-
1 obiectio
см. ObicereЛатинско-русский словарь к источникам римского права > obiectio
-
2 obicere
1) противопоставлять;obiectio, obiectus, противоположение, ob. alicui facem (1. 27 § 6 D. 9, 2. 1. 1 § 35. 1. 19 D. 29, 5);
2) бросать, подвергать, bestiis obici (1. 11 § 3 D. 48, 19. 1. 2 § 2 D. 16, 1). 3) obici, препятствовать = obstare (1. 10 pr. D. 26, 4. 1. 21 § 3 D. 37, 14. 1. 2 § 15 D. 38, 17). Obicitur matri pater in utriusque bonis, tam filii, quam filiae). 4) возражать, защищаться, предъявлять, напр. exceptionem (1. 9 D. 6, 1. 1. 7 pr. D. 7, 9. 1. 27. 28 D. 21, 1. 1. 19 § 2 D. 22, 3. 1. 1 § 3. 1. 7 § 3 D. 43, 24. 1. 7 § 3 D. 44, 2. 1. 4 § 12. 24. 1. 11 pr. D. 44, 4. 1. 4 § 31 eod.);obiectio poenae (1. 12 C. 4, 20).
obi. praescriptionem (1. 2 § 1. 1. 15 § 7 D. 48, 5. 1. 7 pr. D. 48, 16), replicationem (1. 2 § 1 D. 44, 1);
compensationem (1. 7. 8. C. 4, 31), Falcidiam (l. 78 pr. D. 31);
obiectio, obiectus, возражение, obi. exceptionis (1. 5 C. 2, 54);
callidae litigatorum obiect. (1. 14 C. Th. 15, 14. 1. 12 § 2 C. Th. 7, 20);
5) обвинять кого в чем, obi. crimina (1. 3 § 3 D. 22, 5. 1. 14 § 8 D. 38, 2. 1. 13 D. 37, 10. 1. 4 D. 47, 19. 1. 29 § 6 D. 48, 5);obiectum, предлог, изворот (1. 15 C. 4, 44).
stellionatum (1. 3 § 1 D. 47, 20);
falsum (1. 5 D. 48, 16);
culpam, negligentiam (1. 6 D. 27, 2. 1. 7 § 12 D. 41, 1);
obiectus, обвинение, obi. criminis (1. 17 C. 9, 2).
Латинско-русский словарь к источникам римского права > obicere
См. также в других словарях:
objeción — (Del lat. objectio.) ► sustantivo femenino 1 Argumento u observación que se hace en contra de una opinión o de una afirmación para negar su validez o señalar alguna deficiencia en su razonamiento: ■ nadie hizo ninguna objeción a su excelente… … Enciclopedia Universal
obiecţie — OBIÉCŢIE, obiecţii, s.f. Argument pe care îl invocă cineva împotriva unei teze, a unei popuneri sau a unei pretenţii; observaţie prin care cineva îşi manifestă dezacordul faţă de ceva. [var.: obiecţiúne s.f.] – Din fr. objection. Trimis de ana… … Dicționar Român
RHODANUS — Gallis, le Rosne accolis vero nascentis fluminis lo Ros, fluv. maximus Europae, post Danubium primo, dein Rhenum; in Gallia Narbonensi, ex Adula monte e regione Rheni oriens, ac per Sedunos in Occasum fluens, in Lemannum lacum ingrediens, et ad… … Hofmann J. Lexicon universale
објекција — (лат. obiectio) 1. забелешка, приговор, прекор, замерка 2. пречка … Macedonian dictionary
Objektion — Ob|jek|ti|on 〈f.; Gen.: , Pl.: en〉 das Verlegen von Empfindungen in einen Gegenstand od. Vorstellungsinhalt, z. B. das Empfinden eines Lichtes als »freundlich«, einer dunklen Wolke als »drohend« [Etym.: <lat. obiectio, Gen. onis »das… … Lexikalische Deutsches Wörterbuch
obiezione — /obje tsjone/ (o obbiezione) s.f. [dal lat. tardo obiectio onis, der. di obicĕre gettare innanzi ]. [argomento che si contrappone a un affermazione o a una presa di posizione altrui: muovere un o. ] ▶◀ appunto, contestazione, critica, eccezione,… … Enciclopedia Italiana
objection — (n.) late 14c., from O.Fr. objection (12c.), from L.L. obiectionem (nom. obiectio), a throwing or putting before, noun of action from pp. stem of L. obicere to oppose (see OBJECT (Cf. object) (n.)) … Etymology dictionary
objekcija — objèkcija ž DEFINICIJA 1. posjedovanje ili izlaganje suprotnog mišljenja; neslaganje 2. izraženo nezadovoljstvo zbog kakvog postupka, događaja, greške i sl.; prigovor, zamjerka, prijekor ETIMOLOGIJA lat. obiectio ≃ obicere: predbaciti … Hrvatski jezični portal
objeción — {{#}}{{LM O27691}}{{〓}} {{SynO28380}} {{[}}objeción{{]}} ‹ob·je·ción› {{《}}▍ s.f.{{》}} {{<}}1{{>}} Razón que se presenta como reparo a lo que se ha dicho. {{<}}2{{>}} {{\}}LOCUCIONES:{{/}} ► {{{}}objeción (de conciencia){{}}} {{《}}▍ s.f.{{》}}… … Diccionario de uso del español actual con sinónimos y antónimos
objeción — (Del lat. obiectĭo, ōnis). f. Razón que se propone o dificultad que se presenta en contra de una opinión o designio, o para impugnar una proposición. objeción de conciencia. f. Especialmente en el servicio militar, negativa a realizar actos o… … Diccionario de la lengua española