-
1 Lusitania
Lūsītānia, ae, f., früher = das Land der Lusitaner zwischen den Flüssen Durius (j. Duero) u. Tagus (j. Tajo) vom Meere bis an die östl. Grenzen des heutigen Königreichs Portugal, später (als röm. Provinz) = das j. Portugal südl. vom Duero, Salamanka, der größte Teil von Estremadura und der westl. Zipfel der Provinz Toledo, Caes. b. c. 1, 38, 2. Liv. 21, 43, 8. – Dav. Lūsītānus, a, um, lusitanisch, aus Lusitanien, Viriathus Lusitanus, Cic., genere Lusitanus, Aur. Vict.: Lus. pira, Plin. – Plur. subst., Lūsītāni, ōrum, m., die Lusitaner, Cic.
-
2 palus [1]
1. pālus, ī, m. (pango, eig. pag-lus, dah. Demin. paxillus), der Pfahl, I) im allg., Cic. u.a.: alqm ad palum alligare od. deligare, Cic. – = Nagel, figere palum in parietem, Plaut. mil. 1140. – II) als milit. t. t., der Pfahl = das hölzerne Phantom eines Gegners, gegen das der junge Soldat zur Übung seine Angriffe richtete, ad palum doceri, contra palum se exercere, ad palum exerceri, s. Veget. mil. 1, 11 u. 2, 23: dah. im Bilde, exerceamur ad palum, müssen uns gegen Angriffe des Geschicks gefaßt machen, Sen. ep. 18, 8. – / Nbf. pālum, ī, n., Varro sat. Men. 179 (wo Plur. pala).
-
3 rallus
rāllus, a, um (rad-lus v. rado) = rādilis (Gloss.), glatt geschoren, tunica, Plaut. Epid. 230: dieselbe subst. bl. ralla, Not. Tir. 71, 98. Vgl. Löwe Prodr. p. 361.
-
4 allophylus
allophȳlus, a, um (ἀλλόφυλος), andern Stammes, ausländisch, fremd, Eccl.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > allophylus
-
5 duodecastylus
duodecastȳlus, a, um (δυόδεκα u. στῦλος), zwölfsäulig, von zwölf Säulen gestützt, firmamentum, Interpr. Iren. 4, 21, 3.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > duodecastylus
-
6 Lusitania
Lūsītānia, ae, f., früher = das Land der Lusitaner zwischen den Flüssen Durius (j. Duero) u. Tagus (j. Tajo) vom Meere bis an die östl. Grenzen des heutigen Königreichs Portugal, später (als röm. Provinz) = das j. Portugal südl. vom Duero, Salamanka, der größte Teil von Estremadura und der westl. Zipfel der Provinz Toledo, Caes. b. c. 1, 38, 2. Liv. 21, 43, 8. – Dav. Lūsītānus, a, um, lusitanisch, aus Lusitanien, Viriathus Lusitanus, Cic., genere Lusitanus, Aur. Vict.: Lus. pira, Plin. – Plur. subst., Lūsītāni, ōrum, m., die Lusitaner, Cic.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Lusitania
-
7 Massyli
Massȳlī, ōrum u. (poet.) ûm, m. (Μασσύλιοι), ein Volk im östlichen Numidien, während die Masaesyli westlich wohnten, Plin. 5, 30. Verg., Aen. 6, 60. Sil. 4, 512 u. 16, 170. Prud. perist. 4, 46: dass. Volk Maesūlī gen., Liv. 24, 48, 13. – Dav.: a) Massȳlus, a, um, massylisch, poet. = afrikanisch, equites, Verg.: virga, Mart.: serpens, der Drache, der den Garten der Hesperiden bewachte, Mart. – b) Massȳlius, a, um, massylisch, virga, Lucan.: signa, Sil. -
8 palus
1. pālus, ī, m. (pango, eig. pag-lus, dah. Demin. paxillus), der Pfahl, I) im allg., Cic. u.a.: alqm ad palum alligare od. deligare, Cic. – = Nagel, figere palum in parietem, Plaut. mil. 1140. – II) als milit. t. t., der Pfahl = das hölzerne Phantom eines Gegners, gegen das der junge Soldat zur Übung seine Angriffe richtete, ad palum doceri, contra palum se exercere, ad palum exerceri, s. Veget. mil. 1, 11 u. 2, 23: dah. im Bilde, exerceamur ad palum, müssen uns gegen Angriffe des Geschicks gefaßt machen, Sen. ep. 18, 8. – ⇒ Nbf. pālum, ī, n., Varro sat. Men. 179 (wo Plur. pala).————————2. palūs, ūdis, f. ( altindisch palvalá-m, Pfuhl, griech. πηλός, παλός Schlamm), I) ein stehendes Wasser, der Sumpf, die Pfütze, der Pfuhl, zuw. auch der See, Caes. u.a.: Stygia palus, v. Styx in der Unterwelt, Lact.: ders. inferna palus, Lact.: u. v. dems., tarda palus, Verg., u. dis iuranda palus, Ov.: tenebrosa palus Acheronte refuso = palus Acherusia bei Kumä, Verg.: quod utrumque (aquam pabulumque) large palus (der See) praebere poterat, Auct. b. Alex. – II) meton., das Sumpfrohr, Mart. 14, 160, 1. – ⇒ Genet. Plur. gew. paludum (vgl. Charis. 144, 28); doch auch paludium, Liv. 21, 54, 7. Mela 3. § 82. Plin. 2, 274. Iustin. 44, 1, 10. -
9 rallus
rāllus, a, um (rad-lus v. rado) = rādilis (Gloss.), glatt geschoren, tunica, Plaut. Epid. 230: dieselbe subst. bl. ralla, Not. Tir. 71, 98. Vgl. Löwe Prodr. p. 361. -
10 rudis
1. rudis, e, unbearbeitet, ungebildet, kunstlos, roh, wild, I) eig.: a) von Lebl.: terra, Varro: ager, Colum.: r. atque infecta materies, Petron.: r. indigestaque moles (v. Chaos), Ov.: marmor, saxum, Quint.: aes (Ggstz. aes signatum), Plin.: hasta, Verg.: novacula ( neben retusa), Petron.: caementum ( neben informes tegulae), Tac. dial. – lana, rohe (noch ungesponnene), Ov. u. Stat.: textum, rohes, grobes, Ov.: so vestis, Ov. ( aber vestes rudes, noch ungetragene, Edict. Diocl. 7, 54 sqq.): capilli, ungeordnetes, Sen. poët.: herba, rohes, wildes, Mart.: uva, harte, unreife, Mart. – neutr. pl. subst., detrahit doctrina aliquid, ut lima rudibus (rohen Gegenständen) et cotes habetibus, Quint. 2, 12, 8. – b) poet. v. leb. Wesen, jung, neu, Amphitrite, ungewohnte, Catull.: agna, Mart.: nati rudes, neugeborene Kinder, Val. Flacc. – II) übtr., roh, unausgebildet, naturwüchsig, kunstlos, ungebildet, ungeschickt, unkundig, unerfahren, a) absol.: forma quaedam ingenii admodum impolita et plane rudis, Cic.: quae pueris nobis ex commentariolis nostris inchoata ac rudia excĭderunt, Cic.: quae rudia atque imperfecta adhuc erant, Quint.: esse illa rudibus et incompositis similia, Quint. – vox r., rohe, Quint.: vox incondita ac rudis (kunstlose), Tac.: r. modulatio, Quint.: modus (tibicinis), Ov.: r. in militari homine lingua, rohe, ungeübte Sprache, Liv. – sti-————lus ( neben confusus), Quint.: rudia prope primordia ac velut futurae mox artis (picturae), Quint.: animi ( neben agrestes), Quint. u. (= noch unerfahrene in der Liebe) Prop.: ingenium, Quint. u. Hor.: r. vita priscorum et sine litteris, Plin.: saeculum, Quint. u. Tac.: anni, junge, frühe, Quint.: r. adhuc aetas, Quint. – v. Pers., r. et integer discipulus, Cic.: tam eram rudis? tam ignarus rerum? tam expers consilii? etc., Cic.: illi rudes ac bellicosi, Quint.: nescit equo rudis haerere ingenuus puer, Hor.: filia r., die noch in der Liebe unerfahrene, die unschuldige, Mart. – b) m. in u. Abl. od. (selten) m. bl. Abl.: alii in disputationibus perpoliti, alii in disserendo rudes, Cic.: nulla in re tironem ac rudem esse, Cic.: in communi vita et vulgari hominum consuetudine nec hebetem nec rudem esse, Cic.: rudis in re navali erat, Liv.: sive in amore rudis sive peritus erit, Prop.: r. in re publica, in causa, in iure civili, Cic.: r. omnino in nostris poëtis, Cic.: rudis in plerisque et incompositus, steif u. ungelenk (v. Aristophanes), Quint.: r. sermo nulla in re, Cic. – m. bl. Abl., Ennius ingenio maximus, arte rudis, Ov.: r. studiis, Vell. – c) mit ad u. Akk.: r. ad pedestria bella gens, Liv.: r. natio ad voluptates, Curt.: r. ad partus, Ov.; vgl. Fabri u. Wölffl. Liv. 21, 25, 6. Weißenb. Liv. 35, 26, 3. Drak. Liv. 45, 32, 10. – d) m. Dat.: fontes rudes puellis, den M. fremd, von M. unbesucht, Mart. 6, 42, 4. – e) m. Genet.: im-————periti homines rerum omnium rudes ignarique, Cic.: dicat se non imperitum foederis, non rudem exemplorum, non ignarum belli fuisse, Cic.: (Verres) non provinciae rudis erat et tiro, sed Siciliae, Cic.: non modo Graecarum litterarum rudes, sed etiam docti aliquantum, Cic.: r. rei militaris, Cic.: r. artium, Liv.: r. bonarum artium, Tac.: r. bellorum, v. Elefanten, Flor.: r. somni, schlaflos, Ov.: r. dicendi, Tac.: tractandi animos, Curt. – f) m. Infin., Sil. 6, 90; 8, 260.————————2. rudis, is, f., jeder dünne Stab, I) zum Umrühren, Kelle, Rührlöffel, Quirl, Cato u. Plin. – II) ein Stab zu Fechtübungen der Soldaten und Gladiatoren, etwa Rappier, Liv., Suet. u.a. – einen solchen Stab erhielt der ausgediente Fechter als Zeichen der völligen Befreiung vom Kampfe od. der erlangten Meisterschaft, tam bonus gladiator rudem tam cito accepisti? Cic. Phil. 2, 74: acceptā rudi, Capit.: essedario indulgere rudem, Suet. – dah. übtr. v. der Befreiung von gewissen Pflichten oder Verrichtungen, me donari iam rude tempus erat, mich zu entlassen, Ov.: u. so donatum iam rude, des Dienstes schon entlassen, Hor.: me meruisse rudem, Mart. – ⇒ Abl. Sing. gew. rude, selten rudi, wie Capit. Opil. Macr. 4, 5.
См. также в других словарях:
lūs — *lūs germ., Femininum: nhd. Laus; ne. louse (Neutrum); Rekontruktionsbasis: an., ae., mnl., as., ahd.; Etymologie: idg. *lū̆s … Germanisches Wörterbuch
luş — LUŞ, Ă, luşi, e, adj. (Franţuzism) Saşiu. – Din fr. louche. Trimis de ana zecheru, 13.09.2007. Sursa: DEX 98 luş adj. m., pl. luşi; f. sg. lúşă, pl. lúşe … Dicționar Român
Lûs — (Las, L. Bela), Landschaft im südöstl. Belutschistan, etwa 20.000 qkm; Hauptorte Sunmiani an der Küste und Las (Lus) Bela … Kleines Konversations-Lexikon
lus — sb., en, lus, ene, i sms. luse , fx lusefri … Dansk ordbog
Lus [1] — Lus, 1) (a. Geogr.), der alte Name des Ortes, an welchem Jakob im Traume die Himmelsleiter sah, u. dessen Namen er daher umwandelte in Beth El; 2) (n. Geogr.), südöstlichste Landschaft von Beludschistan, am Sind u. dem Arabischen Meer,… … Pierer's Universal-Lexikon
Lus [2] — Lus, nach den Rabbinern kleiner Knochen im menschlichen Körper, welcher der Verwesung u. jeder Zerstörung widerstehen u. aus welchem am Jüngsten Gericht der ganze Mensch wieder hergestellt werden soll; nach Ein. das Ende des Kreuzbeins, nach And … Pierer's Universal-Lexikon
Lus — (Las, »Ebene«), Küstenprovinz im südöstlichsten Belutschistan, im O. von der britisch ind. Provinz Sind begrenzt, ein flaches, trocknes, unfruchtbares Gebiet, 20,000 qkm, mit 60,000 Einw., die Viehzucht und Fischerei treiben. Hauptort ist Bela im … Meyers Großes Konversations-Lexikon
Lus — Lus, kanaanit. Stadt, s. Bethel … Kleines Konversations-Lexikon
lus — Lus, brochet, Lupus … Thresor de la langue françoyse
lus — abac·u·lus; aceph·a·lus; acer·vu·lus; ac·i·doph·i·lus; ac·ti·no·ba·cil·lus; ac·u·le·o·lus; aero·ba·cil·lus; aes·cu·lus; ag·ri·lus; al·a·lus; al·lo·phy·lus; al·ti·ca·me·lus; al·ve·o·lus; am·e·lus; amor·pho·phal·lus; am·phib·a·lus; amyg·da·lus;… … English syllables
lūs- — Louse. louse, from Old English lūs, louse, from Germanic *lūs . [Pokorny lū̆s 692.] * * * … Universalium