Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

prosecutus

  • 1 prosecutus

    prōsĕcūtus ( prōsĕquūtus), a, um, Part., from prosequor.

    Lewis & Short latin dictionary > prosecutus

  • 2 prōsecūtus (-quūtus)

        prōsecūtus (-quūtus)    P. of prosequor.

    Latin-English dictionary > prōsecūtus (-quūtus)

  • 3 prosequor

    to attack, go with, pursue, attend.

    Latin-English dictionary of medieval > prosequor

  • 4 prosequutus

    prōsĕcūtus ( prōsĕquūtus), a, um, Part., from prosequor.

    Lewis & Short latin dictionary > prosequutus

  • 5 prosequor

    prō-sĕquor, cūtus (quūtus), 3, v. dep. a., to follow (in a friendly or hostile manner), to accompany, attend; to follow after, pursue (class.; cf.: comitor, stipo).
    I.
    Lit.:

    novum maritum volo rus prosequi,

    Plaut. Cas. 4, 2, 3:

    eum milites electi circiter CXX. sunt prosecuti,

    Caes. B. C. 3, 91:

    Dianam ture odoribusque incensis prosecutae sunt,

    Cic. Verr. 2, 4, 35, § 77; id. Att. 6, 3, 6:

    unum omnes illum prosequebantur,

    Nep. Alc. 6, 3:

    aliquem in domum,

    Gell. 18, 1, 16:

    exsequias,

    to attend a funeral, Ov. Tr. 1, 8, 14; so,

    defunctum in conditorium,

    Petr. 111; cf.:

    Bassus noster videtur mihi prosequi se,

    to attend his own funeral, Sen. Ep. 30, 5:

    lacrimis ad saevas prosequor usque fores,

    Ov. Am. 1, 4, 62; Cic. Planc. 10, 26:

    Aeneas Prosequitur lacrimans longe,

    Verg. A. 6, 476; 12, 72.—In a hostile sense, to follow after, pursue:

    fugientes prosequi,

    Caes. B. C. 2, 41:

    hostem,

    id. ib. 2, 8:

    novissimos multa millia passuum prosecuti,

    id. B. G. 2, 11; 5, 9:

    iste iratus hominem verbis vehementioribus prosequitur,

    i. e. assailed, attacked, Cic. Verr. 2, 2, 29, § 73:

    aliquem contumeliosis vocibus,

    Caes. B. C. 1, 69:

    speculatores, qui prosequerentur agmen, missi,

    Liv. 27, 15; 30, 29:

    armati qui eos prosequebantur,

    Curt. 3, 13, 9:

    aliquem lapidibus,

    Petr. 90.—Of animals:

    eādem cane anxie prosequente,

    Just. 1, 4, 11; Sil. 4, 615.—With abl., of following with the eyes:

    oculis abeuntem prosequor udis,

    Ov. H. 12, 55; 5, 55:

    aliquos visu,

    Stat. Th. 5, 483.—
    B.
    Transf., of inanim. and abstr. subjects, to follow, pursue; to accompany, attend:

    prosequitur surgens a puppi ventus euntes,

    Verg. A. 3, 130:

    naves mitterent quae se prosequerentur,

    Liv. 30, 25; cf.

    exercitus,

    id. 7, 33; Curt. 3, 3, 24:

    datae duae triremes ad prosequendum,

    Tac. H. 2, 9:

    Cattos suos saltus Hercynius prosequitur simul atque deponit,

    goes as far as their territory extends, and then ceases, id. G. 30:

    eadem (existimatio Quintum) usque ad rogum prosequatur,

    Cic. Quint. 31, 99; cf.:

    (amici) mortui vivunt: tantus eos honos prosequitur amicorum,

    id. Lael. 7, 23.—
    II.
    Trop.
    A.
    To honor, adorn, or present one with a thing, to bestow any thing upon one; constr. with abl., rarely with cum and abl.:

    benevolentiā, aut misericordiā prosequi aliquem,

    Cic. Brut. 1, 4:

    aliquem honorificis verbis,

    id. Tusc. 2, 25, 61:

    virtutem alicujus gratā memoriā,

    id. Phil. 14, 11, 30:

    nomen alicujus grato animo,

    id. ib. 4, 1, 3:

    memoriam cujuspiam clamore et plausu,

    id. ib. 10, 4, 8:

    aliquem laudibus,

    Liv. 9, 8:

    aliquem beneficiis ac liberalitate,

    Cic. Verr. 2, 3, 41, § 94:

    cum me in illo tristi et acerbo luctu atque discessu non lacrimis solum tuis, sed animo, corpore, copiis prosecutus esses,

    id. Planc. 30, 73; cf.:

    reliquum est ut tuam profectionem amore prosequar, reditum spe exspectem,

    id. Fam. 15, 21, 5:

    delictum veniā,

    Tac. A. 13, 35:

    Maximum libenter apud te testimonio prosequar,

    Plin. Ep. 10, 85 (17):

    prosecuti cum donis legatos sunt,

    Liv. 39, 55, 4:

    decedentem domum cum favore ac laudibus prosecuti sunt,

    id. 2, 31, 11:

    Senatus gratias egit Caesari, quod et ipse cum summo honore mentionem ejus prosecutus esset,

    Plin. Ep. 8, 6, 5; cf.:

    aliquem uberrimo congiario,

    Suet. Caes. 27:

    milites,

    id. Aug. 49.—
    B.
    To pursue, continue, follow up, to go on or proceed with an idea or theme:

    si (rem) non ad extremum, sed usque eo, quo opus erit, prosequemur,

    Auct. Her. 1, 9, 14:

    non prosequar longius,

    Cic. Rosc. Am. 30, 83:

    illius vero mortis opportunitatem benevolentiā prosequamur,

    id. Brut. 1, 4:

    pascua versu,

    to describe at length, Verg. G. 3, 340:

    stilo munificentiae rationem,

    Plin. Ep. 1, 8, 8:

    ut latius, quae cujusque adfectus natura sit, prosequamur,

    Quint. 5, 8, 2; 2, 6, 1: uno libello carissimam mihi memoriam prosequi, Plin. Ep. 3, 10, 3: ex ordine domesticos motus, to pursue, go through with, describe in order, Flor 3, 12, 14:

    similitudinem,

    to follow up, Sen. Ep. 13, 3.— Absol., to proceed with one's speaking ( poet.):

    prosequitur pavitans, et ficto pectore fatur,

    Verg. A. 2, 107.

    Lewis & Short latin dictionary > prosequor

  • 6 prosequor

    prosequi, prosecutus sum V DEP
    pursue; escort; describe in detail

    Latin-English dictionary > prosequor

  • 7 cohortor

    cŏ-hortor, ātus, 1, v. dep., to animate or encourage by forcible language, to incite, exhort, admonish.
    I.
    Esp., of the general before a battle, or in other milit. proceedings:

    cohortatus suos proelium commisit,

    Caes. B. G. 1, 25:

    acies instruenda, milites cohortandi, signum dandum,

    id. ib. 2, 20:

    exercitum ad pugnam,

    id. B. C. 3, 90:

    militem ad proelium,

    Quint. 12, 1, 28.—
    (β).
    With inf., Auct. B. Alex. 21; cf. Tac. A. 12, 49.—
    (γ).
    With ut or ne:

    Scipionis milites cohortatur, ut, etc.,

    Caes. B. C. 3, 82; Tac. Agr. 36:

    ipse adit reliquos, cohortatur, ne labori succumbant,

    Caes. B. G. 7, 86; cf. II.—
    II.
    In gen., and without the sphere of military operations (in good prose).
    1.
    Absol.:

    hac (eloquentiā) et cohortamur, hac persuademus,

    Cic. N. D. 2, 59, 148; Quint. 11, 3, 124:

    vereor ne majorem vim ad deterrendum habuerit quam ad cohortandum,

    Cic. de Or. 1, 61, 258.—
    2.
    Aliquem:

    Caesar Remos cohortatus liberaliterque oratione prosecutus,

    Caes. B. G. 2, 5 init.; cf.:

    non sibi cohortandum Sulpicium, sed magis conlaudandum videri,

    Cic. de Or. 1, 8, 20.—
    3.
    Aliquem ad aliquid:

    aliquem ad virtutem,

    Cic. de Or. 2, 9, 35: in hominibus ad virtutis studium cohortandis, id. Ac. 1, 4, 16:

    ad studium summae laudis,

    id. Fam. 2, 4, 2: ad pacem. id. Att. 15, 1, A, 3:

    ad concordiam,

    Suet. Claud. 46:

    ad libertatem recuperandam,

    Cic. Phil. 4, 5, 11. —
    4.
    With final clause; with ut:

    fratrem cohortatus, ut, etc.,

    Suet. Oth. 10.—With ne:

    cohortantibus invicem, ne, etc.,

    Suet. Galb. 10.

    Lewis & Short latin dictionary > cohortor

  • 8 dumtaxat

    dumtaxat (less correctly, duntax-at; in ante-Aug. monuments perh. always written separately; often in inscriptions separated by some words: dum... taxat; cf. also Lex ap. Fest. p. 246, 12 Müll.), adv. [dum-taxo; hence, lit., as far as it holds good, extends].
    I.
    To this extent, so far, in so far, as far as this matter is concerned:

    sin autem jejunitatem et siccitatem... dummodo sit polito... in Attico genere ponit, hoc recte dumtaxat,

    Cic. Brut. 82, 285:

    nos animo dumtaxat vigemus,

    id. Att. 4, 3 fin.:

    sint ista pulchriora dumtaxat adspectu,

    id. N. D. 2, 18, 47; id. Div. 2, 43, 90; id. Deiot. 1, 1; Hirt. B. Afr. 90; Dig. 4, 3, 17, § 1: dumtaxat de peculio, as far as relates to the peculium, Edict. Praet. ap. Dig. 15, 2, 1; Dig. 14, 4, 7, § 5.—
    II.
    Hence, defining a limit, either as maximum or as minimum, exactly, of the proper measure, which may be not more, or not less.
    A.
    ( Not more, i. e.) Only, simply, merely = tantummodo.
    1.
    Esp. in specifying numbers and amounts: MITTANTVR MVLIERES LIBERAE DVMTAXAT QVINQVE, Edict. Praet. ap. Dig. 25, 4, 1, § 10 med.: secum duxerit dum taxat homines IIL. (= duodequinquaginta), Lex. Acil. Repet. 32; Cato, R. R. 49 (quoted in Plin. 17, 22, 35, § 198):

    ut consules potestatem haberent tempore dumtaxat annuam, genere ipso ac jure regiam,

    Cic. Rep. 2, 32; in tmesis: eum quis volet magistratus multare, dum minore parti familiae taxat, liceto, Lex Silia A. U. C. 510, Huschke, Jurisp. Antejust. p. 10.—
    2.
    In gen., in other restrictive applications:

    dumtaxat, ut hoc promittere possis, etc.,

    Lucr. 3, 378: peditatu dumtaxat procul ad speciem utitur, equites in aciem mittit, * Caes. B. C. 2, 41, 2: Cato enim dumtaxat de magnitudine animi, etc., simply, Cic. Par. ad prooem. 3; id. N. D. 1, 38, 107; 1, 44, 123; id. Ep. ad Brut. 3; id. de Or. 2, 27, 119; Liv. 10, 25; Tac. G. 25; Suet. Caes. 55; 75; Hor. S. 2, 6, 42 et saep.; Curt. 4, 42; 9, 36 al.—
    3.
    So, non dumtaxat = non modo:

    non rebus dumtaxat, sed etiam moribus, etc.,

    Dig. 26, 7, 12, § 3:

    non eos dumtaxat, sed omnes, etc.,

    ib. 50, 16, 235; cf.:

    nec dumtaxat animum vobis fidelem praestitit, sed omnibus interfuit bellis, etc.,

    Liv. 37, 53, 9.—
    B.
    ( Not less, i. e.) At least = saltem.
    1.
    Like A. 1., esp. in numerical specifications: obsonari dumtaxat ad minam, * Plaut. Truc. 2, 4, 91: cum in testamento scriptum esset, [p. 619] ut heres in funere aut in monumento DVMTAXAT AVREOS CENTVM consumeret, non licet minus consumere, si amplius vellet, licet, Dig. 50, 16, 202:

    statim Arpinum irem, ni te in Formiano commodissime exspectari viderem, dumtaxat ad prid. Non. Mai.,

    Cic. Att. 2, 14; cf.:

    IBI EPVLENTVR DVMTAXAT IN V. ID. IVL.,

    Inscr. Orell. 707.—
    2.
    In gen., in other restrictive applications:

    valde me Athenae delectarunt: urbs dumtaxat et urbis ornamentum,

    Cic. Att. 5, 10, 5; cf. id. ib. 2, 18, 2; id. Fam. 12, 1; id. Mil. 2, 5; id. de Or. 1, 58, 249; id. Lael. 15, 53 al.: Cels. 5, 26; Sen. Ben. 5, 2; id. Ep. 58; Quint. 1, 4, 20; 2, 10, 2; Hor. A. P. 23:

    non tantum virtutes cujusque digne prosecutus, sed vitia quoque et delicta, dumtaxat modica, perpessus,

    at least, Suet. Aug. 66.—
    3.
    In a very few passages dumtaxat approaches so nearly in meaning to dummodo that it may be rendered by a conjunction in Eng., provided that:

    qui, cum luxuriose viverent, non reprehenderentur eo nomine dumtaxat cetera caverent,

    Cic. Fin. 2, 7, 21; cf. Suet. Aug. 66 supra; v. Hand, Turs. II. pp. 330-339.

    Lewis & Short latin dictionary > dumtaxat

  • 9 laciniosus

    lăcĭnĭōsus, a, um, adj. [lacinia], full of folds, full of lappets, full of corners, projections, or indentations, indented, jagged (post-Aug.).
    I.
    Lit.:

    metatus est Eam (urbem)... ad effigiem Macedonicae chlamydis orbe gyrato laciniosam,

    Plin. 5, 10, 11, § 62:

    corporis laciniosae pomparum et deliciarum ineptiae,

    Tert. Cult. Fem. 9:

    ostrea spondylo brevi, nec fibris lacinioso,

    Plin. 32, 6, 21, § 60:

    folia,

    id. 25, 10, 76, § 124.—
    II.
    Trop., qs., impeded, entangled with lappets or fringes; overloaded, redundant:

    animi imbecillitas,

    App. Mag. p. 287, 31:

    vita et implicita,

    Tert. adv. Marc. 4, 29:

    sermo,

    id. Verg. Vel. 4.— Sup.:

    haec Porphyrius sermone laciniosissimo prosecutus est (al. latissimo),

    Hier. in Dan. 11, 22.—
    * Adv.: lăcĭnĭōsē, like lappets, with lappets, Plin. 16, 43, 83, § 226 (al. lacunosa est).

    Lewis & Short latin dictionary > laciniosus

  • 10 laureatae

    laurĕātus, a, um, adj. [laurea], crowned or decked with laurel, laureate:

    imago,

    Cic. Mur. 41, 88:

    lictores,

    id. Att. 7, 10, 1:

    fasces,

    id. Div. 1, 28, 59:

    legiones,

    Liv. 45, 39: litterae, a letter announcing a victory (so called because bound up with bay-leaves), a laurelled letter, id. 45, 1:

    litterae a Postumio laureatae sequuntur,

    id. 5, 28 fin.:

    tabellae,

    id. 45, 1.— Subst.: laurĕātae, ārum (sc. litterae), a letter announcing a victory:

    ne laureatis quidem gesta prosecutus est,

    Tac. Agr. 18 fin.; cf. laurus.

    Lewis & Short latin dictionary > laureatae

  • 11 laureatus

    laurĕātus, a, um, adj. [laurea], crowned or decked with laurel, laureate:

    imago,

    Cic. Mur. 41, 88:

    lictores,

    id. Att. 7, 10, 1:

    fasces,

    id. Div. 1, 28, 59:

    legiones,

    Liv. 45, 39: litterae, a letter announcing a victory (so called because bound up with bay-leaves), a laurelled letter, id. 45, 1:

    litterae a Postumio laureatae sequuntur,

    id. 5, 28 fin.:

    tabellae,

    id. 45, 1.— Subst.: laurĕātae, ārum (sc. litterae), a letter announcing a victory:

    ne laureatis quidem gesta prosecutus est,

    Tac. Agr. 18 fin.; cf. laurus.

    Lewis & Short latin dictionary > laureatus

  • 12 secedo

    sē-cēdo, cessi, cessum, 3, v. n., to go apart, go away, separate, withdraw (class.; not in Cæs.; but cf. secessio).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen., absol.:

    secedant improbi, secernant se a bonis,

    Cic. Cat. 1, 13, 32; Ov. M. 6, 490:

    prosecutus eram viatico secedentem,

    Plin. Ep. 3, 21, 2:

    abite et de viā secedite,

    Plaut. Curc. 2, 3, 2:

    de coetu,

    Ov. M. 2, 465:

    a vestro potui secedere lusu,

    Prop. 1, 10, 9:

    utinam nostro secedere corpore possem!

    Ov. M. 3, 467.—
    2.
    Poet., of inanim. subjects, to remove, withdraw; and in the perf., to be distant:

    (luna) quantum solis secedit ab orbe,

    Lucr. 5, 705:

    ab imis terra,

    Ov. F 6, 279:

    (villa) decem et septem milibus passuum ab urbe secessit,

    Plin. Ep. 2, 17, 2; Claud. Epith. Pall. et Cell. 63.—
    B.
    In partic.
    1.
    To go aside, withdraw, [p. 1652] retire:

    secede huc nunc jam procul,

    Plaut. Capt. 2, 1, 23; so,

    huc,

    id. Am. 2, 2, 139; id. As. 3, 3, 49; id. Capt. 2, 2, 13:

    in abditam partem aedium,

    Sall. C. 20, 1:

    in utraque latera (cohortes),

    Front. Strat. 6, 6, 3:

    ad deliberandum,

    Liv. 45, 36:

    ad consultandum,

    Suet. Ner. 15:

    lex Spartana vetat secedere amantes,

    Prop. 3, 14 (4, 13), 21:

    secedit humumque Effodit,

    Ov. M. 11, 185. —
    b.
    In post-Aug. authors (esp. in Suet.), to retire from public into private life; absol.:

    integrā aetate ac valetudine statuit repente secedere seque e medio quam longissime amovere,

    Suet. Tib. 10:

    illuc e comitatu suo,

    id. Aug. 98; so Plin. Ep. 1, 9, 3:

    ab Urbe,

    Suet. Gram. 3:

    in insulam, etc.,

    Quint. 3, 1, 17; Suet. Vesp. 4; id. Gram. 5; cf.

    Rhodum,

    id. Caes. 4.—
    c.
    To seek the exclusive society of any one, to retire from the world:

    ad optimos viros,

    Sen. Ot. Sap. 1, 1. —
    2.
    Polit., to separate one's self by rebellion, to revolt, secede (syn.:

    deficio, descisco): ut anno XVI. post reges exactos propter nimiam dominationem potentium secederent,

    Cic. Corn. 1, p. 450 Orell.:

    saepe ipsa plebes armata a patribus secessit,

    Sall. C. 33, 3; Suet. Tib. 2:

    injussu consulum in Sacrum Montem secessisse,

    to have marched out in rebellion, Liv. 2, 32; so,

    in Sacrum Montem,

    id. 7, 40; Flor. 1, 23:

    in Janiculum (plebs),

    Plin. 16, 10, 15, § 37.—
    II.
    Trop. (very rare; perh. only poet. and in post-Aug. prose):

    antequam ego incipio secedere et aliā parte considere,

    to dissent from the opinion, Sen. Ep. 117, 4:

    a fesso corpore sensus,

    Cat. 64, 189:

    qui solitarius separatusque a communi malo civitatis secesserit,

    has withdrawn himself, Gell. 2, 12, 1:

    cum ad stilum secedet,

    shall give himself up to writing, Quint. 1, 12, 12:

    in te ipse secede,

    retire within yourself, Sen. Ep. 25, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > secedo

См. также в других словарях:

  • Prosecute — Pros e*cute, v. t. [imp. & p. p. {Prosecuted}; p. pr. & vb. n. {Prosecuting}.] [L. prosecutus, p. p. of prosequi to follow, pursue. See {Pursue}.] [1913 Webster] 1. To follow or pursue with a view to reach, execute, or accomplish; to endeavor to… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Prosecuted — Prosecute Pros e*cute, v. t. [imp. & p. p. {Prosecuted}; p. pr. & vb. n. {Prosecuting}.] [L. prosecutus, p. p. of prosequi to follow, pursue. See {Pursue}.] [1913 Webster] 1. To follow or pursue with a view to reach, execute, or accomplish; to… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Prosecuting — Prosecute Pros e*cute, v. t. [imp. & p. p. {Prosecuted}; p. pr. & vb. n. {Prosecuting}.] [L. prosecutus, p. p. of prosequi to follow, pursue. See {Pursue}.] [1913 Webster] 1. To follow or pursue with a view to reach, execute, or accomplish; to… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • prosecute — verb ( cuted; cuting) Etymology: Middle English, from Latin prosecutus, past participle of prosequi to pursue more at pursue Date: 15th century transitive verb 1. to follow to the end ; pursue until finished < was…ordered to prosecute the war… …   New Collegiate Dictionary

  • Hadrian — Infobox Roman emperor name =Emperor Hadrian title = Emperor of the Roman Empire full name =Publius Aelius Hadrianus (from birth to accession and adoption); Caesar Publius Aelius Traianus Hadrianus Augustus (as emperor) caption =Bust of Hadrian… …   Wikipedia

  • John of Worcester — King Henry I s Dream in the Chronicle. John of Worcester (died circa 1140) was an English monk and chronicler. He is usually held to be the author of the Chronicon ex chronicis. Contents …   Wikipedia

  • Adriano — Para otros usos de este término, véase Adriano (desambiguación). Adriano Emperador del Imperio romano …   Wikipedia Español

  • Triunfo de San Rafael de la Puerta del Puente — Vista completa. El Triunfo de San Rafael de la Puerta del Puente es uno de los muchos triunfos existentes en la ciudad de Córdoba dedicados al arcángel San Rafael, ángel custodio de la ciudad. Está situado en la plaza del Triunfo del barrio de la …   Wikipedia Español

  • prosecute — prosecutable, adj. prosecutability, n. /pros i kyooht /, v., prosecuted, prosecuting. v.t. 1. Law. a. to institute legal proceedings against (a person). b. to seek to enforce or obtain by legal process. c. to conduct criminal proceedings in court …   Universalium

  • pursuit — /peuhr sooht /, n. 1. the act of pursuing: in pursuit of the fox. 2. an effort to secure or attain; quest: the pursuit of happiness. 3. any occupation, pastime, or the like, in which a person is engaged regularly or customarily: literary pursuits …   Universalium

  • prosecute — pros·e·cute / prä si ˌkyüt/ vb cut·ed, cut·ing [Latin prosecutus, past participle of prosequi to pursue] vt 1: to institute and carry forward legal action against for redress or esp. punishment of a crime 2: to institute and carry on a lawsuit… …   Law dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»