Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

nodding

  • 1 nūtus

        nūtus —, abl. ū (only nom sing. and acc. and abl sing. and plur.), m    [2 NV-], a nodding, nod: id significare nutu: nutu finire disceptationem, L.: nutu tremefecit Olympum, V.: nutu signa remittis, O.— A hint, intimation: an mihi nutus tuus non faceret fidem?— A tendency, inclination, gravity: terrena suopte nutu in terram ferri: terra in sese nutibus suis conglobata.—Fig., assent, compliance: adnuite nutum numenque vestrum invictum Campanis, L.— Command, will, pleasure: res ad nutum eius facta, Cs.: omnia deorum nutu administrari: contra nutum Naevi: ad nutūs aptus erilīs, H.: nutu Iunonis eunt res, V.: sub nutu atque arbitrio alcuius esse, L.
    * * *
    nod; command, will

    ad nutum -- instantly; with the agreement of

    Latin-English dictionary > nūtus

  • 2 quassō

        quassō āvī, ātus, āre, freq.    [quatio], to shake violently, toss, brandish, wave: pinum, V.: hastam, V.: ramum super utraque Tempora, V.: laetum siliquā quassante legumen, nodding pod, V.— To shatter, shiver, dash to pieces, batter: turris diu quassata prociderat, L.: Quassata ventis classis, V.: quassata domus, O.—Fig., to shake, shatter, impair, weaken: quassatā re p.
    * * *
    quassare, quassavi, quassatus V
    shake repeatedly; wave, flourish; batter; weaken

    Latin-English dictionary > quassō

  • 3 nutus

    I.
    a nodding, nod, command, will.
    II.
    a nod, command, will / gravitation, movement down.

    Latin-English dictionary of medieval > nutus

  • 4 adnuo

    an-nŭo (better adn-), ŭi (ūvi, Enn. ap. Prisc. p. 882 P.), ūtum, 3, v. n. [-nuo, whence nutum; Gr. neuô; cf. abnuo], to nod to, to nod.
    I.
    In gen.:

    ne illa ulli homini nutet, nictet, adnuat,

    Plaut. As. 4, 1, 39:

    adnuerunt sociis,

    Vulg. Luc. 5, 7:

    simul ac adnuisset,

    at the first nod, Cic. Quint. 5:

    adnuentibus ac vocantibus suis evadit,

    Liv. 1, 12:

    adnuit, et totum nutu tremefecit Olympum,

    Verg. A. 9, 106; to ask by a wink or nod (opp. renuo), Tac. A. 15, 58.—
    II.
    Esp.
    A.
    To give assent or approval by nodding, to nod assent to, to approve, favor, allow, grant. promise to do (constr. with dat. of person, or with acc. of thing and dat. of person; opp. abnuo, to dissent, refuse):

    daturine estis an non? adnuunt,

    Plaut. Truc. prol. 4: adnuo Terram intuens modeste, * Ter. Eun. 3, 5, 32:

    id quoque toto capite adnuit,

    Cic. de Or. 2, 70, 285; id. Phil. 13, 3:

    non adversata petenti Adnuit,

    Verg. A. 4, 128:

    audacibus adnue coeptis,

    be favorable to, smile on our undertakings, id. G. 1, 40; id. A. 9, 625; Plin. Ep. 1, 22 fin.:

    amicitiis adnuere,

    Vulg. 2 Macc. 14, 20:

    Adnuit precibus Lysiae,

    ib. ib. 11, 15:

    Omnia omnibus adnuit,

    Cat. 61, 159.—With acc. of thing:

    quod cum rex adnuisset,

    Vulg. 2 Macc. 4, 10.—With acc. and inf.: adnuvit sese mecum decernere ferro, Enn. ap. Prisc. p. 882 P.:

    ego autem venturum adnuo,

    Plaut. Bacch. 2, 2, 9; Liv. 28, 17; Verg. A. 11, 20.—
    B.
    Adnuere alicui aliquid; poet., to promise or grant something to one:

    caeli quibus adnuis arcem,

    Verg. A. 1, 250:

    sin nostrum adnuerit nobis Victoria Martem,

    shall grant us a successful engagement, id. ib. 12, 187:

    ni divūm pater adnuisset rebus Aeneae potiore ductos alite muros,

    Hor. C. 4, 6, 22: adnuite nutum numenque vestrum invictum Campanis, give your assent, etc., Liv. 7, 30.—
    C. (α).
    By a nod:

    quos iste adnuerat,

    Cic. Verr. 2, 1, 61.—
    (β).
    By a wink:

    quae adnuit oculo,

    Vulg. Prov. 10, 10; so absol.:

    adnuunt oculis,

    they make signs with their eyes, ib. Psa. 34, 19; ib. Prov. 6, 13; ib. Eccli. 27, 25.—
    (γ).
    By the hand:

    adnuens eis manu, ut tacerent,

    Vulg. Act. 12, 17:

    adnuit manu ad plebem,

    ib. ib. 21, 40. —Hence, in gen., to indicate, declare:

    falsa adnuere,

    Tac. A. 14, 60.

    Lewis & Short latin dictionary > adnuo

  • 5 annuo

    an-nŭo (better adn-), ŭi (ūvi, Enn. ap. Prisc. p. 882 P.), ūtum, 3, v. n. [-nuo, whence nutum; Gr. neuô; cf. abnuo], to nod to, to nod.
    I.
    In gen.:

    ne illa ulli homini nutet, nictet, adnuat,

    Plaut. As. 4, 1, 39:

    adnuerunt sociis,

    Vulg. Luc. 5, 7:

    simul ac adnuisset,

    at the first nod, Cic. Quint. 5:

    adnuentibus ac vocantibus suis evadit,

    Liv. 1, 12:

    adnuit, et totum nutu tremefecit Olympum,

    Verg. A. 9, 106; to ask by a wink or nod (opp. renuo), Tac. A. 15, 58.—
    II.
    Esp.
    A.
    To give assent or approval by nodding, to nod assent to, to approve, favor, allow, grant. promise to do (constr. with dat. of person, or with acc. of thing and dat. of person; opp. abnuo, to dissent, refuse):

    daturine estis an non? adnuunt,

    Plaut. Truc. prol. 4: adnuo Terram intuens modeste, * Ter. Eun. 3, 5, 32:

    id quoque toto capite adnuit,

    Cic. de Or. 2, 70, 285; id. Phil. 13, 3:

    non adversata petenti Adnuit,

    Verg. A. 4, 128:

    audacibus adnue coeptis,

    be favorable to, smile on our undertakings, id. G. 1, 40; id. A. 9, 625; Plin. Ep. 1, 22 fin.:

    amicitiis adnuere,

    Vulg. 2 Macc. 14, 20:

    Adnuit precibus Lysiae,

    ib. ib. 11, 15:

    Omnia omnibus adnuit,

    Cat. 61, 159.—With acc. of thing:

    quod cum rex adnuisset,

    Vulg. 2 Macc. 4, 10.—With acc. and inf.: adnuvit sese mecum decernere ferro, Enn. ap. Prisc. p. 882 P.:

    ego autem venturum adnuo,

    Plaut. Bacch. 2, 2, 9; Liv. 28, 17; Verg. A. 11, 20.—
    B.
    Adnuere alicui aliquid; poet., to promise or grant something to one:

    caeli quibus adnuis arcem,

    Verg. A. 1, 250:

    sin nostrum adnuerit nobis Victoria Martem,

    shall grant us a successful engagement, id. ib. 12, 187:

    ni divūm pater adnuisset rebus Aeneae potiore ductos alite muros,

    Hor. C. 4, 6, 22: adnuite nutum numenque vestrum invictum Campanis, give your assent, etc., Liv. 7, 30.—
    C. (α).
    By a nod:

    quos iste adnuerat,

    Cic. Verr. 2, 1, 61.—
    (β).
    By a wink:

    quae adnuit oculo,

    Vulg. Prov. 10, 10; so absol.:

    adnuunt oculis,

    they make signs with their eyes, ib. Psa. 34, 19; ib. Prov. 6, 13; ib. Eccli. 27, 25.—
    (γ).
    By the hand:

    adnuens eis manu, ut tacerent,

    Vulg. Act. 12, 17:

    adnuit manu ad plebem,

    ib. ib. 21, 40. —Hence, in gen., to indicate, declare:

    falsa adnuere,

    Tac. A. 14, 60.

    Lewis & Short latin dictionary > annuo

  • 6 numen

    nūmen, ĭnis, n. [for nuimen, root nu-; Gr. neuô, nod; Lat. nuo in re-nuo, etc], prop., a nodding with the head, a nod: numen quasi nutus dei ac potestas dicitur, Paul. ex Fest. p. 173 Müll.—Hence, trop., a nod, i. e. command, will.
    * I.
    In gen.:

    ad numen mentis momenque moveri,

    Lucr. 3, 144 (but id. 2, 632, and 4, 179, the correct reading is momine, v. Lachm.).—
    II.
    In partic., the divine will, the will or power of the gods, divine sway (the class. signif. of the word):

    numen dicunt esse imperium, dictum ab nutu: numina sunt, quojus imperium maximum esse videatur,

    Varr. L. L. 7, § 85 Müll.:

    deo, cujus numini parent omnia,

    Cic. Div. 1, 53, 120:

    multa saepe prodigia vim ejus (Cereris) numenque declarant,

    id. Verr. 2, 4, 49, § 107:

    di inmortales suo numine atque auxilio sua templa atque urbis tecta defendunt,

    id. Cat. 2, 13, 29:

    numen interdictumque deorum immortalium,

    id. Pis. 21, 48: nox et Diana, Nunc, nunc adeste, nunc in hostiles domos Iram atque numen vertite, Hor. Epod. [p. 1225] 5, 54.—To Fortune:

    nullum numen abest, si sit prudentia,

    Juv. 10, 365.—Hence, transf., of the will, might, authority of powerful persons:

    flectere tenta Caesareum numen, numine, Bacche, tuo,

    Ov. Tr. 5, 3, 45; cf. id. P. 4, 13, 24:

    annuite, Patres Conscripti, nutum numenque vestrum invictum Campanis,

    Liv. 7, 30; cf.:

    quanta potestas, quanta majestas, quantum denique numen, sit historiae,

    Plin. Ep. 9, 27, 1.—
    B.
    Godhead, divinity, deity, divine majesty, etc.:

    numina Palladis,

    Verg. A. 3, 543:

    per Dianae numina,

    Hor. Epod. 17, 3:

    venerantur numina nymphae, Mygdonidesque nurus,

    Ov. M. 6, 44:

    audis... positas ut glaciet nives Puro numine Juppiter,

    Hor. C. 3, 10, 8.—Concr., a divinity, deity, a god, goddess:

    caeleste numen,

    Liv. 1, 21, 1; Val. Max. 2, 4, 4; 5, 1, 3; Amm. 19, 1, 4:

    summum,

    Sen. Q. N. 7, 30, 4; Amm. 15, 8, 9; 17, 7, 3 al.:

    templa et effigies numinum,

    Tac. A. 1, 10; 1, 73; 3, 71; 15, 45; Suet. Calig. 22:

    nos magna precati Numina,

    Verg. A. 3, 634:

    si quem Numina laeva sinunt,

    id. G. 4, 7:

    promissaque numine firmat,

    i. e. by calling a god to witness, by an oath, Ov. M. 10, 430:

    vadimus immixti haud numine nostro,

    the divinity not with us, Verg. A. 2, 396, cf. sqq.:

    hospes numinis Idaei,

    Juv. 3, 138:

    in contumeliam numinum,

    Plin. Pan. 11:

    Titus numinibus aequatus est,

    id. ib. 35:

    numinis loco habere,

    Tac. G. 8:

    numina quibus sacrificabat,

    Val. Max. 5, 10, ext. 2:

    ea numina, i. e. Apollo and Diana,

    Tac. A. 3, 61; Plin. 4, 7, 12, § 25; 18, 13, 35, § 132.—Of the manes of a beloved person:

    juro per illos manes, numina mei doloris,

    Quint. 6 prooem. § 10 Spald.

    Lewis & Short latin dictionary > numen

  • 7 nutamen

    nūtāmen, ĭnis, n. [id.], a nodding, waving:

    tremulo pennae,

    Sil. 2, 399.

    Lewis & Short latin dictionary > nutamen

  • 8 nutatio

    nūtātĭo, ōnis, f. [id.] (post-Aug.).
    I.
    A nodding:

    capitis,

    Plin. 11, 37, 49, § 135. —
    II. A.
    Lit.:

    frequens et in utramque partem nutatio,

    Quint. 11, 3, 129.—
    B.
    Trop., a shaking, tottering:

    nutatio reipublicae,

    Plin. Pan. 5, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > nutatio

  • 9 nutus

    nūtus, ūs, m. [nuo, ĕre (of abnuo, etc.); cf. nuto], a nodding, a nod.
    I.
    Lit.:

    Scipio nutu finire disceptationem potuisset,

    Liv. 34, 62:

    nutu tremefecit Olympum,

    Verg. A. 9, 106:

    digitisque saepe est nutuque locutus,

    Ov. Tr. 2, 453:

    signaque dat nutu,

    id. F. 1, 418:

    nutus conferre loquaces,

    Tib. 1, 2, 21:

    digiti,

    i.e. a beckoning, Tert. adv. Herm. 27:

    membrorum,

    Plin. 6, 30, 35, § 188: uno meo [p. 1231] nutu jugulari utrumque vestrum posse, Suet. Calig. 32:

    nutibus oculorum,

    winks, Vulg. Isa. 3, 16.—
    B.
    Transf., a downward tendency or motion, gravity:

    terrena suopte nutu et suo pondere in terram ferri,

    Cic. Tusc. 1, 17, 40:

    terra suā vi nutuque tenetur,

    id. de Or. 3, 45, 178; so in plur., id. N. D. 2, 39, 98.—
    II.
    Trop., command, will, pleasure:

    ad eorum arbitrium et nutum totos se fingunt,

    Cic. Or. 8, 24:

    jura omnia praetoris nutu atque arbitrio meretriculae gubernari,

    id. Verr. 2, 5, 13, § 34:

    ad alicujus voluntatem nutumque convertere,

    id. Fam. 3, 10, 10:

    omnia deorum nutu atque potestate administrari,

    id. Cat. 3, 9, 21:

    auctoritate nutuque iegum domitas habere libidines,

    id. de Or. 1, 43, 194:

    paratum esse ad nutum,

    id. Phil. 7, 6, 18:

    ad nutum praesto esse,

    id. Verr. 2, 1, 31, § 78:

    respirare contra nutum dicionemque alicujus,

    id. Quint. 30, 94:

    alterius sub nutu degitur aetas,

    Lucr. 4, 1122:

    saevae nutu Junonis eunt res,

    Verg. A. 7, 592.

    Lewis & Short latin dictionary > nutus

См. также в других словарях:

  • Nodding — Nod ding, a. Curved so that the apex hangs down; having the top bent downward. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • nodding — adjective Date: 1565 1. bending downward or forward ; pendulous, drooping < a plant with nodding flowers > 2. slight, superficial < a nodding acquaintance > …   New Collegiate Dictionary

  • Nodding — Nod Nod, v. t. [imp. & p. p. {Nodded}; p. pr. & vb. n. {Nodding}.] 1. To incline or bend, as the head or top; to make a motion of assent, of salutation, or of drowsiness with; as, to nod the head. [1913 Webster] 2. To signify by a nod; as, to nod …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Nodding — En astronomie, le nodding, que l on appelle également le balancement de faisceaux, est une opération destinée à se débarrasser du fond thermique. Cette opération est plus longue que le chopping ou modulation, car il faut prendre le temps de… …   Wikipédia en Français

  • nodding — adj. Nodding is used with these nouns: ↑acquaintance …   Collocations dictionary

  • nodding — /ˈnɒdɪŋ/ (say noding) verb 1. present participle of nod. –adjective 2. slight; such as to give rise to no more than a brief salutation: a nodding acquaintance. {nod + d + ing2} …  

  • nodding — nutacija statusas T sritis fizika atitikmenys: angl. nodding; nutation vok. Nutation, f rus. нутация, f pranc. nutation, f …   Fizikos terminų žodynas

  • nodding — adjective having branches or flower heads that bend downward nodding daffodils the pendulous branches of a weeping willow lilacs with drooping panicles of fragrant flowers • Syn: ↑cernuous, ↑drooping, ↑pendulous, ↑weeping …   Useful english dictionary

  • Nodding Acquaintance EP — EP by Enter Shikari Released 200 …   Wikipedia

  • nodding acquaintance — n. 1. a slight, not intimate, acquaintance with a person or thing 2. a person whom one knows slightly …   English World dictionary

  • nodding donkey — noun (informal; esp US) A type of pump for pumping oil from land based oil wells • • • Main Entry: ↑nod …   Useful english dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»