-
1 lenit
-
2 lenity
-
3 lenio
lēnĭo, īvi or ĭi, ītum, 4 ( imperf. lenibant, Verg. A. 4, 528:I.lenibat,
id. ib. 6, 468; fut. lenibunt, Prop. 3, 20 (4, 21), 32), v. a. and n. [1. lenis].Act., to make soft or mild, to soften, mollify, alleviate, mitigate, assuage, soothe, calm (syn.: mitigo, placo, sedo, mulceo).A.Lit.:B.lapsana alvum lenit et mollit,
Plin. 20, 9, 37, § 96:nuces leniunt saporem caeparum,
id. 23, 8, 77, § 147:tumores,
id. 33, 6, 35, § 110:collectiones impetusque,
id. 22, 25, 58, § 122:stomachum latrantem,
Hor. S. 2, 2, 18:volnera,
to assuage, heal, Prop. 3, 20 (4, 21), 32:clamorem,
to soften, moderate, Hor. C. 1, 27, 7:inopiam frumenti lenire,
to make amends for, cause to be less felt, Sall. J. 91.—Trop., to render mild, to appease, calm, pacify, etc.:* II.senem illum tibi dedo ulteriorem, ut lenitum reddas,
Plaut. Bacch. 5, 2, 31:illum saepe lenivi iratum,
Cic. Att. 6, 2, 2:temperantia animos placat ac lenit,
id. Fin. 1, 14, 47:te ipsum dies leniet, aetas mitigabit,
id. Mur. 31, 65:epulis multitudinem imperitam,
id. Phil. 2, 45, 116:desiderium crebris epistolis,
id. Fam. 15, 21, 1:se multa consolatione,
id. Q. Fr. 3, 5, 4:diem tempusque... leniturum iras,
Liv. 2, 45:seditionem,
id. 6, 16:animum ferocem,
Sall. J. 11:saepius fatigatus lenitur,
id. ib. 111, 3:lenire dolentem Solando,
Verg. A. 4, 393.—Neutr., to become soft or mild, to be softened, mitigated:dum irae leniunt,
Plaut. Mil. 2, 6, 100; cf. Brix ad loc. -
4 vetustas
vetustās, ātis f. [ vetus ]vetustatem (per)ferre Q — достигнуть преклонных лет, долго просуществоватьquae mihi videtur habitura vetustatem C — это, по-моему, просуществует долгоsedari или mitigari vetustate C — ослабевать (успокаиваться) с течением времениvina, quae vetustatem ferunt C — вина, которые выдерживают долгое хранение2) древность ( familiarum C)4) застарелостьv. ulcerum PM — старые (застарелые) раны5) старая дружба, давнишнее знакомство ( conjuncti vetustate C)6) древность, прошлое, давность ( possessionis C)historia nuntia vetustatis C — история — вестница прошлого7) отдалённое будущее, далёкие потомкиde me nulla unquam v. obmutescet C — никакое далёкое будущее не обойдёт меня молчанием8) (продолжительное) время (omnia abducet secum v. Sen)multa v. lenit O — привычка облегчает многое -
5 concordia [1]
1. concordia, ae, f. (concors), die Einherzigkeit (vgl. unser ein Herz und eine Seele), deutsch die Einträchtigkeit, Eintracht, das gute Einvernehmen (Ggstz. discordia, dissensio), I) eig.: patris patruique perpetua vitae c., Liv.: c. Caesaris et Pompeii, Val. Max.: omnium ordinum, Lentul. in Cic. ep. – c. equestris (des Ritterstandes), Cic.: c. felix, Prop.: c. discors, der gespannten Fürsten Einigkeit, Lucan. (vgl. no. II): male cohaerens inter Cn. Pompeium et C. Caesarem, Vell.: interpres pacis et concordiae, Friedensapostel, Cic. – ad concordiam hortari, Quint.: concordiam et quietem suadere, Suet.: mirā concordiā vivere (v. einem Ehepaar), Tac.: concordiae inter se od. in commune consulere, Liv.: ab diutina ira tandem in concordiam redigere ordines, Liv.: multitudinem hominum in quoddam vinculum concordiae redigere, Augustin.: concordiam reconciliare, Liv. (u. reconciliatio concordiae, Cic.): concordiam restituere et conciliare, Gell.: Caesarem et Pompeium perfidiā hominum distractos rursus in pristinam concordiam reducere, Balb. in Cic. ep. – concordiam communicare cum alqo, sich mit jmd. versöhnen, Val. Max.: concordiam confirmare cum alqo, Cic.: concordiam et pacem firmare in perpetuum, Curt.: concordiam conglutinare, Cic.: mediis concordiam copulare, Liv.: concordiam constituere, Cic. – ordinum concordiam disiungere od. turbare, Cic. u. Liv.: alcis concordiam aspernari, Vell. – concordiā parvae res crescunt, discordiā maximae dilabuntur, Sall.: accepta calamitas... concordiam ordinum maiorem fecit, Liv.: concordiā maxima egit (v. röm. Volke), Sall. fr.: aequabili cum concordia vivere, Inscr. – u. im Gleichnis v. Abstr., (temperantia) pacem animis affert et eos quasi concordiā quādam placat ac lenit, Cic.: rerum agendarum ordo et, ut ita dicam, concordia, Cic. – Meton., et cum Pirithoo felix concordia Theseus, ein Herz und eine Seele, Ov. met. 8, 303. – II) übtr., der Einklang, die Harmonie, Sympathie, c. rerum ac repugnantia, Plin.: c. discors (näml. in der Wirksamkeit der Kräfte der Wärme u. Feuchtigkeit), Ov.: rerum c. discors (= νεικος καὶ φιλία), Hor. (vgl. Lact. 2, 9, 17): rupta rerum, Sen.: c. vocum, Col.: nervorum sociata c., Quint.: concordia, quam magnes cum ferro habet, Plin. – Davon
-
6 lenio
lēnio, īvī, u. iī, ītum, īre (lenis), I) v. tr. gelinder od. sanfter machen, lindern, mildern, besänftigen, A) eig.: lapsana alvum lenit et mollit, Plin.: tumores, Plin.: morbum, Plin.: vulnera, Prop.: fluvium tumentem, Verg.: stomachum latrantem, beschwichtigen, Hor.: inopiam frumenti, weniger empfindlich machen, Sall.: clamorem, Hor. – B) übtr.: 1) im allg. (Ggstz. concitare, excitare, movere): te dies leniet, Cic.: se consolatione, Cic.: animum, Cic.: timorem, somno curas, Verg.: iras, Liv.: iram iudicis (Ggstz. instigare), Tac.: miseriam, Ter.: seditionem, Liv.: invidiam, Nep.: desiderium crebris epistulis, Cic.: facinus, im milden Lichte darstellen (Ggstz. exasperare), Amm. – 2) insbes., nachgiebig machen, saepius fatigatus lenitur, Sall. Iug. 111, 3. – II) v. refl. sich besänftigen, sich geben, dum irae leniunt, Plaut. mil. 583. – / Imperf. lenibat, lenibant, Verg. Aen. 6, 468. Claud. in Eutr. 1, 84. Epit. Iliad. Hom. 18 u. 586: Futur. lenibunt, Prop. 3, 21, 32.
-
7 stomachus
stŏmăchus, i, m. [st2]1 [-] oesophage. [st2]2 [-] estomac. [st2]3 [-] appétit, goût, désir, envie. [st2]4 [-] bile, mauvaise humeur, colère, indignation, dépit. - [gr]gr. στόμαχος. - bonus stomacchus: - [abcl]a - bonne digestion. - [abcl]b - bonne humeur, calme, tranquillité. - stomachum lenire, Hor.: satisfaire l'appétit. - stomachum pervellere (stomachum sollicitare), Hor.: redonner de l'appétit. - facere (movere) stomachum alicui: mettre qqn en colère. - avec double datif - alicui stomacho esse: mettre qqn en colère, indisposer qqn, fâcher qqn. - stomacchum in aliquem erumpere: exhaler sa mauvaise humeur contre qqn, décharger sa bile sur qqn. - esse avec gén. - non esse tui stomachi: ne pas être de ton goût. - ludi apparatissimi (erant), sed non tui stomachi; conjecturam enim facio de meo, Cic.: les jeux étaient luxueux, mais ils n'étaient pas à ton goût; c'est, en effet, ce que je suppose d'après le mien. - stomachum ejus multa sollicitant, Plin.: beaucoup d'avantages le tentent. - consuetudo callum obduxit stomacho meo, Cic.: l'habitude m'a rendu insensible. - plus stomacho quam consilio dedit, Quint.: il a laissé plus d'empire à la colère qu'à la réflexion.* * *stŏmăchus, i, m. [st2]1 [-] oesophage. [st2]2 [-] estomac. [st2]3 [-] appétit, goût, désir, envie. [st2]4 [-] bile, mauvaise humeur, colère, indignation, dépit. - [gr]gr. στόμαχος. - bonus stomacchus: - [abcl]a - bonne digestion. - [abcl]b - bonne humeur, calme, tranquillité. - stomachum lenire, Hor.: satisfaire l'appétit. - stomachum pervellere (stomachum sollicitare), Hor.: redonner de l'appétit. - facere (movere) stomachum alicui: mettre qqn en colère. - avec double datif - alicui stomacho esse: mettre qqn en colère, indisposer qqn, fâcher qqn. - stomacchum in aliquem erumpere: exhaler sa mauvaise humeur contre qqn, décharger sa bile sur qqn. - esse avec gén. - non esse tui stomachi: ne pas être de ton goût. - ludi apparatissimi (erant), sed non tui stomachi; conjecturam enim facio de meo, Cic.: les jeux étaient luxueux, mais ils n'étaient pas à ton goût; c'est, en effet, ce que je suppose d'après le mien. - stomachum ejus multa sollicitant, Plin.: beaucoup d'avantages le tentent. - consuetudo callum obduxit stomacho meo, Cic.: l'habitude m'a rendu insensible. - plus stomacho quam consilio dedit, Quint.: il a laissé plus d'empire à la colère qu'à la réflexion.* * *Stomachus, stomachi, pen. corr. m. g. Plin. Proprement signifie la gueule. Il se prend aussi pour le ventricule, qu'on appelle vulgairement Estomach.\Stomachi dissolutio. Plin. Vomissement, Desvoyement d'estomach.\Resolutio stomachi. Cels. Debilitation d'estomach.\Laborare stomacho. Cels. Avoir mal à l'estomach.\Latrantem stomachum bene lenit cum sale panis. Horat. L'estomach affamé qui crie à la faim.\Lassum stomachum peruellere. Horat. L'inciter à manger, Donner appetit.\Ruens stomachus. Horat. Qui default par faulte de viande.\AEgrum stomachum sollicitat mala copia. Horat. La trop grande abondance de viandes vexe et travaille, etc.\Stomachus. Cic. Volunté ou courage.\Ludi apparatissimi, sed non tui stomachi. Cic. Qui ne sont point tels que tu les vouldrois, Point à ton goust.\Stomacho suo viuere. Plin. iun. A son appetit et plaisir.\Argumentum huius stomachi mei habebis, quod, etc. Plin. De mon honnesteté et civilité.\Haec aut Catonis animo, aut Ciceronis stomacho ferenda sunt. Quintil. Il fault avoir la patience de Cicero pour povoir endurer cela, sans soy fascher.\Stomachus. Cic. Despit, Fascherie, Courroux.\Grauis stomachus Pelidae. Horat. L'implacable courroux d'Achilles.\Prae stomacho. Cic. De despit.\Stomachum facere. Cic. Faire despit, Fascher.\Stomacho esse dicitur res aliqua. Cic. Qui fait despiter, Qui fasche.\Stomachum erumpere in aliquem. Cic. Se despiter et courroucer contre aucun, Descharger sa cholere.\Non sine stomacho. Cic. Non pas sans despit et courroux. -
8 lenitivo
le.ni.ti.vo[lenit‘ivu] adj+sm lénitif, adoucissant, calmant.* * *adjectivolénitif; adoucissantnome masculino -
9 concordia
1. concordia, ae, f. (concors), die Einherzigkeit (vgl. unser ein Herz und eine Seele), deutsch die Einträchtigkeit, Eintracht, das gute Einvernehmen (Ggstz. discordia, dissensio), I) eig.: patris patruique perpetua vitae c., Liv.: c. Caesaris et Pompeii, Val. Max.: omnium ordinum, Lentul. in Cic. ep. – c. equestris (des Ritterstandes), Cic.: c. felix, Prop.: c. discors, der gespannten Fürsten Einigkeit, Lucan. (vgl. no. II): male cohaerens inter Cn. Pompeium et C. Caesarem, Vell.: interpres pacis et concordiae, Friedensapostel, Cic. – ad concordiam hortari, Quint.: concordiam et quietem suadere, Suet.: mirā concordiā vivere (v. einem Ehepaar), Tac.: concordiae inter se od. in commune consulere, Liv.: ab diutina ira tandem in concordiam redigere ordines, Liv.: multitudinem hominum in quoddam vinculum concordiae redigere, Augustin.: concordiam reconciliare, Liv. (u. reconciliatio concordiae, Cic.): concordiam restituere et conciliare, Gell.: Caesarem et Pompeium perfidiā hominum distractos rursus in pristinam concordiam reducere, Balb. in Cic. ep. – concordiam communicare cum alqo, sich mit jmd. versöhnen, Val. Max.: concordiam confirmare cum alqo, Cic.: concordiam et pacem firmare in perpetuum, Curt.: concordiam conglutinare, Cic.: mediis concordiam copulare, Liv.: concordiam constituere, Cic. – ordinum concordiam————disiungere od. turbare, Cic. u. Liv.: alcis concordiam aspernari, Vell. – concordiā parvae res crescunt, discordiā maximae dilabuntur, Sall.: accepta calamitas... concordiam ordinum maiorem fecit, Liv.: concordiā maxima egit (v. röm. Volke), Sall. fr.: aequabili cum concordia vivere, Inscr. – u. im Gleichnis v. Abstr., (temperantia) pacem animis affert et eos quasi concordiā quādam placat ac lenit, Cic.: rerum agendarum ordo et, ut ita dicam, concordia, Cic. – Meton., et cum Pirithoo felix concordia Theseus, ein Herz und eine Seele, Ov. met. 8, 303. – II) übtr., der Einklang, die Harmonie, Sympathie, c. rerum ac repugnantia, Plin.: c. discors (näml. in der Wirksamkeit der Kräfte der Wärme u. Feuchtigkeit), Ov.: rerum c. discors (= νεικος καὶ φιλία), Hor. (vgl. Lact. 2, 9, 17): rupta rerum, Sen.: c. vocum, Col.: nervorum sociata c., Quint.: concordia, quam magnes cum ferro habet, Plin. – DavonAusführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > concordia
-
10 lenio
lēnio, īvī, u. iī, ītum, īre (lenis), I) v. tr. gelinder od. sanfter machen, lindern, mildern, besänftigen, A) eig.: lapsana alvum lenit et mollit, Plin.: tumores, Plin.: morbum, Plin.: vulnera, Prop.: fluvium tumentem, Verg.: stomachum latrantem, beschwichtigen, Hor.: inopiam frumenti, weniger empfindlich machen, Sall.: clamorem, Hor. – B) übtr.: 1) im allg. (Ggstz. concitare, excitare, movere): te dies leniet, Cic.: se consolatione, Cic.: animum, Cic.: timorem, somno curas, Verg.: iras, Liv.: iram iudicis (Ggstz. instigare), Tac.: miseriam, Ter.: seditionem, Liv.: invidiam, Nep.: desiderium crebris epistulis, Cic.: facinus, im milden Lichte darstellen (Ggstz. exasperare), Amm. – 2) insbes., nachgiebig machen, saepius fatigatus lenitur, Sall. Iug. 111, 3. – II) v. refl. sich besänftigen, sich geben, dum irae leniunt, Plaut. mil. 583. – ⇒ Imperf. lenibat, lenibant, Verg. Aen. 6, 468. Claud. in Eutr. 1, 84. Epit. Iliad. Hom. 18 u. 586: Futur. lenibunt, Prop. 3, 21, 32. -
11 лениться
• být lenivý• lenošit• lenit -
12 лениться
См. также в других словарях:
Lenit — lenitive … Medical dictionary
Lenit — • lenitive … Dictionary of medical acronyms & abbreviations
Lenity — Len i*ty ( t[y^]), n. [L. lenitas, fr. lenis soft, mild: cf. OF. lenit[ e]. See {Lenient}.] The state or quality of being lenient; mildness of temper or disposition; gentleness of treatment; softness; tenderness; clemency; opposed to {severity}… … The Collaborative International Dictionary of English
Joachim Samuel Weickmann — (auch: Weikhmann, Weickhmann; (* 18. April 1712 oder 1. Mai 1714 in Danzig; † 18. Oktober 1774 in Wittenberg) war ein deutscher evangelischer Theologe. Inhaltsverzeichnis 1 Leben 2 Werkauswahl 2.1 Herausgebersch … Deutsch Wikipedia
lenitic — /li nit ik/, adj. lentic. [1915 20; lenit (as in LENITION, LENITIVE, etc.) + IC] * * * … Universalium
lenition — /li nish euhn/, n. 1. Phonet. a phonological process that weakens consonant articulation at the ends of syllables or between vowels, causing the consonant to become voiced, spirantized, or deleted. 2. Ling. a type of Celtic mutation that derives… … Universalium
CAPO — castratus gallus est: quod Atistoteles, Histor. Animal. l. 9. c. ult. fieri docet, si binis tribusve ferramentis extremam alvi partem adusseris. Nunc testes binos eximere solent; nam alterutrô relictô, etiamnum coenunt, solitô more canunt, nec… … Hofmann J. Lexicon universale
lenitive Medicine, — [ lɛnɪtɪv] archaic adjective (of a medicine) laxative. noun a laxative. Origin ME: from med. L. lenitivus, from lenit , lenire soften … English new terms dictionary
Gewohnen — 1. As ik wennt bün, möt ik dôn, säd de Bûr, dôr kloppt he sînen Jungen. – Hoefer, 141. 2. Gewohn s, Mudel1, gewohn s, hat der Bäck g sagt, hat mit der Katz den Ofen2 ausgekehrt. – Leoprechting, 293; Hoefer, 33; Schmeller, II, 553; Reinsberg VII,… … Deutsches Sprichwörter-Lexikon
Gewohnheit — 1. Alle gute Gewohnheit soll man behalten. – Graf, 12, 145; Lünig, I, 360. Frz.: Les bonnes coustumes sont à garder et les mauvaises à laisser. (Leroux, II, 250.) 2. Alte Gewohnheit ist stärker als Brief und Siegel. – Pistor., IX, 38; Graf, 12,… … Deutsches Sprichwörter-Lexikon
Salz — 1. Das saltz geht hin, daher es kompt. – Franck, I, 53b. Lat.: Sal unde venerat rediit. (Franck, I, 53b.) 2. Das Saltz ist armer Leut Pfeffer. – Herberger, II, 31. 3. Das Salz kommt aus dem Meer, vom Weibe alles Uebel her. 4. Das Salz muss sich… … Deutsches Sprichwörter-Lexikon