-
1 incitatio
incitātĭo, ōnis, f. [st2]1 [-] action d'exciter, d'animer, excitation, provocation. [st2]2 [-] mouvement rapide, véhémence, impétuosité, élan.* * *incitātĭo, ōnis, f. [st2]1 [-] action d'exciter, d'animer, excitation, provocation. [st2]2 [-] mouvement rapide, véhémence, impétuosité, élan.* * *Incitatio, huius incitationis. Cic. Roideur, Vistesse, Viste mouvement.\Languentis populi incitatio, et Effraenati moderatio, contraria. Cic. Incitation, Esmotion.\Incitatio orationis. Cic. La violence et cours d'une oraison. -
2 irritatio
irrītātĭo (inrītātĭo), ōnis, f. [st2]1 [-] action d'irriter. [st2]2 [-] action de stimuler, stimulant.* * *irrītātĭo (inrītātĭo), ōnis, f. [st2]1 [-] action d'irriter. [st2]2 [-] action de stimuler, stimulant.* * *Irritatio, Verbale. Liuius. Agacement, Irritation, Provocation, Stimulation, Adayement, Harselement. -
3 prouocatio
Prouocatio, Verbale, f. g. Provocation, Deffiance, Deffi. Prouocatione certare. Liuius.\Prouocatio. Cic. Appel au juge superieur, Appellation.\Dare poenam sine prouocatione. Cic. Sans en appeler. -
4 fermentum
fermentum ī, n [FVR-], a means of fermentation, yeast: panis nullo fermento, Ta.— A fermented drink, malt liquor, beer, V.—Fig., a provocation: istud Fermentum tibi habe, i. e. put that in your pipe, Iu.* * *fermentation, levening (process/cause); yeast; ferment/passion; sour/spoil -
5 indīgnātiō
indīgnātiō ōnis, f [indignor], displeasure, indignation, disdain: liberrima, H.: indignationem movere, L.: publicae, expressions of indignation, L.—In rhet., an appeal exciting indignation.— A provocation, occasion for indignation: ne qua indignatio desit, Iu.* * *indignation; anger; angry outburst -
6 inrītāmen (irr-)
inrītāmen (irr-) inis, n [inrito], an incitement, incentive, provocation: opes, animi inritamen avari, O.: sua (tauri) inritamina Poeniceae vestes, O. -
7 inrītāmentum (irr-)
inrītāmentum (irr-) ī, n [inrito], an incitement, incentive, provocation, inducement, stimulus: inritamentis iras militum acuere, L.: gulae, S.: pacis, Ta.: opes, inritamenta malorum, O.: posita veno inritamenta luxui, inducements to indulgence, Ta. -
8 īra
īra ae, f anger, wrath, rage, ire, passion, indignation: irā inflammatus: Ira furor brevis est, H.: irae suae parēre, N.: irā conmotus, S.: iram in eos evomere, T.: in hostilīs domos Iram vertite, H.: quorum non sufficit irae Occidisse aliquem, Iu.: irae indulgere, L.: iram ponere, H.: dum defervescat ira: ira inter eas intercessit, T.: in Romanos, propter obsides nuper interfectos, L.: ira deorum, O.: victoriae, fury: diremptae pacis, L.: ereptae virginis, V.: dicti sibi criminis, O.: Amantium, quarrels, T.: pro levibus noxiis iras gerunt, T.: veteres in populum R., L.: horribilīs exercere iras, V.: inde irae et lacrimae, Iu.: irae imperatorum, against, L.—An indignant desire: subit ira cadentem Ulcisci patriam, V.—A cause of anger, provocation: Quibus iris inpulsus? T.: dic aliquam, quae te mutaverit, iram, O.—An object of anger: iustae quibus est Mezentius irae, V.—An expression of anger: Pestis et ira deum (Harpyiae), V.—Person.: Iraeque Insidiaeque, dei (Mavortis) comitatus, V.* * *anger; resentment; rage; wrath -
9 exacerbatio
provocation; exasperation -
10 irritatio
incitement, provocation -
11 exacerbatio
exăcerbātĭo, ōnis, f. [exacerbo], an exasperation, Rufin. de Schem. 11, p. 274: peccatorum, i. e. because of, Salv. Gub. Dei, 4, 7.—II.Esp., of the stirring of divine anger by the Jews in the wilderness, the provocation, Vulg. Hebr. 3, 8; 15. -
12 indignatio
I.Lit.A.In gen.:B.sive indignatione et dolore vinculorum,
Hirt. B. G. 8, 44, 2 (Kraner, indignitate;class.): liberrima,
Hor. Epod. 4, 10:erumpens animo ac pectore,
Vell. 2, 66:senatus tanta exarsit, ut, etc.,
Plin. 33, 1, 6, § 18:indignationem alicujus in se convertere,
id. 9, 30, 48, § 92:movere,
Liv. 4, 50, 1:publicae,
id. 3, 48, 9.— Plur., expressions of indignation:audiebantur,
Liv. 25, 1, 9. —In partic., an exciting of indignation [p. 935] by rhetorical art:II.indignatio est oratio, per quam conficitur, ut in aliquem hominem magnum odium, aut in rem gravis offensio concitetur,
Cic. Inv. 1, 53, 100; Quint. 4, 3, 15.—Transf.A. B. -
13 inritamentum
irrītāmentum ( inr-), i, n. [id.], an incitement, incentive, provocative (not before the Aug. period, and most freq. in plur.;syn.: incitamentum, invitamentum, illecebra): irritamentis iras militum acuere,
Liv. 40, 27:certaminum equestrium,
id. 30, 11:gulae,
Sall. J. 89, 7:invidiae,
Tac. A. 3, 9:pacis,
id. Agr. 20; cf.:belli, non pacis,
Just. 31, 7, 9:opes, inritamenta malorum,
Ov. M. 1, 140:Veneris languentis,
Juv. 11, 16.—Of things, a provocation, obstruction acting as a dam:(fluvius) insulis inpactus, totidem incitatus inritamentis,
Plin. 5, 9, 10, § 54. -
14 ira
īra, ae ( gen. iraïI.for irae,
Lucr. 3, 303), f. [kindred to Sanscr. īr, tremere, commoveri; cf.: ir-ya, vigorous; iras-yati, to be angry; Gr. eris, erethô].Prop., anger, wrath, rage, ire:II.ira est libido poeniendi ejus, qui videatur laesisse injuriā,
Cic. Tusc. 4, 9, 21:ira, quae quamdiu perturbationem habet, dubitationem non habet,
id. ib. 4, 36, 77:ira furor brevis est,
Hor. Ep. 1, 2, 62:ira est cupiditas ulciscendae injuriae, Sen. de Ira, 1, 2, 4: facit ira nocentem Hunc sexum,
Juv. 6, 647:facere aliquid per iram,
in anger, Cic. Tusc. 4, 37, 79:plus irae suae quam utilitati communi paruisse,
to his anger, Nep. Alc. 4, 6:irā et dolore incensus,
id. Pelop. 5, 4:irā commotus,
Sall. C. 31, 6:acuere iram,
id. ib. 12, 590:attollere,
id. ib. 2, 381:concipere,
Just. 5, 10:concitare,
Ov. P. 4, 14, 41:evomere in aliquem,
Ter. Ad. 3, 2, 14:vertere in aliquem,
Hor. Epod. 5, 54:non sufficit irae occidisse aliquem,
Juv. 15, 169:indulgere irae,
Liv. 23, 3:iram exstinguere,
Petr. 94:contundere,
Col. 6, 2:frangere,
Quint. 6, 3, 9:lenire,
id. 3, 8, 12:ponere,
Hor. A. P. 160:moderari irae,
id. Ep. 1, 2, 59:pone irae frena modumque,
Juv. 8, 88:quantulacumque est occasio, sufficit irae,
id. 13, 183:dum defervescat ira,
Cic. Tusc. 4, 36, 78: deflagrat, Liv. [p. 1000] 40, 8:decedit,
Ter. Hec. 3, 5, 55:irae sunt inter aliquos,
id. And. 3, 3, 20:ira inter eas intercessit,
id. Hec. 3, 1, 25:in Romanos, propter obsides nuper interfectos,
Liv. 25, 15, 7:adversus Romanos,
id. 36, 6, 1:ira deorum,
Ov. M. 1, 378; Juv. 13, 100:numinis,
Ov. Tr. 3, 6, 23:deūm,
Verg. A. 3, 215:Junonis,
id. ib. 1, 4:in quorum mente pares sunt Et similes ira atque fames,
Juv. 15, 131.— Plur.:veteres in Populum Romanum irae,
Liv. 21, 25, 2:excitare iras,
Verg. A. 2, 594:horribiles exercere iras,
id. G. 3, 152:mollire iras,
Liv. 1, 9:induere,
Stat. Th. 1, 38:quicquid ex foedere rupto irarum in nos caelestium fuit,
Liv. 9, 1:iras plumbeas gerere,
heavy, Plaut. Poen. 3, 6, 18:inde irae et lacrimae,
Juv. 1, 168.— With obj.-gen., on account of:ob iram fugae,
Liv. 27, 7:amissae praedae,
id. 1, 5:diremptae pacis,
id. 9, 8; 21, 2; 37, 51:ereptae virginis,
Verg. A. 2, 413.—So, plur.:irae imperatorum,
against the commanders, Liv. 8, 30:cladum,
because of, indignation at, Sil. 12, 271.—Transf.A. B.An object of anger or hatred:C.justae quibus est Mezentius irae,
Verg. A. 10, 714 Jan. ad loc.:Hannibal est irae tibi,
Sil. 11, 604.—A passion inspired by anger ( poet.):D.subit ira cadentem Ulcisci patriam,
Verg. A. 2, 575.—Of inanim. and abstr. things, violence, impetuosity, fury (mostly poet.):III.belli,
Sall. Hist. Fragm. 4, 61, 3 Dietsch:ira belli desenuit,
id. ib. 1, 93:flagelli,
Val. Fl. 7, 149:maris,
id. 1, 37:dant mucronibus iras,
Sil. 7, 344:nimborum,
id. 17, 253:grandinis,
id. 12, 610. —Personified:comunt Furor Iraque cristas,
Stat. Th. 3, 424.— Plur.:Iraeque Insidiaeque, dei (Mavortis) comitatus,
Verg. A. 12, 336:atraeque genis pallentibus Irae,
Val. Fl. 2, 205; Sil. 4. 437. -
15 irritamentum
irrītāmentum ( inr-), i, n. [id.], an incitement, incentive, provocative (not before the Aug. period, and most freq. in plur.;syn.: incitamentum, invitamentum, illecebra): irritamentis iras militum acuere,
Liv. 40, 27:certaminum equestrium,
id. 30, 11:gulae,
Sall. J. 89, 7:invidiae,
Tac. A. 3, 9:pacis,
id. Agr. 20; cf.:belli, non pacis,
Just. 31, 7, 9:opes, inritamenta malorum,
Ov. M. 1, 140:Veneris languentis,
Juv. 11, 16.—Of things, a provocation, obstruction acting as a dam:(fluvius) insulis inpactus, totidem incitatus inritamentis,
Plin. 5, 9, 10, § 54. -
16 provocatio
prōvŏcātĭo, ōnis, f. [id.].I.A calling out, summoning, challenging to combat (post-Aug.):II.ex provocatione hostem interemit,
Vell. 1, 12, 4; Plin. 7, 20, 19, § 81; 7, 28, 29, § 101; 33, 1, 4, § 12.—A stimulus, provocation, encouragement (late Lat.):III.in provocationem caritatis,
Vulg. Heb. 10, 24. —A citation before a higher tribunal, an appeal (freq. and class.):ad populum provocatio esto,
Cic. Leg. 3, 3, 6; cf.:Publicola legem ad populum tulit... ne quis magistratus civem Romanum adversus provocationem necaret neve verberaret,
id. Rep. 2, 31, 53; 2, 36, 61; 2, 37, 62; 3, 32, 44; id. de Or. 2, 48, 99; id. Agr. 2, 13, 33; Liv. 1, 26:provocationem interponere,
to appeal, Dig. 49, 1, 18:est provocatio,
an appeal lies, Liv. 3, 55; Sen. Ep. 108, 31:appellatio provocatioque,
Liv. 3, 56 et saep.; Plin. praef. § 10.—In plur.:provocationes omnium rerum,
Cic. Rep. 1, 40, 62.
См. также в других словарях:
provocation — [ prɔvɔkasjɔ̃ ] n. f. • déb. XIIIe « appel »; lat. provocatio 1 ♦ Action de provoquer, d inciter (qqn) à (qqch.). ⇒ appel. Provocation à la désobéissance, au meurtre. ⇒ excitation, incitation. Provocation à se battre, au combat. Provocation en… … Encyclopédie Universelle
provocation — prov·o·ca·tion /ˌprä və kā shən/ n 1: the act of provoking 2: something that provokes, arouses, or stimulates Merriam Webster’s Dictionary of Law. Merriam Webster. 1996 … Law dictionary
Provocation — Prov o*ca tion, n. [F. provocation, L. provocatio. See {Provoke}.] 1. The act of provoking, or causing vexation or, anger. Fabyan. [1913 Webster] 2. That which provokes, or excites anger; the cause of resentment; as, to give provocation. Paley.… … The Collaborative International Dictionary of English
provocation — Provocation. sub. f. v. Action de provoquer. Provocation du vomissement, au vomissement. provocation au peché, à la vengeance … Dictionnaire de l'Académie française
provocation — (n.) early 15c., from O.Fr. provocation (12c.), from L. provocationem (nom. provocatio) a calling forth, challenge, noun of action from pp. stem of provocare provoke (see PROVOKE (Cf. provoke)) … Etymology dictionary
provocation — [präv΄ə kā′shən] n. [ME provocacion < MFr provocation < L provocatio] 1. an act or instance of provoking 2. something that provokes; esp., a cause of resentment or irritation … English World dictionary
Provocation — (v. lat.), 1) so v.w. Appellation an einen andern Richter, so Provocatio ad populum, das Rechtsmittel, vermittelst dessen jeder römische Bürger gegen eine Strafverfügung der öffentlichen Criminalgerichte (Judicia publica) an die Entscheidung des… … Pierer's Universal-Lexikon
provocation — [n] incitement, stimulus affront, annoyance, bothering, brickbat*, casus belli, cause, challenge, dare, defy, grabber*, grievance, grounds, harassment, incentive, indignity, inducement, injury, instigation, insult, irking, justification,… … New thesaurus
provocation — Provocation, Prouocatio, Proritatio, Irritatio … Thresor de la langue françoyse
provocation — ► NOUN 1) the action of provoking. 2) action or speech that provokes … English terms dictionary
provocation — n. 1) extreme, gross provocation 2) provocation for (there was no provocation for such behavior) 3) at a provocation (he loses his temper at the slightest provocation) 4) under provocation (he did use strong language, but only under extreme… … Combinatory dictionary