt. 39: in unum recidit ius omnium, ICt.: recidit in alqm hereditas, ICt. – / re bei den Dichtern lang gemessen und dah. reccido geschr. (Müller schreibt auch Cic. de rep. 2, 14 reccidisset), zB. Lucr. 1, 857. Ov. met. 6, 212. Iuven. 12, 54. – Partiz. Fut. Akt. recāsūrus, Cic. ad Att. 4, 18, 4 (4, 16, 12). Suet. Aug. 96, 2. Gaius inst. 1. § 127 u. 146 a. (s. Neue-Wagener Formenl.3 3, 584).

    lateinisch-deutsches > recido [1]

  • 17 remissus

    rĕmissus, a, um part.-adj. de remitto. [st2]1 [-] envoyé en retour, renvoyé, relancé, repoussé. [st2]2 [-] relâché, détendu, desserré, amolli, liquéfié, dissous. [st2]3 [-] délivré, débarrassé. [st2]4 [-] qui s'est ralenti, tempéré, modéré, adouci; indulgent, paisible, doux, où règne l'abandon. [st2]5 [-] mou, lent, inactif, indolent, apathique, négligent; qqf. dissolu. [st2]6 [-] dont on a fait remise, dont on a fait grâce; concédé, permis.    - remissior ventus, Caes.: vent plus calme.    - loca sunt temperatiora quam in Gallia, remissioribus frigoribus, Caes. BG. 5: le climat est plus tempéré que celui de la Gaule, les froids y étant moins rigoureux.    - corporibus remissis: les muscles du corps une fois détendus.    - sin remissiores esse voluerimus, Cic. Cat.: mais si nous voulons être trop indulgents.
    * * *
    rĕmissus, a, um part.-adj. de remitto. [st2]1 [-] envoyé en retour, renvoyé, relancé, repoussé. [st2]2 [-] relâché, détendu, desserré, amolli, liquéfié, dissous. [st2]3 [-] délivré, débarrassé. [st2]4 [-] qui s'est ralenti, tempéré, modéré, adouci; indulgent, paisible, doux, où règne l'abandon. [st2]5 [-] mou, lent, inactif, indolent, apathique, négligent; qqf. dissolu. [st2]6 [-] dont on a fait remise, dont on a fait grâce; concédé, permis.    - remissior ventus, Caes.: vent plus calme.    - loca sunt temperatiora quam in Gallia, remissioribus frigoribus, Caes. BG. 5: le climat est plus tempéré que celui de la Gaule, les froids y étant moins rigoureux.    - corporibus remissis: les muscles du corps une fois détendus.    - sin remissiores esse voluerimus, Cic. Cat.: mais si nous voulons être trop indulgents.
    * * *
        Remissus, Participium, siue Nomen ex participio. Lasche, Remis.
    \
        Remissiorem esse. Cic. Estre remis, et ne tenir pas la rigueur, ne s'en chaloir, N'estre point aspre.
    \
        Ab re est remissior. Il est trop negligent et nonchalant de son prouffit. B.
    \
        Remissus animo. Caes. Qui n'ha nul courage.
    \
        Remissior aestimatio. Cic. Petite, Basse.
    \
        Ambage remissa. Ouid. Laissee.
    \
        Remissus animus. Cic. Qui n'ha nul courage.
    \
        Remissum corpus. Cic. Lasche.
    \
        Remissius dicendi genus. Cic. Qui n'ha pas grande vehemence d'esmouvoir.
    \
        Remissius frigus. Caes. Qui n'est point si aspre.
    \
        Opus remissum. Ouid. Ouvrage bas et de petite estime.
    \
        Ramulus adductus quum remissus esset, in oculum recidit. Cic. Une petite branche qu'il avoit attiré à soy, apres qu'il la lascha, et qu'elle se rejecta contremont, elle le veint frapper en l'oeil.
    \
        Sanguis e pulmone remissus. Ouid. Rejecté.
    \
        Remissa temporibus studia. Cicero. Cessez ou delaissez pour un temps.

    Dictionarium latinogallicum > remissus

  • 18 laurus

    laurus, ī, f., der Lorbeer, Lorbeerbaum, lauri ramulus, Suet.: lauri nemus, Aur. Vict.: lauri silva, Plin. – Der Lorbeer war dem Apollo heilig, dessen Tempel oft Lorbeerhaine umgaben (dah. Clarii laurūs sentire, das Rauschen des Lorbeerhains um den Tempel des klarischen Apollo, Verg.): seine Zweige ein Kopfschmuck Apollos und der Dichter, Hor. u.a.; u. der Flamines bei gewissen Festen, Ov.: ebenso bei festlichen u. freudigen Begebenheiten ein Schmuck der Bilder der Eltern u. Ahnen, Cic.: desgleichen der Häuser, Tac. – bes. als Siegeszeichen bei Triumphen, wo der Triumphator das Haupt mit einem Lorbeerzweige umkränzt hatte u. einen anderen Lorbeerzweig in der Hand hielt, u. die Faszes der Liktoren mit Lorbeer umwunden waren usw., Cic. u.a. – dah. meton., laurus = laurea, wie Lorbeer = Lorbeerzweig, Lorbeerkranz, u. diese = Triumph od. Sieg, Cic.: Parthica, Plin. pan.: victrix, Mart.: alqm poëticā lauru coronare, Symm. epist. 1, 53. – Sing. laurus auch nach der 4. Deklin., Genet. laurūs, Colum. 6, 7, 3 codd. Plin. 12, 98; 14, 112 u.a. Stat. Theb. 12, 492. Mart. 7, 6, 10: Abl. laurū, Hor. carm. 2, 7, 19. Colum. 4, 26, 1. Plin. 10, 157. Val. Max. 2, 2, 3. Stat Theb. 8, 127. Mart. 8, 65, 5. Gell. 5, 6, 7. Symm. epist. 1, 53: Nom. Plur. laurūs, Verg. Aen. 3, 91. Lucan. 5, 155 u.a. Plin. 15, 113. Stat silv. 4, 4, 47
    ————
    u.a.: Akk. Plur. laurūs, Catull. 64, 289. Verg. Aen. 3, 360. Tibull. 2, 5, 63. Plin. 17, 96. Tac. ann. 15, 71; hist. 2, 55. Stat. silv. 4, 3, 118. Mart. 1, 108, 3 u.a.: Dat. od. Abl. Plur. lauribus, Serv. Verg. Aen. 10, 689 (dagegen lauris bei Plin. 15, 101 u. 17, 88): Vok. Plur. laurūs, Ov. fast. 4, 953. Stat. silv. 4, 3, 110. Vgl. Neue-Wagener Formenl.3 1. S. 767 u. 768 u. Georges Lexik. der lat. Wortf. S. 382 u. 383. – laurus auch masc. (vgl. Prisc. 5, 42), substrato lauro, Pallad. 12, 22, 4.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > laurus

  • 19 oliva

    olīva, ae, f. = olea, I) die Olive, Colum., Hor. u.a. – II) der Ölbaum, Olivenbaum, A) eig., Cic. u.a.: arbor olivae, Colum.: olivae ramus, Verg., ramulus, Colum.: surculus olivae, Ölzweig, Augustin. – B) meton.: 1) ein Hirtenstab von Olivenholz, ein Olivenstab, Verg. ecl. 8, 16. – 2) der Ölzweig, Hor. u. Ov. – Im Vulgärlat. oliba, Edict. Diocl. 6, 89 bis 91.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > oliva

  • 20 ramulosus

    rāmulōsus, a, um (ramulus), vielästig, vielverzweigt, folium, Plin. 16, 92.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > ramulosus

См. также в других словарях:

  • Ramulus — is the name of a fictional character in the various Transformers universes.Transformers character name = Ramulus caption =Ramulus toy affiliation = Maximal subgroup = Deluxe Beast Transmetal II Wreckers rank = 5 function = Scout, Survivalist… …   Wikipedia

  • Ramulus — Saltar a navegación, búsqueda ? Ramulus Clasificación científica Reino: Animalia Filo …   Wikipedia Español

  • Ramulus — Ram u*lus (r[a^]m [ u]*l[u^]s), n.; pl. {Ramuli} (r[a^]m [ u]*l[imac]). (Zo[ o]l.) A small branch, or branchlet, of corals, hydroids, and similar organisms. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Ramulus artemis — Vietnam Stabschrecke Systematik Unterklasse: Fluginsekten (Pterygota) Ordnung: Gespenstschrecken (Phasmidea) Familie: Phasmatidae Tribus …   Deutsch Wikipedia

  • ramulus — A small branch or twig; one of the terminal divisions of a ramus. [L. dim. of ramus, a branch] * * * ram·u·lus ram yə ləs n, pl ram·u·li .lī a small branch * * * ra·mu·lus (raґmu ləs) pl. raґmuli [L., dim. of ramus] …   Medical dictionary

  • Ramulus — Ra̱mulus [Verkleinerungsbildung zu lat. ramus = Ast, Zweig] m; , ...li: frühere Bez. für einen kleinen Arterienast (Anat.) …   Das Wörterbuch medizinischer Fachausdrücke

  • ramulus — ram·u·lus …   English syllables

  • ramulus —   n. (pl. li ) small branch.    ♦ ramular, a.    ♦ ramuliferous, a. bearing ramuli.    ♦ ramulose,    ♦ ramulous, a. having many ramuli …   Dictionary of difficult words

  • ramulus — …   Useful english dictionary

  • барабанная веточка глоточно-основной артерии — (ramulus tympanicus (a. pharyngobasilaris)) см. Перечень анат. терминов …   Большой медицинский словарь

  • Ramuli — Ramulus Ram u*lus (r[a^]m [ u]*l[u^]s), n.; pl. {Ramuli} (r[a^]m [ u]*l[imac]). (Zo[ o]l.) A small branch, or branchlet, of corals, hydroids, and similar organisms. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»