ostrogi

См. также в других словарях:

• zdobywać – zdobyć ostrogi — {{/stl 13}}{{stl 7}} zdobywać doświadczenie, pozycję, osiągać coś w jakimś zawodzie : {{/stl 7}}{{stl 10}}Wtedy zdobywali ostrogi dzisiejsi profesorowie i kierownicy ekspedycji. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

• ostroga — Zdobyć ostrogi (w czymś) «zdobyć doświadczenie, pozycję w jakiejś dziedzinie, w jakimś zawodzie»: Kilku młodych zdolnych, choć całkiem jeszcze nie znanych szerszej publiczności (...) próbowało zdobyć ostrogi w modzie (...). TSt 7/2000. Trzasnąć,… …   Słownik frazeologiczny

• dodać — dk I, dodaćdam, dodaćdasz, dodaćdadzą, dodaćdaj, dodaćdał, dodaćdany dodawać ndk IX, dodaćdaję, dodaćdajesz, dodaćaj, dodaćał, dodaćany 1. «dać coś jako nadwyżkę albo jako część składową rzeczy już danej; dołożyć, dorzucić, dołączyć» Dodać cukru …   Słownik języka polskiego

• zdobyć — coś sposobem zob. sposób 3. Zdobyć ostrogi (w czymś) zob. ostroga. Zdobyć świat zob. świat 22 …   Słownik frazeologiczny

• zdobywać — Zdobyć coś sposobem zob. sposób 3. Zdobyć ostrogi (w czymś) zob. ostroga. Zdobyć świat zob. świat 22 …   Słownik frazeologiczny

• kolczasty — «mający kolce; kłujący» Kolczaste krzewy. Kolczaste ostrogi. ∆ Drut kolczasty «drut z kolcami używany na ogrodzenia, przeszkody, zasieki przed okopami itp.» ∆ roln. Brona kolczasta → kolczatka w zn. 2 przen. «niemiły, niegrzeczny, zgryźliwy,… …   Słownik języka polskiego

• ostroga — ż III, CMs. ostrogaodze; lm D. ostróg 1. «kabłąk metalowy z kolcem lub zębatym kółkiem, gwiazdką itp. przypinany do butów, ułatwiający jeźdźcom prowadzenie konia, głównie przyspieszenie jego biegu» ◊ Dać koniowi ostrogę «przynaglić konia do biegu …   Słownik języka polskiego

• tojad — m IV, D. u, Ms. tojadadzie; lm M. y bot. «Aconitum, bylina z rodziny jaskrowatych, o liściach dłoniastych i o kwiatach żółtych, białych, niebieskich lub fioletowych z hełmem i dwoma miodnikami w kształcie ostrogi, zebranych w grono; trująca,… …   Słownik języka polskiego

• wbić — dk Xa, wbiję, wbijesz, wbił, wbity wbijać ndk I, wbićam, wbićasz, wbićają, wbićaj, wbićał, wbićany 1. «bijąc, uderzając czymś, naciskając coś, zagłębiając coś w czymś, wepchnąć w coś» Wbijać gwóźdź w ścianę. Wbijać słupy w ziemię. Wbić sobie… …   Słownik języka polskiego

• weprzeć — dk XI, weprzećprę, weprzećprzesz, weprzećprzyj, wparł, wparty, wparłszy wpierać ndk I, weprzećam, weprzećasz, weprzećają, weprzećaj, weprzećał, weprzećany 1. «przystawiwszy, przyłożywszy coś do czegoś, oparłszy o coś, nacisnąć z pewną siłą;… …   Słownik języka polskiego

• wrazić — dk VIa, wrażę, wrazićzisz, wraź, wrazićził, wrażony wrażać ndk I, wrazićam, wrazićasz, wrazićają, wrazićaj, wrazićał, wrazićany 1. przestarz. «siłą umieścić coś w czymś; wetknąć, wepchnąć, wbić» Wrazić koniowi w bok ostrogi. Kto wam wraził kosy!? …   Słownik języka polskiego