-
1 marculus
-
2 marculus
marculus marculus(martulus), i m молоточек -
3 Marculus
1.marcŭlus or martŭlus, i, m. dim. [marcus], a small hammer, a hammer (ante-class. and post-Aug.):2.malleus vocatur, quia dum quid calet et molle est, caedit et producit: marcus, malleus major: et dictus marcus, quod major sit ad caedendum, et fortior: marcellus mediocris: marculus malleus pusillus,
Isid. Orig. 19, 7, 2;Lucil. ib.: tegulas invenit Cinyra, et metalla aeris, item forcipem, martulum, vectem, incudem,
Plin. 7, 56, 57, § 195:alii caelo et marculo gemmulas exsculpunt,
Front. ad Caes. 4, 4, 3 Mai.:aerariorum marculi,
Mart. 12, 57, 6.Marcŭlus diminutivum a Marco, Paul. ex Fest. p. 125 Müll. -
4 marculus
1.marcŭlus or martŭlus, i, m. dim. [marcus], a small hammer, a hammer (ante-class. and post-Aug.):2.malleus vocatur, quia dum quid calet et molle est, caedit et producit: marcus, malleus major: et dictus marcus, quod major sit ad caedendum, et fortior: marcellus mediocris: marculus malleus pusillus,
Isid. Orig. 19, 7, 2;Lucil. ib.: tegulas invenit Cinyra, et metalla aeris, item forcipem, martulum, vectem, incudem,
Plin. 7, 56, 57, § 195:alii caelo et marculo gemmulas exsculpunt,
Front. ad Caes. 4, 4, 3 Mai.:aerariorum marculi,
Mart. 12, 57, 6.Marcŭlus diminutivum a Marco, Paul. ex Fest. p. 125 Müll. -
5 marculus [1]
1. marculus, ī, m. (Demin. v. marcus), ein Hämmerchen, kleiner Hammer (vgl. Isid. orig. 19, 7, 2), Lucil. 1165. Fronto ad Marc. Caes. 4, 3. p. 65, 8 N. Mart. 12, 57, 6. – Nbf. martulus, ī, m., Plin. 7, 195. – Nbf. martellum. ī, n., Gloss. III, 23, 22.
-
6 Marculus [2]
2. Marculus, ī, m., Demin. v. Marcus, der kleine, liebe Markus, Paul. ex Fest. 125, 13.
-
7 marculus
1. marculus, ī, m. (Demin. v. marcus), ein Hämmerchen, kleiner Hammer (vgl. Isid. orig. 19, 7, 2), Lucil. 1165. Fronto ad Marc. Caes. 4, 3. p. 65, 8 N. Mart. 12, 57, 6. – Nbf. martulus, ī, m., Plin. 7, 195. – Nbf. martellum. ī, n., Gloss. III, 23, 22.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > marculus
-
8 Marculus
2. Marculus, ī, m., Demin. v. Marcus, der kleine, liebe Markus, Paul. ex Fest. 125, 13.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Marculus
-
9 marculus
-
10 marculus
-
11 martiolus
ī m. Pt (v. l.) = marculus -
12 martulus
ī m. v. l. = marculus -
13 martellum
martellum, ī, n., s. 1. marculus.
-
14 martulus [2]
2. martulus, ī, m., s. 1. marculus.
-
15 martellum
martellum, ī, n., s. 1. marculus.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > martellum
-
16 martulus
2. martulus, ī, m., s. marculus.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > martulus
-
17 Marcus
1.marcus, i, m. [cf. Sanscr. mar, mrid, to break, crush], a large hammer, Isid. Orig. 19, 7, 2, v. 1. marculus.2.Marcus, i, m., a Roman prænomen, in gen. represented by M. simply, e. g. M. Terentius Varro, M. Tullius Cicero;written in full, MAARCVS,
Inscr. Rein. 1006;MARCVS,
Inscr. Fabr. p. 324, 450; p. 342, 528 et saep. Afterwards also a surname, e. g. C. PONTIVS C. L. MARCVS, Inscr. Grut. 986, 5.—Hence, Marcĭānus, a, um, adj., pertaining to Marcus, Marcian: sodales, the priests who performed the sacred rites instituted in honor of the emperor Marcus Aurelius, Capitol. Pertinax, 15; cf. Spart. Sever. 7; Inscr. Grut. 379. -
18 marcus
1.marcus, i, m. [cf. Sanscr. mar, mrid, to break, crush], a large hammer, Isid. Orig. 19, 7, 2, v. 1. marculus.2.Marcus, i, m., a Roman prænomen, in gen. represented by M. simply, e. g. M. Terentius Varro, M. Tullius Cicero;written in full, MAARCVS,
Inscr. Rein. 1006;MARCVS,
Inscr. Fabr. p. 324, 450; p. 342, 528 et saep. Afterwards also a surname, e. g. C. PONTIVS C. L. MARCVS, Inscr. Grut. 986, 5.—Hence, Marcĭānus, a, um, adj., pertaining to Marcus, Marcian: sodales, the priests who performed the sacred rites instituted in honor of the emperor Marcus Aurelius, Capitol. Pertinax, 15; cf. Spart. Sever. 7; Inscr. Grut. 379. -
19 martulus
martŭlus, v. 1. marculus.
См. также в других словарях:
Marcŭlus — (lat.), der Thürklopfer … Pierer's Universal-Lexikon
MARCULUS — a Cinyra inventus, Plin. l. 7. c. 56. Tegulas invenit Cinyra Agriopae filius et metalla aeris Item foreipem; marculum, vectem, incudem. Ubi alii Martulum, alii Sarculum legunt. Vide Dalechampium ad loc. cit. uti de Marculis, quibus appensis… … Hofmann J. Lexicon universale
Marculus, S. — S. Marculus, ein Martyrer, dessen Leidensgeschichte Mabillon herausgegeben hat, ist uns unbekannt … Vollständiges Heiligen-Lexikon
MERLIN — MERLI La littérature médiévale galloise possède quelques poèmes où il est question de la légende de Myrddin, fou misérable exilé dans la forêt écossaise, traqué par ses ennemis. Plus tard, Myrddin est doté du don de prophétie, et sa folie est… … Encyclopédie Universelle
Diana Veteranorum — Zana Pour les articles homonymes, voir Zana (homonymie). Le site de Zana se trouve en Algérie dans la Wilaya de Batna a mi chemin entre Ain Djasser et la ville de Batna. Il s agit des ruines de la cité de Diana Veteranorum en Numidie. Une… … Wikipédia en Français
Zana — Pour les articles homonymes, voir Zana (homonymie). Diana Veteranorum Vue sur les deux arcs de triomphe Lieu … Wikipédia en Français
347 — Années : 344 345 346 347 348 349 350 Décennies : 310 320 330 340 350 360 370 Siècles : IIIe siècle IVe siècle … Wikipédia en Français
Macho — I (Del lat. masculus, del sexo masculino.) ► sustantivo masculino 1 Animal de sexo masculino: ■ el macho es mayor que la hembra . 2 Hombre en el que se destacan las cualidades tradicionalmente consideradas masculinas, como la fuerza, la virilidad … Enciclopedia Universal
martel — [ martɛl ] n. m. • 1558 « souci »; XIIe « marteau »; lat. pop. °martellus, de martulus, marculus ♦ Loc. (XVIe) SE METTRE MARTEL EN TÊTE : se faire du souci. « ne te mets pas martel en tête. Je cours très peu de danger » (Romains). ● martel nom… … Encyclopédie Universelle
márcola — ► sustantivo femenino AGRICULTURA Herramienta formada por un asta con un hierro en la punta a manera de formón y un gancho en forma de hoz, que se usa para podar los olivos. * * * márcola (del lat. «marcŭlus», dim. de «marco», martillo) f.… … Enciclopedia Universal
marteau — (mar tô) s. m. 1° Outil en fer garni d un manche, qui sert à battre les métaux, à forger, à cogner. • Un affreux serrurier, laborieux Vulcain.... De cent coups de marteau me va fendre la tête, BOILEAU Sat. VI. • Et leurs bras vigoureux… … Dictionnaire de la Langue Française d'Émile Littré