Перевод: с исландского на английский

с английского на исландский

of+fork

  • 1 gaffall

    * * *
    m. [Germ. gabel], a fork to eat with, (mod.)

    Íslensk-ensk orðabók > gaffall

  • 2 afleggjari

    Íslensk-ensk orðabók > afleggjari

  • 3 beygja inn afleggjara

    Íslensk-ensk orðabók > beygja inn afleggjara

  • 4 kvíslast

    Íslensk-ensk orðabók > kvíslast

  • 5 lyftari

    Íslensk-ensk orðabók > lyftari

  • 6 moka meî gafli eîa heykvísl

    Íslensk-ensk orðabók > moka meî gafli eîa heykvísl

  • 7 punga út meî (e-î), afhenda

    Íslensk-ensk orðabók > punga út meî (e-î), afhenda

  • 8 vegamót, afleggjari, òar sem vegur kvíslast

    Íslensk-ensk orðabók > vegamót, afleggjari, òar sem vegur kvíslast

  • 9 KVÍSL

    (pl. -ir), f.
    2) fork;
    * * *
    f. a branch, esp. of a tree, a fork, Fms. i. 75 (a dung fork); hey-k., a hay fork: of a stag’s horns, Str. 3; kvísla-tré, a forked tree, a fork, Rd. 296: of the letter y, Skálda 161.
    II. metaph. the fork of a river; hann hélt upp eptir inni Eystri kvísl, Fms. vii. 55, 188, Stj. 108, Symb. 12; nú eru kvíslir fleiri, ok skal eigi banna fiski för í einni kvísl, Grág. ii. 351; mið-k., the middle stream, Nj. 236; Elfar-kvíslir, a local name, the mouth of the Gota River, Fms.; Vana-k., Hkr. (begin.):— the stem or pedigree of a family, skal í þá kvísl óðal hverfa, Gþl. 282; milli fjarborinna kvísla, Sks. 330; kyn-kvísl, ætt-kvísl, nið-kvísl, lineage.

    Íslensk-ensk orðabók > KVÍSL

  • 10 tjúga

    * * *
    u, f. [Dan. hö-tyv; Swed. tjuga; from the obsolete verb tjúga]:—a pitch-fork, prop. a ‘drawer;’ hey-tjúga, a hay-fork; rann verkþræll á árbakkann, ok skaut hey-tjúgu í lið þeirra, Hkr. i. 25: a nickname, Sturl. ii. 160. tjúgu-skegg, n. fork-beard, a nickname of the famous Danish king Swein, the conqueror of England, Fms. This word is quite obsolete in Icel., but in full use in Swed. and Dan.

    Íslensk-ensk orðabók > tjúga

  • 11 FORKR

    (-s, -ar), m. pole, staff, stick.
    * * *
    m. [for. word; Lat. furca], a fork, pole, Landn. 154: a punting pole, Eg. 220, Fms. vii. 195, viii. 337, ix. 24, 257, passim, Ld. 56, it occurs even in a verse of the 10th century in Landn. 3. 14 (if the verse be genuine): a fork to eat with is in Icel. called gaffall, a mod. word borrowed from Germ. gabel, Dan. gaffel.

    Íslensk-ensk orðabók > FORKR

  • 12 klafi

    m. a kind of fork (put on a cow’s neck in the stall).
    * * *
    a, m. a kind of fork, put on the neck of cattle; þat er klafi kyrkir, N. G. L. i. 19, 341.
    COMPDS: klafakerling, klafastafr.

    Íslensk-ensk orðabók > klafi

  • 13 klof

    * * *
    n. the space between the legs, the fork.
    * * *
    n. the cleft between the legs, the fork, Fas. ii. 346.
    COMPDS: kloflangr, klofsnjór, klofstuttr.

    Íslensk-ensk orðabók > klof

  • 14 forka

    (að), v. to punt (a ship).
    * * *
    að, to ‘fork’ or punt a ship, push it on with a pole, Nj. 273, Fas. ii. 360.

    Íslensk-ensk orðabók > forka

  • 15 hey-tjúga

    n. [Dan. hötyv], a pitch-fork, Hkr. i. 24.

    Íslensk-ensk orðabók > hey-tjúga

  • 16 HÚFR

    (-s, -ar), m. hulk or hull of a ship (undir húfinn á skipi).
    * * *
    m., an older form hófr, Fms. i. 176 (in a verse), as also in hófregin (q. v.), and in the phrase, eiga mikið í hófi (below):— the hulk or hull of a ship; hann þrífr upp fork ok rekr út í húfinn á skipi þeirra, hann færði forkinn í þann húf skipsins er seglit hafði ofan farit ok seglit hallaðisk áðr, Fær. 165; upp í naustið ok settu undir húfinn á skipi Orms, Ísl. ii. 81; kjöl eða stafna, húf eða hálsa, N. G. L. i. 100, freq. in Lex. Poët.; skeiðar-húfr, a ship’s hull, Arnór; stíga fyrir húf, to go overboard, Jd.; hafskips húfar, Fms. vi. (in a verse); héldir húfar, the frosted ships, Jd.; skörum hveldr húfr, Arnór; svelldr húfr; breið-húfaðr, broad-hulled.
    COMPDS: húflangr, hófregin.
    II. metaph. phrases, vera heill á hófi, to be ‘hale in hull,’ i. e. to be safe and sound; eiga mikit í hófi (húfi), to own much in a ship, to have much at stake, metaph. of a merchant.

    Íslensk-ensk orðabók > HÚFR

  • 17 járn-teinn

    m. an iron prong, Eg. 285, Bs. i. 854: iron wire, Fms. ii. 129, v. l.: an iron fork, Fas. iii. 123.

    Íslensk-ensk orðabók > járn-teinn

  • 18 KLJÚFA

    * * *
    (klýf; klauf, klufum; klofinn), v. to cleave, split (hann hjó þegar í skjöld Hrúts ok klauf allan niðr); skammt upp klofinn, having a short fork, short-legged.
    * * *
    prts. klýf; pret. klauf, klauft (klaufst), klauf, pl. klufu; subj. klyfi; part. klofinn; [A. S. cleôfan; Engl cleave; O. H. G. chlioban; mid. H. G. klieben; Dan. klöve; Swed. klyfva]:—to cleave, split; hann hjó á skjöld Rúts ok klauf allan niðr, Nj. 95; elda er rétt at göra ok k. torf til, K. Þ. K. 88; ætluðu at flá hann kvikan ok klufu svörðinn í höfðinu, Fms. vii. 227; era sem kolvið kljúfi, karl sá er vegr at jarli, viii. (in a verse); eða ek klyf þik í herðar niðr, Nj. 185; kom í höfuðit ok klauf ofan í jaxlana, 144; skildir ‘ro klofnir, cloven, cleft, Vsp. 46: metaph. to split, ek klýf ór þessum sex greinir ins fjórða tigar, Skálda 162.
    II. reflex., þar at sem björgin kljúfask, are cleft, branch out, Finnb. 242.
    2. recipr., þó at þeir klyfisk í herðar niðr, Fas. i. 404.
    3. part. klofinn, as adj. cloven; langt upp klofinn, i. e. long-legged, Bárð. 165.

    Íslensk-ensk orðabók > KLJÚFA

  • 19 KLOFI

    m.
    1) cleft, rift (in a hill); cleft stick; verða í klofanum, to be caught in a trap;
    2) door-groove; lúka upp hurðu, or lúka aptr hurð, árniðjan klofa, to open, or shut, the door halfway; hurð hnigin á miðjan klofa, half shut; reka aptr hurðina (or lúka hurðinni) í klofa, to shut the door;
    3) the forks to support tents on board a ship (höggva tjöldin or klofum);
    * * *
    a, m. a cleft or rift in a hill closed at the upper end; metaph., þeir vóru komnir í svá mikinn klofa, at Ingjaldr var á aðra hönd, en Laxá á aðra hönd, i. e. they were ‘in a cleft stick,’—the enemy on one hand, the river on the other, Ld. 46; so also as a military term; at samnaðr væri á Rangár-völlum ok væri sú ráðagörð, at þeim sé ætlað at verða í klofanum, ‘were in a cleft stick,’ ‘caught in a trap,’ Sturl. i. 201; mun ek ok senda lið til fulltings við yðr, ok skal þat koma á bak þeim, svá at þeir verði í klofanum, Fas. i. 33; ok var svá stefnt at hann skyldi þaðan at koma, ok skyldi Þorfinnr verða í klofanum, Orkn. 68: fjalla-klofi, a ravine with a bottom, Stj. 87, Al. 26: landa-klofi, a delta at the fork of a river, Sks. 194, 199; lausa-klofi, gramm. a diphthong (au, ei, ey), Skálda 170: medic., gin-klofi, q. v.
    2. the groove (hurðar-klofi) in which the door moves up and down instend of moving on hinges (see hníga III); hence the phrases, lúka upp hurðu, or lúka aptr hurð á miðjan klofa, to open or shut the door to the middle of the groove, i. e. shut it half way, Bárð. 171, Fb. i. 547; hurð hnigin á miðjan klofa, half shut, Fms. iii. 74, Fas. iii. 546; hann gengr þar til er hann kemr at hurðu, hón var greypt í stokk ok hnigin eigi allt í klofa, Fb. i. 258; hann svarar ílla ok rak aptr hurðina í klofa, Gullþ. 15; eptir þat opar Þorbjörn inn undan, ok lauk hurðinni í klofa, 18.
    3. the forks to support tents on board a ship, Edda (Gl.); þá bað hann með sína ganga ytra með borðum, ok höggva tjöldin ór klofum, Eg. 122: a place in a ship = klofa-rúm, því skal hlaða í klofa inn, N. G. L. ii. 276.
    4. a forked mast, used in boats on the west coast of Icel.
    5. snuffers; göra skaltú klofa af gulli ljós at slökkva, Stj. 306. Exod. xxv. 38, Vm 36; kerta-pípa í staf ok klofi, Pm. 103; kerta-klofi, q. v.; horn-klofi, q. v.
    COMPDS: klofakerling, klofarúm, klofasigling, klofastef.

    Íslensk-ensk orðabók > KLOFI

  • 20 KVÍ

    (pl. -ar), f.
    1) fold, pen (reka fé í kvíar);
    * * *
    f., pl. kvíar, [ quey or quoy, Orkn. and Shetl.], a fold, pen, esp. where sheep are milked; reka fé í kvíar, Hrafn. 8; ær í kvíum, Dipl. ii. 14; útlagask hann við þann er kvína á, Grág. ii. 329; ór kví þeirri, id.; ef búfé gengr ór kvíum, Js. 100; kvía gimbill, a young sheep, Sturl. ii. 150; sem sauðir í kví, Fms. viii. 219; hugðisk mundu taka þá í kvíum sem sauði til skurðar, 60:—in mod. usage in pl. the pen where sheep are milked, moka kvíar, Bjarn. (in a verse), Ísl. Þjóðs., Piltr og Stúlka, Snót:—metaph. a lane of men branching like a fork = klömbr, Ó. H. 119, Orkn. 468, Eg. 232, Sturl. i. 29, Fms. vi. 69: in plur., Lv. 95, Glúm. 386.
    COMPDS: kvíaból, kvíagarðr, kvíaveggr, Kvíarmið, Kví-á, Kvía-bekkr, Landn.

    Íslensk-ensk orðabók > KVÍ

См. также в других словарях:

  • Fork-бомба — Рекурсивное порождение процессов, ведущее к отказу в обслуживании или падению системы fork бомба  вредоносная или ошибочно написанная программа, бесконечно создающая свои копии (системным вызовом fork()), которые обычно также начинают… …   Википедия

  • Fork etiquette — in Western social settings takes two primary forms. The style used mostly in the United States of America, which is sometimes called the zigzag method or American style , differs from the European or Continental style mostly used in the rest of… …   Wikipedia

  • Fork Bomb — Schéma de la bombe logique : un processus est forké de manière récursive jusqu à saturer les ressources et aboutir à un plantage ou un déni de service La fork bomb est une forme d attaque par déni de service contre un système informatique… …   Wikipédia en Français

  • Fork — (f[^o]rk), n. [AS. forc, fr. L. furca. Cf. {Fourch[ e]}, {Furcate}.] 1. An instrument consisting of a handle with a shank terminating in two or more prongs or tines, which are usually of metal, parallel and slightly curved; used for piercing,… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Fork beam — Fork Fork (f[^o]rk), n. [AS. forc, fr. L. furca. Cf. {Fourch[ e]}, {Furcate}.] 1. An instrument consisting of a handle with a shank terminating in two or more prongs or tines, which are usually of metal, parallel and slightly curved; used for… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Fork chuck — Fork Fork (f[^o]rk), n. [AS. forc, fr. L. furca. Cf. {Fourch[ e]}, {Furcate}.] 1. An instrument consisting of a handle with a shank terminating in two or more prongs or tines, which are usually of metal, parallel and slightly curved; used for… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Fork head — Fork Fork (f[^o]rk), n. [AS. forc, fr. L. furca. Cf. {Fourch[ e]}, {Furcate}.] 1. An instrument consisting of a handle with a shank terminating in two or more prongs or tines, which are usually of metal, parallel and slightly curved; used for… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Fork — (englisch ‚Gabel‘, ‚Verzweigung‘) bezeichnet: einen durch das Betriebssystem bereitgestellten Systemaufruf, durch den ein Folgeprozess gestartet wird, siehe Fork (Unix) in der Softwareentwicklung eine Abspaltung von einem (Haupt )Projekt, siehe… …   Deutsch Wikipedia

  • Fork in the Road — Студийный альб …   Википедия

  • fork — fork·able; fork; fork·er; fork·ful; fork·i·ness; fork·less; fork·man; pick·fork; un·fork; pitch·fork; fork·ed·ly; fork·ed·ness; …   English syllables

  • Fork in the Road — Saltar a navegación, búsqueda Fork in the Road Álbum de estudio de Neil Young Publicación 7 de abril de 2009 Grabación 2008 2009 …   Wikipedia Español

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»