Перевод: со всех языков на немецкий

с немецкого на все языки

polis

  • 1 polis

    polis Polizei f; Polizist m, -in f;
    polis arabası Streifenwagen m;
    polis filmi Krimi(nalfilm) m;
    polis hafiyesi Detektiv m;
    polis memuru Polizeibeamte(r), Polizeibeamtin f;
    polis müdürü Polizeichef m;
    polis romanı Kriminalroman m

    Türkçe-Almanca sözlük > polis

  • 2 polis

    polis s
    Polizei f

    Sözlük Türkçe-Almanca kompakt > polis

  • 3 polis

    polis1 [pu'liːs, pɔ-] (-en; -er) Versicherungsschein m, Police f
    polis2 (-en; -er) Polizei f; Schutzmann m, Polizist m; umg Schupo m;
    kvinnlig polis Polizistin f;
    hemlig polis Geheimpolizei f;
    förbjuden av polisen polizeilich verboten

    Svensk-tysk ordbok > polis

  • 4 polis arabası

    Streifenwagen m

    Sözlük Türkçe-Almanca kompakt > polis arabası

  • 5 polis denetimi

    Polizeikontrolle f

    Sözlük Türkçe-Almanca kompakt > polis denetimi

  • 6 polis hafiyesi

    Zivilfahnder(in) m(f)

    Sözlük Türkçe-Almanca kompakt > polis hafiyesi

  • 7 polis karakolu

    Polizeiwache f, Polizeirevier nt

    Sözlük Türkçe-Almanca kompakt > polis karakolu

  • 8 polis memuru

    Polizeibeamte(r), -beamtin m, f

    Sözlük Türkçe-Almanca kompakt > polis memuru

  • 9 polis noktası

    Polizeidienststelle f

    Sözlük Türkçe-Almanca kompakt > polis noktası

  • 10 polis radyosu

    Polizeifunk m

    Sözlük Türkçe-Almanca kompakt > polis radyosu

  • 11 polis şiddeti

    ohne pl Polizeigewalt f

    Sözlük Türkçe-Almanca kompakt > polis şiddeti

  • 12 Megale polis

    Megalē polis, s. Megalopolis.

    lateinisch-deutsches > Megale polis

  • 13 Megale polis

    Megalē polis, s. Megalopolis.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Megale polis

  • 14 gizli polis

    1) Geheimpolizei f
    2) ( sivil güvenlik görevlisi) Zivilfahnder m

    Sözlük Türkçe-Almanca kompakt > gizli polis

  • 15 polistilo

    Diccionario Español-Alemán > polistilo

  • 16 Megalopolis

    Megalopolis, Akk. im, Abl. ī, f. u. Megalē polis, Akk. in, f. (Μεγαλόπολις u. Μεγάλη πόλις), Stadt in Arkadien, Geburtsort des Polybius, Form Megalop. b. Liv. 36, 31, 6; 45, 28, 4: Form Megale polis b. Plin. 4, 20: Akk. Megalen Polin, Liv. 32, 5, 5; 35, 36, 10. – Dav.: a) Megalopolītae, ārum, m., die Einw. von M., die Megalopoliten, Liv. – b) Megalopolitānus, a, um, megalopolitanisch, aus Megalopolis, filia Alexandri cuiusdam Megalopolitani, Liv. – Plur. subst., Megalopolitānī, ōrum, m., die Einw. von Megalopolis, die Megalopolitaner, Liv.

    lateinisch-deutsches > Megalopolis

  • 17 Megalopolis

    Megalopolis, Akk. im, Abl. ī, f. u. Megalē polis, Akk. in, f. (Μεγαλόπολις u. Μεγάλη πόλις), Stadt in Arkadien, Geburtsort des Polybius, Form Megalop. b. Liv. 36, 31, 6; 45, 28, 4: Form Megale polis b. Plin. 4, 20: Akk. Megalen Polin, Liv. 32, 5, 5; 35, 36, 10. – Dav.: a) Megalopolītae, ārum, m., die Einw. von M., die Megalopoliten, Liv. – b) Megalopolitānus, a, um, megalopolitanisch, aus Megalopolis, filia Alexandri cuiusdam Megalopolitani, Liv. – Plur. subst., Megalopolitānī, ōrum, m., die Einw. von Megalopolis, die Megalopolitaner, Liv.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Megalopolis

  • 18 Gytheum

    Gythēum u. - īum, iī, n. (Γύθειον) u. Gythium, iī, n. (Γύθιον), Stadt u. Hafen an der Ostküste des lakonischen Meerbusens, Arsenal der Stadt Sparta, j. Paleo-Polis, Form -ēum, Cic. de off. 3, 49. Liv. 34, 29, 2. Form -īum, Mela 2, 3, 9 (= 2 § 51). – Dav. Gytheātēs, ae, m. (Γυθεάτης), gytheatisch, sinus, Plin. 4, 16.

    lateinisch-deutsches > Gytheum

  • 19 Neapolis

    Neāpolis, polis, Akk. polim u. polin, Abl. polī, f. (Νεάπολις, Neustadt), I) der vierte Stadtteil von Syrakus, Cic. Verr. 4, 119. Liv. 25, 25, 5. – II) berühmte Seestadt in Kampanien am westl. Abhange des Vesuvs, Kolonie des nahen Kumä, Sitz griech. Kunst u. Wissenschaft, j. Neapel, Cic. Rab. post. 26: otiosa, Hor. epod. 5, 43: docta, Mart. 5, 78, 14. – Arch. Nbf. Novapolis, Varro LL. 6, 58. – Dav.: A) Neāpolītānus, a, um, neapolitanisch, Cic. – subst., Neāpolītānī, ōrum, m., die Einwohner von Neapolis, die Neapolitaner, Cic.: Neapolitānum, ī, n., ein Landgut bei Neapel, wie das des Attikus, des Lukullus u.a., Cic. u. Plin. ep. – B) Neāpolītēs, ae, m. (Νεαπολίτης), aus Neapolis gebürtig, ein Neapolitaner, Dion Neapolites, Augustin. de civ. dei 21, 8, 2. p. 504, 22 D2. – C) Neāpolītis, tidis, f., neapolitanisch, meretrix, Afran. com. 136. – III) Stadt in Zeugitana, j. Nabal, Auct. b. Afr. 2, 6.

    lateinisch-deutsches > Neapolis

  • 20 obvius

    obvius, a, um (ob u. via), begegnend, entgegen, I) eig.: obviae litterae, unterwegs eintreffende, Tac.: obv. esse alci, Cic., od. fieri, Liv., in den Wurf kommen, entgegentreten, begegnen: obvios esse inter se, einander begegnen, Sall.: quidquid concitatis equis obvium esset, alles, was dem Laufe der Rosse entgegenträte, Curt.: alqm obvium habere, Tac. u. Iustin.: se dare alci obvium, begegnen, Liv.: ebenso dari alci obvium, jmdm. in den Wurf kommen, begegnen, Liv.: obvium ire hosti, entgegenrücken, Curt: litteras obvias alci mittere, Cic.: litterae mihi volant obviae, Cic.: cui mater se tulit obvia, Verg.: obvia cui Camilla occurrit, Verg.: alci obvius eo, Ov.: poterisne rotatis obvius ire polis, ne te citus auferat axis, kannst du der Umdrehung der Pole entgegengehen, ohne daß dich ihr rascher Flug davonträgt, Ov.: in obvio classi esse, der Fl. begegnen, Liv.: nullo obvio hoste, da sich kein F. entgegenstellte, Curt.: quidquid venerit obvium loquamur, was uns vor den Mund kommt, Mart.: u. so in legendo esse obvium (aufstoßen), v. Wörtern, Gell. 18, 12, 10: u. se dare obvios, plötzlich einfallen, v. Versen, Macr. sat. 5, 3, 1. – subst., obvius, iī, m., der Begegnende, libellus ab obvio quodam porrectus, Suet.: oft Plur., obvios percunctari, Cic.: obvios non videre, Quint.: passim obvii (wer in den Weg kam) caedebantur, Curt.: stercore in vultum et pectus ab omnibus obviis appetitus, Eutr. – II) übtr.: 1) entgegen (im Wege, in der Nähe, zur Hand) befindlich, -liegend, montes, qui obvii erant itineri adversariorum, die dem Marsche der G. im Wege lagen, Nep.: cubiculum obvium soli, Plin. ep.: calvitium quoquoversus obvium, sichtbar, Apul.: quidquid obvium erat (zur Hand war), quo armari possent, arripiunt, Curt. – bes. von Wörtern, oft vorkommend, gang und gäbe, est ›vestibulum‹ in sermonibus celebre atque obvium verbum, Macr. sat. 6, 8, 15: ›municipes‹ et ›municipia‹ sunt verba dictu facilia et usu obvia, Gell. 16, 13, 1. – 2) ausgesetzt, preisgegeben, furiis ventorum, Verg.: Graiis, Verg. – 3) nahe liegend, leicht-, bald zur Hand, opes, Tac.: urbana crimina, quorum obvii testes erant, Tac.: virtutem obviam et illaboratam habere, ungesucht und ohne Mühe, Quint.: cuncta prompta et obvia habere, Tac. – m. folg. Infin., cum obvium proximumque esset dicere ›dimidiā etc.‹, Gell. 3, 14, 12. – 4) entgegen-, zuvorkommend, leicht zugänglich, gefällig, comitas, Tac.: voluntas, Quint. – v. Pers., est obvius et expositus, Plin. ep. – 5) sich leicht einfindend, sich aufdrängend, obviā rerum similitudine et satietate, Tac. ann. 4, 33: exemplum velut obviā assentatione conquirere, Plin. ep. 1, 8, 17.

    lateinisch-deutsches > obvius

См. также в других словарях:

  • Polis — Saltar a navegación, búsqueda Para la estrella Mu Sagittarii, véase Polis (estrella). Polis (en griego πολις, poleis πολεις en plural) era la denominación dada a las ciudades estado de la antigua Grecia, surgidas desde la Edad Oscura hasta la… …   Wikipedia Español

  • polis — PÓLIS, polisuri, s.n. Formă de organizare statală în Grecia antică; oraş stat în Grecia antică. – Din gr. polis. Trimis de baron, 19.01.2003. Sursa: DEX 98  pólis s. n., pl. pólisuri Trimis de siveco, 10.08.2004. Sursa: Dicţionar ortografic … …   Dicționar Român

  • poliş — PÓLIŞ s.m. (fam.) Cârnat polonez. – Din engl. Polish [sausage]. Trimis de cata, 09.04.2004. Sursa: DEX 98  PÓLIŞ s. (cârnat) polonez. (A mâncat poliş cu pâine.) Trimis de siveco, 05.08.2004. Sursa: Sinonime  póliş s. m. Trimis de siveco,… …   Dicționar Român

  • pólis — s. f. 2 núm. Cidade estado.   ‣ Etimologia: latim polis, is, do grego pólis, eos, cidade …   Dicionário da Língua Portuguesa

  • polis — / pɔlis/ s.f. [dal gr. pólis città ]. (stor.) [città indipendente caratteristica dell età classica greca] ▶◀ città stato …   Enciclopedia Italiana

  • polis — pȏlis m DEFINICIJA pov. 1. pol. u antičkoj Grčkoj, grad država, samostalna i autonomna zajednica slobodnih ljudi 2. u antičkoj Grčkoj, grad uopće, različit od okolnih sela i gradova u susjednim regijama po specifičnim kulturnim, arhitektonskim i… …   Hrvatski jezični portal

  • polis — [pō′lis] n. pl. poleis [pō′līs΄] [Gr polis: see POLICE] in ancient Greece, a city state …   English World dictionary

  • Polis — Polis, fester Platz der Lokri Opuntii an der Grenze von Ätolien; beim j. Karutos …   Pierer's Universal-Lexikon

  • polis — index city Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • polis — (n.) ancient Greek city state, 1894; see POLICY (Cf. policy) (1) …   Etymology dictionary

  • poliš — pòliš m DEFINICIJA žarg. sredstvo za poliranje automobila, namještaja i sl.; laštilo ETIMOLOGIJA engl. polish …   Hrvatski jezični portal

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»