Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

pascha

  • 1 pascha

    pascha, ae, f., and ătis, n., = pascha (Hebr.).
    I.
    The feast of the Passover, Easter:

    sollennibus Paschae,

    Tert. ad Uxor. 2, 4:

    lege dedit pascham,

    id. in Carm. adv. Marc. 2, 80:

    pascharum dies,

    Symm. Ep. 10, 77:

    dominicum pascha celebrare,

    Hier. Ep. 96, n. 20:

    post sanctum pascha,

    Aus. Ep. 10, 17:

    paschate vicino,

    Hier. in Matt. 26, 3:

    per tria paschata,

    id. in Dan. 9, 24.—
    II.
    The paschal lamb, Vulg. 1 Cor. 5, 7; cf. id. Marc. 14, 12.

    Lewis & Short latin dictionary > pascha

  • 2 pascha

    pascha, ātis, n. (vom hebr. חספ), I) das Paschafest, Osterfest, die Ostern, Symm. u.a.: pascha facere od. celebrare cum Iudaeis, Hieron. de vir. ill. 43 u. 45. – II) das Osterlamm, Vulg. 1. Corinth. 5, 7.

    lateinisch-deutsches > pascha

  • 3 pascha

    pascha, ātis, n. (vom hebr. חספ), I) das Paschafest, Osterfest, die Ostern, Symm. u.a.: pascha facere od. celebrare cum Iudaeis, Hieron. de vir. ill. 43 u. 45. – II) das Osterlamm, Vulg. 1. Corinth. 5, 7.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > pascha

  • 4 pascha

    atis n. и pascha, ae f. (евр.)

    Латинско-русский словарь > pascha

  • 5 pascha

    Пасха, отсюда paschalis (1. 2. 6 - 8 C. 3, 13. 1. 3. 4 C. Th. 9, 38. 1. 6 C. Th. 16, 6).

    Латинско-русский словарь к источникам римского права > pascha

  • 6 pascha

    Passover; Easter

    Latin-English dictionary > pascha

  • 7 paschalis

    paschālis, e [ pascha ]
    пасхальный (tempus CTh; laetitiae dies CJ)
    victĭma p. Ecclpascha 2.

    Латинско-русский словарь > paschalis

  • 8 praefectus [3]

    3. praefectus, ī, m. (praeficio), der Vorgesetzte, Vorsteher, Aufseher, Befehlshaber, teils adjekt. mit Dat., teils subst. mit Genet., I) im Privatleben: praefectos (sc. familiarum) alacriores faciundum praemiis, Varro: his (Graeculis philosophis) utitur quasi praefectis libidinum suarum, Cic.: scherzh. praefecti popinae atque luxuriae, der größten Feinschmecker u. Tafelschwelger, Favorin. bei Gell. 15, 8, 2. – II) im Staatsleben, als Titel besonderer Zivil- u. Militärämter, A) im allg.: pr. gymnasii (γυμνασιάρχης), Plaut.: pr. moribus mulierum (γυναικονόμος), Aufs. über die Sitten der Frauen u. über häusl. Zucht, Plaut. (vgl. ut mulieribus praefectus praeponatur, Cic.): pr. custodum, B. der Wache, Nep.: pr. vigilum, Tac. u. ICt., u. vigilibus, ICt. u. Inscr., B. der sieben Kohorten der Nachtwache, Polizeiwache, Scharwache: nocturnae custodiae, Nachtwachtmeisrer, Apul.: pr. annonae, Liv. u.a., u. rei frumentariae, Tac., Getreideaufseher, Obermarktmeister, Proviantmeister der für die gehörige Verproviantierung der Stadt Rom zu sorgen hatte, damit keine Teuerung u. Hungersnot eintrat): pr. alimentorum, der Vorsteher der Verteilung von Lebensmitteln, Corp. inscr. Lat. 11, 6338 u. 14, 3599, 7: pr. urbis, Liv. u.a., urbi, Varro fr., Gell. u.a., urbicus, Lampr., Platzoberster der Hauptstadt (Rom) u. Befehlshaber der fünf cohortes urbanae, zur Zeit der Republik nur Stellvertreter des abwesenden Konsuls, in der Kaiserzeit stehendes Amt mit einer besonderen Jurisdiktion: pr. aerarii u. aerario, der Schatzmeister, Plin. ep. u.a. – beim Heere, pr. castrorum u. castris, der Lagermeister (der für das Abstecken und Aufschlagen des Lagers u. alles dazu Gehörige Sorge trug), Tac. u.a.; vgl. Veget. mil. 2, 10: pr. fabrûm (fabrorum), s. 1. faber1. faber no. I: pr. praetorii, Suet. u. Tac., u. praetorio, Veget. u. ICt., Oberster der kaiserl. Leibwache (= der 9 cohortes praetoriae), in späterer Zeit Verwalter eines Hauptteiles des röm. Reiches: ders. pr. praetoriarum cohortium, Tac.: dagegen pr. cohortis (praetoriae), Offizier, Tac.: pr. legionis, der B. der Legion zur Zeit der Republik legatus gen.), Tac. u.a.; vgl. Veget. mil. 2, 9: arcis praesidiique pr., Liv. – bei der Flotte, pr. classis, der B. der Fl., der Admiral, Liv. u.a. (verb. dux praefectusque classis, Cic.); zur Kaiserzeit der B. der zu Misenum u. der B. der zu Ravenna stationierten kaiserl. Flotte, Tac. u. Veget.; vgl. pr. remigum qui Ravennae haberentur, Tac.: pr. navis, Schiffskapitän, Plur. praefecti navium, Liv. u. Flor. – B) insbes.: 1) der Befehlshaber einer Abteilung (ala bei der Reiterei, cohors beim Fußvolk) Bundesgenossentruppen, pr. equitum Gallorum, Hirt. b. G.: pr. alae, Tac.: pr. cohortis, Tac. – 2) der Statthalter, bei den Römern, pr. Aegypti, Suet.: Alpium, Plin. – bei den Persern, Pascha, Lydiae, Ioniae totiusque Phrygiae, Nep. – 3) der Oberbefehlshaber der Truppen der asiatischen Könige, der Feldherr, Pascha, gew. mit de Zusatze pr. regis od. regius, Nep. u. Flor.: im Zshg. bl. praefectus, Flor.

    lateinisch-deutsches > praefectus [3]

  • 9 praefectus

    1. praefectus, a, um, Adi. (prae u. factus), vorher bewirkt, vorher bereitet, Cael. Aur. de morb. acut. 3, 17, 174; de morb. chron. 5, 4, 71 u.a.
    ————————
    2. praefectus, a, um, s. praeficio.
    ————————
    3. praefectus, ī, m. (praeficio), der Vorgesetzte, Vorsteher, Aufseher, Befehlshaber, teils adjekt. mit Dat., teils subst. mit Genet., I) im Privatleben: praefectos (sc. familiarum) alacriores faciundum praemiis, Varro: his (Graeculis philosophis) utitur quasi praefectis libidinum suarum, Cic.: scherzh. praefecti popinae atque luxuriae, der größten Feinschmecker u. Tafelschwelger, Favorin. bei Gell. 15, 8, 2. – II) im Staatsleben, als Titel besonderer Zivil- u. Militärämter, A) im allg.: pr. gymnasii (γυμνασιάρχης), Plaut.: pr. moribus mulierum (γυναικονόμος), Aufs. über die Sitten der Frauen u. über häusl. Zucht, Plaut. (vgl. ut mulieribus praefectus praeponatur, Cic.): pr. custodum, B. der Wache, Nep.: pr. vigilum, Tac. u. ICt., u. vigilibus, ICt. u. Inscr., B. der sieben Kohorten der Nachtwache, Polizeiwache, Scharwache: nocturnae custodiae, Nachtwachtmeisrer, Apul.: pr. annonae, Liv. u.a., u. rei frumentariae, Tac., Getreideaufseher, Obermarktmeister, Proviantmeister der für die gehörige Verproviantierung der Stadt Rom zu sorgen hatte, damit keine Teuerung u. Hungersnot eintrat): pr. alimentorum, der Vorsteher der Verteilung von Lebensmitteln, Corp. inscr. Lat. 11, 6338 u. 14, 3599, 7: pr. urbis, Liv. u.a., urbi, Varro fr., Gell. u.a., urbicus, Lampr., Platzoberster der Hauptstadt (Rom) u. Befehlshaber der fünf cohortes urbanae, zur
    ————
    Zeit der Republik nur Stellvertreter des abwesenden Konsuls, in der Kaiserzeit stehendes Amt mit einer besonderen Jurisdiktion: pr. aerarii u. aerario, der Schatzmeister, Plin. ep. u.a. – beim Heere, pr. castrorum u. castris, der Lagermeister (der für das Abstecken und Aufschlagen des Lagers u. alles dazu Gehörige Sorge trug), Tac. u.a.; vgl. Veget. mil. 2, 10: pr. fabrûm (fabrorum), s. 1. faber1. faber no. I: pr. praetorii, Suet. u. Tac., u. praetorio, Veget. u. ICt., Oberster der kaiserl. Leibwache (= der 9 cohortes praetoriae), in späterer Zeit Verwalter eines Hauptteiles des röm. Reiches: ders. pr. praetoriarum cohortium, Tac.: dagegen pr. cohortis (praetoriae), Offizier, Tac.: pr. legionis, der B. der Legion zur Zeit der Republik legatus gen.), Tac. u.a.; vgl. Veget. mil. 2, 9: arcis praesidiique pr., Liv. – bei der Flotte, pr. classis, der B. der Fl., der Admiral, Liv. u.a. (verb. dux praefectusque classis, Cic.); zur Kaiserzeit der B. der zu Misenum u. der B. der zu Ravenna stationierten kaiserl. Flotte, Tac. u. Veget.; vgl. pr. remigum qui Ravennae haberentur, Tac.: pr. navis, Schiffskapitän, Plur. praefecti navium, Liv. u. Flor. – B) insbes.: 1) der Befehlshaber einer Abteilung (ala bei der Reiterei, cohors beim Fußvolk) Bundesgenossentruppen, pr. equitum Gallorum, Hirt. b. G.: pr. alae, Tac.: pr. cohortis, Tac. – 2) der Statthalter, bei den Römern, pr. Aegypti, Suet.: Alpium, Plin. – bei den
    ————
    Persern, Pascha, Lydiae, Ioniae totiusque Phrygiae, Nep. – 3) der Oberbefehlshaber der Truppen der asiatischen Könige, der Feldherr, Pascha, gew. mit de Zusatze pr. regis od. regius, Nep. u. Flor.: im Zshg. bl. praefectus, Flor.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > praefectus

  • 10 azyma

    azymus ( azymon, Prud. Apoth. 421), a, um, adj., = azumos, unleavened (very freq. in Vulg.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    azymi panes,

    Vulg. Exod. 12, 8; ib. Jud. 6, 21:

    panis,

    Scrib. Comp. 133:

    lagana azyma,

    Vulg. Lev. 2, 4; ib. 1 Par. 23, 29; and so subst.: azyma, ōrum, n., Vulg. Exod. 12, 15; ib. Lev. 8, 2 al.—
    B.
    Esp., of the Jewish feast of unleavened bread:

    dies festus azymorum,

    Vulg. Luc. 22, 1:

    dies azymorum,

    ib. Act. 12, 3; 20, 6; also absol.: Erat pascha et azyma (Gr. Ên to pascha kai ta azuma), ib. Marc. 14, 1.—
    II.
    Trop., unleavened, i. e. morally uncorrupted, pure:

    sicut estis azymi,

    Vulg. 1 Cor. 5, 7:

    in azymis sinceritatis,

    ib. ib. 5, 8. [p. 217]

    Lewis & Short latin dictionary > azyma

  • 11 azymon

    azymus ( azymon, Prud. Apoth. 421), a, um, adj., = azumos, unleavened (very freq. in Vulg.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    azymi panes,

    Vulg. Exod. 12, 8; ib. Jud. 6, 21:

    panis,

    Scrib. Comp. 133:

    lagana azyma,

    Vulg. Lev. 2, 4; ib. 1 Par. 23, 29; and so subst.: azyma, ōrum, n., Vulg. Exod. 12, 15; ib. Lev. 8, 2 al.—
    B.
    Esp., of the Jewish feast of unleavened bread:

    dies festus azymorum,

    Vulg. Luc. 22, 1:

    dies azymorum,

    ib. Act. 12, 3; 20, 6; also absol.: Erat pascha et azyma (Gr. Ên to pascha kai ta azuma), ib. Marc. 14, 1.—
    II.
    Trop., unleavened, i. e. morally uncorrupted, pure:

    sicut estis azymi,

    Vulg. 1 Cor. 5, 7:

    in azymis sinceritatis,

    ib. ib. 5, 8. [p. 217]

    Lewis & Short latin dictionary > azymon

  • 12 azymus

    azymus ( azymon, Prud. Apoth. 421), a, um, adj., = azumos, unleavened (very freq. in Vulg.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    azymi panes,

    Vulg. Exod. 12, 8; ib. Jud. 6, 21:

    panis,

    Scrib. Comp. 133:

    lagana azyma,

    Vulg. Lev. 2, 4; ib. 1 Par. 23, 29; and so subst.: azyma, ōrum, n., Vulg. Exod. 12, 15; ib. Lev. 8, 2 al.—
    B.
    Esp., of the Jewish feast of unleavened bread:

    dies festus azymorum,

    Vulg. Luc. 22, 1:

    dies azymorum,

    ib. Act. 12, 3; 20, 6; also absol.: Erat pascha et azyma (Gr. Ên to pascha kai ta azuma), ib. Marc. 14, 1.—
    II.
    Trop., unleavened, i. e. morally uncorrupted, pure:

    sicut estis azymi,

    Vulg. 1 Cor. 5, 7:

    in azymis sinceritatis,

    ib. ib. 5, 8. [p. 217]

    Lewis & Short latin dictionary > azymus

  • 13 sollemnizo

    Латинско-русский словарь > sollemnizo

  • 14 paschalis

    paschālis, e (pascha), zu Ostern gehörig, Oster-, tempus, Cod. Theod.: dapes, Sedul.: liber, von Ostern handelndes, Augustin.

    lateinisch-deutsches > paschalis

  • 15 sollemnizo

    sollemnizo (sollempnizo), āre (sollemnis), feierlich begehen, pascha, Augustin. serm. 93, 5 Mai.

    lateinisch-deutsches > sollemnizo

  • 16 paschalis

    paschālis, e (pascha), zu Ostern gehörig, Oster-, tempus, Cod. Theod.: dapes, Sedul.: liber, von Ostern handelndes, Augustin.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > paschalis

  • 17 sollemnizo

    sollemnizo (sollempnizo), āre (sollemnis), feierlich begehen, pascha, Augustin. serm. 93, 5 Mai.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > sollemnizo

  • 18 paschalis

    paschālis, e, adj. [pascha], of or belonging to the Passover or to Easter, paschal: paschale tempus, Cod. Th. 9, 35, 4: dapes, Sedul. init.:

    liber,

    that treats of the Passover, Hier. Ep. 99, n. 1.

    Lewis & Short latin dictionary > paschalis

См. также в других словарях:

  • PASCHA — improprie significat agnum Paschalem, dies festos, totamque illam celebritatem et observationem, imo apud B. Paulum ipsummet Christum per agnum Paschalem adumbratum; proprie vero transitum notat, non enim trahit originem nominis a verbo πάχω,… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Pascha — bezeichnet: Pascha (Titel), osmanischer Titel Pessach, aramäische und neutestamentliche Bezeichnung eines der drei jüdischen Hauptfeste in den Ostkirchen das christliche Osterfest, siehe Ostern Pascha (Köln), Bordell in Köln Pas cha, russische… …   Deutsch Wikipedia

  • Pascha — (türk., bei den Franken früher »Bassa«), Beamtentitel in der Türkei. Man unterschied früher, wo der Titel rein militärisch war, drei Rangstufen der Paschas: von drei, zwei und einem Roßschweif (tugh), dem Feldzeichen der mongolischen Heerführer.… …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Pascha — may refer to:*Easter, specifically in Orthodox Christian traditions *Paskha (meal) an Easter dish served in several Slavic countries *Passover, a Latinized spelling of the Hebrew word Pesah *the German spelling of Pasha *Pascha, a large brothel… …   Wikipedia

  • Pascha [1] — Pascha (hebr., eigentlich Schonung, Vorübergang), eins der drei jüdischen Hauptfeste, zum Andenken an den glücklichen Auszug der Kinder Israel aus Ägypten, welches nach den Anordnungen 2. Mos. 12 u. 13 vom 15.–21. des Monats Nisan im… …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Pascha — Sm herrischer Mann, der sich gerne bedienen läßt std. exot. ass. (18. Jh.) Entlehnung. Entlehnt aus türk. paša (ein hoher türkischer Titel), aus pers. pādi šāh Oberkönig .    Ebenso nndl. pasja, ne. pasha, nfrz. pacha, nschw. pascha, nnorw.… …   Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache

  • Pascha [2] — Pascha (vom pers., d.i. Stütze des Königs), hoher Befehlshaber türkischer Kriegsvölker, es gibt deren drei Grade: P. von einem Roßschweif, dem Generalmajor, P. von zwei Roßschweifen, dem Generallieutenant, u. P. von drei Roßschweifen, dem… …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Páscha — Páscha, flößbarer Fluß in Rußland, entspringt im Gouv. Nowgorod und ergießt sich nach einem 213 km langen Laufe, von denen 45 km schiffbar, im Gouv. St. Petersburg in den Ladogasee …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Paschá — Paschá, Fluß in den russ. Gouv. Nowgorod und Petersburg, Abfluß des Pascheosero, mündet nach 210 km im Ladogasee …   Kleines Konversations-Lexikon

  • Pascha — Pascha, Titel der höchsten türk. Zivil und Militärbeamten. Man unterscheidet P. von einem Roßschweif (Mir i liwa, Brigadier), P. von zwei Roßschweifen (Ferik, Divisionär), P. von drei Roßschweifen (Muschir, Generalen Chef). Letzterm steht im …   Kleines Konversations-Lexikon

  • Pascha — (d.h. Fußstütze des Herrschers), bei den Türken ein höherer Anführer, General, auch Verwalter von Provinzen (Paschaliks); Abzeichen der P. nach dem Range: 1–3 Roßschweife …   Herders Conversations-Lexikon

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»