-
1 Apamea
Apamēa u. -īa, ae, f. (Ἀπάμεια; vgl. über die doppelte Schreibart Drak. Liv. 38, 13, 5), Name mehrerer asiatischer Städte, von denen am bekanntesten: I) Hauptstadt der syrischen Landschaft Apamene u. später von Syria Sekunda, am Orontes od. Axius, südlich von Antiochia, im Mittelalter Afamiah od. Famit, Cass. in Cic. ep. 12, 12, 3. Liv. 38, 13, 5. Plin. 5, 81. – II) Stadt in Großphrygien, in einer sehr fruchtbaren (bes. weinreichen), vom Mäander u. seinen Nebenflüssen bewässerten Gegend (Apamena regio), zur Zeit der Römerherrschaft Sitz (forum) eines conventus iuridicus, Cic. ep. 2, 17, 3 sq. – III) Stadt in Bithynien, nicht weit von Prusa am Olymp, unter dem Namen Myrlēa ( Μύρλεια) von den Kolophoniern angelegt, später von Prusias erweitert u. nach seiner Gattin benannt, j. Ruinen von Amapoli, Plin. 5, 143. Plin. ep. 10, 47 (56), 1. – Dav.: a) Apamēī, ōrum, m., die Einw. von Apamea in Bith., die Apameer, Trai. in Plin. ep. – b) Apamēnsis, e, zu Apamea (in Großphryg.) gehörig, apamensisch, civitas, Cic.: forum, Cic. – Plur. subst. Apamēnses, ium, m., die Einw. von Apamea, die Apamenser, Tac. – c) Apamēnus, a, um, apamenisch, zu od. von (aus) Apamea, u. zwar: α) in Großphryg., regio, Plin.: vinum, uvae, Plin. u. Lampr. – β) in Bith., colonia, Plin. u. ICt.
-
2 Ascuris
Ascūris, idis, f. Gebirgssee auf dem Olymp in Thessalien, Liv. 44, 2, 11.
-
3 Atax
Atax, tacis, m., I) ein Küstenfluß im narbon. Gallien, der sich in den Rubresus Lacus ergoß, j. Aude, Plin. 3, 32. Lucan. 1, 403. Sidon. ep. 9, 15. – Dav. Atacīnus, a, um, vom Flusse Atax, Varro Atacinus, Hor. sat. 1, 10, 46. Quint. 10, 1, 87: Plur. subst., Atacīnī, ōrum, m., die Anwohner des Atax, die Ataciner, colonia Atacinorum (j. Narbonne), Mela 2, 5, 2 (2. § 81). – II) ein Dorf in der Nähe des Flusses Atax, Hier. chronic. Euseb. ad Olymp. 174, 2.
-
4 Callicolonus
Callicolōnus, ī, m. (Καλλικόλωνος), der schöne Hügel, v. Olymp, Anthol. 369, 7 (376, 7) nach Ungers Verbesserung.
-
5 corono
corōno, āvī, ātum, āre (corona), bekränzen, umkränzen, bei Ang. womit? m. Abl., I) eig.: a) übh.: cratera od. vina, den Mischkessel mit Laubgewinden umkränzen, Hor. u. Verg.: templa, Ov.: locum fronde funereā, Verg.: marino rore deos fragilique myrto, Hor.: Terminum diversa pro parte, Ov.: victimas, Plin.: ille qui spinis coronatus est (v. Christus), Augustin. – Oft im Partic. Perf., α) v. lebl. Subjj.: coronatae arae, Prop.: c. canistra, Ov.: c. capilli, Ov.: coronatum solito more caput, Val. Max.: c. frons, Ov.: c. carinae, Prop.: c. puppis, Ov.: c. lintres, Ov.: c. phaselus, Prop.: postes lauro coronati, Quint. – β) v. leb. Wesen: coronati aselli, equi, iuvenci, Prop. u. Ov. – u. (v. Pers.) populus coronatus spectavit, Liv.: sedebat in rostris collega tuus, amictus togā purpureā, in sella aurea, coronatus, Liv.: coronati ad omnia pulvinaria supplicaverunt, Liv.: sequebantur epulae, quas inibant propinqui coronati, Cic.: anus hederā coronatae, Varro LL.: decemviri coronati laureā, Liv.: coronatus laureā coronā, Liv.: coronatus spinis, mit einer Dornenkrone, Lact. – m. Ang. woran? poet. durch Acc., coronatus nitentes malobathro Syrio capillos, Hor. – Passiv medial = sich bekränzen, hederā coronantur Bacchico ritu, Macr. sat. 1, 18, 2. – Partiz. subst., corōnātī, ōrum, m., Leute mit Kränzen (Kronen), volgum autem tam chlamydatos (Leute mit der Chlamys) quam coronatos voco, Sen. de vit. beat. 2, 2. – b) einen Sieger im Wettkampf bekränzen, krönen,victores oleā od. oleastro Olympiae, Plin.: victores lauro Delphis, Plin.: coronari utroque certamine, Quint.: sunt eo modo multi coronati (poëtae), Quint.: coronatus pugil, Quint.: Homerus laudatus et coronatus, Min. Fel. – u. m. Acc. worin? magna coronari Olympia (nach dem griech. στεφανοῦσθαι Ολύμπια μεγάλα), in den großen olymp. Spielen den Kranz (vom wilden Ölbaume) als Sieger erhalten, Hor.: coronatus de oratoribus, aus dem Kreise der Redner, im Wettkampfe mit den Rednern, Suet. Dom. 13, 1. – c. comoediam de sententia iudicum, die K. krönen, der K. den Preis zuerkennen, Suet. Claud. 11, 2: coronari novo nomine, mit einem n. N. als Siegespreis geziert werden, Plin. 22, 10. – c) einen Kriegsgefangenen beim Ausstellen zum Verkauf als Sklaven bekränzen, venire (verkauft werden) coronatum (= sub corona venire, s. 1. corōna), Cato de re mil. fr. 2. – II) übtr., umkränzen = kranzartig umgeben, umschließen (s. Bünem. Lact. inst. 4, 26, 23 u. zu de opif. dei 10, 27), a) v. dem selbst, was umgibt: pluma columbarum cervices collumque coronat, Lucr.: silva coronat aquas cingens latus omne, Ov.: coronant myrteta summum lacum, krönen oben den Rand des Sees, Ov.: solem itineribus (mit ihrer Laufbahn), v. Gestirnen, Vitr.: simplex aetheris dorsum sacratā amoenitate lucis (v. Gestirnen), Apul.: cervicula psittaci circulo mineo velut aureā torqui pari fulgoris circumactu cingitur et coronatur, Apul.: sol circa domum patris eius fulgido ambitu coronatus, Lampr.: papillae parvis orbibus coronata, Lact. – v. Menschen, regem illum mundi coronamus, umgeben (umstehen) im Kreise, Lact. – b) v. Pers., die mit etw. umgeben: c. castra suggestā humo, Prop.: c. omnem abitum custode, umstellen, Verg. – / Parag. Infin. Praes. coronarier, Arnob. 5, 7.
-
6 Erinne
-
7 Gigas
Gigās, gantis, m. (Γίγας), ein Gigant, gew. im Plur. Gigantēs, die »Giganten«, Söhne der Erde, Riesen mit Schlangenfüßen, die den Olymp erstürmen wollten, um Jupiter aus dem Himmel zu stoßen, aber durch Blitze von ihm getötet wurden (der Widerstreit der Elemente u. der ungeregelten Naturkräfte gegen die Ordnung in der Natur), Ov. met. 1, 152 sqq. Sil. 6, 182. Cic. de sen. 5: Sing. Gigas, Ov. ex Pont. 2, 10, 24. Val. Flacc. 4, 200. Boëth. inst. arithm. 1, 19, p. 40, 26 (Variante gigans): Akk. Giganta, Stat. Theb. 5, 569. Mart. 9, 50, 6. Sil. 12, 529: Genet. Plur. Gigantum, Cic. poët. Tusc. 2, 20. Hor. carm. 2, 19, 22. Mela 2, 3, 2. (2. § 36). Suet. Aug. 72, 3: Akk. Plur. Gigantas, Ov. met. 1, 152. Mart. 11, 52, 17. Sil. 12, 143. – übtr., übh. ein Riese, Vulg. gen. 2, 4 u. ö.: Nemrod gigas, Isid. orig. 14, 3, 12. – Dav.: A) Gigantēus, a, um (Γιγάντειος), gigantisch, der Giganten, a) eig. bellum, Ov.: ora litoris, bei Kumä u. Puteoli, wo die Giganten durch den Blitz erschlagen wurden, Prop. – b) übtr. = riesenhaft, corpus, Sil. 5, 436: lacerti, Prud. ham. 147: genus, das Riesengeschlecht, Vulg. num. 13, 43. – B) Gigantomachia, ae, f. (Γιγαντομαχία), der Kampf der Giganten mit den Göttern, der Gigantenkampf, Ampel. lib. mem. 8. § 14; auch Titel eines Gedichts des Klaudian.
-
8 Hora [2]
2. Hora, ae, f., röm. Name der vergötterten Hersilia, die man als Göttin der Jugend ansah u. mit dem Quirinus vereint im Olymp dachte, Enn. ann. 117. Ov. met. 14, 851 (dazu Baumg.-Crusius u. Bach, auch über die Messung des o). Gell. 12, 22, 2.
-
9 Longimanus
Longimanus, ī, m. (longus u. manus), Übersetzung von Μακρόχειρ, Langhand, Beiname Artaxerxes' I., Hieron. chronic. Euseb. ad olymp. 79.
-
10 Olympos
Olympos u. -us, ī, m. u. f. (Ὄλυμπος), I) m.: A) ein Berg an der Grenze von Mazedonien und Thessalien, wegen seiner Höhe von den Alten für den Wohnsitz der Götter gehalten, j. Elymbo, bei den Türken Semavat Evi (d.i. Wohnsitz der Himmlischen), Varro LL. 7, 20; r. r. 3, 16, 7. Mela 2, 3, 2 (2. § 36). Verg. georg. 1, 282. Lucan. 2, 271. – (poet.) meton., der Himmel, Verg. ecl. 6, 86. Ov. met. 1, 212. – B) ein berühmter Flötenbläser u. Schüler des Marsyas, der sich mit Pan in einen Wettkampf einließ, Ov. met. 6, 393. Plin. 36, 35. Hyg. fab. 165 u. 273. – II) f., eine Stadt Lyciens am Berge Olympus, j. Ruinen bei Deliktash, Cic. II. Verr. 1, 56. Flor. 3, 6, 5. Eutr. 6, 3. – Dav.: A) Olympēnī, ōrum, m. (Ὀλυμπηνοί), die Einwohner von O., die Olympener, Cic. de lege agr. 1, 5. – B) Olympiades, dum, Akk. -das, f., die Olympiaden = die auf dem Olymp wohnenden Musen, Varro LL. 7, 20.
-
11 Peneus
Pēnēus u. - ēos, ī, m. (Πηνειός), Hauptfluß Thessaliens u. übh. ganz Griechenlands, der auf dem Pindus entspringt u. zwischen dem Olymp u. Öta in den thermäischen Busen mündet, j. Salambria od. Salamenia, Ov. met. 1, 569 sqq.; 2, 243; 7, 230. Liv. 32, 15, 8: Vokat. Penee, Ov. am. 3, 6, 31. – als Flußgott Vater der Cyrene, Hyg. fab. 161. Verg. georg. 4, 355, u. der Daphne, Hyg. fab. 203. – Dav.: A) Pēnēis, idis, f., penëisch, unda, Wasser des Flusses Peneus, Ov.: nympha, Daphne, Ov. – B) Pēnēius, a, um, penëisch, amnis, Lucan. 8, 33: arva, Ov.: Tempe, vom Peneus durchströmt, Verg.: Daphne, Ov.
-
12 potentor
potentor, ātus sum, ārī (κατεξουσιάζω, καταδυναστεύω), gegen jmd. seine Macht gebrauchen, jmd. vergewaltigen, Itala Marc. 10, 42; 1. regg. 12, 3; Iacob. 2, 6. Interpr. Iren. 4, 26, 4. Idac. chron. ad olymp. CCXCIX. – aktive Nbf. potento, āre, Itala Ierem. 7, 6 u. 22, 3. Lucifer Cal. de Athan. 2 in. p. 146, 21 H.
-
13 Apamea
Apamēa u. -īa, ae, f. (Ἀπάμεια; vgl. über die doppelte Schreibart Drak. Liv. 38, 13, 5), Name mehrerer asiatischer Städte, von denen am bekanntesten: I) Hauptstadt der syrischen Landschaft Apamene u. später von Syria Sekunda, am Orontes od. Axius, südlich von Antiochia, im Mittelalter Afamiah od. Famit, Cass. in Cic. ep. 12, 12, 3. Liv. 38, 13, 5. Plin. 5, 81. – II) Stadt in Großphrygien, in einer sehr fruchtbaren (bes. weinreichen), vom Mäander u. seinen Nebenflüssen bewässerten Gegend (Apamena regio), zur Zeit der Römerherrschaft Sitz (forum) eines conventus iuridicus, Cic. ep. 2, 17, 3 sq. – III) Stadt in Bithynien, nicht weit von Prusa am Olymp, unter dem Namen Myrlēa ( Μύρλεια) von den Kolophoniern angelegt, später von Prusias erweitert u. nach seiner Gattin benannt, j. Ruinen von Amapoli, Plin. 5, 143. Plin. ep. 10, 47 (56), 1. – Dav.: a) Apamēī, ōrum, m., die Einw. von Apamea in Bith., die Apameer, Trai. in Plin. ep. – b) Apamēnsis, e, zu Apamea (in Großphryg.) gehörig, apamensisch, civitas, Cic.: forum, Cic. – Plur. subst. Apamēnses, ium, m., die Einw. von Apamea, die Apamenser, Tac. – c) Apamēnus, a, um, apamenisch, zu od. von (aus) Apamea, u. zwar: α) in Großphryg., regio, Plin.: vinum, uvae, Plin. u. Lampr. – β) in Bith., colonia, Plin. u. ICt. -
14 Ascuris
Ascūris, idis, f. Gebirgssee auf dem Olymp in Thessalien, Liv. 44, 2, 11. -
15 Atax
Atax, tacis, m., I) ein Küstenfluß im narbon. Gallien, der sich in den Rubresus Lacus ergoß, j. Aude, Plin. 3, 32. Lucan. 1, 403. Sidon. ep. 9, 15. – Dav. Atacīnus, a, um, vom Flusse Atax, Varro Atacinus, Hor. sat. 1, 10, 46. Quint. 10, 1, 87: Plur. subst., Atacīnī, ōrum, m., die Anwohner des Atax, die Ataciner, colonia Atacinorum (j. Narbonne), Mela 2, 5, 2 (2. § 81). – II) ein Dorf in der Nähe des Flusses Atax, Hier. chronic. Euseb. ad Olymp. 174, 2. -
16 Callicolonus
Callicolōnus, ī, m. (Καλλικόλωνος), der schöne Hügel, v. Olymp, Anthol. 369, 7 (376, 7) nach Ungers Verbesserung.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Callicolonus
-
17 corono
corōno, āvī, ātum, āre (corona), bekränzen, umkränzen, bei Ang. womit? m. Abl., I) eig.: a) übh.: cratera od. vina, den Mischkessel mit Laubgewinden umkränzen, Hor. u. Verg.: templa, Ov.: locum fronde funereā, Verg.: marino rore deos fragilique myrto, Hor.: Terminum diversa pro parte, Ov.: victimas, Plin.: ille qui spinis coronatus est (v. Christus), Augustin. – Oft im Partic. Perf., α) v. lebl. Subjj.: coronatae arae, Prop.: c. canistra, Ov.: c. capilli, Ov.: coronatum solito more caput, Val. Max.: c. frons, Ov.: c. carinae, Prop.: c. puppis, Ov.: c. lintres, Ov.: c. phaselus, Prop.: postes lauro coronati, Quint. – β) v. leb. Wesen: coronati aselli, equi, iuvenci, Prop. u. Ov. – u. (v. Pers.) populus coronatus spectavit, Liv.: sedebat in rostris collega tuus, amictus togā purpureā, in sella aurea, coronatus, Liv.: coronati ad omnia pulvinaria supplicaverunt, Liv.: sequebantur epulae, quas inibant propinqui coronati, Cic.: anus hederā coronatae, Varro LL.: decemviri coronati laureā, Liv.: coronatus laureā coronā, Liv.: coronatus spinis, mit einer Dornenkrone, Lact. – m. Ang. woran? poet. durch Acc., coronatus nitentes malobathro Syrio capillos, Hor. – Passiv medial = sich bekränzen, hederā coronantur Bacchico ritu, Macr. sat. 1, 18, 2. – Partiz. subst., corōnātī, ōrum, m., Leute mit Kränzen (Kronen), volgum autem tam chlamydatos (Leute mit der————Chlamys) quam coronatos voco, Sen. de vit. beat. 2, 2. – b) einen Sieger im Wettkampf bekränzen, krönen,victores oleā od. oleastro Olympiae, Plin.: victores lauro Delphis, Plin.: coronari utroque certamine, Quint.: sunt eo modo multi coronati (poëtae), Quint.: coronatus pugil, Quint.: Homerus laudatus et coronatus, Min. Fel. – u. m. Acc. worin? magna coronari Olympia (nach dem griech. στεφανοῦσθαι Ολύμπια μεγάλα), in den großen olymp. Spielen den Kranz (vom wilden Ölbaume) als Sieger erhalten, Hor.: coronatus de oratoribus, aus dem Kreise der Redner, im Wettkampfe mit den Rednern, Suet. Dom. 13, 1. – c. comoediam de sententia iudicum, die K. krönen, der K. den Preis zuerkennen, Suet. Claud. 11, 2: coronari novo nomine, mit einem n. N. als Siegespreis geziert werden, Plin. 22, 10. – c) einen Kriegsgefangenen beim Ausstellen zum Verkauf als Sklaven bekränzen, venire (verkauft werden) coronatum (= sub corona venire, s. corona), Cato de re mil. fr. 2. – II) übtr., umkränzen = kranzartig umgeben, umschließen (s. Bünem. Lact. inst. 4, 26, 23 u. zu de opif. dei 10, 27), a) v. dem selbst, was umgibt: pluma columbarum cervices collumque coronat, Lucr.: silva coronat aquas cingens latus omne, Ov.: coronant myrteta summum lacum, krönen oben den Rand des Sees, Ov.: solem itineribus (mit ihrer Laufbahn), v. Gestirnen, Vitr.: simplex aetheris dorsum sacratā amoenitate lucis (v.————Gestirnen), Apul.: cervicula psittaci circulo mineo velut aureā torqui pari fulgoris circumactu cingitur et coronatur, Apul.: sol circa domum patris eius fulgido ambitu coronatus, Lampr.: papillae parvis orbibus coronata, Lact. – v. Menschen, regem illum mundi coronamus, umgeben (umstehen) im Kreise, Lact. – b) v. Pers., die mit etw. umgeben: c. castra suggestā humo, Prop.: c. omnem abitum custode, umstellen, Verg. – ⇒ Parag. Infin. Praes. coronarier, Arnob. 5, 7. -
18 Erinne
-
19 Gigas
Gigās, gantis, m. (Γίγας), ein Gigant, gew. im Plur. Gigantēs, die »Giganten«, Söhne der Erde, Riesen mit Schlangenfüßen, die den Olymp erstürmen wollten, um Jupiter aus dem Himmel zu stoßen, aber durch Blitze von ihm getötet wurden (der Widerstreit der Elemente u. der ungeregelten Naturkräfte gegen die Ordnung in der Natur), Ov. met. 1, 152 sqq. Sil. 6, 182. Cic. de sen. 5: Sing. Gigas, Ov. ex Pont. 2, 10, 24. Val. Flacc. 4, 200. Boëth. inst. arithm. 1, 19, p. 40, 26 (Variante gigans): Akk. Giganta, Stat. Theb. 5, 569. Mart. 9, 50, 6. Sil. 12, 529: Genet. Plur. Gigantum, Cic. poët. Tusc. 2, 20. Hor. carm. 2, 19, 22. Mela 2, 3, 2. (2. § 36). Suet. Aug. 72, 3: Akk. Plur. Gigantas, Ov. met. 1, 152. Mart. 11, 52, 17. Sil. 12, 143. – übtr., übh. ein Riese, Vulg. gen. 2, 4 u. ö.: Nemrod gigas, Isid. orig. 14, 3, 12. – Dav.: A) Gigantēus, a, um (Γιγάντειος), gigantisch, der Giganten, a) eig. bellum, Ov.: ora litoris, bei Kumä u. Puteoli, wo die Giganten durch den Blitz erschlagen wurden, Prop. – b) übtr. = riesenhaft, corpus, Sil. 5, 436: lacerti, Prud. ham. 147: genus, das Riesengeschlecht, Vulg. num. 13, 43. – B) Gigantomachia, ae, f. (Γιγαντομαχία), der Kampf der Giganten mit den Göttern, der Gigantenkampf, Ampel. lib. mem. 8. § 14; auch Titel eines Gedichts des Klaudian. -
20 Hora
2. Hora, ae, f., röm. Name der vergötterten Hersilia, die man als Göttin der Jugend ansah u. mit dem Quirinus vereint im Olymp dachte, Enn. ann. 117. Ov. met. 14, 851 (dazu Baumg.-Crusius u. Bach, auch über die Messung des o). Gell. 12, 22, 2.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
Olymp II — (Колобжег,Польша) Категория отеля: Адрес: Kościuszki 2, 78 100 Колобжег, Польша … Каталог отелей
Olymp — (Колобжег,Польша) Категория отеля: Адрес: ul. Kosciuszki 5, 78 100 Колобжег, Польша … Каталог отелей
Olymp — may refer to: Deutscher Olymp, hill in Cuxhaven, Germany RC Olymp, Ukrainian rugby union club IL Molde Olymp, Norwegian sports club See also Olimp (disambiguation) This disambiguation page lists articles associated with the same title. If an … Wikipedia
Olymp 3 — (Колобжег,Польша) Категория отеля: Адрес: ul. Kasprowicza 15, 78 100 Колобжег, Польша … Каталог отелей
Olymp — Olymp, 1) (a. Geogr.), s. Olympos; 2) (Keschisch), Berg südlich von Brussa, im asiatisch türkischen Ejalet Khudawendiguiar; hier bildete sich durch das. Erdbeben vom 28. Febr. 1855 eine vulkanartige Öffnung, welche eine Rauchsäule austrieb; 3)… … Pierer's Universal-Lexikon
Olymp — Olymp, Gebirge, s. Olympos … Meyers Großes Konversations-Lexikon
Olýmp — (Olympos), im Altertum Name mehrerer Gebirge, am bedeutendsten das an der Grenze von Mazedonien und Thessalien, durch das Tal Tempe vom Ossa getrennt, 2985 m hoch; in der griech. Mythologie Sitz der Götter (Olympĭer); jetzt Elymbos; der mysische… … Kleines Konversations-Lexikon
Olymp — Olymp, Olympos, im Alterthume der Name einer ziemlichen Anzahl von Gebirgszügen oder Bergen in Griechenland u. Kleinasien; am bekanntesten ist der O. zwischen Macedonien u. Thessalien, durch das Thal Tempe von dem Ossa getrennt, etwas über 6000… … Herders Conversations-Lexikon
Olymp — der; s <über lat. Olympus aus gr. Ólympos, nach einem Berg in Nordgriechenland>: 1. Wohnsitz der Götter in der griech. Mythologie; Götterberg. 2. geistiger Standort, an dem sich jmd. weit über anderen zu befinden glaubt, z. B. sich von… … Das große Fremdwörterbuch
Olymp — Mytikas Hauptgipfel des Olymp von Skolio aus gesehen. Skala (1), Mytikas (2), Stefani (3), Profitis Ilias (4), SEO Hütte (5), Touba (6) … Deutsch Wikipedia
Olymp — Auf dem (hohen) Olymp sitzen: eine zu hohe Meinung von sich haben; durch die eigene Überschätzung sehr arrogant und herablassend anderen gegenüber sein; niemanden an sich herankommen lassen.{{ppd}} Der Olymp (griechisch ›Olympos‹ = Berg) ist… … Das Wörterbuch der Idiome