Перевод: с польского на русский

с русского на польский

osadzić

  • 1 osadzić

    глаг.
    • вставлять
    • осадить
    • поселить
    * * *
    osadz|ić
    \osadzićę, \osadzićony сов. 1. поселить; водворить;
    2. нанести (ил etc.); 3. вставить; надеть; насадить;

    \osadzić siekierę насадить топор (на топорище);

    4. (konia) осадить;
    \osadzić kogoś перен. осадить (одёрнуть) кого-л.; 5. хим. осадить (выделить в осадок);

    ● \osadzić w więzieniu посадить в тюрьму;

    \osadzić na tronie возвести на престол, посадить на трон
    +

    1. osiedlić, ulokować 2. nanieść 5. strącić, wytrącić

    * * *
    osadzę, osadzony сов.
    1) посели́ть; водвори́ть
    2) нанести́ (ил и т. п.)
    3) вста́вить; наде́ть; насади́ть

    osadzić siekierę — насади́ть топо́р (на топори́ще)

    4) ( konia) осади́ть

    osadzić kogośперен. осади́ть ( одёрнуть) кого́-л.

    5) хим. осади́ть ( выделить в осадок)
    - osadzić na tronie
    Syn:

    Słownik polsko-rosyjski > osadzić

  • 2 osądzić

    глаг.
    • вставлять
    • осадить
    • поселить
    * * *
    osadz|ić
    \osadzićę, \osadzićony сов. 1. поселить; водворить;
    2. нанести (ил etc.); 3. вставить; надеть; насадить;

    \osadzić siekierę насадить топор (на топорище);

    4. (konia) осадить;
    \osadzić kogoś перен. осадить (одёрнуть) кого-л.; 5. хим. осадить (выделить в осадок);

    ● \osadzić w więzieniu посадить в тюрьму;

    \osadzić na tronie возвести на престол, посадить на трон
    +

    1. osiedlić, ulokować 2. nanieść 5. strącić, wytrącić

    * * *
    osądzę, osądzi, osądzony сов.
    1) kogo осуди́ть кого; вы́нести пригово́р кому
    2) kogo-co оцени́ть кого-что, вы́сказать мне́ние о ком-чём

    surowo osądzić — суро́во осуди́ть

    osądź sam — (по)суди́ сам

    Syn:

    Słownik polsko-rosyjski > osądzić

См. также в других словарях:

  • osadzić — I {{/stl 13}}{{stl 23}}ZOB. {{/stl 23}}{{stl 33}}osadzać {{/stl 33}}{{stl 20}} {{/stl 20}} {{stl 20}} {{/stl 20}}osadzić II {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk VIIb {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} gwałtownie zatrzymać :… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • osadzić — dk VIa, osadzićdzę, osadzićdzisz, osadź, osadzićdził, osadzićony osadzać ndk I, osadzićam, osadzićasz, osadzićają, osadzićaj, osadzićał, osadzićany 1. «osiedlić kogoś gdzieś; ulokować, umieścić» Kilkaset rodzin osadzono na nowych terenach. ∆… …   Słownik języka polskiego

  • osądzić — dk VIa, osądzićdzę, osądzićdzisz, osądź, osądzićony osądzać ndk I, osądzićam, osądzićasz, osądzićają, osądzićaj, osądzićał, osądzićany 1. «rozpatrzyć sprawę i wydać wyrok; skazać wyrokiem sądu» Sędziowie przysięgli osądzili go zgodnie z prawem.… …   Słownik języka polskiego

  • osadzić się — I {{/stl 13}}{{stl 23}}ZOB. {{/stl 23}}{{stl 33}}osadzać się {{/stl 33}}{{stl 20}} {{/stl 20}} {{stl 20}} {{/stl 20}}osadzić się II {{/stl 13}}{{stl 33}} gwałtownie zatrzymać się :{{/stl 33}}{{stl 10}}Konie osadziły się przed bramą. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • osadzać się – osadzić się — {{/stl 13}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} osiedlać się : {{/stl 7}}{{stl 10}}Przybysze osadzali się w opuszczonych gospodarstwach. {{/stl 10}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}2. {{/stl 12}}{{stl 7}} tworzyć osad : {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • osadzać — → osadzić …   Słownik języka polskiego

  • osadzać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, osadzaćam, osadzaća, osadzaćają, osadzaćany {{/stl 8}}– osadzić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, osadzaćdzę, osadzaćdzi, osadź, osadzaćdzony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} osiedlać …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • osądzać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, osądzaćam, osądzaća, osądzaćają, osądzaćany {{/stl 8}}– osądzić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, osądzaćdzę, osądzaćdzi, osądź, osądzaćdzony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}}… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • Schutzstaffel — SS redirects here. For other uses, see SS (disambiguation). SS Schutzstaffel SS insignia …   Wikipedia

  • areszt — m IV, D. u, Ms. aresztszcie; lm M. y 1. «pozbawienie kogoś wolności osobistej przez zamknięcie pod strażą; aresztowanie» Areszt policyjny, sądowy. Karać aresztem. Skazać na areszt. Otrzymać miesiąc ścisłego aresztu. ∆ Areszt domowy «areszt przez… …   Słownik języka polskiego

  • aresztować — dk a. ndk IV, aresztowaćtuję, aresztowaćtujesz, aresztowaćtuj, aresztowaćował, aresztowaćowany 1. «pozbawić (pozbawiać) wolności osobistej, osadzić (osadzać) w areszcie; uwięzić (więzić)» Aresztować kogoś za coś, na czyjeś polecenie. Aresztować… …   Słownik języka polskiego


Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»