Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

provocation

  • 1 incitatio

    incitātĭo, ōnis, f. [st2]1 [-] action d'exciter, d'animer, excitation, provocation. [st2]2 [-] mouvement rapide, véhémence, impétuosité, élan.
    * * *
    incitātĭo, ōnis, f. [st2]1 [-] action d'exciter, d'animer, excitation, provocation. [st2]2 [-] mouvement rapide, véhémence, impétuosité, élan.
    * * *
        Incitatio, huius incitationis. Cic. Roideur, Vistesse, Viste mouvement.
    \
        Languentis populi incitatio, et Effraenati moderatio, contraria. Cic. Incitation, Esmotion.
    \
        Incitatio orationis. Cic. La violence et cours d'une oraison.

    Dictionarium latinogallicum > incitatio

  • 2 irritatio

    irrītātĭo (inrītātĭo), ōnis, f. [st2]1 [-] action d'irriter. [st2]2 [-] action de stimuler, stimulant.
    * * *
    irrītātĭo (inrītātĭo), ōnis, f. [st2]1 [-] action d'irriter. [st2]2 [-] action de stimuler, stimulant.
    * * *
        Irritatio, Verbale. Liuius. Agacement, Irritation, Provocation, Stimulation, Adayement, Harselement.

    Dictionarium latinogallicum > irritatio

  • 3 prouocatio

        Prouocatio, Verbale, f. g. Provocation, Deffiance, Deffi. Prouocatione certare. Liuius.
    \
        Prouocatio. Cic. Appel au juge superieur, Appellation.
    \
        Dare poenam sine prouocatione. Cic. Sans en appeler.

    Dictionarium latinogallicum > prouocatio

  • 4 fermentum

        fermentum ī, n    [FVR-], a means of fermentation, yeast: panis nullo fermento, Ta.— A fermented drink, malt liquor, beer, V.—Fig., a provocation: istud Fermentum tibi habe, i. e. put that in your pipe, Iu.
    * * *
    fermentation, levening (process/cause); yeast; ferment/passion; sour/spoil

    Latin-English dictionary > fermentum

  • 5 indīgnātiō

        indīgnātiō ōnis, f    [indignor], displeasure, indignation, disdain: liberrima, H.: indignationem movere, L.: publicae, expressions of indignation, L.—In rhet., an appeal exciting indignation.— A provocation, occasion for indignation: ne qua indignatio desit, Iu.
    * * *
    indignation; anger; angry outburst

    Latin-English dictionary > indīgnātiō

  • 6 inrītāmen (irr-)

        inrītāmen (irr-) inis, n    [inrito], an incitement, incentive, provocation: opes, animi inritamen avari, O.: sua (tauri) inritamina Poeniceae vestes, O.

    Latin-English dictionary > inrītāmen (irr-)

  • 7 inrītāmentum (irr-)

        inrītāmentum (irr-) ī, n    [inrito], an incitement, incentive, provocation, inducement, stimulus: inritamentis iras militum acuere, L.: gulae, S.: pacis, Ta.: opes, inritamenta malorum, O.: posita veno inritamenta luxui, inducements to indulgence, Ta.

    Latin-English dictionary > inrītāmentum (irr-)

  • 8 īra

        īra ae, f    anger, wrath, rage, ire, passion, indignation: irā inflammatus: Ira furor brevis est, H.: irae suae parēre, N.: irā conmotus, S.: iram in eos evomere, T.: in hostilīs domos Iram vertite, H.: quorum non sufficit irae Occidisse aliquem, Iu.: irae indulgere, L.: iram ponere, H.: dum defervescat ira: ira inter eas intercessit, T.: in Romanos, propter obsides nuper interfectos, L.: ira deorum, O.: victoriae, fury: diremptae pacis, L.: ereptae virginis, V.: dicti sibi criminis, O.: Amantium, quarrels, T.: pro levibus noxiis iras gerunt, T.: veteres in populum R., L.: horribilīs exercere iras, V.: inde irae et lacrimae, Iu.: irae imperatorum, against, L.—An indignant desire: subit ira cadentem Ulcisci patriam, V.—A cause of anger, provocation: Quibus iris inpulsus? T.: dic aliquam, quae te mutaverit, iram, O.—An object of anger: iustae quibus est Mezentius irae, V.—An expression of anger: Pestis et ira deum (Harpyiae), V.—Person.: Iraeque Insidiaeque, dei (Mavortis) comitatus, V.
    * * *
    anger; resentment; rage; wrath

    Latin-English dictionary > īra

  • 9 exacerbatio

    provocation; exasperation

    Latin-English dictionary > exacerbatio

  • 10 irritatio

    incitement, provocation

    Latin-English dictionary > irritatio

  • 11 exacerbatio

    exăcerbātĭo, ōnis, f. [exacerbo], an exasperation, Rufin. de Schem. 11, p. 274: peccatorum, i. e. because of, Salv. Gub. Dei, 4, 7.—
    II.
    Esp., of the stirring of divine anger by the Jews in the wilderness, the provocation, Vulg. Hebr. 3, 8; 15.

    Lewis & Short latin dictionary > exacerbatio

  • 12 indignatio

    indignātĭo, ōnis, f. [indignor], displeasure, indignation, disdain.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    sive indignatione et dolore vinculorum,

    Hirt. B. G. 8, 44, 2 (Kraner, indignitate;

    class.): liberrima,

    Hor. Epod. 4, 10:

    erumpens animo ac pectore,

    Vell. 2, 66:

    senatus tanta exarsit, ut, etc.,

    Plin. 33, 1, 6, § 18:

    indignationem alicujus in se convertere,

    id. 9, 30, 48, § 92:

    movere,

    Liv. 4, 50, 1:

    publicae,

    id. 3, 48, 9.— Plur., expressions of indignation:

    audiebantur,

    Liv. 25, 1, 9. —
    B.
    In partic., an exciting of indignation [p. 935] by rhetorical art:

    indignatio est oratio, per quam conficitur, ut in aliquem hominem magnum odium, aut in rem gravis offensio concitetur,

    Cic. Inv. 1, 53, 100; Quint. 4, 3, 15.—
    II.
    Transf.
    A.
    ( Poet.) A provocation, occasion for indignation:

    ne qua indignatio desit,

    Juv. 5, 120.—
    B.
    A hurt, wound, injury to the body, a sore (only post-class.), Veg. Vet. 1, 63; 2, 13; 5, 14 al.

    Lewis & Short latin dictionary > indignatio

  • 13 inritamentum

    irrītāmentum ( inr-), i, n. [id.], an incitement, incentive, provocative (not before the Aug. period, and most freq. in plur.;

    syn.: incitamentum, invitamentum, illecebra): irritamentis iras militum acuere,

    Liv. 40, 27:

    certaminum equestrium,

    id. 30, 11:

    gulae,

    Sall. J. 89, 7:

    invidiae,

    Tac. A. 3, 9:

    pacis,

    id. Agr. 20; cf.:

    belli, non pacis,

    Just. 31, 7, 9:

    opes, inritamenta malorum,

    Ov. M. 1, 140:

    Veneris languentis,

    Juv. 11, 16.—Of things, a provocation, obstruction acting as a dam:

    (fluvius) insulis inpactus, totidem incitatus inritamentis,

    Plin. 5, 9, 10, § 54.

    Lewis & Short latin dictionary > inritamentum

  • 14 ira

    īra, ae ( gen. iraï

    for irae,

    Lucr. 3, 303), f. [kindred to Sanscr. īr, tremere, commoveri; cf.: ir-ya, vigorous; iras-yati, to be angry; Gr. eris, erethô].
    I.
    Prop., anger, wrath, rage, ire:

    ira est libido poeniendi ejus, qui videatur laesisse injuriā,

    Cic. Tusc. 4, 9, 21:

    ira, quae quamdiu perturbationem habet, dubitationem non habet,

    id. ib. 4, 36, 77:

    ira furor brevis est,

    Hor. Ep. 1, 2, 62:

    ira est cupiditas ulciscendae injuriae, Sen. de Ira, 1, 2, 4: facit ira nocentem Hunc sexum,

    Juv. 6, 647:

    facere aliquid per iram,

    in anger, Cic. Tusc. 4, 37, 79:

    plus irae suae quam utilitati communi paruisse,

    to his anger, Nep. Alc. 4, 6:

    irā et dolore incensus,

    id. Pelop. 5, 4:

    irā commotus,

    Sall. C. 31, 6:

    acuere iram,

    id. ib. 12, 590:

    attollere,

    id. ib. 2, 381:

    concipere,

    Just. 5, 10:

    concitare,

    Ov. P. 4, 14, 41:

    evomere in aliquem,

    Ter. Ad. 3, 2, 14:

    vertere in aliquem,

    Hor. Epod. 5, 54:

    non sufficit irae occidisse aliquem,

    Juv. 15, 169:

    indulgere irae,

    Liv. 23, 3:

    iram exstinguere,

    Petr. 94:

    contundere,

    Col. 6, 2:

    frangere,

    Quint. 6, 3, 9:

    lenire,

    id. 3, 8, 12:

    ponere,

    Hor. A. P. 160:

    moderari irae,

    id. Ep. 1, 2, 59:

    pone irae frena modumque,

    Juv. 8, 88:

    quantulacumque est occasio, sufficit irae,

    id. 13, 183:

    dum defervescat ira,

    Cic. Tusc. 4, 36, 78: deflagrat, Liv. [p. 1000] 40, 8:

    decedit,

    Ter. Hec. 3, 5, 55:

    irae sunt inter aliquos,

    id. And. 3, 3, 20:

    ira inter eas intercessit,

    id. Hec. 3, 1, 25:

    in Romanos, propter obsides nuper interfectos,

    Liv. 25, 15, 7:

    adversus Romanos,

    id. 36, 6, 1:

    ira deorum,

    Ov. M. 1, 378; Juv. 13, 100:

    numinis,

    Ov. Tr. 3, 6, 23:

    deūm,

    Verg. A. 3, 215:

    Junonis,

    id. ib. 1, 4:

    in quorum mente pares sunt Et similes ira atque fames,

    Juv. 15, 131.— Plur.:

    veteres in Populum Romanum irae,

    Liv. 21, 25, 2:

    excitare iras,

    Verg. A. 2, 594:

    horribiles exercere iras,

    id. G. 3, 152:

    mollire iras,

    Liv. 1, 9:

    induere,

    Stat. Th. 1, 38:

    quicquid ex foedere rupto irarum in nos caelestium fuit,

    Liv. 9, 1:

    iras plumbeas gerere,

    heavy, Plaut. Poen. 3, 6, 18:

    inde irae et lacrimae,

    Juv. 1, 168.— With obj.-gen., on account of:

    ob iram fugae,

    Liv. 27, 7:

    amissae praedae,

    id. 1, 5:

    diremptae pacis,

    id. 9, 8; 21, 2; 37, 51:

    ereptae virginis,

    Verg. A. 2, 413.—So, plur.:

    irae imperatorum,

    against the commanders, Liv. 8, 30:

    cladum,

    because of, indignation at, Sil. 12, 271.—
    II.
    Transf.
    A.
    A cause of anger, provocation:

    aut age, dic aliquam, quae te mutaverit, iram,

    Ov. P. 4, 3, 21. —
    B.
    An object of anger or hatred:

    justae quibus est Mezentius irae,

    Verg. A. 10, 714 Jan. ad loc.:

    Hannibal est irae tibi,

    Sil. 11, 604.—
    C.
    A passion inspired by anger ( poet.):

    subit ira cadentem Ulcisci patriam,

    Verg. A. 2, 575.—
    D.
    Of inanim. and abstr. things, violence, impetuosity, fury (mostly poet.):

    belli,

    Sall. Hist. Fragm. 4, 61, 3 Dietsch:

    ira belli desenuit,

    id. ib. 1, 93:

    flagelli,

    Val. Fl. 7, 149:

    maris,

    id. 1, 37:

    dant mucronibus iras,

    Sil. 7, 344:

    nimborum,

    id. 17, 253:

    grandinis,

    id. 12, 610. —
    III.
    Personified:

    comunt Furor Iraque cristas,

    Stat. Th. 3, 424.— Plur.:

    Iraeque Insidiaeque, dei (Mavortis) comitatus,

    Verg. A. 12, 336:

    atraeque genis pallentibus Irae,

    Val. Fl. 2, 205; Sil. 4. 437.

    Lewis & Short latin dictionary > ira

  • 15 irritamentum

    irrītāmentum ( inr-), i, n. [id.], an incitement, incentive, provocative (not before the Aug. period, and most freq. in plur.;

    syn.: incitamentum, invitamentum, illecebra): irritamentis iras militum acuere,

    Liv. 40, 27:

    certaminum equestrium,

    id. 30, 11:

    gulae,

    Sall. J. 89, 7:

    invidiae,

    Tac. A. 3, 9:

    pacis,

    id. Agr. 20; cf.:

    belli, non pacis,

    Just. 31, 7, 9:

    opes, inritamenta malorum,

    Ov. M. 1, 140:

    Veneris languentis,

    Juv. 11, 16.—Of things, a provocation, obstruction acting as a dam:

    (fluvius) insulis inpactus, totidem incitatus inritamentis,

    Plin. 5, 9, 10, § 54.

    Lewis & Short latin dictionary > irritamentum

  • 16 provocatio

    prōvŏcātĭo, ōnis, f. [id.].
    I.
    A calling out, summoning, challenging to combat (post-Aug.):

    ex provocatione hostem interemit,

    Vell. 1, 12, 4; Plin. 7, 20, 19, § 81; 7, 28, 29, § 101; 33, 1, 4, § 12.—
    II.
    A stimulus, provocation, encouragement (late Lat.):

    in provocationem caritatis,

    Vulg. Heb. 10, 24. —
    III.
    A citation before a higher tribunal, an appeal (freq. and class.):

    ad populum provocatio esto,

    Cic. Leg. 3, 3, 6; cf.:

    Publicola legem ad populum tulit... ne quis magistratus civem Romanum adversus provocationem necaret neve verberaret,

    id. Rep. 2, 31, 53; 2, 36, 61; 2, 37, 62; 3, 32, 44; id. de Or. 2, 48, 99; id. Agr. 2, 13, 33; Liv. 1, 26:

    provocationem interponere,

    to appeal, Dig. 49, 1, 18:

    est provocatio,

    an appeal lies, Liv. 3, 55; Sen. Ep. 108, 31:

    appellatio provocatioque,

    Liv. 3, 56 et saep.; Plin. praef. § 10.—In plur.:

    provocationes omnium rerum,

    Cic. Rep. 1, 40, 62.

    Lewis & Short latin dictionary > provocatio

См. также в других словарях:

  • provocation — [ prɔvɔkasjɔ̃ ] n. f. • déb. XIIIe « appel »; lat. provocatio 1 ♦ Action de provoquer, d inciter (qqn) à (qqch.). ⇒ appel. Provocation à la désobéissance, au meurtre. ⇒ excitation, incitation. Provocation à se battre, au combat. Provocation en… …   Encyclopédie Universelle

  • provocation — prov·o·ca·tion /ˌprä və kā shən/ n 1: the act of provoking 2: something that provokes, arouses, or stimulates Merriam Webster’s Dictionary of Law. Merriam Webster. 1996 …   Law dictionary

  • Provocation — Prov o*ca tion, n. [F. provocation, L. provocatio. See {Provoke}.] 1. The act of provoking, or causing vexation or, anger. Fabyan. [1913 Webster] 2. That which provokes, or excites anger; the cause of resentment; as, to give provocation. Paley.… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • provocation — Provocation. sub. f. v. Action de provoquer. Provocation du vomissement, au vomissement. provocation au peché, à la vengeance …   Dictionnaire de l'Académie française

  • provocation — (n.) early 15c., from O.Fr. provocation (12c.), from L. provocationem (nom. provocatio) a calling forth, challenge, noun of action from pp. stem of provocare provoke (see PROVOKE (Cf. provoke)) …   Etymology dictionary

  • provocation — [präv΄ə kā′shən] n. [ME provocacion < MFr provocation < L provocatio] 1. an act or instance of provoking 2. something that provokes; esp., a cause of resentment or irritation …   English World dictionary

  • Provocation — (v. lat.), 1) so v.w. Appellation an einen andern Richter, so Provocatio ad populum, das Rechtsmittel, vermittelst dessen jeder römische Bürger gegen eine Strafverfügung der öffentlichen Criminalgerichte (Judicia publica) an die Entscheidung des… …   Pierer's Universal-Lexikon

  • provocation — [n] incitement, stimulus affront, annoyance, bothering, brickbat*, casus belli, cause, challenge, dare, defy, grabber*, grievance, grounds, harassment, incentive, indignity, inducement, injury, instigation, insult, irking, justification,… …   New thesaurus

  • provocation — Provocation, Prouocatio, Proritatio, Irritatio …   Thresor de la langue françoyse

  • provocation — ► NOUN 1) the action of provoking. 2) action or speech that provokes …   English terms dictionary

  • provocation — n. 1) extreme, gross provocation 2) provocation for (there was no provocation for such behavior) 3) at a provocation (he loses his temper at the slightest provocation) 4) under provocation (he did use strong language, but only under extreme… …   Combinatory dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»