-
1 prosecutor
[΄prɔsikju:tə] n իրավ. մեղադրող. Public prosecutor Պետական մեղադրող, դատախազ -
2 Prosecutor
مدع ، شاك -
3 Public prosecutor
نائب عام ، مدع عُمُومِي -
4 public
I[΄pʌblik] n հասարակություն, ժողովուրդ. the general public լայն հասարակությունը the theatre-going public թատերասեր հասարակությունը in public հասարակայնորենII[΄pʌblik] a հասարակական, ժողովրդա կան, հանրային. պետականացված, պետական. public buildings/toilets հասարա կական շենքեր/զուգարաններ. public holidays ժողովրդական/ազգային տոներ. public authority պետական ձեռնարկություն. public figure հասարակական գործիչ. public spirit քաղաքացիական ոգի. public library/debate հանրային գրադա րան. բաց քննարկումներ. public property հանրային սեփականություն. public prosecutor իրավ. պետա կան մեղադրյալ, դատախազ. public transport քաղաքային/հանրային տրանսպորտ. public school մասնավոր դպրոց. make smth public հրապարակային դարձնել[΄pʌblik] a հմկրգ. հասանելի, ընդհանուր. public data հասանելի տվյալներ. public data base հասանելի տյալ ների բազա. public domain software անվճար գրադարանա յին ապահովում
См. также в других словарях:
Prosecutor — An advocate in court Occupation Activity sectors Law Description … Wikipedia
prosecutor — pros·e·cu·tor / prä si ˌkyü tər/ n 1: a person who institutes a prosecution (as by making an affidavit or complaint charging the defendant) 2: a government attorney who presents the state s case against the defendant in a criminal prosecution… … Law dictionary
prosecutor — pros‧e‧cu‧tor [ˈprɒsɪkjuːtə ǁ ˈprɑːsɪkjuːtər] noun [countable] LAW 1. a lawyer who represents the authorities in bringing a criminal charge against someone 2. a lawyer representing the government in a court of law: • The agreement between the two … Financial and business terms
Prosecutor — Pros e*cu tor, n. [Cf. L. prosecutor an attendant.] 1. One who prosecutes or carries on any purpose, plan, or business. [1913 Webster] 2. (Law) The person who institutes and carries on a criminal suit against another in the name of the government … The Collaborative International Dictionary of English
prosecutor — 1590s, from M.L. prosecutor, agent noun from prosequi (see PROSECUTE (Cf. prosecute)). Related: Prosecutorial … Etymology dictionary
Prosecutor — (spr. próßekjutor), im engl. Strafprozeß der die Verfolgung eines Verbrechens Betreibende, der Ankläger. Er beantragt zu diesem Zweck zunächst eine Voruntersuchung (examination) vor einem Friedensrichter (s. d.). In dem Termin vor diesem trägt… … Meyers Großes Konversations-Lexikon
prosecutor — a person who prosecutes, especially in a criminal court, is spelt or, not er … Modern English usage
prosecutor — ► NOUN 1) a person, especially a public official, who prosecutes someone. 2) a lawyer who conducts the case against a defendant. DERIVATIVES prosecutorial adjective … English terms dictionary
prosecutor — [präs′ə kyo͞ot΄ər] n. [ML < LL, companion, attendant] 1. a person who prosecutes 2. Law a) a person who institutes a prosecution in court b) PROSECUTING ATTORNEY … English World dictionary
prosecutor — /pros i kyooh teuhr/, n. 1. Law. a. See prosecuting attorney. b. a person, as a complainant or chief witness, instigating prosecution in a criminal proceeding. 2. a person who prosecutes. [1590 1600; < ML, LL prosecutor pursuer. See PROSECUTE,… … Universalium
prosecutor — One who prosecutes another for a crime in the name of the government. One who instigates the prosecution upon which an accused is arrested or who prefers an accusation against the party whom he suspects to be guilty, as does a district, county,… … Black's law dictionary
