-
1 προς-φυής
προς-φυής, ές, daran gewachsen, fest daran hangend, anschließend, befestigt; ϑρῆνυν προςφυέ' ἐκ κλισίης, Od. 19, 58, die am Sessel befestigte Fußbank; von Natur dazu gehörig, damit verbunden, angemessen, οἰκειότερον καὶ προςφυέστερον τῇ τοῠ νικῶντος ἰδέᾳ, Plat. Phil. 67 a; ἐδωδαῖς καὶ τοιούτων ἡδοναῖς προςφυεῖς γιγνόμεναι, Rep. VII, 519 b; καὶ συγγενεῖς, Ep. VII, 344 a u. Sp., wie Luc. D. Meretr. 5. – Adv. προςφυῶς, ion. προςφυέως, z. B. λέγειν, auf eine geschickte Weise sprechen, Her. 1, 27.
-
2 προς-χαρίζομαι
προς-χαρίζομαι, dep. med., zu Gefallen thun, willfahren; τῇ γαστρί, Xen. Oec. 13, 9; Sp., τί τινι, Luc. D. Meretr. 9, 5.
-
3 προς-χαρίζομαι [2]
προς-χαρίζομαι, dep. med., zu Gefallen thun, willfahren; τῇ γαστρί, Xen. Oec. 13, 9; Sp., τί τινι, Luc. D. Meretr. 9, 5.
-
4 στροφεύς
στροφεύς, έως, ὁ, 1) der Wirbelknochen des Halses u. Rückgrats, Poll. 2, 130. – 2) der Angelhaken, auf dem sich die Thür dreht, Ar. Thesm. 487 (vgl. στρόφιγξ); Pol. sagt διακόπτειν τοὺς στροφεῖς τῶν πυλῶν, 7, 16, 5; Luc. D. Meretr. 12; vgl. S. Emp. adv. phys. 2, 54.
-
5 συν-επι-ψεύδομαι
συν-επι-ψεύδομαι, mit Andern noch dazulügen, Luc. D. Meretr. 13.
-
6 συλ-λούω
-
7 τρί-χρωμος
τρί-χρωμος, = Vor., Luc. D. Meretr. 9, 2.
-
8 ταραντινίδιον
ταραντινίδιον, τό, dim. zum Folgdn; Luc. Calumn. 16 D. meretr. 7; Alciphr. 1, 36.
-
9 τοίχ-αρχος
τοίχ-αρχος, ὁ, Aufseher über die Ruderknechte an den Seiten des Schiffes, der nächste Rang nach dem ναύτης; Luc. D. meretr. 14; Artemid. 1, 37; Poll. 1, 95.
-
10 τήκω
τήκω, fut. τήξω, trans., machen, daß Etwas zerfließt, schmelzen, bes. Metalle, Her. 3, 96; χιόνα, Aesch. frg. 299; τήκει καὶ λείβει, Plat. Rep. III, 411 b; καὶ διόλλυσι, X, 609 c, wie Tim. 83 a; Ggstz von πήγνυμι, Plut. Symp. 6 a. E. – Uebrtr., ϑυμόν, das Herz in Trauer verzehren, Od. 19, 264; τίν' ἀεὶ τάκεις ὧδ' ἀκόρεστον οἰμωγὰν – Ἀγαμέμνονα, Soph. El. 122; τήξουσιν ἔρωτες κραδίην, Agath. 2 (V, 278). – Pass. τήκομαι, aor. ἐτάκην, seltener ἐτήχϑην, wie Plat. Tim. 61 b, fut. τακήσομαι, intr., zerschmelzen, fließend werden, zerfließen; Hes. Th. 862. 866; κηκὶς μηρίων ἐτήκετο, Soph. Ant. 995; verwesen, εἰ ποσις μοι κατϑανὼν ἐτήκετο, 897; u. übertr., sich verzehren, vergehen, bes. von Krankheit, Gram oder Sehnsucht; bei Hom. in Vrbdg mit Weinen, so daß man an die eigentliche Bdtg erinnert wird, in Thränen zerfließen u. sich abhärmen: Ὀδυσσεὺς τήκετο, δάκρυ δ' ἔδευεν παρειάς, Od. 8, 522, wie 19, 204 ff. τήκετο χρώς, τήκετο καλὰ παρήϊα δακρυχεούσης mit dem Schmelzen des Schnees verglichen wird; Sp., ὄμμα τέτηκται, Agath. 13 (V, 273); vgl. Theocr. 1, 66. 82. 2, 18. 28; τηκόμενος νούσῳ, Her. 3, 99; u. übertr., δόξαι τακόμεναι κατὰ γᾶν μινύϑουσιν ἄτιμοι, Aesch. Eum. 352; Plat. u. Folgde; τὰ μήτε σηπόμενα, μήτε τηκόμενα, Xen. Mem. 3, 1, 7. – Das perf. τέτηκα hat dieselbe intr. Bedeutung, geschmolzen sein; κρέα τετηκότα, Eur. Cycl. 246; auch πῦρ τετακός, Suppl. 1146, erloschen; übertr., κλαίουσα τέτηκα, Il. 3, 126; κλαίω, τέτηκα, Soph. El. 275; Sp., τετηκὸς ἀργύριον, Pol. 11, 24, 11; übertr., τετηκυῖα ἐπὶ σοί, Luc. Meretr. Dial. 12.
-
11 φιλημάτιον
φιλημάτιον, τό, dim. von φίλημα, Luc. D. Meretr. 11.
-
12 χοιρίσκος
-
13 ψόφος
ψόφος, ὁ, Ton, Schall, Laut, Geräusch, Getöse, Lärm; von jedem unartikulirten Schalle; zuerst bei H. h. Merc. 285; Ggstz der artikulirten φωνή, s. Hemsterh. Luc. iud. voc. 2 u. Arist. H. A. 4, 9; φιλημάτων Soph. frg. 482; auch λωτοῦ ψόφος, Flötenschall, Eur. Bacch. 687, wie κιϑάρας Cycl. 442; ϑύρας Ar. Ran. 603; τὴν αὔλειον ϑύραν κρουομένην πολὺν ψόφον παρασχεῖν ὡς κωμαστῶν Plat. Conv. 212 c, u. öfter; Thuc. 4, 115; Xen. u. Folgde; vgl. Xen. An. 4, 3,29. – Auch leeres Geräusch, bloßer Schall, τοῦ δὲ σοῦ ψόφου οὐκ ἂν στραφείην Soph. Ai. 1095; κενὸς ψόφος στάζει δι' ὤτων Eur. Rhes. 565; οὐ φιλῶ ψόφους κλύειν Ion 630; ῥημάτων Ar. Ran. 493, vgl. Nub. 1349; von dem nichtigen Beifallsklatschen od. -rufen des großen Haufens, Valck. Phoen. 397; hochtönende, leere Namen, Wörter u. Redensarten, συμβιοῦν Πτολεμαίῳ καὶ Σατράπαις καὶ τοιούτοις ψόφοις, u. was dergl. hochtönende Namen mehr sind, Alciphr. 2, 3,76; Luc. D. Meretr. 15.
-
14 γύργαθος
-
15 κατα-στηλῑτεύω
κατα-στηλῑτεύω, an einer Säule durch eine öffentliche Inschrift beschimpfen, brandmarken, τὰ ἐπὶ τῶν τοίχων γεγραμμένα ἐν τῷ Κεραμεικῷ ἀνάγνωϑι, ὅπου κατεστηλίτευται ὑμῶν τὰ ὀνόματα Luc. D. Meretr. 4, 2; Poll. 8, 73.
-
16 κατα-μύω
κατα-μύω (s. μύω), die Augen schließen, bes. um zu schlafen, einnicken; Hippocr.; Ar. Vesp. 92; καταμύομεν [ῡ abweichend] Hedyl. bei Ath. VIII, 345 a; καταμύει τὰ βλέφαρα, im Ggstz von τὰ βλέφαρα ἀναπέπταται, Xen. Cyn. 5, 11; von sich Fürchtenden, Philostr.; von Sterbenden, entschlafen, Luc. D. meretr. 7, 2 D. L. 4, 49; – p. auch καμμύω, Batrach. 191 καμμῦσαι, Alexis bei Phryn. 339, wo bemerkt wird, daß Spätere es nachlässiger Weise auch in Prosa brauchten; so findet sich ἐκάμμυσαν τοὺς ὀφϑαλμούς im N. T., Act. Ap. 28, 27.
-
17 καχάζω
καχάζω (χάω, χαίνω), fut. dor. καχαξῶ, Theocr. 5, 142, laut lachen, ἀϑρόως γελᾶν, VLL. Diese Form ist durch das Metrum geboten Ar. Eccl. 849 Anacr. 31, 29; kann auch Soph. Ai. 198 (hohnlachen) stehen. Erst Sp., wie Luc. amor. 23 ( ἐπί τινι) D. meretr. 6, 3 Ath. X, 438 f Poll. 6, 199 haben καγχάζω. Vgl. kichern, cachinnari.
-
18 κεφαλίς
-
19 κουρο-τρόφος
κουρο-τρόφος, Knaben, Jünglinge nährend, aufziehend; so heißt Ithaka Od. 9, 27 ἀγαϑὴ κουροτρόφος, eine gute Pflegerinn des jungen Volkes, die einen tüchtigen Menschenschlag zieht; ἔχϑρα Pind. frg. 228; Ἑλλάς Eur. Troad. 565; so auch Τροιζήν Rhian. 3 (XII, 58); Γῆ Ar. Thesm. 300; u. so bes. Demeter, Hesych.; Hekate, Hes. Th. 450; Artemis, D. Sic. 5, 73; Κύπρις, Soph. bei Ath. XIII, 592 a; Nicodem. 5 (VI, 318); vgl. Luc. D. meretr. 5, 1 u. Plat. com. Ath. X, 441 f. – Βριμώ, Ap. Rh. 3, 861. – Junge Kinder aufziehend, nährend, καὶ τιϑήνη Plut. qu. Rom. 57.
-
20 δια-τείχισμα
δια-τείχισμα, τό, Zwischenmauer, -schanze, die zwei Orte trennt; Thuc. 3, 34. 7, 60; Pol. 8, 36, 9 u. öfter; übertr., wie unser Scheidewand, Luc. D. Meretr. 11, 4.
См. также в других словарях:
Abrotonum — (Greek: polytonic|Αβρότονον) was a Thracian harlot, who according to some accounts was the mother of Themistocles. [Citation last = Smith first = William author link = William Smith (lexicographer) contribution = Abrotonum editor last = Smith… … Wikipedia
камень — (иноск.) о человеке непреклонном, бессердечном Камень не человек, а и тот рушат. Как камень (тверд, холоден) неподатлив, безучастен Ср. Надо мною слово жениться имеет какую то волшебную власть: как бы страстно я ни любил женщину, если она мне… … Большой толково-фразеологический словарь Михельсона
что-то у меня в ушах звенит — кто-то поминает — (по поверью) Ср. У вас не звенело ли в ушах... вчера к вечеру? Нет, а что? мои косточки перемывали ? Боборыкин. Ходок. 1, 12. Ср. Das rechte (linke) Ohr klingt mir. Ср. Les oreilles ont dû lui tinter. Ср. Absentes tinnitu aurium praesentire… … Большой толково-фразеологический словарь Михельсона
Камень — (иноск.) о человѣкѣ непреклонномъ, безсердечномъ. Камень не человѣкъ, а и тотъ рушатъ. Какъ камень (твердъ, холоденъ) неподатливъ, безучастенъ. Ср. Надо мною слово жениться имѣетъ какую то волшебную власть: какъ бы страстно я ни любилъ женщину,… … Большой толково-фразеологический словарь Михельсона (оригинальная орфография)
Что-то у меня в ушах звенит — кто-то поминает — Что то у меня въ ушахъ звенитъ кто то поминаетъ (по повѣрью). Ср. У васъ не звенѣло ли въ ушахъ... вчера къ вечеру? «Нѣтъ, а что? мои косточки перемывали»? Боборыкинъ. Ходокъ. 1, 12. Ср. Das rechte (linke) Ohr klingt mir. Ср. Les oreilles ont dû… … Большой толково-фразеологический словарь Михельсона (оригинальная орфография)
SICYON — I. SICYON inter vetustos Sicyoniorum Reges XIX. vulgo ponitur, urbique nomen dedisse traditur, sed praeter Historiae fidem, uti mox videbimus. II. SICYON locus Africae, ubi Crathis fluv. in Oceanum exit, et electrum nascitur. Plin. l. 19. c. 8.… … Hofmann J. Lexicon universale