multa+declarant

prōdĭgĭum, ii ( gen. plur. prodigiūm, Pac. ap. Cic. Or. 46, 155), n. [for prodicium, from prodico].

Lit., a prophetic sign, token, omen, portent, prodigy, in a good and (more freq.) in a bad sense (syn.: portentum, ostentum, monstrum): mittere, Att. ap. Cic. N. D. 3, 26, 68:

multa prodigia vim ejus numenque declarant,

Cic. Verr. 2, 4, 49, § 107:

(lunam deficientem) nullum esse prodigium,

id. Rep. 1, 15; Verg. A. 5, 639:

laetum,

Plin. 11, 37, 77, § 197:

P. Clodius fatale portentum prodigiumque rei publicae,

Cic. Pis. 4, 9:

(Catilina) monstrum atque prodigium,

id. Cat. 2, 1, 1:

non mihi jam furtum, sed monstrum ac prodigium videbatur,

i. e. a monstrous and unnatural crime, id. Verr. 2, 3, 73, § 171; cf. Juv. 6, 84:

piare prodigia,

Tac. H. 5, 13:

accipere aliquid in prodigium,

id. A. 12, 43:

prodigii loco habere,

id. ib. 13, 58:

Harpyia Prodigium canit,

Verg. A. 3, 366:

nuntiare,

Sall. C. 30, 2:

divinitus factum,

Quint. 1, 10, 47:

prodigiorum perita,

Liv. 1, 34:

prodigio par est cum nobilitate senectus,

Juv. 4, 97:

propter multa prodigia libros Sibyllinos adiisse,

Macr. S. 1, 6, 13.—Of miracles:

signa et prodigia,

Vulg. Psa. 134, 9 et saep. —

Transf., a monster, prodigy:

non ego sum prodigium,

Ov. M. 13, 917:

prodigium triplex,

id. H. 9, 91:

heu prodigia ventris!

Plin. 19, 4, 19, § 55.

* * *

at-qui (in MSS. sometimes adqui, e. g. Cic. Rep. 3, 5, 8 Mai, and often confounded with atque), conj. (the form atquin is incorrect and post-class.; for Plaut. Rud. 3, 4, 55, should be read at quin separately, Fleck.; cf. Caper Orth. p. 2441) [qui, abl. of indef. quis, used adverbially; so pr. but anyhow; cf.: alioqui, ceteroqui].

In gen., serving to connect-an adversative clause or assertion, but anyhow, but any way or wise, yet, notwithstanding, however, rather, but now, but nevertheless, and yet, alla dê, alla dêpou, alla mên (a purely adversative particle, a more emphatic at, while atque is regularly copulative; v. atque; syn.: at, sed, verum, autem; comparatively rare in all periods, it being scarcely more than an emphasized form of at): Th. Quid aïs, venefica? Py. Atqui certo comperi, Ter. Eun. 5, 1, 9: Sy. Gratiam habeo. De. Atqui, Syre, Hoc verumst et re ipsā experiere propediem, id. Ad. 5, 5, 7: Cl. Satis scite promittit tibi. Sy. Atqui tu hanc jocari credis? but yet do you believe that she is jesting? id. Heaut. 4, 4, 7:

cum omnia vi et armis egeris, accuses eum, qui se praesidio munierit, non ut te oppugnaret, sed ut vitam suam posset defendere? Atqui ne ex eo quidem tempore id egit Sestius, ut, etc.,

and yet, Cic. Sest. 37, 79: tum, ut me Cotta vidit, peropportune, inquit, venis... atqui mihi quoque videor, inquam, venisse, ut dicis, opportune, rather I seem to myself, etc., alla mên kai emoi dokô, id. N. D. 1, 7, 16: vitas hinnuleo me similis Chloe... atqui non ego te tigris ut aspera Gaetulusve leo, frangere persequor, but yet, alla toi, Hor. C. 1, 23, 1-10: Jam vero videtis nihil esse tam morti simile quam somnum;

atqui dormientium animi maxime declarant divinitatem suam,

but yet, Cic. Sen. 22, 81:

tum dixisse (Lysandrum), mirari se non modo diligentiam, sed etiam sollertiam ejus, a quo essent illa dimensa atque descripta: et ei Cyrum respondisse: Atqui (sc. ne putes alium id fecisse) ego omnia ista sum dimensus,

id. ib. 17, 59.—

Esp.

In adding a thought confirmatory of a preceding one, but not antithetical (v. at init.), but indeed, but certainly, by all means: Do. Salvos sis, adulescens Sa. Siquidem hanc vendidero pretio suo. To. Atqui aut hoc emptore vendes pulcre aut alio non potest, Plaut. Pers. 4, 4, 31: Et Philus: praeclaram vero causam ad me defertis, cum me improbitatis patrocinium suscipere vultis. Atqui id tibi, inquit Laelius, verendum est, but certainly (ironically), Cic. Rep. 3, 5, 8; id. Leg. 1, 1, 4.—Sometimes with pol or sic:

atqui pol hodie non feres, ni genua confricantur,

Plaut. As. 3, 3, 80: Py. Scis eam civem hinc esse? Pa. Nescio. Py. Atqui sic inventast, Ter. Eun. 5, 4, 30: hunc ego non diligam? non admirer? non omni ratione defendendum putem? Atqui sic a summis hominibus eruditissimis accepimus, etc., yet so we have certainly heard, etc., Cic. Arch. 8, 18.—

So also atqui si, adversative, but if, or continuative, if now, if indeed (cf.:

quod si): sine veniat. Atqui si illam digito attigerit, oculi illi ilico ecfodientur,

if, however, he do but touch her, Ter. Eun. 4, 6, 1 (Fleck., Qui): quae et conscripta a multis sunt diligenter et sunt humiliora quam illa, quae a nobis exspectari puto. Att. Atqui si quaeris ego quid exspectem, etc., Cic. Leg. 1, 5, 15; id. Fin. 4, 23, 62:

atqui, si ita placet, inquit Antonius, trademus etiam,

well now, if, id. de Or. 2, 50, 204: atqui Si noles sanus, curres hydropicus, but now if you are unwilling, etc., Hor. Ep. 1, 2, 33:

atqui si tempus est ullum jure hominis necandi, quae multa sunt, certe illud est,

but if now there is any time, Cic. Mil. 4 init. —

To modify a preceding negation or negative interrogation, yet, still, instead of that, rather: Ni. Numquam auferes hinc aurum. Ch. Atqui jam dabis, but, Plaut. Bacch. 4, 7, 26: Non sum apud me. Se. Atqui opus est nunc quom maxime ut sis, Ter. Phorm. 1, 4, 27:

O rem, inquis, difficilem et inexplicabilem. Atqui explicanda est,

nevertheless, Cic. Att. 8, 3; id. Ac. 2, 36, 114:

magnum narras, vix credibile. Atqui Sic habet,

but in fact, so it is, Hor. S. 1, 9, 52; Curt. 6, 10, 5:

modum statuarum haberi nullum placet? Atqui habeatur necesse est,

Cic. Verr. 2, 2, 59; 2, 3, 86; id. Parad. 1, 1, 7; Flor. 4, 2, 53; Curt. 6, 10, 10.—

To connect a minor proposition in a syllogism (both an affirmative and a negative, while atque only connects an affirm. proposition), but, but now, now:

Ergo cum sol igneus sit, quia nullus ignis sine pastu aliquo possit permanere, necesse est aut ei similis sit igni, quem... aut ei, qui... atqui hic noster ignis etc.,

Cic. N. D. 2, 15, 40 and 41:

qui fortis est, idem est fidens... Qui autem est fidens, is profecto non extimescit... Atqui in quem cadit aegritudo, in eundem timor... Ita fit, ut fortitudini aegritudo repugnet,

Cic. Tusc. 3, 7, 14:

(mors) aut plane neglegenda est... aut etiam optanda, si, etc. Atqui tertium certe nihil inveniri potest. Quid igitur timeam si, etc.,

id. Sen. 19, 66; id. Tusc. 5, 14, 40. (Vid. more upon this word in Hand, Turs. I. pp. 513-524.)

at-qui (in MSS. sometimes adqui, e. g. Cic. Rep. 3, 5, 8 Mai, and often confounded with atque), conj. (the form atquin is incorrect and post-class.; for Plaut. Rud. 3, 4, 55, should be read at quin separately, Fleck.; cf. Caper Orth. p. 2441) [qui, abl. of indef. quis, used adverbially; so pr. but anyhow; cf.: alioqui, ceteroqui].

In gen., serving to connect-an adversative clause or assertion, but anyhow, but any way or wise, yet, notwithstanding, however, rather, but now, but nevertheless, and yet, alla dê, alla dêpou, alla mên (a purely adversative particle, a more emphatic at, while atque is regularly copulative; v. atque; syn.: at, sed, verum, autem; comparatively rare in all periods, it being scarcely more than an emphasized form of at): Th. Quid aïs, venefica? Py. Atqui certo comperi, Ter. Eun. 5, 1, 9: Sy. Gratiam habeo. De. Atqui, Syre, Hoc verumst et re ipsā experiere propediem, id. Ad. 5, 5, 7: Cl. Satis scite promittit tibi. Sy. Atqui tu hanc jocari credis? but yet do you believe that she is jesting? id. Heaut. 4, 4, 7:

cum omnia vi et armis egeris, accuses eum, qui se praesidio munierit, non ut te oppugnaret, sed ut vitam suam posset defendere? Atqui ne ex eo quidem tempore id egit Sestius, ut, etc.,

and yet, Cic. Sest. 37, 79: tum, ut me Cotta vidit, peropportune, inquit, venis... atqui mihi quoque videor, inquam, venisse, ut dicis, opportune, rather I seem to myself, etc., alla mên kai emoi dokô, id. N. D. 1, 7, 16: vitas hinnuleo me similis Chloe... atqui non ego te tigris ut aspera Gaetulusve leo, frangere persequor, but yet, alla toi, Hor. C. 1, 23, 1-10: Jam vero videtis nihil esse tam morti simile quam somnum;

atqui dormientium animi maxime declarant divinitatem suam,

but yet, Cic. Sen. 22, 81:

tum dixisse (Lysandrum), mirari se non modo diligentiam, sed etiam sollertiam ejus, a quo essent illa dimensa atque descripta: et ei Cyrum respondisse: Atqui (sc. ne putes alium id fecisse) ego omnia ista sum dimensus,

id. ib. 17, 59.—

Esp.

In adding a thought confirmatory of a preceding one, but not antithetical (v. at init.), but indeed, but certainly, by all means: Do. Salvos sis, adulescens Sa. Siquidem hanc vendidero pretio suo. To. Atqui aut hoc emptore vendes pulcre aut alio non potest, Plaut. Pers. 4, 4, 31: Et Philus: praeclaram vero causam ad me defertis, cum me improbitatis patrocinium suscipere vultis. Atqui id tibi, inquit Laelius, verendum est, but certainly (ironically), Cic. Rep. 3, 5, 8; id. Leg. 1, 1, 4.—Sometimes with pol or sic:

atqui pol hodie non feres, ni genua confricantur,

Plaut. As. 3, 3, 80: Py. Scis eam civem hinc esse? Pa. Nescio. Py. Atqui sic inventast, Ter. Eun. 5, 4, 30: hunc ego non diligam? non admirer? non omni ratione defendendum putem? Atqui sic a summis hominibus eruditissimis accepimus, etc., yet so we have certainly heard, etc., Cic. Arch. 8, 18.—

So also atqui si, adversative, but if, or continuative, if now, if indeed (cf.:

quod si): sine veniat. Atqui si illam digito attigerit, oculi illi ilico ecfodientur,

if, however, he do but touch her, Ter. Eun. 4, 6, 1 (Fleck., Qui): quae et conscripta a multis sunt diligenter et sunt humiliora quam illa, quae a nobis exspectari puto. Att. Atqui si quaeris ego quid exspectem, etc., Cic. Leg. 1, 5, 15; id. Fin. 4, 23, 62:

atqui, si ita placet, inquit Antonius, trademus etiam,

well now, if, id. de Or. 2, 50, 204: atqui Si noles sanus, curres hydropicus, but now if you are unwilling, etc., Hor. Ep. 1, 2, 33:

atqui si tempus est ullum jure hominis necandi, quae multa sunt, certe illud est,

but if now there is any time, Cic. Mil. 4 init. —

To modify a preceding negation or negative interrogation, yet, still, instead of that, rather: Ni. Numquam auferes hinc aurum. Ch. Atqui jam dabis, but, Plaut. Bacch. 4, 7, 26: Non sum apud me. Se. Atqui opus est nunc quom maxime ut sis, Ter. Phorm. 1, 4, 27:

O rem, inquis, difficilem et inexplicabilem. Atqui explicanda est,

nevertheless, Cic. Att. 8, 3; id. Ac. 2, 36, 114:

magnum narras, vix credibile. Atqui Sic habet,

but in fact, so it is, Hor. S. 1, 9, 52; Curt. 6, 10, 5:

modum statuarum haberi nullum placet? Atqui habeatur necesse est,

Cic. Verr. 2, 2, 59; 2, 3, 86; id. Parad. 1, 1, 7; Flor. 4, 2, 53; Curt. 6, 10, 10.—

To connect a minor proposition in a syllogism (both an affirmative and a negative, while atque only connects an affirm. proposition), but, but now, now:

Ergo cum sol igneus sit, quia nullus ignis sine pastu aliquo possit permanere, necesse est aut ei similis sit igni, quem... aut ei, qui... atqui hic noster ignis etc.,

Cic. N. D. 2, 15, 40 and 41:

qui fortis est, idem est fidens... Qui autem est fidens, is profecto non extimescit... Atqui in quem cadit aegritudo, in eundem timor... Ita fit, ut fortitudini aegritudo repugnet,

Cic. Tusc. 3, 7, 14:

(mors) aut plane neglegenda est... aut etiam optanda, si, etc. Atqui tertium certe nihil inveniri potest. Quid igitur timeam si, etc.,

id. Sen. 19, 66; id. Tusc. 5, 14, 40. (Vid. more upon this word in Hand, Turs. I. pp. 513-524.)

nūmen, ĭnis, n. [for nuimen, root nu-; Gr. neuô, nod; Lat. nuo in re-nuo, etc], prop., a nodding with the head, a nod: numen quasi nutus dei ac potestas dicitur, Paul. ex Fest. p. 173 Müll.—Hence, trop., a nod, i. e. command, will.

In gen.:

ad numen mentis momenque moveri,

Lucr. 3, 144 (but id. 2, 632, and 4, 179, the correct reading is momine, v. Lachm.).—

In partic., the divine will, the will or power of the gods, divine sway (the class. signif. of the word):

numen dicunt esse imperium, dictum ab nutu: numina sunt, quojus imperium maximum esse videatur,

Varr. L. L. 7, § 85 Müll.:

deo, cujus numini parent omnia,

Cic. Div. 1, 53, 120:

multa saepe prodigia vim ejus (Cereris) numenque declarant,

id. Verr. 2, 4, 49, § 107:

di inmortales suo numine atque auxilio sua templa atque urbis tecta defendunt,

id. Cat. 2, 13, 29:

numen interdictumque deorum immortalium,

id. Pis. 21, 48: nox et Diana, Nunc, nunc adeste, nunc in hostiles domos Iram atque numen vertite, Hor. Epod. [p. 1225] 5, 54.—To Fortune:

nullum numen abest, si sit prudentia,

Juv. 10, 365.—Hence, transf., of the will, might, authority of powerful persons:

flectere tenta Caesareum numen, numine, Bacche, tuo,

Ov. Tr. 5, 3, 45; cf. id. P. 4, 13, 24:

annuite, Patres Conscripti, nutum numenque vestrum invictum Campanis,

Liv. 7, 30; cf.:

quanta potestas, quanta majestas, quantum denique numen, sit historiae,

Plin. Ep. 9, 27, 1.—

Godhead, divinity, deity, divine majesty, etc.:

numina Palladis,

Verg. A. 3, 543:

per Dianae numina,

Hor. Epod. 17, 3:

venerantur numina nymphae, Mygdonidesque nurus,

Ov. M. 6, 44:

audis... positas ut glaciet nives Puro numine Juppiter,

Hor. C. 3, 10, 8.—Concr., a divinity, deity, a god, goddess:

caeleste numen,

Liv. 1, 21, 1; Val. Max. 2, 4, 4; 5, 1, 3; Amm. 19, 1, 4:

summum,

Sen. Q. N. 7, 30, 4; Amm. 15, 8, 9; 17, 7, 3 al.:

templa et effigies numinum,

Tac. A. 1, 10; 1, 73; 3, 71; 15, 45; Suet. Calig. 22:

nos magna precati Numina,

Verg. A. 3, 634:

si quem Numina laeva sinunt,

id. G. 4, 7:

promissaque numine firmat,

i. e. by calling a god to witness, by an oath, Ov. M. 10, 430:

vadimus immixti haud numine nostro,

the divinity not with us, Verg. A. 2, 396, cf. sqq.:

hospes numinis Idaei,

Juv. 3, 138:

in contumeliam numinum,

Plin. Pan. 11:

Titus numinibus aequatus est,

id. ib. 35:

numinis loco habere,

Tac. G. 8:

numina quibus sacrificabat,

Val. Max. 5, 10, ext. 2:

ea numina, i. e. Apollo and Diana,

Tac. A. 3, 61; Plin. 4, 7, 12, § 25; 18, 13, 35, § 132.—Of the manes of a beloved person:

juro per illos manes, numina mei doloris,

Quint. 6 prooem. § 10 Spald.